Respire (2014)

Goede film met indrukwekkend acteerwerk, paar sterke scenes toch wel. Boeiend.

Heeft iemand misschien een idee waneer deze film in deze Nederlandse bioscopen draait? Respire draait als sinds vorige week in de Franse and Belgische bioscopen, maar kan niets vinden over een Nederlandse release.

Het gedetailleerde portret van de ups en downs van een hopeloze relatie tussen twee meisjes, rond the thema's vriendschap, vertrouwen, zelfbeheersing en kwaadaardigheid, wist zo nu en dan onder de huid te kruipen. Wel vond ik een van beide personages nogal voorspelbaar. De naturel cast speelde geloofwaardig.

Dat Mélanie Laurent een uitstekende actrice is, dat wist ik al. Maar dat ze als regisseuse zo'n drama zou regisseren waarvan ik zodanig onder de indruk van zou zijn, had ik niet meteen verwacht.

Respire deed me denken aan Jeune & Jolie uit 2013. Zowel qua stilering als qua locaties vertonen de twee veel gelijkenissen. In beide Franse films draait het verhaal rond een jong, onschuldig meisje dat na een tijd opgezadeld zit met een probleem dat ze zelf ergens heeft uitgelokt. In Respire wordt er echter een probleem aangesneden dat veel meer in mijn leefwereld ligt en me dan ook meer aanspreekt.

Het te intiem worden in een vriendschappelijke relatie dat mettertijd voor spanningen en zelfs rivaliteit als het uitloopt zorgt (een proces dat ik te vaak zie op school), wordt hier op een expliciete maar toch voldoende realistische manier verteld aan de hand van herkenbare gesprekken en gedragingen. Cinema waar ik van geniet, al hou ik er aan de andere kant nog een kleine nasmaak aan over. Het einde waar ik voor vreesde en werkelijkheid werd is me te extreem, gelukkig werd het toch nog op een goede manier gebracht.

Viel ergens toch wel een beetje tegen. Het heen en weer gezwiep tussen wel en niet was ook vermoeiend, en beetje ongeloofwaardig. De cast was voor mij te "volwassen" om scholieren neer te zetten. Het einde was zodanig verrassend, dat het wel een goed einde was, maar met een gevoel van... "Joh, echt? Stel je niet zo aan..." Had beter geweest als de loop daar naar toe intenser was geweest.

Acteerwerk en sfeer was daar in tegen wel heel sterk. Camera goed!

Half uurtje langer, en ze hadden de gemiste spanning er in kunnen bouwen, de lesbische gevoelens kunnen uitbouwen en het drama kunnen intensiveren...

2.5** en dat was niet nodig geweest!

Mooie film. Lekker trieste sfeer en prima acteer prestaties.

De film zelf is wat oppervlakkig met een simpel verhaal over een intense vriendschap met fatale gevolgen. De ontwikkeling van deze relatie tussen de twee tieners kent veel subtiliteit en samen met sterk acteerwerk is dit wat het de film toch interessant maakt. Het verwoestende en sombere karakter kent zijn oorsprong uit de slachtofferrol, waar alle personages in zekere zin aan lijden en dit gemeen hebben met elkaar.

Aardig drama met twee professioneel acterende hoofdrolspeelsters, die mij desondanks te weinig gevoel gaven. Hoewel de thematiek behoorlijk serieus was, slaagde de film er niet in mij heel betrokken te maken. Ik sympatiseerde niet met één van beide hoofdrollen. Het bleef afstandelijk en beschouwend van mijn kant.

Misschien was afstandelijkheid wel de opzet van de regiseusse, maar aan de andere kant is het mogelijk dat mijn inlevingsvermogen hier te kort schoot. Geen idee.

Vriendschap, liefde en de dramatische kant daarvan.

Mélanie Laurent blijkt als regisseur haar zaken goed op orde te hebben, en levert een mooi en integer drama af. Wel hier en daar wat vlak, hoewel denk ik wel erg herkenbaar als de situatie wat dichter bij huis is dan voor mij. Om het geheel samen te vatten dat Charlie de rol van slachtoffer speelt is me wat te simplistisch overigens, ik zie het meer in haar onvermogen om de wereld om haar heen nog te begrijpen in de situatie die ontstaat. Daar zit wel een aspect van slachtofferschap in, maar dat dekt de lading toch ook niet helemaal.

De cast is niet zo heel bekend maar zet wel mooie rollen neer. De eindscene van Joséphine Japy is daar goed in getroffen vind ik - extreem, maar precies goed.

Het opmerkelijke regiedebuut van Mélanie Laurent levert een intense film op, waarin de onderhuidse spanningen —na een erg rustig begin— van lieverlee oplopen, culminerend in een heftige climax. Naast de knappe regie ook opvallend sterk acteerwerk van de beide protagonisten. Een uitstekend drama.

Meer dan behoorlijk debuut. Vrij aparte film dit: de relatie tussen de meisjes is niet ongebruikelijk en de ontwikkelingen tussen de twee zijn tot op zekere hoogte zelfs wat voorspelbaar. Echter, door het ijzersterke, subtiele acteerwerk wordt het drama met zó'n overtuigingskracht neergezet dat het helemaal niet stoort. Vooral die Sarah komt geweldig tot haar recht als parasiet. Herkenbaar figuur.

Audiovisueel verder ook behoorlijk. Soms maakt het drama plaats voor mooie rustmomenten waarin de film visueel het meest tot zijn recht komt. De soundtrack weet de onderhuidse spanning sterk te accentueren, zeker die hoge tonen in de laatste tien minuten weten een sfeer van onbehagen te creëren. Ik heb even zitten twijfelen tussen 3,5* en 4*, maar het heftige en intense einde trok me over de streep om voor het tweede te gaan. Ik vreesde eigenlijk een beetje voor één of andere flauwe zelfmoordscene als slot, maar Laurent toont meer ballen.

