Carol (2015)

Carol is Haynes in zijn klassieke modus. Meer Far from Heaven dan I'm Not There zeg maar, maar dan zonder de Sirk-hommage. Carol is vooral ontzettend elegant en smaakvol geschoten. Met fraaie muziek en rijk aan details en een mooi, wat herfstig kleurenpalet.

Ongetwijfeld zal Blanchets meer extraverte rol de meeste aandacht krijgen, maar de jury in Cannes koos terecht voor de nog betere Mara. Niet alleen om haar talent, maar ook om haar klassieke uitstraling een zeer goede casting. Haar rol is subtieler dan die van Blanchet, maar daarom misschien juist moeilijker. Het zou me niks verbazen als er oscarnominaties van komen voor beiden.

Een zuiver en uitermate stijlvol tragisch drama, zonder ironie of ander laagje. Een verboden liefde in een oordelende omgeving. Met een gewaagd, maar sterk einde dat niet iedereen zal waarderen omdat het veel aan de verbeelding overlaat.

Aanrader. 4.0*

Erg indrukwekkende film, waar ik nogal 'blind' inging. Het verhaal is aangrijpend en speelt zich af in een erg mooi neergezet New York (en wat andere steden) in de jaren '50. Grootste complimenten voor de art en costume department. De spanning tussen de twee dames wordt geweldig neergezet door Mara en Blanchet. Mara laat ook maar weer eens zien wat talent zij is. Al vind ik dat het acteerwerk van Kyle Chandler ook niet teniet gedaan moet worden. Qua uiterlijk begint hij steeds meer op Guy Williams (Zorro uit de Disney serie) te lijken. Het verhaal grijpt je en blijft intens tot de laatste minuut. Waar het einde ook erg sterk is. Verder vond ik de muziek ontzettend mooi. Eén van de meest emotionele soundtracks die ik tijden heb gehoord, zonder dat het too much wordt.

4*

De jaren 50′ van de vorige eeuw: Vrouwen deden de afwas, zorgden voor de kinderen en maakten het eten voor hun man. Dat er vrouwen waren die ook liefde konden voelen voor een andere vrouw werd niet geaccepteerd. Carol is een film die laat zien op welke wijze twee vrouwen elkaars liefde konden vinden in die tijd, maar dat daar een flinke prijs tegenover stond. Een film die alle aspecten van films maken laat zien. Prachtig acteerwerk, camerawerk, production design, kostuums, muziek. Alles klopt aan de film, maar het allerbelangrijkste ontbreekt gedeeltelijk. Het gevoel dat je als kijker een connectie krijgt met de hoofdpersonages, dat is wat mist en wat Carol een mooie, maar koude film maakt.

'Carol' Recensie - Filmtakers

Waanzinnige film. Direct een van mijn favoriete romantische verhalen. Prachtig oog voor detail en het wordt ijzersterk gespeeld.

Een film waar je langzaam in wegglijdt. Sterk qua (benauwde jaren'50) sfeer en ingehouden hartstocht.

Ijzersterk acteerwerk.

Een dodelijk saaie film. Nu is het een soort film – een liefdesverhaal met een politiek correcte boodschap – die me als zodanig al niet aantrekt: een liefdesfilm acht ik een genre voor vrouwen en een politiek correcte boodschap acht ik misbruik van kunst die immers niet politiek/partijdig maar universeel moet proberen te zijn (kunst moet de werkelijkheid laten zien en niet oordelen). Slechts de jubelende recensies hier en elders maakten dat ik het toch maar weer eens probeerde, want die suggereerden een kwaliteit naast een op zich lege politiek correcte liefdesfilm. Maar helaas bleek dat niet zo. Het is in wezen gewoon een onorigineel liefdesverhaal: ik ben geen expert in de Bouquetreeks maar ik geloof niet dat er iets in de film te vinden is dat je niet in een willekeurig deeltje uit de Bouquetreeks vindt.

