Beoordeling van klassiekers

Ik kan me hier prima in vinden. Ik ben films als Citizen Kane zeer dankbaar voor zijn vernieuwingen, maar dat zie je niet terug in mijn scores. De filmhistorische waardering (om het zo maar te noemen) staat bij mij los van de persoonlijke waardering. Het is natuurlijk fantastisch dat Battleship Potemkin zo revolutionair was en welicht zou de filmwereld er zonder deze film heel anders uitgezien hebben en dat waardeer ik ook wel, maar als ik de film ga kijken moet ik oppassen niet in slaap te vallen. Dat laatste bepaald bij mij het punt (2*). De filmhistorie laat ik buiten beschouwing.

Daar telt de stem van Jan Modaal dan ook veel meer mee. Ik heb ook nooit beweerd dat het overwegend deel van de filmkijkers klassiekeraanhangers zijn, maar die groep is wél aanzienlijk groter dan de filmwereld waar ik in rondhang. Zeker binnen de sectie "filmliefhebbers", getuige dus ook de lijst die ik aangaf.

Ik vind dat 2001 een aantal themas simplistisch uitwerkt en vaak weinig subtiel in weergave is, een standaard product zou ik het niet noemen.

Je geeft daarna ook zelf aan dat er duidelijke verschillen op te maken zijn. Of je het nu hebt over gelijkenissen die films binden of verschillen die films scheiden, da's maar hoe je het bekijkt.

Nouja, dit kan natuurlijk ook voor critici gelden, dat zijn net zo goed mensen en vinden het maar al te leuk om door bepaalde medecritici serieus genomen te worden

De enige verschillen zijn volgens mij die snelle edits en de eventueel andere muziek.

Dat maakt nog allesbehalve een interessante film heb ik er ook meteen aan toegevoegd, het is maar hoe je het gebruikt

Daarnaast kun je een film die wat dat betreft wat langere shots heeft natuurlijk ook opvatten als een welkome variatie op die actieflick manier van filmen, sterker: vele artmovies van nu grijpen terug naar de Melvilles, Godards, Buñuels, Bliers e.a. Daar is vaak zelfs weinig tot geen vernieuwing aan!

Kan ik moeilijk geloven. Om nu even het voorbeeld van gisteren aan te halen: volgens mij is er geen enkele regisseur die het einde van Vertigo op zo'n manier nog zou verfilmen. Niet qua shotkeuze, timing, script (en dan bedoel ik heel plat de exacte handelingen die leiden tot het einde).

Mij kan het in deze discussie niet zoveel schelen waar net de verschillen en gelijkenissen liggen, maar een heleboel mensen zijn aangetrokken tot klassiekers en onder critici halen de klassiekers het vaker van de laatste 25 jaar film. Ergens is er iets dat die films bindt, meer poog ik niet te zeggen.

Ik vind vertigo ook een tamelijk houterige film, maar vanaf de jaren 60 en 70 zijn dat soort zaken behoorlijk gelijkgetrokken met hoe dat vaak nu gebeurt. Sterker, veel van films van toen concetreerden zich aanmerkelijk preciezer op de climax en de opbouw dan nu gebeurt met veel afleidende en vaak nietszeggende shots. Ik zie geen voorwaartse evolutie wat dat betreft Op het gebied van SFX en editting natuurlijk wel, maar daar gebeurt als puntje bij paaltje komt gewoon vaak niet veel interessants mee. Misschien afhankelijk waar je op let bij film..

Of je de evolutie nu goed of slecht vindt maakt mij ook niks uit. Maar weer haal je zelf al een verschil aan met de films van toen en die van nu.

Ik haalde dus enkel het bestaan van dat verschil even aan.

Het lijkt me eerder dat ik aangeef dat het verschil op enkele technische gronden niet zo geweldig is als jij denkt.. op enkele andere gebieden wel, als dat is waar jij op kickt, dan zal je wel altijd blijven afhaken op oudere films dan een jaartje of 30..

Die kans is ook erg groot ja. Hoewel films als The Cranes Are Flying toch laten zien dat regisseurs ook al in de jaren 50 voor mij visueel erg aantrekkelijke scenes konden schieten. Dus die uitzonderingen zullen er zeker nog wel zijn.

Nogmaals, mij ging het enkel over het bestaan van een verschil, daar lijken we het in ieder geval wel over eens te zijn.

