Dead Poets Society (1989)

Heb van Peter Weir eigenlijk alleen zijn Amerikaanse films nog gezien. Ik kan derhalve ook nog niet echt een signature bij de man ontdekken, of het moet qua thematiek zijn dat mensen de curse life willen ontvluchten door zich te verzetten tegen de gevestigde orde.

Deze film is behoorlijk sterk. De allesbehalve uitbundige humor, moet het drama verstevigen en dat lukt deels wel. Hoewel het drama lang niet altijd werkt. De scherpe randjes zijn er niet helemaal af. Het personage van Hawke is daar het beste voorbeeld van. Waarom hij nu zo'n stille muis is wordt niet helemaal duidelijk en daardoor wordt het lastig om mijn sympathie te winnen. De zelfmoord vond ik op zich een heel mooie scene, maar ik geloofde het gewoon niet echt. Neil gaf zich te snel gewonnen, zo heb ik hem niet leren kennen in deze film.

Verder zijn er nog wat kleine dingen die wringen, maar Dead Poets Society is als coming of age film behoorlijk sterk. Ik kreeg er wel energie van. Veel leuke scenes en sterke jonge acteurs. Heb de film in een ruk, zonder toiletpauzes of op de klok te kijken, gekeken. Dat zegt me ook wel genoeg. Heel kleine 4 sterren en misschien wel mijn minste 4 sterren film. Maar vooruit.

Ik denk dat je je moet proberen te verplaatsen in de tijdsgeest van toen, om het te begrijpen. Ik vind helemaal niet dat wat er met hem gebeurt de film verpest, het is juist een sterk punt in de film.

De film is ietwat gedateerd tegenwoordig, maar ik vind dat de boodschap 'carpe diem' staat als een huis. Er zijn weinig film waar ik echt iets van mee krijg, maar dit is er toch 1 van. De film is vrij saai, maar als je een avond actie en geweld wil dan zet je deze sowieso toch niet op?

Hij schijnt heel goed te zijn, maar ik ben na een uur ermee gekapt.

Kon het niet uitstaan.

Altijd als ik die Robin Williams zie, moet ik denken aan Peter Pan en dat werkt gewoon niet (zonde dat hij ooit in die film heeft gespeeld, want acteren kan hij wel).

Die humor van die studenten is ook niet aan mij besteed.

En dan ook nog die zogenaamd "spannende" momenten...

Nee, dit is niks voor mij.

1,5*

God on the phone sir, he wants more girls on Welton

Ik herinner me dat leraren ons destijds aanraadden om hem te gaan bekijken. De meeste leerlingen vonden hem erg goed, maar ik heb hem toen overgeslaan. Het was dus wachten tot vandaag voor een eerste kijkbeurt.

Weir zorgt wel voor een interessante kijk door oerconservatisme als belemmering voor creativiteit af te schilderen. Hij pakt het jammer genoeg soms wat onhandig aan. Carpe Diem en zelfstandig denken naast elkaar plaatsen vond ik niet echt hand in hand gaan. Ik vind het één niet zoveel hebben met het ander. De zelfmoord voegt een donker en moralistisch kantje toe aan de film die ik wel kon smaken omdat het de kijker hard wakker schudt. Het leven van je kinderen bepalen is een vorm van gevangenschap omdat je beslag legt op hun identiteit. De happy end blijft opvallend uit; het systeem verandert niet maar Keating heeft heel zeker zijn steentje bijgedragen bij deze jongeren . Dead Poets Society is als film zeker niet volgens het boekje opgebouwd en dat is de sterkste troef. Robin Williams mocht zijn bekkentrekkerij thuis laten; dit hoorde hier niet in thuis.

Peter Weir maakte voor mij een van de beste films die ik ooit heb gezien (The Truman Show). En ik vond Dead Poets Society ook een erg sterke film. Ik had hoge verwachtingen en die zijn waargemaakt. Subliem acteerwerk van Robin Williams en de rest van de cast. De film weet bijna constant te boeien bij mij, desondanks vond ik wel dat het speelduur wat korter had gemogen. Erg indrukwekkende scenes een een apart thema. Het einde is echt geweldig in beeld gebracht, en is toch een van de betere eindes die ik ken. Erg goede film naar mijn mening. Zeker het kijken waard.

4*

Een goede film dit van Peter Weir, al heeft hij nog wel betere gemaakt.

