Carol (2015)

nope, het is toch echt Carter Burwell MissT, en als je het mij vraagt ook best te herkennen Vind het niet heel onvergelijkbaar met de Fargo theme, zelfs.

Maar ik ben met Glass werk daarentegen nog niet heel verschrikkelijk bekend, al heb ik er al wel veel van in huis.

Kun je mij nog vertellen welk nummer van Glass (of van welk album) je bedoelde, lezertje? Ik ben toch echt wel benieuwd!

Geen idee, zo een goede kenner van de muziek van Gl;ass ben ik nu ook weer niet. Maar ik herkende iets van hem in de muziek. En de meeste muziek van Glas lijkt ook heel veel op elkaar omdat hij vaak het zelfde trucje toepast. Echt antwoord geven kan ik dus niet, helaas. Wellicht weet MIssT het antwoord.

Ik bedoel ook niet een specifiek stuk van Glass, ik herkende ook zijn stijl.

Ben overigens geen fan van Glass, mij teveel van hetzelfde riedeltje

Heb hier wel echt heel lang tegen aan gehikt.

Het leek me op zich wel een goed gemaakte film, maar gewoon niet iets waar ik erg veel zin in had.

Dat viel enorm mee. Het Mad Men achtige sfeertje is perfect, de actrices fantastisch en het geheel kijkt ook nog eens prima weg.

kos wie vond jij de beste van de 2

Tja moeilijk te zeggen.

Van Blanchett wist ik het al maar Rooney Mara heeft me wel enorm verrast.

Speelde echt geweldig.

John Milton: het lijkt een beetje op een thema uit Glass' 'Metamorphosis'. Maar welk stukje weet ik niet, moet je even het hele album luisteren denk ik.

Er zijn ergere dingen, ik zal hem eens gaan luisteren eRCee!

Onderhoudend romantisch drama. Het verhaal is prima uitgevoerd en het acteerwerk van Cate Blanchett en Rooney Mara is sterk te noemen. Het geheel is overigens sfeervol gefilmd. 3,5 Ster.

Saai film,sprak me totaal niet aan.er gebeurd werkelijk niets.

Zal ik ooit wennen aan dat soort berichtjes?

Het is ook gewoon feitelijk onjuist; er gebeurt aantoonbaar wel iets.

Lang uitgesteld, uiteindelijk nu toch bekeken, en helaas ik had er een pak meer van verwacht. Eerst en vooral start ik met de positieve punten. De twee hoofdrollen worden uitstekend vertolkt, en ik zie zowel Rooney Mara als Cate Blanchett graag bezig. Veel heb ik beide actrices nog niet aan het werk gezien, maar ik zie beiden ontzettend graag bezig. Cate heeft verder een enorm zwoele stem, en die stem gaf het personage dat ze speelde ook wel kleur en enige aantrekkelijkheid. In dat opzicht slaagt de film zeker en vast, en dit vind ik ook een zeer sterk positieve punt. Verder zit het qua sfeer ook zeer goed, en daar draagt vooral de audio aan bij. Het camerawerk ook met momenten, maar zeker niet altijd en soms was het erg storend of creëerde het ook afstand tussen jou en het medium. Inhoudelijk vind ik het verder niet erg vlot verteld, wellicht deels te wijten aan de montage of de mindere keuzes van scènes. Misschien zou het ook geholpen hebben, mocht men zich meer op een specifiek punt van de film gefocust hebben. Zo zat er wel van alles iets in, en vind ik het geheel uiteindelijk te weinig van alles en te veel van ieder iets. Ook erg storend dat we beginnen met een flashforward. Daar ben ik absoluut geen fan van, integendeel zelfs. Ik vind het geen vlotte film, en die meer leunt op sfeer en acteerprestaties (of zelfs nog meer op appearance) maar daar is niets mis mee.

in de film empire van andy warhol gebeurt er dan wel weer letterlijk niets

Een goede drama/romantiek film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Ouderwetse opname...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

Fijn dat dit werkje via het tipper-spel voorbij kwam. Bij het uitkomen had ik Carol min of meer onbewust toch links laten liggen, omdat het verhaal net niet genoeg aansprak.

