Carol (2015)

Degelijke film deze Carol, dat zeker, maar ik heb niet de indruk dat ik binnen een paar maanden me er nog veel zal van herinneren. Het verhaal en opbouw is nogal braafjes en doodgewoon. De film had behoorlijk wat succes tijdens diverse awards. Diverse nominaties ook tijdens de grote Oscars, maar geen enkele verzilvering. Het valt me ook op dat hij zelfs niet op de longlist stond voor beste regisseur of beste film. Dit vat voor mij ook alles samen: uitstekende acteerprestaties van Blanchett en Mara, maar dat was het dan ook wat mij betreft.

Geen film die er echt bovenuit springt. Het thema over homoseksualiteit is al veelvuldig aan bod gekomen in Hollywood, of het nu het heden of in de jaren 50 of 60 is, doet er niet toe. En ja, juridische en sociale rechten kwamen voor deze mensen vaak in een verdomhoekje terecht. Ook voor Carol... Voor mij ergens zwevend tussen 3,0* en 3.5*.

Ook me eens aan deze gewaagd en het was niet mis, maar erg bijzonder was hij nu ook niet. Er werd nochtans uitstekend geacteerd en verder zag hij er prima uit.

Voor mij mocht hij misschien iets korter geweest zijn, maar saai werd het nooit.

Geen misse film, maar ook niet waw.

“My angel. Flung out of space.”

Carol is mij bij herziening een stuk beter bevallen. Het is allemaal ontzettend stijlvol en sfeervol, en vooral de score is briljant. Regisseur Todd Haynes weet de jaren 50 op fantastische wijze tot leven te wekken, met prachtige decors en kostuums. En onder die stijlvolle buitenkant zit ook wel een mooi liefdesverhaal verscholen, maar ik blijf moeite houden om helemaal meegesleept te worden in de relatie tussen Carol en Therese.

De eerste woordloze ontmoeting in het warenhuis is een weergaloze scene, maar daarna wordt het steeds iets minder. Het tweede gedeelte (de road trip) is langdradig en soms gewoonweg saai. Blanchett is goed, maar ze wordt hier toch wel overtroffen door Rooney Mara. Ze weet met een blik al zo ongelooflijk veel te zeggen... Carol eindigt ook erg sterk, en de laatste scene met die blik tussen Carol en Therese (en de score) is pure filmmagie.

Wat is Cate Blanchett charmant en elegant in deze film. Ik vind haar erg goed gecast. Ook Rooney Mara speelt haar rol goed en de twee vrouwen sleepten mij mee in hun liefdesverhaal. Alles daaromheen, met de mannen en de scheiding en dergelijke, vond ik minder interessant. Wel heel mooi, sfeervol en stijlvol in beeld gebracht, mooie muziek en voelbare emoties. 3,5*

Een mooi romantisch liefdesverhaal, dat uit de massa opvalt door de twee sterke actrices en de heerlijke 50's setting. Mooi gemaakt en zeer sfeervol. De liefde tussen 2 vrouwen werd eerder al vooral gebracht tussen jonge vrouwen als een coming of age. Of tussen twee vrouwen met een leeftijdsverschil. Nu is het tussen twee vrouwen in een nog conservatiever tijdperk dan waar we nu in leven en het gewoon voor vrouwen in het algemeen moeilijker was. Een pareltje dat de tijd zeker zal doorstaan en misschien nog beter wordt met de jaren.

2x in slaap gevallen tijdens de film. Wat een saaie bedoeling zeg!

Cate, mooie vrouw en acteert altijd goed, maar dit was slaapverwekkend.

Vond het verhaal slap, de dialogen slaapverwekkend, film te langdradig en uiteindelijk niet de moeite waard geweest.

Ipv 2 uur had ie in 1 uur verteld kunnen worden. Wellicht had ik het dan wel volgehouden. Wellicht.

De film over twee vrouwen, de ene werkt in een warenhuis en zo leert ze de oudere vrouw kennen die in een scheiding ligt, bouwt mooi op. Ze ontmoeten elkaar steeds vaker en krijgen steeds meer gevoelens voor elkaar, maar daarmee loopt de oudere vrouw tegelijkertijd ook het risico dat ze de voogdij over haar dochtertje verliest. Er wordt ook erg mooi geacteerd. Maar het einde is helaas wat teleurstellend voor mij. Eigenlijk gaat de film als een nachtkaars uit. Het is niet dat het einde niet klopt of zo, maar na zo'n zorgvuldige en mooie opbouw van de film verwacht je dat het einde toch een soort van hoogtepunt is waar alles bij elkaar komt. Verder zijn er een paar interessante zijlijntjes in de film, maar die worden toch ook wat afgeraffeld. Met name de fotografie carrière van de jonge vrouw is uiteindelijk toch wat vaag. Van warenhuis naar krant, maar hoe dat allemaal tot stand komt? Vooral de korte scene onder de brug waar ze een gesprek heeft met een man terwijl ze de doos met haar foto's in de hand heeft is erg vaag. Wat stelt die scene voor? Laat ze haar portfolio aan iemand zien? En waarom moet dat stiekem onder een brug? Al met al geef ik de film nu drie sterren, maar er had meer in kunnen zitten.

Verfilming van Patricia Highsmiths ‘The Price of Salt’ begint en eindigt als Brief Encounter en toont in de tussentijd wat er heeft geleid tot deze aanvankelijk vrij onschuldige ontmoeting tussen Carol Aird [Cate Blanchett] en Therese Belivet [Rooney Mara] in een chic restaurant. Carols huwelijk met Harge [Kyle Chandler] bestaat alleen nog op papier na Carols affaire met Abby Berhard [Sarah Paulson]. Therese werkt in een warenhuis wanneer zij Carol ontmoet en al snel gevoelens ontdekt waarvan ze niet wist dat ze die had. Terwijl de vriendschap tussen Carol en Therese uitbloeit tot een romance, voert Harge de bittere strijd om de voogdij van Rindy [Kk Heim] verder op, hetgeen Carol dwingt tot een moeilijke beslissing. Visueel indrukwekkend romantisch drama (kostuums, make-up en cinematografie leverden veel nominaties en prijzen op) over een vrouw die niet zozeer zelf worstelt met haar seksualiteit, maar wel met de manier waarop de maatschappij daar naar kijkt en wat de potentiële gevolgen daarvan zijn. Niet zo goed als Brief Encounter, maar dat is ook vrijwel onmogelijk.

Een prachtig film die blijft boeien en aan het einde een fenomenale laatste 5 minuten kent.

Knap gemaakte prent weer van Haynes. De 50's-sfeer met de kledij, de wagens, de interieurs... Het ziet er allemaal prachtig uit en deed mij wat denken aan Mad Men (dat zich wel nog net iets later afspeelt in de tijd), 1 van mijn favoriete series. Ook de muziek draagt bij tot die elegante sfeer.

Maar ik vond Carol ook een vrij afstandelijke film, die mij gevoelsmatig weinig deed. Recent zag ik het thematisch verwante Portrait de la jeune fille en feu, een prent die me ook op emotioneel vlak diep wist te raken. In Carol leefde ik eigenlijk nooit mee met de 2 hoofdpersonages en de liefde tussen hen. Mara en Blanchett spelen sterk, maar het werden naar mijn gevoel nooit mensen van vlees en bloed.

Ook het verhaal wist mij eigenlijk nergens te verrassen, al is de slotscène wel een pareltje. Dus ik toch ietwat verbaasd dat Carol vaak opduikt in toplijstjes met de beste films van de 21ste eeuw. Dat zie ik er niet echt in.

3,5*