De "special effects" heeft heeft vele poorten geopend kan men wel stellen en ja, over het algemeen genomen, is de techniek vergeleken met de jaren 50, om maar iets te noemen, extreem verbeterd. Alleen zegt dit helemaal niets over de kwaliteit van een film.

Neem bijvoorbeeld de "nieuwe" Star Wars reeks, respectievelijk deel 1,2 en 3. Alles draait om de techniek en zijn de dialogen gereduceerd tot het niveau van één geagiteerde zuigeling. Zelfs elementen die middels CGI op het scherm zijn geplaatst zouden veel beter tot hun recht komen aan de hand van meer authentieke beelden. Om maar één voorbeeld te noemen, een oceaan die, zover ik me kan herinneren, in deel twee voorkomt. Zo overduidelijk CGI dat het lachwekkend wordt.

Zelfs bepaalde scènes waarbij de regisseur, George Lucas, niet content was met de uitvoering van zijn acteurs werden eenvoudigweg vervangen door CGI karakters. En dat is te zien.

Zo werkt de regisseur Peter Jackson (Lord of the Rings) zelfs met CGI karakters die hij al reeds heeft laten produceren als richtlijn voor zijn acteurs en actrices! Kort gezegd, een handleiding van hoe acteurs en actrices zich dienen te bewegen in een bepaalde scene. Het behoeft geen betoog dat zo'n handleiding de bewegingsvrijheid van een acteur en/of actrice drastisch beperkt en daarmee een essentieel onderdeel in de cinema inperkt; creativiteit.

De gevolgtrekking stelt dat CGI zeker uitkomst kan bieden in bepaalde situaties,maar bepaalde lieden verklaren de "age of computer generated images" (CGI) als heilig en dat aspect wordt anno 2007 superlatief uitgebeeld in een deel twee, drie enz. vervolg op het origineel met nog meer "heftige" effecten die het voorgaande deel dienen te overtreffen.

Een soortgelijk vergelijking betreft die met de moderne telefonie. Een nieuw mobieltje heeft "nog" meer functies, maar als men kritisch die mogelijkheden bekijkt is de conclusie dat ofwel 90% niet wordt gebruikt dan wel wezenlijk niets toevoegt..

Een "lang leven de mogelijkheden van CGI maar heil en onderwerping aan het (inhoudelijk) verhaal" zou als credo kunnen gelden waar ik in ieder geval me prima in kan vinden.

Maar wat is het verschil met Hitchcock hier, die vaak blue screens gebruikt voor gewone outdoor shots. Zo overduidelijk maar ineens niet meer lachwekkend ?

Ik ga trouwens voor een groot deel akkoord dat technische vernieuwing op zichzelf geen pluspunt is. Mijn favoriete voorbeeld daarbij is Pixar, die elke keer een hoop technische vernieuwing brengt maar er nooit in slaagt iets esthetisch aangenaam op het scherm te toveren.

CGi kan zeker de creativiteit beperken, maar zoals anderen laten zien is het tegelijkertijd ook een onuitputbare bron van creativiteit. Mensen als Miike hebben dan wel niet het geld om steeds technisch knappe CGi te leveren, maar niettemin maken ze er gretig gebruik van om de meest geschifte zaken uit te beelden. Zaken die vroeger gewoon compleet onmogelijk zouden geweest zijn.

Het zijn dan ook veel meer die films die mij aanspreken in de moderne cinema, dan films als LOTR en Star Wars en andere CGi brolspektakels.

Bij Alfred Hitchcock dienen de "special effects" het verhaal maar nimmer visa versa. Dat Alfred Hitchcock steeds vaker gebruikt maakte van studio opnames en speciale effecten zijn diverse verklaringen voor te geven. Ten eerste was Alfred Hitchcock niet vies van om gebruik te maken van special effects. En dat is ook niet mijn punt verder aangezien ik nergens stel dat iets mis zou zijn met het gebruik maken van nieuwe technieken. Studio opnames met behulp van de "blue screen" techniek betrof soms een middel omdat scènes "outdoors" eenvoudigweg niet konden. Voorbeeld, bij de verfilming van "The Trouble with Harry (1955) moesten bepaalde scènes een herfstsfeer op het doek toveren, omdat het weer omsloeg werd besloten bepaalde scènes in de studio op te nemen waar die sfeer in z'n geheel werd nagebouwd zodat de productie geen vertraging opliep. Is dat te zien? Jazeker, maar niet alle scènes werden in de studio opgenomen. In zijn gehele oeuvre wordt door menig recensent beroemde "outdoors" locaties benoemd die zo'n centrale rol innamen in tal van zijn films.

