Carol (2015)

Is dat wel de Nederlandse release? Bol heeft een dvd en blu die beide 21 april verschijnen, maar hierboven staat dat hij al uit is.

Hij heeft iig Nederlandse ondertiteling, kijk maar bij specificaties. De Britse' Studio Canal blu-ray heeft alleen English SDH subs. Ik ga er wel van uit.

Mooi, dank je!

Een maand geleden schreef ik in dit forum dat de Oscar voor beste film terecht naar Spotlight was gegaan. Ik heb toen voor mijn beurt gesproken, want nu ik deze film heb gezien, moet ik daar van terugkomen. Carol is in mijn ogen de beste film van 2015.

Het is een gevoelig en genuanceerd relaas over een lesbische verhouding begin jaren 50. Daar werd destijds toch veel gereserveerder en onwenniger tegenaan gekeken dan tegenwoordig. Daarom past de verwarring en vertwijfeling, zoals vorm gegeven door Rooney Mara, zo mooi in het tijdsbeeld van toen. Sowieso zijn de acteerprestaties subliem. Van Cate Blanchett verwondert mij dat inmiddels niet meer, want die levert de laatste jaren de ene glansrol na de andere af. Maar de ingetogen vertolking van Mara was een openbaring voor mij.

Daarnaast maken de sterke regie van Todd Haynes en de prachtige muziek van Carter Burwell dit tot een juweeltje. En niet te vergeten de beklijvende slotscène met de voorbijgangers, die voortdurend op hinderlijke wijze het beeld verstoren. Filmkunst met een hoofdletter ‘F’.

Ook een van mijn favorieten van vorig jaar, en inderdaad (duidelijk) beter dan Spotlight als je het mij vraagt.

Gaaaaaaaaaaap.....

Saaie film. Er gebeurd gewoon helemaal niets!!

Niet veel nee. Troy is kolossaler.

'Er gebeurt niets' is ook een aanmerking waar ik moeite mee heb. Wat had er moeten gebeuren Picker?

Je hebt zowel Room als There Will Be Blood voldoendes gegeven, dus het is niet dat je afkerig bent van de wat langzamere of kleinere cinema. Was je niet gewoon stiekem een beetje moe? Er gebeurt namelijk een fucking shitload. Het zit alleen niet aan de oppervlakte...

Je bent in vorm vanavond John

Late dienst gehad.

Moet nog even afkoelen voor ik de slaap kan vatten

En er zit ene Count Basie manisch in mijn oor te trompetten vanuit mijn headphones.

Herinner je die scene dat die creepy nanny ('I prefer child technician') uit Jerry Maguire tegen Renée Zellweger zegt: 'Tonight, I'm gonna teach Ray about Jazz'? Dat ben ik nu mezelf aan het aandoen nadat ik vanmorgen per ongeluk Chet Baker ontdekt heb en dacht even wat verder te kijken hier nu thuis naar andere artiesten. But it doesn't put me to sleep at all... Net als je helemaal mellow bent na een geweldig nummer, komt er weer iets super druks... Maar ik houd mijn feistiness nog best netjes binnen, toch? Jij was directer!

Die eerste zin van jou..

Het is herkenbaar voor mij; beetje mm'ren en op een gegeven moment: ga je voor de bijl.!

Jazz tja, ik ben een Black Sabbath fan, maar ik durf hier nu niet te zweren dat ik niet ooit gecharmeerd ga raken van een Coltrane, Davis, of die Baker. Ben wat meer van het grovere werk (qua muziek ), maar ook ik kan mijn warme gevoelens niet onderdrukken bij zo'n jazz soundtrack in een Louis Malle, of bij een Japanse gangsterflick. Maar, who knows hoe het loopt met het ouder worden en smaak die evolueert.

Jerry Maguire moet ik nog zien! (wel slecht eigenlijk) feistiness heerlijke term, woordenkunstenaar JM.

Zu spät, denk ik, om nu nog Jerry Maguire te kijken na al die films die jij inmiddels gezien hebt. But if you do, dan ben ik benieuwd hoe dat valt zónder jeugdsentiment. Ik verwacht niet al te goed.

Room en There will be blood vond ik inderdaad een stuk beter te kijken ja John Milton. Ik heb inderdaad geen probleem met drama, of wat rustigere ( lees langzame ) films maar Carol raakte mij gewoon nergens. Ik had gehoopt op een dramatische wending, maar helaas. het hele onderwerp boeide me gewoon niet. Ik heb recent Brooklyn gekeken en daar gebeurd ook niet heel veel maar die vond ik ook veel beter te kijken, mede door de dramatische wending in het verhaal. Ik miste dat bij Carol. Ik was niet moe toen ik eraan begon maar werd wel moe tijdens/door de film, dus al met al is dan mijn kijk ervaring niet best. Sorry.

