Hermosa Juventud (2014)

Veel gestaar uit ramen en gebrek aan vindingrijkheid. 't Is wat.

Klinkt goed. Waar gezien?

Een slap en traag verhaaltje over een werkeloos stelletje en de effecten van de crisis, waarbij enige erotische beelden waarschijnlijk de aandacht van het publiek moesten trekken. Maar enkel met de beelden van hun saaie en lusteloze leven van alledag kun je het publiek niet aan je binden, vooral als er verder weinig interessants te melden valt. En op selfies raak je ook snel uitgekeken.

Is Jaime Rosales de meest onderschatte en ten onrechte onderbelichte regisseur van de 21ste eeuw? Het zou zomaar kunnen. Het is vreemd dat hij niet de status geniet van een Carlos Reygadas of Miguel Gomes. Wellicht omdat Spanje op filmgebied niet meer zo hot is?

Naar eigen zeggen heeft Rosales Hermosa juventud - met zijn ironische titel - toegankelijker proberen te maken dan zijn vorige films. Toegankelijker dan Sueño y silencio is het zeker, maar aan de twee reacties hier op MovieMeter te zien gelukkig niet toegankelijk genoeg voor het grote publiek. Daarvoor kijken we geen Rosales. De basis mag dan een redelijk standaard Eurocrisis worsteling zijn, de uitwerking is tegelijk een realistisch portret met veel subtiele details en nuances en een poëtische sfeerschets. Ook wel een beproefd recept inmiddels, maar weinigen bezitten denk ik het filmische talent van Rosales. Soort terloopsheid zonder al te veel aan urgentie hoeven in te leveren, als dat niet te wazig klinkt. Ook hier kan hij het niet laten om met de vorm te spelen en toont hij bijvoorbeeld hele periodes middels smartphone snapshots. Dat is niet alleen spielerei of louter een gimmick, want het biedt ook een interessante perspectiefwisseling en een reflectie op de huidige communicatie en zelfs op het medium film.

Wat Rosales minder doet is dat hij soms wat geforceerd het heden aanhaalt, bijvoorbeeld door een gesprek over Google te tonen. Het einde zal misschien ook enkele diepe zuchten opleveren. Naast dat je het al eerder redelijk ziet aankomen, is het een tikkeltje gemakzuchtig te noemen. In combinatie met de titel zou je het (naast ironisch) ook pessimistisch kunnen noemen, maar door het voorgaande wordt denk ik meer een transitie gesuggereerd, een tijdelijke noodzaak. Net zoals de pornofilm een eenmalige aangelegenheid was. Natalie en Carlos bevinden zich in het schemergebied tussen jeugd en volwassenheid en zien zich gespiegeld aan de economische staat van hun land. En oh ja, die typische Duitser in de slotscène is overigens wel heerlijk fout, alsmede zij natuurlijk

Het meesterwerk van Rosales verwacht ik nog wel eens tegen te komen. Sueño y silencio kwam bij momenten dicht in de buurt, maar was ook taai op andere momenten. Wel eentje die wellicht herziening vereist. La soledad en Tiro en la Cabeza heb ik sowieso nog te gaan. De hoop op een Spaanse Post tenebras lux of Aquele querido mês de agosto heb ik nog niet opgegeven.

Oh en deze is voor Naomi Watts wellicht leuk eens te zien, ondanks dat de regisseur een Catalaan is

Bedankt voor de tip McSavah, wil mij ook wat meer richten op Spaanstalige cinema dus deze is zeer welkom. Gaat op de high notice lijst.

