Breaking Bad - Seizoen 2 (2009)

In het misdaadgenre is het een ongeschreven regel om 'het kwaad' te verbeelden als iets wat voortkomt uit de maatschappelijke onderklasse: etnische of raciale minderheidsgroepen, met hun eigen wetten, regels en gebruiken. Criminelen zijn provocerende underdogs met een duidelijke eigen identiteit, waarmee zij de 'status quo' van de heersende machten bevechten. Zo niet bij de misdaadpraktijken van Walter White. In het vorige seizoen was hij nog een vriendelijke familieman: vrolijk experimenterend met het fictieve persona van de kingpin 'Heisenberg'. Vooral nieuwsgierig naar een wereld vol potentieel om snel geld te verdienen om zijn ziektekosten terug te verdienen. Een mengeling van plezier en bittere noodzaak.

Deze tweede reeks maakt het een stuk cynischer, want de getergde scheikundedocent heeft inmiddels zelf een verandering doorgemaakt: de meth business biedt hem namelijk meer dan alleen geldelijk gewin. Het is óók een wraak op de wereld die hem frustraties, minderwaardigheidsgevoelens en schaamte hebben bezorgd. En dan blijkt hij niet de enige te zijn. Walter komt namelijk in aanraking met een rijkgeschakeerd gezelschap van kleurrijke figuren die de grens tussen onder- en bovenwereld doen vervagen. Het 'Breaking Bad' is ingezet met een compleet geflipte cliffhanger, waarbij duidelijk moge zijn dat de figuur voorbij een punt is geraakt dat hij nog terug kan naar zijn veilige burgermansbestaan. En Jessie? Die zal mee worden gesleurd in het kielzog van een maniakale figuur die barstjes begin te vertonen in zijn menselijkheid.

Toch wel het minste seizoen maar nog steeds welverdiende 4*

Dit seizoen gaat verder met de confrontatie tussen Walt en Jesse en drugsbaron Tuco. Wanneer Tuco echter dood is, neemt de serie een stapje terug van al het geweld. Het seizoen leunt daarom ook meer richting de persoonlijke problemen van de familie White (en Jesse) en iets minder naar de drugshandel. Niet per se een slecht iets, maar ik denk dat dit wel de reden is dat dit seizoen bij de meeste mensen iets minder in de smaak valt. De kwaliteit is nog steeds torenhoog.

Dit seizoen kent de introductie van een aantal zeer geliefde personages: Gus, Mike en natuurlijk Saul Goodman. Op laatstgenoemde na blijven deze personages nog vrij ver op de achtergrond. Leuk om bij een tweede kijkbeurt te zien hoe deze personages langzaam werden geïntroduceerd.

Grootste minpunt is het einde van het seizoen, waar al vanaf aflevering Seven Thirty-Seven naartoe wordt gewerkt in een flashforward. Jane is dood, haar vader rouwt en laat precies een vliegtuig boven Walt zijn huis exploderen... serieus?

Een tikkeltje minder dan het vorige seizoen. Wat meer de focus op het gezinsleven en wat minder op de scheikunde, waar de hoofdpersoon het vorige seizoen een aantal leuke trucs mee had.

Wel is het interessant om zijn transitie als crimineel te aanschouwen. Nog steeds komt hij zacht over, van wat ik verder over de serie heb begrepen, wordt dat later wel anders. Hij is natuurlijk begonnen als erg sympathiek persoon. Ik ben benieuwd of hij in de volgende seizoenen op dusdanig graduele wijze gewetenlozer gaat worden dat hij nog steeds als sympathiek gezien blijft worden. Net zoals je een kikker kan koken door heel langzaam het water te verwarmen.

Nog een puntje: ik heb begrepen dat deze serie het stijlmiddel van de monoloog nieuw leven inblaast. Daar was vorig seizoen wel wat van te zien, maar dit seizoen valt dat ook een beetje tegen. Op naar het volgende seizoen dus maar. Een halfje minder dan het vorige seizoen. 2,5*.

In afl. 1 en enkele andere zien we al dat er iets op stapel staat bij huize Walt. BB / Gilligan levert hier een mindfuck met de kosmische strekking: what goes around comes around. Normaal gesproken zou ik dit ook veel te vergezocht vinden (meer moeite had ik eigenlijk met Walt die de vader van Jane tegenkomt in een café en zo zijn er meer dingen), maar op de een of andere manier vond ik het erg leuk gedaan.
Welbeschouwd zijn het allemaal creeps. Het zijn de acteurs die het hem doen hier, vind ik. Plus dat het aan de kijker is om dit allemaal wel of niet zo serieus te bekijken. Ik vind dit geen hoogstaand drama van echte mensen die tegen wil en dank ergens in verwikkeld raken, maar een gewoon een toffe zwarte komedie misdaadserie met veel vaart en leuk gevonden twists. Ik zou zeggen Malcolm in the Middle meets The Godfather.