Nog een verschil, in tegenstelling tot George Lucas stond Hitchcock onder contract, en ondanks zijn staat van dienst moest zelfs zijn laatste film op de afgesproken tijd aangeleverd worden. Daar komt nog eens bij dat Hitchcock een hekel had met het onnodig verkwisten van tijd en geld waardoor het niet zelden voorkwam dat hij het honorarium voor bekende acteurs c.q. actrices als ronduit absurd kwalificeerde. Maar dat is een ander verhaal.

Ja, Hitchcock maakte graag gebruik van special effects. Alleen worden zijn films daar niet mee doorzeeft. Alleen voor bepaalde scènes die Hitchcock voor ogen had waarbij de dramatiek geaccentueerd moesten worden maakte hij vaak gebruik van special effects. Maar ook hier geld, alleen als special effects het verhaal diende. Zo heb je enerzijds het hoogtepunt in Psycho (1960) die het niet moest hebben van de special effects maar van de suggestiviteit en anderzijds heb je The Birds (1963) waar hij op verbluffende wijze bepaalde scènes wist te produceren van vogels die de mensen op straat aanvielen waar special effects het verhaal dient en noodzakelijk is om daarvan gebruik te maken. Want afgezien van één agressieve vogel die met enige regelmaat mensen aanvalt in de strips van Guust Flater ken ik geen vogels die massaal het op de mensen hebben voorzien.

En neem nou bijvoorbeeld de prachtige openingsscène in The Lady Vanishes (1938) waarbij de camera gericht op een berg langzaam omdraait en zich richt tot een klein plaatsje gelegen in een dal met een treinstation. Ook hier gold dat computer gegenereerde beelden nog niet bestonden en betrof opnames in de studio de enige remedie tegen opnames buiten de studio om het shot precies zo te krijgen zoals de regisseur dit voor ogen had.

Je stelt dat dit soort van trucages niet zelden leiden tot eveneens hilarische beelden. Daar kan ik me iets bij voorstellen want zo ziet men in het onderstaande beeld (zie de pijlen) duidelijk dat de lieden hier in beeld gewoon poppetjes zijn.

Even later ziet men zelfs letterlijk een speelgoedauto rijden zonder bestuurder voortgetrokken aan een draadje. Lachwekkend? Het werkt in ieder geval op de lachspieren.

Saillant detail is echter dat dit een openingsscène betreft met een "fade out", zoals een gordijn van een theater die opengaat, het echte spektakel begint in een geheel andere vorm; acteurs en actrices, authentieke beelden van donker verlaten straten, passeren de revue. Nu even geen controversiële camerabeweging meer of gekke manipulaties. Bij Star Wars houdt die flauwekul pas op als de laatste scène plaatsmaakt voor de aftiteling.

Met andere woorden, bij Star Wars deel 1,2 en 3 dient het verhaal de special effecten. Dat de film in kwestie vrijwel in z'n geheel in de studio is geschoten heeft alles te maken met de keuze van George Lucas. Die is immers eigenaar, en oprichter, van ILM (Industrial Light & Magic). De eerste drie nieuwe delen van de Star Wars films mogen zonder scrupules bestempeld worden als één groot reclamefilm voor zijn bedrijf. Immers betreft de hele film, los van het flinterdunne verhaal en de acteerprestaties, één grote achtbaan aan CGI fragmenten. Zijn bedrijf, die in de jaren 90 de norm bepaalde met betrekking tot CGI en als grootaandeelhouder gold op het gebied van de special effects, kreeg te maken met geduchte concurrentie.

Het behoeft geen betoog welke studio's ik hiermee bedoel.

Ik deel de mening dat nieuwe technieken op zichzelf geen pluspunt hoeft te betekenen, zo getuige mijn relaas, Maar aangaande Pixar kan ik niet anders concluderen dat, in de context van karakter animatie, zij heer en meester zijn. Karakter animatie is zonder (!!!) twijfel het moeilijkste onderdeel van computeranimatie. Elk ander onderdeel van computeranimatie staat wat moeilijkheidsgraad betreft daar ver, ver onder. Of de verhalen je nu aanspreken of niet, ik zie menig studio worstelen om een karakter overtuigend in beeld te brengen daar waar Pixar zelfs in staat is een telefoonboek te veranderen in een aandoenlijk karakter.