Naar deze film had ik toch stiekem wel uitgekeken, met name vanwege het verhaal, al weet ik nu dat het verhaal juist niet een sterk punt is van deze regisseur. Ik hoopte dat ik me aan de zijde van McSavah (en een waslijst aan critici) kon aansluiten met lovende commentaren over deze film, maar helaas. Een tijd geleden was ik begonnen aan La Soledad, de film waarmee de regisseur bekendheid verwierf en enkele Goya's binnenhaalde. Daarmee won die film van toppers als Las 13 Rosas en El Orfanato, moet dus wel goed zijn. Helaas kwam ik niet verder dan 30 minuten, al wil ik die nog steeds wel een keer afkijken. Met de "split screen" wist hij met die film de critici voor zich te winnen, leuke gimmick maar het maakte me niet laaiend enthousiast, en in tegenstelling tot de lovende critici heb ik het gevoel dat split screens nou niet bepaald origineel zijn. Bij deze film hoefde ik overigens pas na 50 minuten een pauze in te lassen, deze is in die zin inderdaad een stuk toegankelijker . Tegelijkertijd wel jammer dat het toegankelijke vooral denk ik te zoeken is in 'light' geweld en vrouwelijk naakt, dat heeft eerlijk gezegd geen toegevoegde waarde als dit kwaliteitscinema moet voorstellen.

Met Hermosa Juventud heeft Jaime Rosales ook dit jaar voor de Goya's een nominatie in de wacht gesleept, Ingrid García Jonsson is genomineerd voor de beste beginnende actrice. Op zich speelt ze inderdaad sterk, al is haar rol dusdanig naturel dat het mij weinig over haar acteerprestaties zegt.

De 'kracht' van deze film zit net als bij La Soledad in de gimmicks, webcam, smartphone en een camera om porno op te nemen worden gebruikt om de film anders te maken. Leuke gimmicks, maar niet genoeg om mij te overtuigen, ik vind het opzichtelijk gebruik ervan eerder een zwaktebod. De echte kracht (en die is er wel) zit vooral in het cameragebruik, Rosales weet een aantal zeer fraaie shots te maken. Het camerawerk en het deprimerende deed me denken aan Deux Jours, Une Nuit, maar als geheel lang niet zo goed als die film.

Jammer genoeg is de rest zwak. Daarmee concludeer ik dat Jaime Rosales wel met een camera om kan gaan, maar dat is iets anders dan een goede film maken. Ongetwijfeld zegt dat iets over mij aangezien alle critici laaiend enthousiast zijn, mij stelt het teleur. Want naast het camerawerk is er iets waar de critici over zwijgen, namelijk het slechte geluid, de slechte articulatie, de onverstaanbare dialogen. Ondertiteling kan dat natuuurlijk verhullen, maar ook als je Spaans verstaat heb je bij deze film ondertiteling nodig. En dat is onaanvaardbaar bij een goede regisseur. Naast fraai camerawerk is het ook leuk als de beelden zelf ook fraai zijn, ik mis scènes met mooie lichtinval, met schaduwen, met prachtige beelden. Prima camerawerk, maar de rest...?

Ook inhoudelijk laat de film te wensen over. De film schijnt realistisch te zijn, en als je de critici mag geloven beeldt het de uitzichtloosheid uit van de Spaanse jeugd waar ze niet aan ontkomen. Helaas zie ik er weinig realisme in, het wordt actueel gemaakt met het gebruik van gadgets uit het heden zoals smartphones en webcams, en met gesprekken over google. Maar tegelijkertijd zien we hoe de hoofdrolspeelster een CD jat om die met de discman te beluisteren, kennelijk was de regisseur niet bekend met het bestaan van MP3, downloads en MP3-spelers.

Voor wie niet bekend is met de Spaanse crisis kan de film aanvankelijk inderdaad realistisch overkomen, al kun je je met een beetje gezond verstand wel afvragen of de Spaanse jeugd echt wel zo xenofoob is, steelt, neergestoken wordt, mensen in elkaar slaat voor geld, uitzichtloos van geboorte is, en naar Duitsland emigreert om pornofilms te maken. Ook het krijgen van kinderen klopt weinig van, Spanje kent tegenwoordig juist een van de laagste geboortecijfers ter wereld.

Ik kreeg een beetje de indruk dat de beelden nogal politiek gekleurd zijn, het toont hoe vooral regerend rechts Spanje de 'losers' van de crisis graag ziet, namelijk als voorbestemde criminele nietsnutten die niet onder hun lot uitkomen, zich voortplanten, en emigreren om het voor hen hoogst haalbare te bereiken, een baan als porno-acteur in B-porno's. Een nogal vertekend en weinig realistsich beeld. Daar mis ik ook de weerbaarheid van de jeugd, de inventiviteit en doorzettingsvermogen om uit de crisis te komen, en vooral de waardigheid waarmee ze de crisis ondergaan, zonder in de criminaliteit of het pornocircuit te belanden.