Ik had beter moeten weten, want ik denk dat de film destijds in kerstsfeer nog iets beter voor me had uitgepakt dan ze nu deed.

Een prima romantisch drama wel, waarin sfeer en acteerwerk m.i. het belangrijkst waren. De belichting, de kostumage, de schitterende score van Burwell en de setting dragen eraan bij dat Carol de vroege fifties haast ademt. Een fijn tijdsbeeld, sterk gevangen door de camera, die de film vanuit de meest subtiele standpunten nog wat extra flair meegeeft.

Helaas moet wel gezegd dat het verhaal mij minder wist te raken dan gehoopt, en ook weinig origineel is (of je moet het gegeven van twee vrouwen hier als origineel beschouwen). De uitwerking is wel goed, omdat Cate Blanchett haar kwaliteit toont en Rooney Mara verrast als het wat schuchtere meisje dat op zoek is naar haar (seksuele) identiteit. Vooral van Mara was ik onder de indruk; het is dan m.i. ook wel terecht dat ze een Oscarnominatie voor haar rol ontving.

Echt goed werd de film nergens, daaraan is vooral het wat conventionele narratief debet. Toch is het door de strakke uitwerking bijna genoeg voor een 7.

Ruim 3*

Yeppers. Ik had er overigens veel meer van verwacht. Vond het wat tegenvallen.

En daar sluit ik me geheel onverwachts ook bij aan, helaas.

Zag van Todd Haynes één film : "Far from Heaven" en deze "Carol" heeft beslist wel wat gemeen : het gebeuren speelt zich ook af in de jaren 50 en de toen heersende taboesfeer speelt ook hier een belangrijke rol.

"Carol" is een tedere film die zijn kracht vindt in het overtuigend acteren van beide hoofdpersonages. Er is een goede en geloofwaardige opbouw van het verhaal, gelukkig geen sensatiegedoe maar veel aandact voor het eenvoiudig overbrengen van emoties.

Meerdere zeer goede scènes waarbij ik zeker de slotscène reken.

Zag van Todd Haynes één film : "Far from Heaven" en deze "Carol" heeft beslist wel wat gemeen : het gebeuren speelt zich ook af in de jaren 50 en de toen heersende taboesfeer speelt ook hier een belangrijke rol.

"Carol" is een tedere film die zijn kracht vindt in het overtuigend acteren van beide hoofdpersonages. Er is een goede en geloofwaardige opbouw van het verhaal, gelukkig geen sensatiegedoe maar veel aandact voor het eenvoiudig overbrengen van emoties.

Meerdere zeer goede scènes waarbij ik zeker de slotscène reken.

Ja Movsin De slotscène is fenomenaal te noemen, nu hoeft er ook niets meer gezegd te worden. In de film draait alles om het acteerwerk in de complexiteit en de aantrekkingskracht van beide vrouwen, die af en toe behoorlijk kan oplaaien maar ook kan heftig kan neerslaan. De muziek is vaak in de stijl van Philip Glass, een goede keuze omdat dit de scenes tijdlozer maakt weg uit de benepenheid van de jaren 50.

Een liefdesrelatie tussen twee vrouwen. Niet echt schokkend meer in deze tijd maar in die tijd (jaren 50) was het nog wel een dingetje. Ik zou er niet voor naar de bios gaan maar er wordt goed geacteerd. Lekker langzaam allemaal.

Goed.

Zoals gehoopt is dit een geslaagd drama geworden, vooral gedragen door de vertolking van de hoofdpersonages. De film tovert genoeg innerlijke kwellingen op een menselijke manier op het beeld. Ik had gedacht dat de film ging stoppen bij de “eerste” scène en daardoor een duidelijk tragische afloop had. Dat had het voor mij misschien ook nog iets beter gemaakt.

De twee hoofdrolspeelster, Cate Blanchett en Rooney Mara doen het uitstekend. Blanchett mag wat meer tics in haar spel leggen waardoor het niet altijd subtiel oogt, maar zij vertelt ook zonder die tics nog genoeg. Toch is het Mara die ik nog iets sterker vind, zij acteert zoals in mijn ideaalbeeld van acteren. Wat een actrice, met wat een uitstraling!