Ik kan hier een klein beetje over meepraten omdat het toeval wil dat ik zelf een media bedrijfje in Amsterdam heb die zich, deels, bezighoud met karakter animatie. Het toepassen van computeranimatie voor televisie commercials behoort in ieder geval tot ons dagelijkse werkzaamheden, soms ook in combinatie met filmopnames. Telkens weer betreft het een uitdaging. Maar alleen als een klant met de wens komt die betrekking heeft tot karakter animatie levert dit voldoende stoom op waarmee de trein van Medeblik tot Enkhuizen een jaar lang op kan tuffen.

Zeker juist. CGI kan zeker ook deuren openen. Maar het moge duidelijk zijn dat ik de optie prefereer dat CGI het verhaal dient en niet visa versa.

Dat geloof ik direct. En gelukkig maar.

Dat er een hoop verschillen bestaan tussen Lucas en Hitchcock geloof ik ook wel. Dat Hitchcock meer "excuses" heeft zal ook wel, al blijf ik dat wat beperkt vinden.

Als meneer iets in een studio wil opnemen om nét dát shot te krijgen, mij best. Maar voor mij vernietigt hij meteen weer de sfeer als nét dát shot compleet fake lijkt. Daarbij zijn het bij Hitchcock niet meteen de sfx die storend zijn, maar gewone buitenopnames die voor een bluescreen gefilmd zijn. En die zijn vaak lachwekkend opvallend inderdaad. Gierigheid, (voor mij mislukt) perfectionisme of ziekte (las ik bij NBWN geloof ik) vind ik gewoon geen valide excuses als kijker. Voor mij telt wat er op het scherm te zien is.

Zoals ik ook al zei, qua technisch vernuft staan ze erg hoog aangeschreven. Wat betreft aandoenlijke karakters zijn we het echter oneens, daar staat hun teller nog steeds onder de 5 vermoed ik (en dan heb ik het vooral over kleine bijrolletjes die nog wel te pruimen zijn).

Wat betreft de relatie tussen verhaal en sfx, die vind ik minder belangrijk aangezien het verhaal (en al wat daar rond hangt) niet meteen een centrale plaats in mijn beoordeling heeft. De sfeer wel, en ook daar hebben sfx (en computerbewerking) een enorme invloed. Dat zou in ieder geval ook wel een aanduiding kunnen zijn waarom ik moderne films veel meer kan appreciëren.

Dit is natuurlijk niet waar. Peter Jackson laat de acteurs juist een pak aantrekken waardoor hun acteerwerk door de computer geregisteerd wordt en als basis dient van CGI-personages. Met Gollum als bekendste voorbeeld natuurlijk.

Ja, motion capture noemt men dat zoals in Lord of the rings inderdaad geschiedde. Maar ik doel nu op de handelswijze in de film King Kong waar Peter Jackson online elke dag een video dagboek plaatste die ik bijhield uit interesse hoe hij de film produceerde.

Mijn voorbeeld is direct afgeleid van hetgeen hij zijn acteurs voorhield, aan de hand van letterlijk een 15-inch scherm kon men zien dat niet uitgewerkte computer karakters letterlijk de bewegingen uitbeelden zoals de regisseur deze voor ogen had. En nee, het betrof hier niet de uitwerking van King Kong in de context hoe de acteurs c.q. actrices op "moesten" reageren maar een uitwerking zoals de regisseur deze voor ogen had hoe zijn spelers zich moesten bewegen.

Acteur Adrien Brody die een scène moest spelen aan boord van een schip met mede speelster Naomi Watts was zichtbaar net zo ontdaan als ik door de opmerking dat hij daadwerkelijk de bewegingen na moest spelen nadat de regisseur de alles zeggende zin verkondigde: dat het "tegenwoordig" nu eenmaal zo gaat! (in zijn optiek klaarblijkelijk)

Helaas staan zijn video verslagen niet meer online, maar als je deze aanschaft zul je beamen dat mijn verhaal natuurlijk gewoon klopt.