Er zitten ook fraaie en herkenbare stukken in, zoals het met de auto op stap gaan naar een afgelegen industrieterrein i.p.v. naar het uitgaanscentrum. Iets overigens dat wel typisch Spaans is en niets met de crisis te maken heeft. Ook de gesprekken na het "google"-verhaal waren sterk. Het einde ontspoort helaas door ons even in 360º het naakte lichaam van de hoofdrolspeelster te tonen, nergens voor nodig. Jammer genoeg is de film veel te onregelmatig, met enkele goede, maar ook enkele hele slechte stukken.

Jaime Rosales heeft me helaas niet weten te overtuigen. Hij kan schetsen, maar kan hij ook schilderen?

Een magere 1,5*, richting 1*

Het toegankelijke zit hem denk ik eerder in het portretteren van personages waaraan we ons kunnen spiegelen en waar we ons makkelijker in kunnen verplaatsen, in tegenstelling tot de lastig te doordringen personages in de andere twee films zie ik van Rosales zag.


Gezien de aard van de film moet het acteerwerk zo naturel mogelijk zijn en weinig anders, dus in dat opzicht geslaagd, maar misschien inderdaad niet per se een individuele prijs waard (al is naturel spelen ook een kunst!).


Gimmicks zijn weinig relevant voor het algehele product, terwijl deze vormen van in beeld brengen ingebed zijn in de hedendaagse werkelijkheid (van communicatie) en waar de film ook op andere manieren meermaals naar refereert (crisis, Google, CR7/Messi etc.). En wat ik al eerder zei, laat het je ook anders kijken naar de constructie van de werkelijkheid (en van film).


Het geluid (sounddesign) was wat mij betreft prima, terwijl ik mijn twijfels had door een lage kwaliteitsgeluidstrack die bij mijn pindakaas zat. Ik spreek geen Spaans, dus de slechte articulatie is mij niet opgevallen, net zoals de onverstaanbare dialogen, maar ik vermoed dat dit onderdeel is van het realisme dat de film uitstraalt. Net als in het echte leven krijg je dialogen mee op de voorgrond en meer op de achtergrond. Over hoe dialogen in de film gemonteerd zijn is heus wel nagedacht en sluiten aan de bij de filmstijl van Rosales. Dat heeft niks te maken met slecht werk van het productieteam, maar alles met de stijl die zij voor ogen hadden. Die stijl kan je alsnog niet bevallen, natuurlijk.


Een wat vreemde opmerking. De beelden komen toch voort uit het camerawerk, maar deze koppel je los? Aangezien je het eerder hebt over deprimerende beelden en uitzichtloosheid van de jongeren zou het toch niet heel erg passend zijn om aan kitscherige mooifilmerij te doen? Dat zou inhoud en vorm van elkaar doen vervreemden (wat in sommige situaties kan werken). Ik vind het algemene kleurenpalet overigens wel mooi en technisch kan je er weinig op aan merken (het kan alleen een stijl zijn die je niet aanstaat). Overigens geschoten op 16mm (dus lekker korrelig!) en gevoelsmatig in lijn met een deel van de inhoud (het hedendaagse overleven) en juist weer meer meer tegenover een ander deel (de hedendaagse communicatie), zonder dat het elkaar bijt.


Steelt ze een CD? Wel andere artikelen (voornamelijk make-up), maar dat kan ik me echt niet herinneren (net zoals de discman). Dat zal ik wel vergeten zijn, maar dat zou wel vreemd zijn omdat de rest juist zo benadrukt dat we in het heden zitten. Je kan het ook zien als een leuke quirk van haar (net zoals mensen weer cassettes en LP's kopen), al is zoiets stelen wel erg vreemd.


Help me even, is dat in deze film op grote schaal aanwezig?