Robin Williams is zeker niet mijn favoriete acteur en komen we de laatste jaren nog maar weinig tegen. Hier speelt hij echter een sterke rol als sympathieke leraar, die een groep jongens wijze levenslessen bijbrengt. De jongens spelen ook wel sterk. Hawke is hier nog piepjong, maar doet het vrij aardig. Het is echter vooral Robert Sean Leonard, die ik alleen als dokter uit House kende, die hier indruk maakt. Zijn rol is goed gespeeld en ook goed uitgewerkt, al is de zelfmoord inderdaad vrij zwak. Ik vond zijn personage er te stabiel voor, om dat zomaar te doen.

Weir weet verder wel een goede sfeer te scheppen. Mooi hoe de jongens met elkaar omgaan en soort van collectief vormen tegen de rest van de school. Ook de lessen van Williams zijn erg vindingrijk en behoren tot de leukste scenes van de film. Verder zakt het soms wel iets in, en niet alles is even overtuigend, maar over het algeheel heb ik toch wel redelijk geboeid zitten kijken. Daarnaast vond ik het einde met het ”Oh Captain My Captain” moment wel erg mooi en goed werken. Vooral de bijbehorende muziek is erg sterk en maakt het moment alleen nog maar sterker.

Dead Poets Society is al met al dus behoorlijk goed. De paar wat zwakkere momenten vergallen het kijkplezier niet en het indrukwekkende einde mag er zeker zijn.

3,5*

Een film die ik lang geleden al eens gezien heb. Een film die ik graag wilde zien omdat de regisseur Peter Weir is. Een regisseur die toch al een aanzienlijke lijst aan mooie films heeft voortgebracht. En een film waar Robin Williams aan mee doet. Een acteur die ik erg graag mag zien. En ook in deze film speelt hij fantastisch in een rol waar hij erg goed in is als acteur. De enthousiaste en gepassioneerde "madman".

Het onderwerp daarentegen is minder mijn ding. Een jongensinternaat met een inspirerende leraar. Het einde is ook wat overdramatisch. Maar de film is wel erg kundig gemaakt, hoewel ook erg Amerikaans, en blijft wel de hele tijd boeien.

Niet aan mij besteed dit soort poëzie-films. Heb sowieso niks met poëzie. Kan er de schoonheid niet in zien en begrijp er meestal ook weinig van. Ik vond de groep jongens ook ongelofelijk irritant. Allemaal zo burgerlijk en saai. Uiteraard moet ik dit wel in de tijdsgeest zien, maar dan nog werd ik er kriegelig van. Robin Williams is altijd uitermate geschikt als leraar. Had zelf op mijn middelbare school ook wel zo'n gast voor de klas hebben willen zien staan. De stof niet te serieus nemen, maar op een alternatieve manier kennis overbrengen.

Verder gebeurt er vrij weinig in deze film, waardoor ik soms moeite had om niet in slaap te vallen.

Het laatste half uur gebeurt er wat meer en daardoor geef ik DPS toch nog 2,5 sterren. Hoef hem nu ook nooit meer te zien.

Hoeveel sterker was deze film geweest in het onderschrijven van de onmacht van het individu tegen de massa, als die wringende eindscene achterwege was gebleven?

We zullen het nooit weten aangezien Weir ervoor heeft gekozen het einde te maken zoals hij deed. Jammer. Ik heb het gevoel dat de subtiele impact van deze film veel sterker had geweest met een minder 'Amerikaans' einde.

Dan was wellicht de impact van de zelfmoord ook wat langer bij geblijven.

Maar goed, dit is natuurlijk slechts mijn hypothese die nooit beproefd zal worden.

Verder dan over de film. Dead Poet society vind ik een verzorgd gemaakte, zeer sfeervolle film, zonder smuk of noodgrepen, leunend op karakters en een relatief simpel, rechtlijnig verhaal. Weinig grote namen, maar prima acteerwerk. Dat is met veel van de 'highschool-movies' wel anders, terwijl daarin toch van min of meer hetzelfde kaliber acteurs gebruik wordt gemaakt.

Robin Williams in de rol van tegendraadse leraar komt prima voor de dag. Het is het type rol wat hem volgens mij wel ligt: een wat eigenzinnige, wat vaderlijke rol. Veel beter dan als grappenmaker, moet ik zeggen.