Het enige ‘bijzondere’ is dat het hier om een lesbisch koppeltje in de jaren ’50 gaat, zodat het een politiek correcte boodschap meebrengt van: ‘wat was men in de jaren ’50 toch bekrompen, he?’ Maar voor mij is er niets saaier dan een politiek correcte boodschap (waardoor ik bv. ook nog altijd geen enkele film over de Holocaust of de slavernij ken die me heeft kunnen boeien), zodat die ‘bijzonderheid’ de film zo mogelijk nog saaier want nog voorspelbaarder maakt. Overigens, ik stel me zo voor dat menig deeltje uit de Bouquetreeks over een verboden liefde gaat om het verhaal (en de liefde) ietwat spannend te maken, zodat de 'bijzonderheid' van deze film misschien niet eens bijzonder is vanuit het Bouquetreeksstandpunt bezien.

Het enige positieve dat van de film kan worden gezegd is dat de film wel professioneel gemaakt is. Om in de taal van Kerst(cadeautjes) te spreken: de waardeloze inhoud is wel keurig verpakt.

Deze film afgelopen avond in de bioscoop gezien waarbij het mij vooral opviel dat van de bezoekers vrouwen verreweg in de meerderheid waren. Niet zo vreemd eigenlijk bij zo'n typische love story tussen twee vrouwen. Er gebeurde trouwens vrij weinig, de vrijscène tussen de beide dames stond in schril contrast met zo'n zelfde soort vrijscène als in "La Vie d'Adèle", een film die ik tig keer beter vond dan dit preutse Hollywooddrama. Maar ja, wat verwacht je ook anders. Van Cate Blanchett moest deze film het van mij absoluut niet hebben, wel van Rooney Mara die het voor mij prima deed en voorkwam dat ik deze film met een flinke onvoldoende af serveerde.

3,0*

Mooi. Een Christmas Carol voor cinefielen. Vanaf het begin valt de zwevende cameravoering op, die voor mijn gevoel een bepaalde tederheid bevat. Die tederheid correspondeert goed met de blikken die de twee vrouwen wisselen en Haynes weet zo prachtig inzichtelijk te maken hoe het is om aangetrokken te worden tot een andere persoon (niet persé fysiek, maar van mens tot mens). Het acteerwerk helpt hieraan natuurlijk mee. Vooral Rooney Mara, die soms wat weg heeft van Audrey Hepburn, is geweldig. Ook de muziek is goed op z'n plek (het thema deed me overigens erg denken aan Phillip Glass z'n Metamorphosis). Uiteindelijk is Carol niet werkelijk opzienbarend maar wel een fraaie film die eigenlijk niks verkeerd doet.

Mooie film. Vooral het eerste uur is sterk, beetje traag (positief bedoeld) en vooral sfeer scheppend. Daarbij werkt het heerlijke production design ook wel bij. Het is wat grauw en bruin allemaal, maar voelt wel echt aan, in tegenstelling tot die glimmende retrolook die je ook weleens ziet. Verder wordt er prima geacteerd. Blanchett is sowieso prima, al dikt ze haar personage misschien net te veel aan. Toch was ze niet de ster van de film. Ik vind haar technisch dan wel goed en ze is altijd meer dan geloofwaardig, maar blijft altijd een actrice waar je naar kijkt ( zoiets heb ik ook met Meryl Streep). Dan heb ik liever Mara. Ze is sowieso ontzettend schattig met dat kerstmutsje op, of haar wat tuttige kleding, of die jas met capuchon, maar zij glijdt wel in haar personage en weet oprechte emotie over te brengen.

Het tweede uur is wel iets minder. De film raakt meer plotgedreven en zeker tegen het einde is het wat afgeraffeld. Ineens gaat alles heel snel en die hele karakteristieke sfeer van het uur daarvoor verdwijnt naar de achtergrond. Jammer.

Maar goed, interessante film verder waarvan je nooit weet in hoeverre verliefdheid echt oprecht is. Daarvoor zijn de machtsverhoudingen tussen de rijke society dame en het winkelmeisje te groot. Is Mara voor Blanchett misschien een leuk speeltje? Is het voor Mara ook niet vooral iets spannends en even uit de sleur te gaan? Verliefdheid tussen de twee kan wel degelijk (zie de blikken, ze vallen wel degelijk op vrouwen) maar hoeft niet noodzakelijk de enige drijfveer te zijn. De film geeft er niet echt antwoord op, maar dat hoeft ook niet. Dat mysterieuze eraan geeft de film wel kracht. 3,5*.