Hoewel de filmmaker vast wel een trend of algemeen beeld wil schetsen, zou ik oppassen met de gebeurtenissen in de film (het verhaal van een paar mensen) zo direct te koppelen aan de rest van de Spanjaarden. Je kan wel in algemene termen lijnen trekken, maar de specifieke manier waarop jongeren omgaan met de crisis en met gezinsconflicten, relatieproblemen, ouderschap, wraak etc. wordt niet getracht in deze film weer te geven. De voedingsbodem wordt geschetst, maar de excessen verschillen per situatie. Je zou het leven van Spaanse jongeren nog veel lomper kunnen weergeven (en daar zijn in de realiteit ook voorbeelden van), net zoals je een nog veel saaier koppel had kunnen portretteren. Daaromheen kan echter wel een soort algemeen beeld worden geschetst die steek houdt met de realiteit.

Ik snap ook niet hoe je er bij komt dat hier personages inzitten die uitzichtloos bij geboorte zijn? En als dat al zo zou zijn, dat dan weer meteen de gehele Spaanse jeugd dat is?


Nu begint het wel heel merkwaardig te worden. Natalie en Carlos moeten werkelijk voldoen aan het meest waarschijnlijke scenario dat zou blijken uit de bevolkingsstatistieken? Realistisch staat niet gelijk aan het tonen van na alle berekeningen erop los geslagen te hebben de statistisch geconstrueerde meest gemiddelde Spaanse burger te tonen. Een debiel personage kan ook realistisch worden gevangen. Die mensen zijn er ook.


Hier sla je wederom behoorlijk de plank mis wat mij betreft. Deze film een politiek rechts gekleurde film vinden is toch uiterst merkwaardig. Als je het al politiek ergens wil plaatsen, dan toch zeker eerder in de linkse hoek. De film zegt toch niet dat zij (de 'losers' volgens jouw interpretatie) schuld hebben aan de crisis? Eerder dat zij slachtoffer zijn van de omstandigheden. Zij hebben niet alles zelf in de hand. Natalia gaat toch de winkels af op zoek naar werk? Hierbij worden ook hun tekortkomingen getoond (lang uitslapen, stelen etc.), zeker, wat juist menselijk is en het dus realistisch maakt.

En is het dan niet inventief om een porno te doen of naar Duitsland te vertrekken? Beide zijn knap, maar naar alle waarschijnlijkheid niet hoogopgeleid. Ze proberen het wel (Carlos probeert ook met een maat iets op te starten), maar het valt niet mee. Is dit niet realistischer dan iemand die zonder een krimp te geven wacht op betere tijden (de jeugd nog wel!) of iemand die niet hoogopgeleid is maar wel op een inventieve manier legaal geld kan binnen harken?

Daarnaast worden Natalia en Carlos sympathiek afgebeeld, maar met menselijke tekortkomingen, die verder geen afbreuk doen aan hun waardigheid. Ik vond in de details juist oprechte (realistische) schoonheid, zoals zij bijvoorbeeld omgaan met hun baby, na de eerdere twijfels bij beiden erover (dat zijn die fijne nuances).


Dat was inderdaad leuk en apart om te zien, met muziek uit de jaren 90 leek het wel (hé weer een tegenstelling, als het zo is )


Over dat einde was ik ook wat in dubio, maar zag uiteindelijk toch een meer genuanceerde interpretatie het winnen, wat ik al aangaf in mijn eerdere mening.


Ik vond deze film in ieder geval mooi schilderachtig geschoten

Mede omdat ze weinig relevant zijn (en naar mijn mening weinig subtiel) geeft de film mij de indruk dat de regisseur juist met gimmicks probeert te scoren.


In het echte leven lopen ook geen ondertitels onder het beeld Het blijft volgens mij bij elke film een voorwaarde dat je kunt horen wat ze zeggen (tenzij het bedoeld is als onverstaanbaar achtergrond uiteraard), maar hier heb je toch regelmatig dat die dialogen op de voorgrond niet goed te horen zijn. Dan is het denk ik beter om wat van die realisme op te offeren en de acteurs voor de kijker verstaanbaar te laten spreken.


Kitscherig moet het zeker niet worden, wat ik bedoel is dat hij prima de camera kan positioneren (bijv. door een raam filmen e.d), maar dat het verder cinematografisch weinig meer te bieden heeft, wat voor de camera staat is nogal karig. Dat zal ongetwijfeld een keuze van de regie zijn (ivm realisme), maar het laat bij mij zo'n karig gevoel achter.