En wat betreft de vergelijking met Troy de grunt, zoals je kunt zien tussen mijn stemmen kijk ik niet alleen maar dat soort films. Niet dat ik nu per abuis een verkeerd genre opgezet had ofzo

Hmm ok. Ja daar doe je weinig aan, denk ik. Brooklyn moet ik nog zien, maar die leek mij juist meer glossy Hollywood.

Ik ben benieuwd wat je van Brooklyn gaat vinden dan. Wat betreft Carol kan ik er wel nog aan toe voegen dat ik gezien de behoorlijk hoge rating wel een vrij hoge verwachting had. De hele film film zat ik te wachten op de heftige dramatische wending. Er moet echt nog wel wat gebeuren dacht ik steeds. Dat was een behoorlijke anticlimax.

Carol is geen film met spectaculaire ontwikkelingen, Picker. Het is in de eerste plaats een acteursfilm met protagonisten, die vooral zichzelf ontdekken en daarnaast de liefde voor elkaar in een tijdperk dat lesbische verhoudingen nog niet of nauwelijks geaccepteerd werden, ook niet door betrokkenen zelf. Die wisten vaak ook niet wat hen nou allemaal overkwam en wat ze daarmee aan moesten. In het deels autobiografische script, de sterke regie en de formidabele vertolkingen van Blanchett en Mara schuilt de kracht van deze film.

Ik heb Brooklyn ook gezien. Ook die film moet het vooral hebben van het acteerwerk en niet van sensationele gebeurtenissen. Zonder meer een prachtige film ook, maar net iets minder dan Carol. Hoe dan ook het zijn beide films, waarvoor je volgens mij de juiste antenne in huis moet hebben om de film bij jezelf te laten aanslaan.

Dat Carol geen spectaculaire ontwikkelingen heeft was mij inmiddels duidelijk

Maar dit zegt niet dat ik een film zonder niet kan waarderen, nogmaals ik vond Brooklyn wel een goede film! Dus het is wel degelijk mogelijk om een haperende antenne te hebben en dus niet per se beide films goed te vinden.

Verder maakt het mij helemaal niets uit wat betreft budget enzo, ik kijk gewoon een film, en beoordeel nadien mijn kijk ervaring. En dit was wat mij betreft, en meningen/smaken verschillen nu eenmaal, bij Carol niet best.

De ontdekking van een seksualiteit - de openbaring van een verliefdheid - de ontginning van een liefde. 'Carol' als authentiek portret van het momentum waarop mensen zich aan elkaar geven - eerst met blikken, dan met het gevoel, later met alles. Het is een reis van verlangen naar mededogen naar erotiek - eigenlijk het traject dat mensen afleggen wanneer ze onderweg zijn naar een ander (uniek in zijn/haar soort). Het is onze reis - het universele gevoel bevangen te worden door iets dat groter is dan... - dat Todd Haynes integer in beeld brengt. Net de holebicontext, waar alles met heimelijke blikken en halve gebaren moet gezegd worden, maakt de karakterisering ervan erg breekbaar. En uiteraard tragisch, zeker in een intolerant tijdsgewricht zoals datgene waarin Carol zich beweegt.

Wat...? Te weinig plot, teveel losse eindjes...? Wel ik vraag u, wat is het verhaal van uw leven? Of, wat is de essentie ervan, anders dan een historie die begon met een lonken waarin het eigenlijk allemaal al besloten lag? De weergaloze cinematografie (de kunst van het zien) - de prachtige, kwetsbare en zo verschillende vertolkingen van een ervaren Cate Blanchett en Rooney Mara als pure onschuld, het scenario vrij van ballast - alles, alles, alles: overweldigend.

Groots in zijn kleinheid.

4,25*

Dit ordinaire dramaatje op grootmoeders wijze viel me redelijk tegen en kon me niet raken. Daarvoor breekt het te weinig door vanzelfsprekendheden en clichés van de romantische film heen. Dat het over liefde tussen twee vrouwen gaat verandert daar weinig aan. Het is een spel van blikken, verborgen verlangens, aanrakingen. Ja, so what? Dat zijn de meeste romantische films toch? Het samenspel Carol & Therese vond ik ook al vrij suf.

Enkel de context waarin het zich afspeelt maakt het enigszins nog een beetje bijzonder : de jaren '50, een vechtscheiding waarin Carol in verwikkeld raakt. Ook leuk dat de kerstsfeer hierin verweven wordt (Christmas "Carol"??). Maar Therese blijft een slecht uitgewerkt en onopvallend personage die mij te weinig bewoog. Ook het verschil tussen de upper class afkomstige Carol, en de wat meer volkse Therese speelt nauwelijks een rol al leek het me wel de bedoeling. Geef me dan maar de meer passionele reality film "La Vie d'Adèle" of de sprankelende Ronan in "Brooklyn" waar de romance wel werkte.

