Bad Country (2014)

De vorig jaar overleden regisseur Chris Brinker kennen we als producent van "The Boondock Saints". Beide films met Willem Dafoe, en zo ook in "Bad Country" ontzettend sterk in zijn rol als rechercheur. Matt Dillon is niet de beste in zijn soort om de crimineel te spelen, maar het hindert niet. De 80's sfeer is qua camerawerk en setting mooi vormgegeven. Het verhaal is niet origineel, maar uiterst goed neergezet. Om die reden maakt het "Bad Country" tot een behoorlijk sterke film.

Standaard misdaad film. Vrij eenvoudig verhaal, niets nieuws. De cast kent een groot aantal bekende namen, maar niemand springt eruit. Wel leuk om Bill Duke weer eens een keer te zien. De jaren 80 sfeer wordt aardig neergezet. De actie scenes zijn matig, met name het geluid is wat vlakjes.

Gemiddelde film. 2/2.5

Weinig bijzonders deze film maar voor een straight-to-dvd-filmpje is ie vrij ok.

Dillon blijft een zeer beperkt acteur ookal was hij geen stoorfactor maar de rest deed het prima, zowel Dafoe, als Berenger, als Smart, vooral haar vond ik verrassend goed.

Voor een film die in de jaren 80 zich afspeelt had ik wel wat meer eighties-music verwacht en wat meer jaren 80 referenties ipv. alleen maar de jaren 80-snorren die de mannen dragen.

Maar verder prima te doen en het is een tijdje terug dat ik weer eens een film zag waarin een shotgun ook echt klinkt als een shotgun en ook geen overdreven bloedvergiet,

dus de actiescenes waren goed.

Brinker's blues.

Het is leuk om de oude en inmiddels opgeblazen Tom Berenger weer eens bezig te zien, maar namen als Matt Dillon en Willem Dafoe doen toch echt op iets meer hopen dan deze doorsnee misdaadfilm. Eigenlijk valt er voor de gemiddelde kijker weinig meer te halen dan wat aardige blues en een af en toe oplichtende acteur in een verder kleurloos en voorspelbaar schouwspel.

Een en ander kan verklaard worden omdat regisseur Chris Brinker zelf de première niet heeft kunnen meemaken en dat waarschijnlijk iemand anders de boel uiteindelijk in elkaar heeft geflanst. De potentie is namelijk duidelijk aanwezig. De normaliter producerende Brinker stierf op veel te jonge leeftijd na slechts één film te hebben geregisseerd.

Redelijk.

Wat een bagger, standaard verhaal, slecht acteerwerk, zonde van de tijd! C-categorie.....

Fijne harde politiefilm.

Met een grimmige, duistere sfeer die zorgvuldig in de jaren-80 is geworteld - en daarvoor voor de verandering eens niet vooral leunt op de soundtrack. Willem Dafoe en Matt Dillon spelen beide erg sterk - vooral Matt Dillon revancheert zich hier voor een hele serie mindere films.

Richting het einde lijken er wat stukken overgeslagen te worden, en de choreografie van de ontknoping laat wel wat steken vallen. Wellicht is dat te verklaren door het overlijden van de regisseur. Toch is het evengoed een memorabele en sterke film geworden - misschien wel met een wat bekend verhaal, maar toch zeer goed.

Redelijke film die echter weinig origineel is en nooit de middelmaat kan ontstijging, behalve de goede cast. Helaas zijn hun karakters niet bijster interessant, maar ze maken er toch wat aardigs van. Leuke bijrol van Berenger ook. Jammer dan nog van de slappe climax.

"South Louisiana in the 1980s was a different kind of time and place. Some called it lawless. But it wasn’t. Others said we just got a certain way of doing things down here. But it ain’t that either. Instead, I call it what it was. Hell with the lid off."

