100 Streets (2016)

Deze uit het Verenigd Koninkrijk afkomstige Drama film, deed me denken aan de Amerikaanse variant "Crash (2004)", die toch wel wat beter is. Deze film sprak me eigenlijk niet echt aan, maar vanwege het meespelen van Idris Elba en Gemma Arterton, die ik een leuke vrouw vindt, heb ik hem toch gekeken en met nog geen 90 minuten (om precies te zijn 85 minuten), duurt deze film natuurlijk ook niet lang en dat vind ik tegenwoordig wel prettig.

Het verhaal (speelt zich af in de straten van Londen en draait daarbij om een voormalige rugbyspeler, zijn vrouw, een jonge crimineel, een rijke oudere playboy en een taxichauffeur) bestaat eigenlijk uit vijf verschillende verhalen, die min of meer losstaand zijn (m.u.v. het verhaal van de rugbyspeler en zijn vrouw), maar toch bepaalde raakvlakken met elkaar hebben (m.u.v. het verhaal over de taxichauffeur). De vijf verschillende verhalen zijn zeker niet hoogstaand (eerder clichématig), maar zijn wel interessant en weten eigenlijk ook wel te boeien. Ook met de opbouw en het tempo van de verschillende verhaaltjes zit het wel goed en dat leidt tot aardige ontknopingen op het einde. Verder zit er voldoende drama (een paar keer ook best hard) in en ook paar aardige dialogen, zoals de dialoog op een begraafplaats:

"Onze levens zijn uiteindelijk niets meer dan het streepje op een grafsteen. Tussen je geboorte- en sterfdatum. Dat is alles dat we zijn"

Visueel gezien werd Londen regelmatig fraai in beeld gebracht en ook valt er zelfs wat bloot (één keer) te bewonderen. Helaas wel niet van Gemma Arterton (in de Thriller / Misdaad film "The Disappearance of Alice Creed (2009)" is dat wel het geval), maar van de onbekende Jane Elsmore, die voorzien was van piercings door de tepels.

Dat deze film ook het aankijken waard is, komt mede door de cast en met name natuurlijk door de blikvangers Idris Elba (in de rol van voormalig rugbyspeler Maximus Moore, die zich laat verleiden door alcohol, drugs en vrouwen en wiens vrouw Emily, waar hij twee jonge kinderen mee heeft, eigenlijk van hem af wil) en de altijd mooie Gemma Arterton (in de rol van Emily), die best aardig speelden. De overige cast deed het ook best verdienstelijk en dan doel ik op de andere hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Franz Drameh (in de rol van de jonge crimineel Kingsley, die op het rechte pad wilt komen), Ken Stott (in de rol van van rijke oudere playboy Terence, die zich bekommert om Kingsley) en Charlie Creed-Miles (in de rol van taxichauffeur George, die samen met zijn vrouw Kathy graag een kind willen adopteren). Verder was het leuk om Kierston Wareing (in de rol van Kathy) weer eens terug te zien in een film en zij is natuurlijk ook een leuke vrouw om naar te kijken.

Al met al een aardige Britse Drama film om eens gezien te hebben, maar meer eigenlijk ook niet en deze film zal me ook niet lang bijblijven.

Ik hou erg van dit soort zogenoemde ensemblefilms. 100 Streets is absoluut niet een van de beste die ik op dit gebied gezien heb, maar geef hem toch een nipte voldoende. In de synopsis hierboven staat erg goed omschreven wat de overkoepelende en bindende factor zou moeten zijn tussen alle verhaallijntjes in deze film, maar al kijkend kon ik het helaas niet zo duidelijk herkennen als de bedoeling zou moeten zijn. Acteerwerk is ruim voldoende en op zich kunnen de individuele verhalen hier allen best boeien maar het blijft lange tijd toch een wat vlakke vertoning, pas tegen het einde komt er wat meer power in het gebeuren. Een vergelijking met Crash ligt voor de hand en is terecht, maar moet toegeven dat die Amerikaanse interpretatie toch beter was, en je de onderhuidse spanning in die film als kijker toch beter voelde. Niet slecht deze 100 Streets, maar op zeker geen film die ik me over een paar jaar nog goed kan herinneren.

Weinig bijzonders aan de hand.

Leuke plaatjes van London en wat prettig uitziende acteurs en actrices. En een wat losjes onsamenhangend zooitje verhaallijntjes die dan een beetje bij elkaar komen. Toch al best vaak beter en mooier gezien, en wat me in deze film ook nog wat tegen staat is de vaag moralistische toon die er overheen ligt. Nogal vergeetbaar kijkvoer.

Aardige film met een paar verschillende verhaallijnen die zich afspelen in de straten van Londen. Een weinig verrassende mozaïekfilm, maar waarbij de verschillende verhaallijnen genoeg weten te boeien. De film heeft een fijne flow en de toon is redelijk donker doch hoopvol. De cast doet het goed, maar als geheel maakt het net te weinig indruk.

Och aardige mozaïekfilm met leuke vertolkingen waarbij de verhaallijnen interessant blijven, maar een echte binding met elkaar heb ik toch niet gezien. Toch wel betere films gezien bij dit soort werkjes. 6/10

De tweede film waarin Idris Elba en Gemma Arterton samen te zien zijn. De eerste was RocknRolla. Ryan Gage en Ken Scott verschenen eerder al in The Hobbit: The Desolation of Smaug en The Hobbit: The Battle of the Five Armies. Ken Scott en Charlie Creed-Miles verschenen eerder samen in King Arthur. In de film wil het personage van Tom Cullen zijn geliefde Gemma Arterton meenemen naar Marrakech. Cullen speelde ook een 'Marrakech Lover' in een aflevering van Black Mirror. De personages Jules en Vincent zijn gebaseerd op de charismatische huurmoordenaars uit Pulp Fiction. Schrijver en producent Leon Butler haalde in zijn eentje het volledige budget van 3 miljoen pond binnen.

In grote lijnen een redelijke film, maar geen blijvertje. Het eindresultaat is niet bepaald ontroerend of aangrijpend. Op sommige momenten werd het een beetje onrealistisch.

2,5 *