In FotR zit ook zo'n scène, namelijk die met de cave troll. Die was al geanimeerd en daarop moeten de acteurs dan inspelen. Het CGI personage is een soort bewegende set geworden. Visie van de regisseur heet zoiets en erg creatief. Bovendien is het een actiescène en die vragen doorgaans wat minder van het acteerwerk van een acteur.

Ik geloof er rotsvast in dat het over 40 jaar ook zo omschreven zal worden. Dan hoort die knullige CGi er gewoon bij, toen deed men dat zo, kon men niet beter en is dat deel van de charme zelfs.

Of niet. Kan zelf nog maar weinig met de films van Ray Harryhausen (stop-motion), om maar eens een voorbeeld te geven. Wat dat betreft kan ik al wat meer met de oude Kong, omdat daar de special effects beter in het verhaal zijn geintegreerd. De films met de stop-motion technieken van Harryhausen (Jason and the argonauts meen ik oa) waren echte showcases voor special-effects en die films vind ik (als klassieke filmliefhebber) enorm knullig. De films van nu die zo grootschalig uit de computer komen rollen (oa LOTR), daar kunnen veel mensen later niets meer mee verwacht ik (oa mijzelf).

Maar daar heb ik het dus helemaal niet over.

Nogmaals, ik heb het hier niet (!) over een CGI karakter dat daadwerkelijk geanimeerd moet worden omdat iedereen, incluis dragje, begrijpt dat een geagiteerde "chimpansee" nou niet direct door een hoepel springt als de regisseur hier om vraagt en dat voor de rol van Gollum in Lord of the Rings geen acteur bestaat met dezelfde gelijkenis als die van de Gollum beschreven in het werk van Tolkien; hoewel het uiterlijk acteur Steve Buscemi wellicht zou volstaan......

Stuk voor stuk aspecten die het hanteren van CGI technologie volstrekt plausibel maken.

Het gaat hier niet (!) over een CGI karakter die al dan niet een prominente rol speelt waarbij het, aan de hand van een geanimeerd voorbeeld, voor de acteur en/of actrice eenvoudiger wordt hun spel te conformeren met die van het CGI karakter die visuele feedback geeft op een scherm voor of naast hen in de studio.

Maar zelfs in die hoedanigheid wordt niet op die wijze gewerkt zoals je zelf beaamd. Gollum wordt namelijk "letterlijk" geacteerd waardoor de overige acteurs en/of actrices nog beter zich kunnen inbeelden hoe hun CGI karakter zich gedraagt met betrekking tot de gehele scène.

Maar daar heb ik het dus geheel niet over, ik schreef, ik citeer: En nee, het betrof hier niet de uitwerking van King Kong in de context hoe de acteurs c.q. actrices op "moesten" reageren maar een uitwerking zoals de regisseur deze voor ogen had hoe zijn spelers zich moesten bewegen.

M.a.w. waar ik op doel is de uitwerking van de acteurs en actrices "zelf" hoe zij zich dienen te bewegen. Zij "zelf" die na de opname "niet" (!) worden uitgewerkt tot een CGI karakter.

Dit in het kader van een regisseur die, zo blijkt, de ouderwetse storyboard, waar de opzet van een scène in geschetst wordt, inefficiënt acht en zelfs tot in details de bewegingen van zijn acteurs en actrices uitwerkt in de vorm van een ruwe animatie zonder dat hier een CGI karakter tegenover gesteld wordt.

Ren naar links, maak daarbij niet meer dan vijf passen, kijk dan omhoog en dan naar beneden, dan weer naar boven en roep dan je tekst op: "help help een behaarde aap!!!"

Ik chargeer, maar die ridicule omschrijving vormt bij Peter Jackson heden den dagen wel zijn methodiek waarbij geen ruimte meer is voor creativiteit bij de acteurs en actrices. En daar (!!) stel ik vraagtekens bij.

Wat je hier stelt is dat de toepassing van CGI techniek van vandaag de dag ouderwets is (knullig) omdat men dat, naar verluid je rotsvaste overtuiging, over 40 jaar het zal omschrijven als "toen kon men niet beter".

M.a.w. je positieve beoordeling, met betrekking tot het gebruik van CGI en/of van special effects, zijn obsoleet omdat ze, in de door jezelf geschreven opvatting, op den duur toch aan waarde inboet.