Ik snap wel wat je bedoelt Picker. Brooklyn wist mij ook veel meer mee te sleuren in het verhaal en Ronan was weergaloos. Carol drijft te veel op blikken en zwijgzame momenten en daarnaast vond ik Blanchett echt emotieloos acteren. Mara was wel top. En aan die road trip van Therese en Carol leek maar geen einde te komen .

Het tempo van deze film is traag maar toch wist het zeker te boeien. Door gebruik te maken van zorgvuldige shots werd er veel overgebracht d.m.v. blikken en insinuaties. De twee hoofdrolspelers wisten dit sterk neer te zetten en het acteerwerk was dan ook meer dan goed. Deze romance was interessant maar de rest van het plot enigszins ongeloofwaardig. Een krachtigere uiteenzetting van het geheel had de film dan ook naar een hoger platvorm kunnen tillen.

Bijzonder trage film, maar toch kon hij me bekoren.

Vooral dan door het uitstekende acteren van Cate Blanchett en Rooney Mara, de beide dames in de hoofdrollen.

Om de film kort samen te vatten, een verhaal van een onmogelijke liefde tussen twee vrouwen begin jaren '50.

Voor mij een geslaagde film, maar dus wel een beetje traag.

Mooie film, de 'traagheid' die hier genoemd wordt, heeft mij geen enkel moment gestoord.

Dit was, naast de geweldige acteerprestaties en mooie soundtrack, vooral dankzij de prachtige cinematografie (hoe kan het ook anders, geïnspireerd door Saul Leiter)

Tragische liefdes zijn altijd het mooist. Zoals ook hier. Rustig opgebouwde en mooi vormgegeven film over de zich langzaam ontwikkelende liefdesrelatie tussen een jong meisje (Rooney Mara) en een oudere vrouw (Cate Blanchett), waarbij ik wel moest wennen aan het wat kil overkomende personage dat Blanchett gestalte moet geven. Geen liefdesrelatie waar de vonken afspatten. Maar ja, het is wel de jaren vijftig in Amerika en dan nog eens een upper middleclass mevrouw. Veel onderdrukte emoties dus.

Die jaren vijftig sfeer is prachtig vormgegeven. Chapeau, zo mooi heb ik het zelden gezien in een stadse omgeving. Als autoliefhebber heb ik zitten watertanden van die jaren vijftig modellen. Met voorop natuurlijk die Packard uit 1950 van Carol, waarmee de dames hun roadtrip beginnen. Dat de film traag zou zijn, daar heb ik niets van gemerkt. Wel is het zo dat de liefdesrelatie van de dames (heel) langzaam tot ontwikkeling komt. Maar ook dat is wel verklaarbaar uit hun achtergrond, de tijd waarin ze leven, de reacties van de omgeving en hun onzekerheid over hun seksuele gevoelens en geaardheid. Die aanzet tot een happy end nemen we dan maar op de koop toe. Dat is nu eenmaal nodig voor de Amerikaanse markt. Maar is natuurlijk volkomen ongeloofwaardig in het Amerika van Eisenhower en Nixon.

Overigens, voor wie deze film aansprak zou zeker Desert Hearts (1985) van Donna Deitch moeten zien. Ook over een liefde tussen twee vrouwen in het Amerika van de jaren vijftig. Maar een opmerkelijk openhartige film, gezien het tijdstip waarop die gemaakt is. Minder gekunsteld ook en wat warmer en gevoeliger dan 'Carol'. Ongelooflijk voor een film van dertig jaar geleden.

Lijkt me al meteen een stuk beter dan het suffe sentiment uit Carol...

Uitstekende film over een vrouw die een verkoopster in een warenhuis ontmoet en verliefd raakt. De film speelt zich af in het New York van midden jaren '50 en heeft een stijlvolle aankleding en mooie soundtrack. Een mooi verhaal dat in een aangenaam tempo wordt verteld over een door de maatschappij ongeaccepteerde liefde met tegen het einde een paar ontroerende momenten. Twee prachtrollen van Cate Blanchett en Rooney Mara.

Wat een afgrijselijk. vervelende saaie film is dit. Hier gebeurt nu echt werkelijk helemaal niets in. Ongelooflijk ook dat een actrice als Cate Blanchett voor zo een duf scenario heeft gekozen. En het muzikale hoofdthema is gejat van Phillip Glass.

Het gebeurt niet vaak dat ik het met vier opeenvolgende zinnen zó oneens ben

Ik ben trouwens wel benieuwd welk nummer van Glass je bedoelt? Ik heb het vast op cd en niet hierin terug herkend, terwijl ik deze soundtrack grijs gedraaid heb.

Mooie film terwijl het niet helemaal mijn genre is drama / romantiek, maar hier kan ik gewoon niet onderuit, mooi verhaal, mooi verfilmd en zeer sterk acteer werk van Cate Blanchett (dat kan je van haar verwachten) & Rooney Mara die mij nog niet zo heel bekend is.

Ik dacht ook dat de muziek van Philip Glass was.