Had hier veel meer van verwacht. Het eerste uur gebeurt er vrijwel niets, in ieder geval niet tussen Carol en Therese. Sowieso kan ik altijd weinig met personages die bijna geen woord met elkaar wisselen. Daarvoor hou ik toch teveel van dialogenfilms en mensen die met elkaar praten om elkaar te leren kennen. De ontmoeting van de twee vrouwen vond ik ongeloofwaardig en vrijwel nergens op gebaseerd. Ze gaan lunchen, spreken met elkaar af, maar waarom dit gebeurt wordt eigenlijk nooit duidelijk.

Ook het tweede uur is eigenlijk vrij saai. Het duurt zo lang tot er iets concreets tussen de twee gebeurt dat het me eigenlijk al niet meer zoveel kon schelen allemaal. Waarschijnlijk typisch weer een verhaal dat het als boek hartstikke leuk doet, maar die als film nogal doodvalt. Iets teveel dit soort 50's verhaaltjes gezien ook denk ik, en dan wordt er ook nog eens totaal niets nieuws mee gedaan.

Rooney Mara is leuk, inderdaad een soort hedendaagse Hepburn. Blanchett vond ik een beetje overdone, maar wel precies goed gecast voor de rol die ze speelt.

heel magere 3*

Mooi drama over een ontluikende liefde in tijden dat dat afwijkend gedrag niet bepaald op veel begrip hoefde te rekenen. Niet dat liefde tussen twee mensen van hetzelfde geslacht nu volledig geaccepteerd is, zelfs in ons zo tolerante Nederland, maar de jaren 50 waren andere koek. Niet alleen de omgeving reageert afwijzend, maar ook Therese zelf wist niet goed wat haar overkwam en kon zich maar moeilijk volledig overgeven aan haar gevoelens.

Die twijfel, het halfslachtige accepteren van haar sexualiteit wordt knap overgedragen door Mara Rooney. Blanchett speelt ook goed de rol van rijpere ervaren vrouw waarmee ze alweer haar zesde Oscar-nominatie heeft verdiend, en ook de bijrollen werden goed ingevuld.

Hoewel de film over liefde in tijden van bekrompenheid gaat, is Carol verre van moraliserend. De directe tegenstanders van de romance zijn eigenlijk helemaal niet zo enorm bekrompen, maar belichamen wél de jaren 50. De acties van Harge zijn natuurlijk laakbaar maar ingegeven door wanhoop en frustratie, en ook liefde niet te vergeten, niet zozeer haat omdat zijn vrouw van een andere vrouw houdt. Het vriendje van Therese was zelfs vrij modern, toen hij dacht dat zijn vriendin alleen een tijdelijke crush had op Carol, en zijn reactie was niet buiten proporties. Het is mijns inziens dus absoluut geen film die moet laten zien hoe bekrompen men toen wel niet was zoals ergens wordt gesuggereerd, want dan was het wel veel dikker aangezet.

CAROL ...Ik kan mij best voorstellen dat er filmliefhebbers zijn die nostalgische neigingen hebben en zich terug willen laten katapulteren naar de tijden van Audrey Hepburn maar deze film heeft teveel van die sfeer en bied op zichzelf niets nieuws. De uitkomst is van in het begin al voorspelbaar en Cate doet haar uiterste best om de mooie verleidster te spelen. Dat ze daar in slaagt is veel meer de verdienste van de cameraman dan van de actrice zelf. Deze laatste heeft er ook voor gezorgd dat ik met plezier hebben zitten kijken naar de camera bewegingen en overgangen, de prachtige melancholische belichtingen en de unieke sfeerschepping. De acteerprestaties zijn voor mij niet van een hoogstaand niveau en de film sleept zich verder naar een verwacht en voorspelbaar einde. Rooney Mara deed haar uiterste best maar heeft het beeldje voor de beste bijrol niet gekregen maar dat was voor mij dan ook geen verrassing.