Ik plaats hier zo mijn vraagtekens bij aangezien een beoordeling van special effects ter degen nog relevantie kent, zo ook over 40 jaar. M.a.w. een zeer positieve beoordeling over de special effects bij een (inmiddels) klassieke film hoeft niet aan waarde in te boeten enkel omdat het "nu" beter kan.

Ik zou hooguit stellen dat het nu "anders" kan, maar dat hoeft niet te betekenen dat het direct een beter resultaat oplevert natuurlijk.

Hebben we dan toch gelijk een bruggetje gemaakt naar: hoe beoordeeld men (klassieke) films.

In de scene waar ik het over heb zit geen knullige CGI.

We zullen zien hoe we daar binnen 40 jaar over denken

Hetzelfde als bij Jurassic Park denk ik: een mijlpaal toen die nog steeds staat als een huis.

Die is nog geen 15 jaar oud. Als ik kijk naar film voor 1970 zie ik niks meer dat nog "staat als een huis". Films uit de jaren '70 beginnen zo stilaan ook hun barsten te tonen qua sfx.

Maar dat is niet relevant.

Die scène waar Boordappel aan refereert betreft inderdaad geen knullige CGI, integendeel.

De wijze waarop betrof volstrekt nieuwe technologie die nu door Weta Digital in meerdere films wordt toegepast. Met die nieuwe technologie is voor het eerst (!!) mogelijk live action te combineren met real time animatie waarbij (en dat is het vernieuwende aspect) de cameraman eveneens real time door de set heen kan lopen.

Je "mag" dat knullig vinden, maar dat is het simpelweg niet aangezien "knullig" staat voor onhandig, onbeholpen terwijl de wijze waarop die scène tot stand kwam juist het tegenovergestelde kon bewerkstelligen.

Dat je voorts een scène mooi vindt of niet betreft natuurlijk een hele andere discussie.

Misschien bedoelt ie 'knullig' als 'ik vind 't er niet uit zien''?

Dan ben ik het trouwens met 'm eens. Ik vind de CGI in veel moderne films gewoonweg niet mooi. 300 oa, zo vreselijk lelijk. Bah.

Tja, ik ga uit van de betekenis van het woord. Onbeholpen, en onhandig is die scène eenvoudigweg namelijk niet.

Wat betreft mooi, ik schreef al dat dat een andere discussie betreft, maar als je op het gebied van "beoordelen" van een film het aspect CGI hier afdoet als "knullig" dan komt dat niet overeen met de realiteit.

Wat betreft 300, dat is één grote MTV videoclip als ik het zo simplistisch bot mag benoemen. Draak van een film.

Het boeit mij niet zo hoe die scene tot stand gekomen is, mij boeit het netto effect onscreen. En daar kan een minitieus uitgepluisde, technisch indrukwekkend, compleet vernieuwde scene er nog steeds gewoon knullig uitzien.

In 300 zat trouwens zeer interessant camerawerk dat reuzegevechten eindelijk een beetje visueel appeal kon meegeven (ipv massa mannetjes die op elkaar inhakken)

Naast eindeloze durende slow-motion gevechten betreft dit inderdaad 300 in een notendop.

Het verhaal (welk verhaal?) van 300 is zo flinterdun dat zelf in een delirium verkerende infant de film nog kan volgen. Mooie filters, mooi ingekleurd, maar daar is dan ook alles mee gezegd en dat aspect alleen is voor mij niet voldoende om een film boeiend te houden.

300 is mooi, maar ongelooflijk saai. Echt een film die je over een jaartje niet meer herinnert omdat er al duizenden van in dozijn zijn geproduceerd.

En over studiowerk gesproken

Niets van 300 is authentiek en geen enkele techniek is vernieuwend. Maar dat maakt mij eigenlijk ook niets uit.

Echter, één ieder die zich omringd met talentvolle ontwerpers en geniet van een budget groot genoeg voor het huren van een goede renderfarm, belichting, camera's incluis een studio groot genoeg voor een aantal figuranten produceert 300, most likely 300 keer beter.

Nee, 300 betreft een samenraapsel van aspecten die allang waren uitgekauwd, 300 herkauwd het gewoon nogmaals. Voor de één smaakvol, voor de ander zoals mijzelf pure kitsch en te vaak al eens eerder gezien.