“Bad Country” is het laatste wat Chris Brinker presteerde op filmgebied. Hij stierf tijdens het afwerken van deze film. De eerste en enigste film die hij regisseerde. Een zogezegd keiharde misdaadfilm waarbij een politieagent uit Baton Rouge (Willem Dafoe) probeert een volledige misdaadbende op te rollen waarbij hij gebruikt maakt van de diensten van een voormalig bendelid (Matt Dillon) die meewerkt om op dusdanige wijze te ontsnappen aan een lange gevangenisstraf. Dit alles gesitueerd in Louisiana van de jaren 80 met zijn broeierige klimaat zowel op klimatologisch gebied als op het gebied van de misdaad. Een misdaadbende geleid door een patserige,rijke nietsontziend kopstuk uit het misdaadsyndicaat die er uitziet als een katoenplantage eigenaar uit de 18de eeuw gedistingeerd gekleed en wonende in een fors bemeten landhuis met witte zuilen. Alleen de zweep ontbrak nog. “White power “ was overduidelijk de overheersende boodschap wat je ook kon afleiden uit de inboedel van Bud Carter en de verzameling tattoos die prijken op zijn lichaam.

Ondanks de toch indrukwekkende cast (Willem Dafoe,Matt Dillon,Tom Berenger,Bill Duke,Neal McDonough) waarvan er toch een paar hun strepen verdiend hebben in het verleden en al meermaals een dusdanige rol als misdadiger/misdaadbestrijder gespeeld hebben, kan dit er niet voor zorgen dat het toch maar een dertien in een dozijn misdaadfilm is waarbij alle gekende clichés naar boven worden gehaald. Verwacht je dus aan nutteloze verkwisting van munitie m.a.w. het heen en weer vuren met een aanzienlijk arsenaal van vuurwapens zonder blijkbaar enige notie te hebben waar en waarop. Stoerdoenerij en macho praat. Niet zo echt koosjere onderhandelingstechnieken. Een FBI afvaardiging die er zich weer mee bemoeit, alles beter weet en er uiteindelijk voor zorgt dat het een puinhoop wordt. Het niet na kunnen komen van gedane beloftes met een beslissende weerwraak als gevolg. En een beslissende eindronde waarbij iedereen en niemand een winnaar is.

Willem Dafoe vond ik niet onaardig als de zich vastbijtende rechercheur die naast doortastend te werk te gaan ook weet zijn verantwoordelijk te nemen. Een prachtvertolking op bepaalde momenten. Matt Dillon daarentegen, wiens laatste rollen in “Pawn shop chronicles” en “The Art of the Steal” niet al te gedenkwaardig zijn, stelde echter teleur en gooide niet echt veel gewicht in de schaal, ondanks dat hij bezitter is van een gigantische walrussnor waar menig kalende vent jaloers op zou zijn en het haarstukje best zou kunnen gebruiken als toupet. Het leek zelfs alsof de twee hoofdrolspelers op dat gebied een competitie uitvochten. Tom Berenger (de laatste vertolking die ik heb gezien was in “Training Day”) gooit dan wel wat gewicht in de schaal, zowel letterlijk als figuurlijk, en overtuigt als de gewetensloze misdaadbaron Lutin met het postuur van een Pavarotti. Een geslaagde bijrol was weggelegd voor Bill Duke en Neal McDonough. De ene als hooggeplaatste functionaris Nokes uit Washington (met een gedenkwaardige scene waarbij Jesse Weiland zijn medewerking wil verlenen en Nokes eventjes de puntjes op de i zet) en de andere als de gluiperige raadsman van Lutin.

“Bad Country” is voor mij een “Mèh”-film. Je kan het niet echt een vreselijk slechte film noemen, maar het is nu ook weer niet een film waar je van onder de indruk raakt. Zet alle bestaande films die handelen over georganiseerde misdaad op een rijtje, dan zal deze er niet tussenuitspringen qua originaliteit en inventiviteit. Spijtig genoeg zullen we nooit te weten komen of Chris Brinker in zijn mouw had zitten en of hij ons met andere creaties had kunnen overdonderen. Spijtig !