Erg fijne film.

Zowel in de betekenis van 'prettig' als 'fijnzinnig' overigens. Erg mooi gefilmd, en niet in het minst door Rooney's mooie koppie met schattig passende mutsjes op. Eigenlijk is alles behoorlijk perfect in orde, en daar zit 'm misschien ook precies de makke van de film - het is allemaal wel een beetje braaf en veilig. De cinematografie is erg mooi, maar weinig opzienbarend. De props en vormgeving zijn prima en het tijdsbeeld wordt mooi neergezet, maar we zien niet echt veel spannends dat niet eerder al eens langs gekomen is. De filmmuziek is zo traditioneel als het maar zijn kan.

En dan moet je met je vertelling wel erg sterk staan wil je nog iets met beeldjes van plan zijn, en dat schiet dan net een tikkie tekort - een verrassing mag dat toch nauwelijks zijn. Jammer voor Rooney.

Wat een werkelijk schitterende score van Carter Burwell. Die harp herken je uit duizenden. Prachtig. Had wat mij betreft de Oscar mogen winnen. Maar in ieder geval, 'Carol' is mooi gemaakt, visueel zit 't allemaal meer dan goed en Blanchett en Mara acteren uitstekend. De romance tussen de twee is sterk en overtuigd. Haynes weet me echter niet volledig te pakken te krijgen, maar levert toch een prima stukje vakwerk af.

Best mooie film, maar uiteindelijk qua plot iets te vrijblijvend en emotioneel afstandelijk om echt indruk te maken. Vooral de moeite waard vanwege de sterke rollen van zowel Cate Blanchett als Rooney Mara. Beiden zijn hier uitstekend. Vormt een fraaie double bill met Todd Haynes' eerdere film Far From Heaven, die thematisch in het verlengde van Carol ligt.

Een maand geleden schreef ik in dit forum dat de Oscar voor beste film terecht naar Spotlight was gegaan. Ik heb toen voor mijn beurt gesproken, want nu ik deze film heb gezien, moet ik daar van terugkomen. Carol is in mijn ogen de beste film van 2015.

Het is een gevoelig en genuanceerd relaas over een lesbische verhouding begin jaren 50. Daar werd destijds toch veel gereserveerder en onwenniger tegenaan gekeken dan tegenwoordig. Daarom past de verwarring en vertwijfeling, zoals vorm gegeven door Rooney Mara, zo mooi in het tijdsbeeld van toen. Sowieso zijn de acteerprestaties subliem. Van Cate Blanchett verwondert mij dat inmiddels niet meer, want die levert de laatste jaren de ene glansrol na de andere af. Maar de ingetogen vertolking van Mara was een openbaring voor mij.

Daarnaast maken de sterke regie van Todd Haynes en de prachtige muziek van Carter Burwell dit tot een juweeltje. En niet te vergeten de beklijvende slotscène met de voorbijgangers, die voortdurend op hinderlijke wijze het beeld verstoren. Filmkunst met een hoofdletter ‘F’.

De ontdekking van een seksualiteit - de openbaring van een verliefdheid - de ontginning van een liefde. 'Carol' als authentiek portret van het momentum waarop mensen zich aan elkaar geven - eerst met blikken, dan met het gevoel, later met alles. Het is een reis van verlangen naar mededogen naar erotiek - eigenlijk het traject dat mensen afleggen wanneer ze onderweg zijn naar een ander (uniek in zijn/haar soort). Het is onze reis - het universele gevoel bevangen te worden door iets dat groter is dan... - dat Todd Haynes integer in beeld brengt. Net de holebicontext, waar alles met heimelijke blikken en halve gebaren moet gezegd worden, maakt de karakterisering ervan erg breekbaar. En uiteraard tragisch, zeker in een intolerant tijdsgewricht zoals datgene waarin Carol zich beweegt.