Ook dit seizoen was zo weer voorbij, al vond ik die aflevering dat ze vast komen te zitten in de woestijn en à la MacGyver een oplossing moeten zien te vinden niet bijster interessant, zelfs niet vanwege de personage-clash tussen Walt en Jesse.

Speciale vermelding voor Tuco en Hector "ping!" Salamanca - al zijn er veel toffe bijrollen.

Ook hier van 3,0* naar 3,5*.

Inmiddels seizoen 2 ook afgerond. Breaking Bad was een serie waar ik wel nieuwsgierig naar was, puur vanwege de lovende kritieken, maar die ik desondanks lang heb uitgesteld, omdat het onderwerp me niet aansprak. Bovendien wordt vaak gezegd dat je je als kijker door de eerste twee seizoenen heen moet worstelen alvorens het pas écht goed begint te worden.

Gelukkig valt dat moeilijk doorkomen van de eerste twee seizoenen bij mij heel erg mee, maar het klopt dat je je zo nu en dan af begint te vragen hoeveel er nou eigenlijk gebeurd is in de aflevering die je zojuist bekeken hebt. Breaking Bad neemt uitgebreid de tijd om de personages uit te werken en ik heb zo'n voorgevoel dat dit de serie in de latere seizoenen van pas gaat komen. Hoe vaak komt het voor dat een personage in een film (of serie als ik kijk naar het laatste seizoen van Game of Thrones) te snel een verandering doormaakt? Bij Walter White beginnen er langzaam maar zeker barstjes te ontstaan, hetgeen diens metamorfose wel een stuk geloofwaardiger maakt.

Het niveau van de eerste twee seizoenen gaat tamelijk gelijk op. Het wil nooit echt saai worden, maar ik kan ook niet zeggen dat het altijd even boeiend is. Waar dit seizoen in ieder geval van profiteert zijn die onheilspellende flashforwards. Die zorgen ervoor dat je met smart uitkijkt naar de seizoensfinale, omdat je je constant afvraagt hoe die situatie tot stand gaat komen. Qua personages vond ik dit seizoen overigens wel beduidend beter dan diens voorganger. Hank's personage werd een stuk leuker en ook nieuwkomers als Saul en Gus zorgen ervoor dat je benieuwd raakt naar hun verdere rol. Marie en Skyler blijven wel soms nogal vervelend imo.

Afijn, ik ben nog niet helemaal overdonderd door Breaking Bad, maar wat deze eerste twee seizoenen in ieder geval heel goed doen is hoge verwachtingen scheppen. Wordt Walter krankzinnig? Krijgt hij het voor elkaar zijn gezin weer te herenigen? En hoe gaat het verder met Jesse? Ik ben reuze benieuwd waar dit naartoe gaat...

3,5*

Breaking Bad is hier al zo constant van hoog nivo dat ik het moeilijk vind om van sec dit seizoen een heel nauwkeurig cijfer te geven. Het meest briljant zijn hier de introducties van toch wel zeer bijzondere personages, zoals Saul en Gus. En in dit opzicht is bedenker Vince Gilligan in zeer positieve zin the gift that keeps giving. De tragedie van de vader van Jane (en de impact op Jesse) maakte ook indruk.

Ik ben het niet eens met de kritiek op Skyler. Sommige kijkers identificeren zich misschien teveel met liegebeest Walter. Zij voelt nu eenmaal aan dat hij liegt dat hij barst, hij is er ook niet bijzonder goed in (eigenlijk erg goed geacteerd door Cranston, een beetje dat onbeholpene). En daarmee is haar passief aggressieve gedrag vrij begrijpelijk.

Dit seizoen valt extra op door een groot aantal bijzondere intro's met lekker bizarre taferelen, die vaak later pas duidelijk worden gemaakt voor de kijker. Die stuiterende lowrider van Jesse wordt op hilarische wijze ingezet bijvoorbeeld.

De serie blijft een unieke combinatie van soms droge, soms absurde humor met drama, spanning, kleurrijke personages en een prachtige woeste setting. Ik ben nu voor de tweede keer de hele serie aan het kijken en kan echt nog genieten. Niets voelt aan als vulling of wezenloos geleuter. Breaking Bad verdient alle pluimen die het krijgt.