En ondanks sommige kritieken vond ik het een geweldige film met een glansrol voor Robin Williams die ik soms een "doetje" vind, althans ik vind dat hij die uitstraling heeft maar hier speelt hij echt weer de sterren van de hemel. Natuurlijk met de rest van het gezelschap.

Nogmaals: een prachtige film!

Prachtige film waarin op een strenge kostschool voor jongens een nieuwe leraar Engels komt. Een mooi verhaal waarbij de levenslessen van deze leraar de leerlingen aanzet tot zelfontplooiing. Een goeie cast met Robin Williams in één van zijn beste rollen. Ontroerend, aangrijpend en een buitengewoon mooi en sterke eindscene.

Geen al te overtuigende film, vooral omdat het er allemaal nogal dik bovenop ligt. De film begint best aardig en Robin Williams zet een aardige rol neer als Keating. De leerlingen zijn echter allemaal nogal vlakke en weinig interessante personages. Het laatste half uur kent een onverwachte wending, die echter niet overtuigend overkomt. Het paste niet echt bij het personage Neil om bij enige tegenslag maar meteen zelfmoord te plegen, hij komt in de rest van de film niet bepaald wanhopig of instabiel over. Ook het subplotje over de verliefde leerling komt erg cliché en weinig overtuigend over. Ook na de zelfmoord blijft de film wel aardig wegkijken, maar echt overtuigend is het niet en de eindscène slaat de plank ook wel een beetje mis, een typisch Hollywood-einde.

Film over een groep naïeve intelligente jongens in hun tienerjaren die door hun jonge leeftijd en gebrekkige levenservaring een geromantiseerd beeld van de werkelijkheid voor ogen hebben. Dit wordt nog erger als ze les krijgen van een leraar die in literatuur en poëzie de voorkeur geeft aan werken uit de Romantiek. Hij laat ze kennismaken met romantische dichters als Thoreau en Shelly. Daarnaast spoort hij de jongens aan kritisch te kijken naar de wereld om hen heen, en zo ook naar de autoriteit op de strenge school waarop ze zitten. Dit leidt tot conflict met de de leiding van de school...

Hoewel ik niet weet of dit de bedoeling van de regisseur is (weet iemand dit?), laat de film naar mijn mening een waarheidsgetrouw beeld zien (contrasterend omdat de film zelf wel sterk geromantiseerd is). Ik denk dat veel mensen van generaties voor ons die opgroeiden in een beschermde wereld met een streng gezag, zich herkennen in deze jongens die moeite kregen met het gezag. En zich herkennen in de enorme generatiekloof tussen de voor- en na-oorlogse generatie.

Een enorm pluspunt aan deze film is de gemoedelijke sfeer veroorzaakt door het schitterende decor. Voor de rest is de film ook vermakelijk en kijkt makkelijk weg.

Kijken waard!

Een cijfer geef ik nog niet omdat ik eerst wil weten wat de gedachtegang van de regisseur is die leidde tot deze film.

Was ik maar een aantal van die docenten tegen gekomen gaandeweg

Ontzettend cru zit de wereld soms in elkaar..

Goed acteerwerk!

4*

Herzien en in een enkel woord: Prachtig!

Herwaardering naar 4*.

Wat ik verwachte was een film waarin een onorthodoxe leraar een groep streng opgevoede leerlingen leert inzien dat ze zelf moeten bepalen wat ze met hun leven willen doen en niet de verwachten van hun ouders proberen waar te maken.
Een film als Dangerous Minds op een kostschool, maar helaas..
Wat ik kreeg was een groep vlakke personages en een paar oninteressante subplotjes die het tempo uit de film halen, sowieso duurt het allemaal veel te lang.
Als je op je 17e wilt afzetten tegen 'gezag' ga je stiekem alcohol drinken of wat dan ook, maar deze jongens gaan midden in de nacht in een grot poëzie zitten lezen omdat het ze allemaal zo fascineert. De film speelt zich natuurlijk af in de jaren 50, maar ik vond het maar een dooie boel wat makkelijk met 100 minuten verteld had kunnen worden. Ik had totaal geen klik met de personages, enkel Williams doet wat hij zo goed kan.
Dat Neil het dan nog nodig vindt om zichzelf van het leven te beroven, was totaal niet geloofwaardig en was in mijn ogen meer om te choqueren dan dat het een functie had in het verhaal.