Ik heb die scène nog even opgezocht en je hebt gelijk hoor, het is een pakje make-up waar ik in de vluchtigheid een CD-doosje zag omdat ze meteen daarna muziek luistert.


Uiteraard, maar met elk punt die ik aanhaalde distantieert het verhaal als geheel zich van de realiteit, met het porno-verhaal als uiterst voorbeeld van die distantiëring. Het zijn keuzes van de regisseur, en het blijft natuurlijk een film, maar dit soort zaken vallen extra op als het eindresultaat als realistische film is bedoeld. Bij een actiefilm hoor je mij niet zeggen dat het niet realistisch is dat iemand neergestoken wordt, mensen in elkaar slaat voor geld, etc. maar bij zo'n film als deze vallen dat soort dingen eenmaal op, met het pornoverhaal als toppunt, en dat draagt bij mij althans steeds bij dat het minder realistisch overkomt.


Nee, natuurlijk niet op grote schaal, alleen in één gesprek wat ze voeren kun je dat eruit halen, maar dat is voor mij een van de zoveelste elementen die het voor mij inhoudelijk minder realistisch maken.


De film toont het tweetal als uitzichtloos vanaf het begin, en het eindigt ook met een uitzichtloze situatie, uitzichtloos van begin tot eind dus.


Ik blijf erbij dat dit weldegelijk politiek gekleurd is, daarvoor hoeft de film de schuld van de crisis ook nergens te leggen, het ligt veel subtieler dan dat. Je reactie bevestigt het eigenlijk: Natalia zoekt (maar vindt niet), hun tekortkomingen worden getoond, zijn niet hoogopgeleid en met hun inventiviteit komen ze niet verder dan de porno-industrie. (dit is ook weer wat ik noem: uitzichtloos bij geboorte). En dat is zo'n beetje het beeld dat de (rechtse) Spaanse regering heeft van de werkloze jeugd, en deze film brengt dat beeld over. Een linkse film (maar we dwalen af ) zou dan bijvoorbeeld kunnen zijn dat ze vrijwilligerswerk gaan doen, of naar Afrika emigreren om bij een hulporganisatie te werken. En dat pornoverhaal doet naar mijn mening wel afbreuk aan hun waardigheid.


Mee eens, er zitten ook wel een aantal mooie stukken in, alleen als geheel ervaar ik het toch behoorlijk als onevenwichtig/wisselend. Er zit hier en daar kwaliteit in, maar ook duidelijk mindere stukken.

Ik zie al dat we het niet eens gaan worden Sowieso niet qua stijl/smaak, maar als ik ook weer je visie over het politieke gehalte van de film lees dan heeft verder discussiëren denk ik weinig zin. Kan me er echt totaal niet in vinden, maar het zij zo. Vooruit, wel nog even een opmerking over vanaf het begin uitzichtloos zijn (geboorte vat je dus blijkbaar op als geboorte in de film, omdat wij ze voor het eerst zien als twintiger, heel slim : dat is natuurlijk niet vreemd, want als de film start zitten we midden in de crisis en als we eindigen is Spanje er nog niet bovenop gekomen (toch?). In betere economische tijden zijn ze een stuk minder uitzichtloos (alhoewel uitzichtloos, ze onderhouden met een beetje hulp wel hun kindje en kunnen nog een betrekkelijk luxueus leven leiden als je het vergelijkt met echte armoede). En ze lijken ook zeker niet uit een straatarm gezin te komen.

Realistisch aandoende film, door de stijl en de inhoud, over een Spaans stel dat worstelt met het leven. De uitzichtloosheid van hun situatie wordt goed weergegeven. Het gebruik van social media is aardig gedaan maar al met al vind ik de film nogal traag en saai.

Het einde heb ik wel een beetje aan zien komen.

Voorlopig de laatste van mijn Rosales blokje. En dit is niet zijn beste film, maar ook weer niet zoveel minder. Gaat vooral over een koppel in een maatschappij in crisis die de noodzakelijke skills en mogelijkheden niet hebben om daar uit te komen. In alles wat net wat minder trefzeker dan zijn beste films. Hij dringt wat minder ver door in zijn personages hier.