Vorig jaar schreef ik een vrij negatieve recensie bij seizoen 1. Ik snapte de hype niet zo, vond het allemaal licht gedateerd aandoen, Walter teveel een sukkel om naar te kijken en ook teveel suffe gezinsscènes.

Toch blij dat ik - beter laat dan nooit - besloten heb om verder te gaan, want moet zeggen dat al die problemen zich vanaf halverwege dit seizoen vanzelf oplossen. Vind dit seizoen stúkken beter op alle vlakken en begrijp (zeker nu ik inmiddels bezig ben met seizoen 3) zeker de hype.

Waar ik Jesse in seizoen 1 nog maar een treurig nepfiguur vond deed die mooie story-arc met zijn verliefdheid op Jane zijn personage heel veel goeds. Ja het is nog steeds vaak een sukkel die veel te veel domme fouten maakt, maar hij is kwetsbaar en menselijk en wordt ook een steeds beter acteur. Hij is nu misschien wel mijn favoriete personage.

Voor mij was Peekaboo veruit de beste aflevering van het seizoen, ook weer doordat we zien hoe empathisch Jesse kan zijn met dat jongetje, maar sowieso die schrijnende situatie in dat huis (en de ontknoping met de ATM wat gruwelijk en tof tegelijk was).

Het zit qua production value en structuur (zoals het hele 'Seven-Thirty-Seven Down Over ABQ') ook een stuk beter in elkaar.

Veel zin om verder te gaan!

4*

"I can't be all about like... spelling and shit!"

Het tweede seizoen begint erg sterk met het conflict met de maniak Tuco en de oude Hector in de rolstoel met de fietsbel. Ook de introductie van de corrupte advocaat Saul Goodman en Jane, de love intrest van Jesse. En Hank de politieman en zwager van Walter krijgt meer uitdieping in dit seizoen.

Dat is inderdaad buitengewoon ongeloofwaardig.

Ik ben echt enorm aan het genieten van mijn tweede kijkbeurt van deze gehele serie na het afronden van Better Call Saul. Nu ik Breaking Bad gewoon rustig kan bingen op tv kijkt het nog beter weg en valt het verhaal prettiger te volgen. Plus, een mindere aflevering vergeet je weer snel. Het is zo'n vreselijk goed geschreven serie met ongelofelijke karakters dat je je afvraagt hoe zoveel kwaliteit leveren mogelijk was. Het is bij de serie redelijk bekend dat het vanaf seizoen 3 echt los gaat, maar dat neemt niet weg dat de eerste twee seizoenen ook erg goed zijn. Seizoen 1 heb ik al verhoogd en dat ga ik hier ook doen.

Uiteraard zien we Walt hier echt transformeren van saaie leraar naar iemand die redelijk diep in de drugscène betrokken raakt, maar buiten dat transformeert vooral zijn persoonlijkheid. Hij begon aan deze klus om zijn gezin na zijn dood financieel goed achter te laten, maar nu gaat hij echt voor het grote geld en lijkt hij ook meer te kicken op zijn imago als Heisenberg. Het eerste gedeelte van dit seizoen is met Tuco en Hector Salamanca, wat bijzonder spannend is en eindigt met de dood van Tuco en Hank die Walt bijna ontdekt. Ik vind Hector hilarisch met zijn rolstoel en zijn ping-belletje. Zijn verhoor door Hank is echt zenuwslopend goed maar ook hilarisch gedaan. Diezelfde Hank heeft ook een uitgebreidere rol gekregen als DEA agent, waarbij je vooral ziet dat hij een stoere agent is, maar ook vooral menselijk is met traumaverwerkingen en zijn medeleven voor Walt. In Breaking Bad zitten maar weinig sympathieke personages, maar Hank is toch wel die uitzondering. Wel moet je maar accepteren dat het vrij ongeloofwaardig is dat Hank en zijn collega's Walt nog altijd niet verdenken.

Op zich hoort Jesse daar ook wel bij de sympathiekere personages, maar hij blijft natuurlijk wel een dealer en sowieso een mislukking. Ze maken in dit seizoen wel echt een tragisch figuur van hem, wat ik weer sterk gedaan vind. De scheidingslijn tussen ellende en geluk is een kleine. Zijn ouders die hem uit de woning zetten vond ik heel goed gedaan, maar ook zijn beginnende romance met Jane waar hij echt gek op is, maar uiteraard slecht eindigt. Het is meteen een bevestiging dat Walt een kwaadaardige man zonder geweten aan het worden is als hij Jane laat stikken na een drugstrip omdat hij dan meer aan Jesse heeft.