Vanavond brengt Eén Dead poets society, naar aanleiding van het overlijden van acteur Robin Williams.

Bron: VRT persdienst

Ik heb deze film afgelopen weekend na lange tijd nog eens herzien. Wat een bizar toeval.

Aangenaam maar weinig bijzonder filmpje met een leuk maar dun plotje. Robin Williams als excentrieke leraar zorgt voor een paar toffe scènes, de scènes in de grot vond ik een stuk minder boeiend. Misschien lag dat ook aan de personages, de leerlingen vond ik niet al te overtuigend of geloofwaardig. Ondanks hun zogenaamde ongehoorzaamheid en hun puberale 'hormonaliteit' kwamen ze veel te beleefd, welopgevoed en fatsoenlijk over om mezelf er ook maar een klein beetje in te kunnen vinden. De eindscène is overigens weer veel te dik aangezet om iets teweeg te brengen. Uiteindelijk wel aangenaam kijkvoer dat goed wegkijkt, weliswaar met hier en daar wat mankementjes. Het bijzondere van deze film en zijn 'klassieker-waardigheid' is mij dan weer ontgaan.

Mijn film waar ik 'fan' werd van Williams. Zoals een leraar/docent hoort te zijn..

Thank You and Carpe Diem !

Deze nu ook eens bekeken en 'k wist niet echt wat te verwachten, maar 'k vond het wel een mooie film.

'k vond de film jammer genoeg iets minder meeslepend dan gedacht, al vond 'k het einde wel de moeite waard.

De cast deed het prima, al was het toch vooral Robin Williams die er uit sprong.

'k vond deze zeker eens het bekijken waard, alleen jammer dat het niet altijd even meeslepend was.

Niet voor mij.

Veelal sfeervolle beelden van het 'harde schoolleven' worden afgewisseld met mooie natuurbeelden die erg opvielen. Peter Weir ken ik van The Truman Show. Het hoofdpersonage deed qua uiterlijk erg denken aan Truman, ook zijn houding was redelijk gelijk. Alleen vind ik Truman niet irritant. Deze jongen, de hele groep jongens eigenlijk, vond ik te braaf. Stiekem een sigaretje doorgeven, stiekem een radio in elkaar zetten... nahh. Robin Williams daarentegen speelt een leuk personage. De meest interessante scénes zijn met hem. En natuurlijk Kurtwood Smith als de perfecte strenge vader.

Het einde zag ik overigens niet aankopen. Hield de boel levendig. Ik hoopte stiekem wel dat hij het zou doen om zijn ouders een lesje te leren maar daar gaat de film natuurlijk totaal niet over

2,5*

Leer dat deze film zich afspeelt in een bepaalde tijd waar gebruiken, normen en waarden anders waren dan in de tijd waarin jij nu leeft..

Daar dacht ik tijdens het schrijven van mijn review nog over na. Tijdens de film heeft het me niet weten te overtuigen.

Tsja, ik zal niet de enige zijn die momenteel wat Robin Williams films aan het kijken is, in de weken rondom zijn zelfmoord. Ik heb uiteraard wel films van hem gezien, maar lang niet alle. En zeker ook niet zijn meest geprezen films. Dead Poets Society wordt vaak genoemd als 1 van zijn betere films en ik kan me daar nu ik de film heb gezien ook wel in vinden.

De film is sfeervol, boeiend en kent een sterk slot. Ik hou wel van films waar het happy end eens niet aanwezig is. De kinderen hebben zeker de nodige levenslessen van Mr Keating geleerd, maar hij moet wel vertrekken, Neil heeft zelfmoord gepleegd (wel wat snel overigens, na 1 ruzie met zijn pa) en het systeem blijft zoals 'ie was. Het middenstuk vond ik bij vlagen wel wat langdradig.

Robin Williams speelde ieder geval een prachtige rol als die ene sympathieke leraar die buiten zijn boekje durfde te gaan om de jongens echt wat te leren. Williams vind ik sowieso op zijn best als hij in de meer serieuze films een serieuze rol mag spelen. De ''oh captain , my captain'' eindscène vond ik trouwens ook echt prachtig, zeker ook dankzij de mooie muziek erbij.