Wat...? Te weinig plot, teveel losse eindjes...? Wel ik vraag u, wat is het verhaal van uw leven? Of, wat is de essentie ervan, anders dan een historie die begon met een lonken waarin het eigenlijk allemaal al besloten lag? De weergaloze cinematografie (de kunst van het zien) - de prachtige, kwetsbare en zo verschillende vertolkingen van een ervaren Cate Blanchett en Rooney Mara als pure onschuld, het scenario vrij van ballast - alles, alles, alles: overweldigend.

Groots in zijn kleinheid.

4,25*

Dit ordinaire dramaatje op grootmoeders wijze viel me redelijk tegen en kon me niet raken. Daarvoor breekt het te weinig door vanzelfsprekendheden en clichés van de romantische film heen. Dat het over liefde tussen twee vrouwen gaat verandert daar weinig aan. Het is een spel van blikken, verborgen verlangens, aanrakingen. Ja, so what? Dat zijn de meeste romantische films toch? Het samenspel Carol & Therese vond ik ook al vrij suf.

Enkel de context waarin het zich afspeelt maakt het enigszins nog een beetje bijzonder : de jaren '50, een vechtscheiding waarin Carol in verwikkeld raakt. Ook leuk dat de kerstsfeer hierin verweven wordt (Christmas "Carol"??). Maar Therese blijft een slecht uitgewerkt en onopvallend personage die mij te weinig bewoog. Ook het verschil tussen de upper class afkomstige Carol, en de wat meer volkse Therese speelt nauwelijks een rol al leek het me wel de bedoeling. Geef me dan maar de meer passionele reality film "La Vie d'Adèle" of de sprankelende Ronan in "Brooklyn" waar de romance wel werkte.

Het tempo van deze film is traag maar toch wist het zeker te boeien. Door gebruik te maken van zorgvuldige shots werd er veel overgebracht d.m.v. blikken en insinuaties. De twee hoofdrolspelers wisten dit sterk neer te zetten en het acteerwerk was dan ook meer dan goed. Deze romance was interessant maar de rest van het plot enigszins ongeloofwaardig. Een krachtigere uiteenzetting van het geheel had de film dan ook naar een hoger platvorm kunnen tillen.

Mooie film, de 'traagheid' die hier genoemd wordt, heeft mij geen enkel moment gestoord.

Dit was, naast de geweldige acteerprestaties en mooie soundtrack, vooral dankzij de prachtige cinematografie (hoe kan het ook anders, geïnspireerd door Saul Leiter)

Uitstekende film over een vrouw die een verkoopster in een warenhuis ontmoet en verliefd raakt. De film speelt zich af in het New York van midden jaren '50 en heeft een stijlvolle aankleding en mooie soundtrack. Een mooi verhaal dat in een aangenaam tempo wordt verteld over een door de maatschappij ongeaccepteerde liefde met tegen het einde een paar ontroerende momenten. Twee prachtrollen van Cate Blanchett en Rooney Mara.

Een goede drama/romantiek film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Ouderwetse opname...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

Fijn dat dit werkje via het tipper-spel voorbij kwam. Bij het uitkomen had ik Carol min of meer onbewust toch links laten liggen, omdat het verhaal net niet genoeg aansprak.

Ik had beter moeten weten, want ik denk dat de film destijds in kerstsfeer nog iets beter voor me had uitgepakt dan ze nu deed.

Een prima romantisch drama wel, waarin sfeer en acteerwerk m.i. het belangrijkst waren. De belichting, de kostumage, de schitterende score van Burwell en de setting dragen eraan bij dat Carol de vroege fifties haast ademt. Een fijn tijdsbeeld, sterk gevangen door de camera, die de film vanuit de meest subtiele standpunten nog wat extra flair meegeeft.

Helaas moet wel gezegd dat het verhaal mij minder wist te raken dan gehoopt, en ook weinig origineel is (of je moet het gegeven van twee vrouwen hier als origineel beschouwen). De uitwerking is wel goed, omdat Cate Blanchett haar kwaliteit toont en Rooney Mara verrast als het wat schuchtere meisje dat op zoek is naar haar (seksuele) identiteit. Vooral van Mara was ik onder de indruk; het is dan m.i. ook wel terecht dat ze een Oscarnominatie voor haar rol ontving.