Maar een groot deel van dit seizoen richt zich helaas op de familie van Walt en ow ow ow, wat blijven die scenés toch soms tenenkrommend en zwaar om uit te zitten. Skyler is op zich het morele kompas van de serie maar ze is zo afschuwelijk vervelend met haar gezeur en gezucht zeg. Walter Jr idem, zo vermoeiend. Wel is het zijplotje dat hij online donaties binnen harkt voor zijn pa een belangrijke twist, want langzaamaan komt Walt steeds meer in de problemen met zijn leugens. Dit seizoen eindigt toch ook met een beste cliffhanger als Skyler weet dat Walt alles aan elkaar heeft gelogen. Ik kijk deze week lekker verder bij seizoen 3, maar destijds moest ik weer een half jaar wachten op antwoorden.

Verder is dit wel het seizoen waar epische Breaking Bad karakters op het toneel komen. Saul, Gus en Mike. Wat is het heerlijk om hen weer terug te zien na Better Call Saul zeg. De laatste twee hebben nog een minimale bijrol, maar laten meteen hun klasse zien, maar Saul is echt op dreef. Hij is achterbaks, blufferig en corrupt, de ideale bondgenoot van Walt. Het valt me wel op dat hij nu echt geen grenzen meer kent, die hij in Better Call Saul de serie nog wel had richting het einde.

Verhoging van 3,5 naar 4 sterren

Maar eens even verder met het tweede seizoen van Breaking Bad omdat het eerste seizoen me erg positief beviel. Het was niet het beste dat ik ooit gezien heb op serie vlak maar absoluut bovengemiddeld en daarom interessant om te vervolgen.

En het duurt niet lang dat we in een kostelijke puinhoop rondom Tuco zitten, zoals gewoonlijk heerlijk neergezet door Raymond Cruz, in dat huisje van zijn oom. Anderzijds volgen we de politie die toch een behoorlijk spot on signalement hebben en eigenlijk heel dicht bij zijn maar het simpelweg niet aan het juiste persoon kunnen koppelen. En zo gaat het kat en muis spel rustig verder met zwager Hank en zijn DEA op het spoor van die bijzonder goede blauwe crystalmeth, en het team Walter en Jesse aan de andere kant die an passant ook nog eens de nodige pech, persoonlijke problemen en de gemiddelde problemen binnen het circuit tegen komen of moeten bestrijden. En het is allemaal wel weer wat hoor, en niet alleen de problemen van Walter en Jesse wat dat betreft maar ook de stress en druk waar Hank mee te maken krijgt tijdens zijn nieuwe baan en het moet gezegd dat de toestand met de schildpad hilarisch is.

En zo schuift het seizoen rustig verder met Hank die zijn familie bij elkaar probeert te houden, met de irritante Skylar als kers op de taart, en de leiding op eist terwijl Jesse toch regelmatig, ook door eigen toedoen, aan het kortste eind trekt. En ik moet zeggen dat ik dit seizoen regelmatig meelij heb met Jesse die vaak het kind van de rekening is en weinig gehoor krijgt bij Walter. En vooral Walter is niet van het zieltjes winnen, stelt zich hard op en is vrij rigide. En ja, er kan wat van gezegd worden waar hij Jesse regelmatig van domheid beticht waar het net zo goed pech zou kunnen zijn, nog erger is natuurlijk zijn zwakte voor verslavende middelen. En waarom zou Walter daar als een oppasser achter aan moet lopen en het hem geld kosten? Want leer je niet het beste van vallen en opstaan? Desalniettemin is de situatie rond Jesse samen met Jane op het slechte pad wel bijzonder schrijnend qua afloop.

En zo timmert dit tweede seizoen op behoorlijke wijze verder aan de weg die ingeslagen is, en vind ik dit seizoen beter dan de eerste met een aangename mix van humor, problemen die als een soort olievlek steeds groter worden, kostelijke karakters zoals Saul en dat gore stel met dat pinapparaat, boeit de wisselwerking tussen Walter en Jesse andermaal en maakt dit seizoen nog even wat meer indruk met een bepaald vorm van drama waarin harde keuzes worden gemaakt en nare dingen gebeuren om te eindigen met een soort van butterfly effect. Seizoen 3 ligt reeds klaar en ik ben echt wel nieuwsgierig wat dat weer gaat brengen.