2,5*

Ja, poeh, niet zo best eigenlijk.

Super hitman wordt opgepakt door fanatieke smeris Bud en overtuigd de crimineel tot een samenwerking. Bijzonder nog wel aan de hele redenatie van de overstap is de financiële situatie van vrouwlief die geen cent meer te makken heeft. Bijzonder is dat juist in mijn ogen omdat de criminele organisatie waar man voor werkt of werkte zich vaak dan over de familie ontfermt en geld toestopt juist omdat ze weten dat in dit geval Jesse zal zwijgen. Vooral als Lutin en Jesse zulke maten zijn en zoveel weet, snap ik niet dat Lutin hem niet zal steunen in zwijgen en voor zijn vrouw zal zorgen.

Maar goed, hier blijft het niet bij qua kritiek. Het hele plot voelt voorspelbaar en cliché over, de karakters voelen aan als karikaturen en de film lijkt te geforceerd de indruk te willen wekken van een bikkelharde smerisfilm. Iets dat eigenlijk al mislukt, en mij bijna de tv doet uitzetten, na de openingsschietscene die uitermate slecht geschoten, gemonteerd en gewoonweg beroerd oogt. Dan is er de brede cast waarin de twee glansrol sergeanten Elias en Barnes van Platoon elkaar weer in de haren zitten. Ik vraag me af wie van de twee de tijd het beste heeft doorstaan vadso Berenger of Dafoe met die uitgeteerde rimpelkop. Toch stel ik me voor dat deze twee mannen hier ook meer van verwacht hadden. Maar terug naar de cast, Amy Smart leuk voor het oog, dat hersenloze zuidelijke tuig zoals Buzz en Catfish zijn nog wel leuk, Dafoe acterend het beste van deze prent, Dillon oogt een zware jongen met zijn tattoos en ongeschoren bakkes maar heeft inhoudelijk niet het acteer niveau om zijn rol een extra dimensie te geven en Barnes mislukte wat mij betreft totaal als dandy achtige opperboef.

Even lijkt het, als Jesse ingepalmd en wel terug in het netwerk is, dat de film zowaar iets van sfeer wint met een redelijk ogende slachtpartij op het einde. Het zogenaamde messenduel tussen Jesse en Lutin slaat dan weer nergens op, een maffiabaas van 70+ die gewaagd is aan zijn de helft jongere beste hitman, tsja....Bad Country is dan vooral ook een wedstrijdje turven tussen goede en slechte punten en het moge duidelijk zijn welke van de twee de meeste streepjes had staan.

Matige film waarin een huurmoordenaar uit het criminele circuit informant wordt voor de politie. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat zich afspeelt begin jaren '80 in Louisiana. Nogal clichematige personages en de toch fijne cast weet dit niet echt te verhelpen. De actie-scenes stellen weinig voor en het verhaal is nogal matig uitgewerkt. Hier had een prima misdaadfilm in gezeten.

Acteurs als Matt Dillon, Willem Dafoe en Neal McDonough kunnen voor mij weinig fout doen. Zelfs als ze in een vrij inwisselbare neo-noir opduiken waarin iedereen rondloopt met een plaksnor of spreekt met een ongeloofwaardig southern accent. Bij vlagen voelt 'Bad Country' (2014) meer als een klucht op misdaadfilms in Zuidelijke staten dan als een serieuze toevoeging. En toch werd ik tot op zekere hoogte meegezogen in de kwetsbare samenwerking tussen een neo-nazi (Dillon) en een alcoholistische rechercheur (Dafoe) die buiten het boekje werkt. Voor liefhebbers van dit genre wijs ik mensen graag op de televisieserie 'Justified', waarin dit uitgangspunt op een sterkere manier wordt uitgewerkt. Minder voorspelbaar.