3,5*

Peter Weir is niet meteen een stijlregisseur, maar deze Dead Poets Society staat wel stevig in z'n schoenen en hij weet op een solide manier een boeiend verhaal te vertellen. We krijgen een hele 50's setting te zien met een typisch internaat. En daar is het toch wel de kunst van Weir om geen karikatuur weer te geven, maar een geloofwaardige school met puberende jongeren en een leraar die voor de school te progressieve ideeën heeft. De film wordt vooral gedragen door de leerlingen met een fijne cast waaronder Ethan Hawke, Robert Sean Leonard (House M.D.) en andere wat minder bekende namen. De acteur waar alle aandacht naar toegaat is toch wel Robin Williams, versterkt door de centrale rol van leraar. Williams' rol heeft niet veel vrijheid, het zijn vooral zijn ideeën rond poëzie die van belang zijn. Maar hij maakt er wel een geweldige rol van die absoluut werkt.

Toch nog te vermelden is Kurtwood Smith als strenge vader. Voor hem is zo'n drama evenmin het gewoonlijke genre. De jaren voor deze film speelde hij oa mee in Robocop en Rambo III. Films van een heel ander kaliber. Hij is evengoed overtuigend.

Of de zelfmoord in de film zo geloofwaardig is, is nog de vraag. Het komt eigenlijk toch ietwat uit het niets, ook al wordt het gerechtvaardigd door de kapot gesprongen droom van Neil, gevoed door de liberale ideeën van John Keating. Het voelde ietwat geforceerd aan, al valt het nogal mee en is het vervolg wel goed gedaan. Mooi rustig einde trouwens. Integer, maar toch opvallend.

Favorieten herbekijken, het is geen makkelijke klus. Je vreest immers altijd dat een film die vroeger een verpletterende indruk op je achterliet (zeker toen je een onbegrepen, hopeloos verliefde en hopeloos idealistische poëzie schrijvende 16-jarige was), plots veel minder krachtig op je zal overkomen.

De dood van Robin Williams gaf me (jammer genoeg) een reden om Dead Poets Society te herbekijken. Zijn personage is uiteraard het centrale punt in de film. Hebben we er immers niet allemaal van gedroomd om een leerkracht te hebben als John Keating? Of om er zo één te worden? Eén die zijn door traditie en discipline in slaap gewiegde leerlingen weer voor zichzelf laat denken, zelf laat nadenken over de strenge regelgeving in de school? Eén die zijn leerlingen het knettergekke idee bezorgt om 's nachts in een grot samen te komen en poëzie van dooie dichters voor te dragen? Williams speelt dit personage op een weergaloze manier, vol passie en energie, vol humor én tragiek.

De liederlijke manier waarop de jongens omgaan met Keatings lessen, slaat echter al snel om naar fatale tragiek. De zelfmoord van Williams werpt een heel nieuw licht op de zelfmoord van Neil in de film. Iemand die bijzonder geliefd is, die een enorme waardering van het publiek geniet voor de rollen die hij speelt, kan dus even goed zo terneergeslagen zijn dat hij verder leven gewoon niet meer ziet zitten.

Intussen heb ik al de dooie dichters die in de film aan bod komen gelezen. Intussen heb ik zelf een diploma om voor de klas te gaan staan. En intussen staat Dead Poets Society nog steeds als een huis. Weinig films kunnen bogen op zo'n sterk scenario, dat sublieme personages combineert met fenomenale dialogen en schitterende scènes. De camera die rond Keating en Todd cirkelt, de eerste avond in de grot, de bureuaset, de uitspraken van Charlie 'Nuwanda' Dalton, Keating die uitlegt waarvoor taal ontwikkeld werd en John Wayne en Marlon Brando imiteert... En natuurlijk dat einde. Ja, dat einde, een mix van verschillende emoties, die nog steeds even krachtig overkomt als toen. Oh captain my captain, voor altijd.

Aangrijpend en een heel sterke film, goede acteer prestaties! Met een toch wel emotioneel einde..

Oh Captain, my Captain...

Ik kan erg kort zijn over de film, ondanks het wat saaie middenstuk is het vooral de laatste scene en de acteerprestaties van Robin Williams die mij hebben doen beseffen dat ik naar 1 van zijn beste films heb zitten kijken. Goed verhaal wat terecht een Oscar gewonnen heeft, op zich vond ik dat Williams er ook wel 1 had verdiend. Ik heb de serieuze rollen van hem altijd beter gevonden. Hij was sterk in Good Will Hunting, Insomnia, One Hour Photo en ook hier is hij weer geweldig.