Regisseur Todd Haynes slaagt erin de film te allen tijde interessant te houden: de opbouw is weldoordacht, de personages worden evenwichtig gebracht (zodat bijvoorbeeld Kyle Chandler’s rol geen typetje wordt) en de klassieke aankleding klopt. De soundtrack is mij iets te klagerig, al past dat ook weer wel in het geheel.

3,5

De sfeer en de actrices zijn goed en prachtig in deze film maar het kreeg me niet mee. Waardoor ik het idee had dat ik 2uur lang naar een saai relaas zat te kijken waarin weinig gebeurd. Eind scene is wel mooi.

Prima film met een mooi tijdsbeeld. Rooney Mara is een beeldschone vrouw die in deze film me ietwat doet denken aan Audrey Hepburn. Tweevoudig Oscar-winnares Cate Blanchett kan altijd wel optimaal functioneren in rollen die emotioneel beladen zijn.

Geen film die me per se super erg bij zal blijven, maar wel één waarin de acteerprestaties te bewonderen valt.

Ik kan weinig toevoegen, maar blijf wel met een vraag over de slotscène. Therese loopt naar Carol, maar die blijft opzij kijken, terwijl ze haar allang moet hebben gezien. Wat betekent dat ? Wil Carol niet meer ?

Of nog extremer : het is allemaal gedroomd door Therese ? Of gewoon een open einde, niet per se een happy end.

Een film in de categorie "er gebeurt bijna niets," maar waarbij de onderhuidse spanning, fenomenaal gedragen door de twee hoofdrolspeelsters, de kijkervaring ver boven het maaiveld uittilt. Heel in de verte doet de film denken aan Lost in Translation, die ook aan de oppervlakte voortkabbelt, en toch op fabelachtige wijze een onderstroom onthult die zich weergaloos onder de schedel van de kijker nestelt.

Carol doet daar niets voor onder, in een perfecte sfeer en mooi tijdsbeeld staat deze film als een huis. Het einde is als de gehele film: een prachtig staaltje verborgen verlangen in een context van opgelegde discretie, waarbij de ogen van de dames alles prijsgeven.

Ik was al een fan van Cate Blanchett en Rooney Mara. En dan samen in de hoofdrol zo geniaal gespeeld. Ik denk dat hierbij 1+1=3 zeker van toepassing is.

Mooie rollen van Mara en Blanchett in een aangrijpend verhaal. Persoonlijk vond ik ze niet altijd overtuigend als paar. Verder prima, met een mooi tijdsbeeld.

Van het begin of aan was het gelijk die vreemde spannende en interessante sfeer.

Ik denk niet dat ik ooit zo iets gezien heb, de film draait nergens geen doekjes om..

Je voelt als kijker gelijk die vreemde spanning verlangens en leegtes.

Het acteren is heel erg sterk.

Terwijl ik eigenlijk niet eens zo van dit soort films houd..

4 steren

Fijne meevaller! Had een behoorlijk passieve film verwacht maar dat valt reuze mee. Nog steeds een vrij lange zit, dat wel, maar vervelen doet het zeker niet.

Vond het verhaal erg effectief ondanks de vrij simpele basis, want buiten de affaire om is er (gelukkig) geen andere verhaallijn te ontdekken. Die focus werkte goed. Dat het zo boeit komt eigenlijk alleen al door de actrices, want met mijn favorietje Rooney en Cate Blanchett die ik ook altijd graag zie worden er met gemak 2 hele leuke karakters neergezet. De eerstgenoemde kan het echt alleen maar beter doen dan je hoopt lijkt wel.

Heel sterke tijdsweergave van 1952, interessante periode waar ik eigenlijk nauwelijks iets van weet en ook nauwelijks iets van zag. Van auto's tot kleding, het zag er compleet en ook gelikt uit. Camerawerk is hier zeker een onderdeel van. Dat samen met de heel mooie soundtrack zorgt voor een sfeer die je het verhaal in sleurt. Vond hem bij vlagen zelfs spannender dan de gemiddelde thriller en dat voor een pure dramafilm.

Waar ik dacht dat ik de enige zou zijn, is er 4 recensies hierboven al een medestander. Ook mij deed dit denken aan Lost in Translation, een compleet andere versie ervan, dat wel.