Echt goed werd de film nergens, daaraan is vooral het wat conventionele narratief debet. Toch is het door de strakke uitwerking bijna genoeg voor een 7.

Ruim 3*

Zag van Todd Haynes één film : "Far from Heaven" en deze "Carol" heeft beslist wel wat gemeen : het gebeuren speelt zich ook af in de jaren 50 en de toen heersende taboesfeer speelt ook hier een belangrijke rol.

"Carol" is een tedere film die zijn kracht vindt in het overtuigend acteren van beide hoofdpersonages. Er is een goede en geloofwaardige opbouw van het verhaal, gelukkig geen sensatiegedoe maar veel aandact voor het eenvoiudig overbrengen van emoties.

Meerdere zeer goede scènes waarbij ik zeker de slotscène reken.

Goed.

Zoals gehoopt is dit een geslaagd drama geworden, vooral gedragen door de vertolking van de hoofdpersonages. De film tovert genoeg innerlijke kwellingen op een menselijke manier op het beeld. Ik had gedacht dat de film ging stoppen bij de “eerste” scène en daardoor een duidelijk tragische afloop had. Dat had het voor mij misschien ook nog iets beter gemaakt.

De twee hoofdrolspeelster, Cate Blanchett en Rooney Mara doen het uitstekend. Blanchett mag wat meer tics in haar spel leggen waardoor het niet altijd subtiel oogt, maar zij vertelt ook zonder die tics nog genoeg. Toch is het Mara die ik nog iets sterker vind, zij acteert zoals in mijn ideaalbeeld van acteren. Wat een actrice, met wat een uitstraling!

Regisseur Todd Haynes slaagt erin de film te allen tijde interessant te houden: de opbouw is weldoordacht, de personages worden evenwichtig gebracht (zodat bijvoorbeeld Kyle Chandler’s rol geen typetje wordt) en de klassieke aankleding klopt. De soundtrack is mij iets te klagerig, al past dat ook weer wel in het geheel.

3,5

Prima film met een mooi tijdsbeeld. Rooney Mara is een beeldschone vrouw die in deze film me ietwat doet denken aan Audrey Hepburn. Tweevoudig Oscar-winnares Cate Blanchett kan altijd wel optimaal functioneren in rollen die emotioneel beladen zijn.

Geen film die me per se super erg bij zal blijven, maar wel één waarin de acteerprestaties te bewonderen valt.

Ik kan weinig toevoegen, maar blijf wel met een vraag over de slotscène. Therese loopt naar Carol, maar die blijft opzij kijken, terwijl ze haar allang moet hebben gezien. Wat betekent dat ? Wil Carol niet meer ?

Of nog extremer : het is allemaal gedroomd door Therese ? Of gewoon een open einde, niet per se een happy end.

Een film in de categorie "er gebeurt bijna niets," maar waarbij de onderhuidse spanning, fenomenaal gedragen door de twee hoofdrolspeelsters, de kijkervaring ver boven het maaiveld uittilt. Heel in de verte doet de film denken aan Lost in Translation, die ook aan de oppervlakte voortkabbelt, en toch op fabelachtige wijze een onderstroom onthult die zich weergaloos onder de schedel van de kijker nestelt.

Carol doet daar niets voor onder, in een perfecte sfeer en mooi tijdsbeeld staat deze film als een huis. Het einde is als de gehele film: een prachtig staaltje verborgen verlangen in een context van opgelegde discretie, waarbij de ogen van de dames alles prijsgeven.

Ik was al een fan van Cate Blanchett en Rooney Mara. En dan samen in de hoofdrol zo geniaal gespeeld. Ik denk dat hierbij 1+1=3 zeker van toepassing is.

Van het begin of aan was het gelijk die vreemde spannende en interessante sfeer.

Ik denk niet dat ik ooit zo iets gezien heb, de film draait nergens geen doekjes om..

Je voelt als kijker gelijk die vreemde spanning verlangens en leegtes.

Het acteren is heel erg sterk.

Terwijl ik eigenlijk niet eens zo van dit soort films houd..

4 steren