Kleine 4* dus voorlopig.

Wat een film.

Ik werd wel een paar keer serieus op het verkeerde been gezet. Ik dacht namelijk dat dit eerst een romantische film zou worden, en ik zat helemaal in het liefdesverhaal. De interacties kwamen erg natuurlijk over, en ik dacht eerst dat dit een veel betere versie van La vie d'Adèle zou worden, waar we dezelfde vorm van naturel terugvonden, maar waar dat teniet gedaan werd door de overbodige perverse seksscènes die opvallend artificieel overkwamen en niet in lijn met de rest van de film. Maar gelukkig maakt Respire diezelfde stijlfout niet, blijft het klein en bescheiden en zijn de conversaties en emotionele uitwisselingen in tegenstelling tot veel andere films erg herkenbaar en realistisch. Audiovisueel was het prachtig, en in de eerste dertig minuten keek ik in een soort van trance hoe dit liefdesverhaal zich ontplooide. Ik bad hier al dat het niet fout zou gaan.

De film pakt het nadien over een heel andere boeg, waarbij een soort haat-liefde relatie zich ontwikkelt, en het éne meisje seksuele gevoelens voor de andere krijgt. Maar het meisje dat zich in een probleemsituatie bevindt, gebruikt de onzekerheid van het andere meisje om zichzelf weer een voldaan en superieur gevoel te geven, en onderdrukt daar zelf haar gevoelens. Een typisch voorbeeld van een vorm van pesten: emotionele manipulatie en het emotioneel in bezit nemen van de andere persoon. Een soort van onderlinge verhouding, waarbij de rest gedegradeerd wordt tot voer (om aan mijn kant te krijgen), en waarbij men een obsessie voor elkander krijgt. (zeker het hoofdpersonage). Het is een situatie dat op scholen wel vaker voorkomt, in minder extreme mate, want opnieuw dit was vrij herkenbaar (zoals bijvoorbeeld het kuddegedrag). Hoewel het men hier niet overdramatiseerd wordt, zoals vaak wel gedaan wordt

Dan werd ik vervolgens toch nog een paar keer op het verkeerde been gezet. Bij een bepaalde scène dacht ik letterlijk: "en als ik nu een mes bijhad, zou ik haar nu 10.000 keer steken geven. Je mag drie keer raden wat er gebeurd verder in die scène. Dat uitdagen uit die scène is ook zo herkenbaar hé.

In het begin van de film, was het hoofdpersonage bijna exact het type meisje waar ik direct verliefd op zou worden. Ook dat gevoel was zo herkenbaar uit het dagelijkse leven. Alleen heb ik dat nog nooit in een film gevoeld, en het is wellicht ook wel te wijten aan het feit dat dit zo een representatief beeld heeft over het schoolgaan, los van de inhoud. Ze is exact het type meisje waarop ik val, zowel qua innerlijk als qua uiterlijk. Dat gevoel was er direct. Wat dan wel opvalt is dat ze later, wanneer haar mentale toestand erop achteruitgaat, een pak minder aantrekkelijk wordt. Een gezond geest in een gezond lichaam, zeggen ze. En het is daarom o zo belangrijk om je gelukkig te voelen in het leven. Het maakt het bereiken van iets in het leven ook zo veel gemakkelijker. Tegelijkertijd toont het ook aan dat je nooit iemand mag opgeven. In ieder - hoe gekwetst ook - zit zo een groot potentieel, dat ik nooit iemand zou opgeven. Ik ben ervan overtuigd dat van een ieder iets te maken valt. Vaak blijkt het zelfs zo te zijn, dat je van de mensen die het diepst zitten, de meest mooie prinsessen kan maken.

Audiovisueel ook van wereldklasse. De cinematografie heeft verder ook een toegevoegde waarde aan het verhaal, wat ik vaak niet zie. Ik vind de cinematografie van ongekende klasse. Visueel is het een prachtige film. De dialogen zijn heel naturel zoals eerder gezegd, en maken het verhaal authentiek en zeer herkenbaar. Dit is mede mogelijk gemaakt door de sterke acteerprestaties van de meisjes, en het sterke script. Wellicht mede tot stand gekomen door persoonlijke ervaringen of door iemand nauw verbonden met het scholierenleven en de jeugd. Dat kan niet anders. Ook de muziekkeuze is goed. Ik hoorde op een bepaald fuif in het begin van de film deze Flume remix van Disclosure - You & Me. Ook daarover is nagedacht, zie de clip.

Zeer sterk debuut van Laurent. Wat doet het me een plezier om te zien dat Elle Fanning een rol zal krijgen in haar volgende film. Dat ander meisje dat iets magisch op het scherm kan toveren. Dit was me nogal een film!

Mooi verhaal van TornadoEF5.

Knappe film, aangrijpend drama, niet makkelijk om naar te kijken. Introvert meisje raakt bevriend met uiterst extrovert en expressief klasgenootje. Ze worden hartsvriendinnen, en voor het introverte meisje misschien nog wel iets meer. Maar dan verandert het andere meisje in een bitch en begint haar te negeren en te kwellen. Soms lijkt de vriendschap zich te herstellen, maar het gaat van kwaad tot erger en het meisje raakt gaandeweg in een depressie.

De ontluikende en zich ontwikkelende vriendschap komt langzaam op gang. Na het eerste half uur is er nog weinig gebeurd. Doorzetten dus. Beide meisjes komen uit gebroken gezinnen waar van alles mis mee is. Ook dat aspect is mooi met de vriendschap verweven. Het brengt de meisjes bij elkaar, maar drijft ze ook uit elkaar. Een bijzonder psychologisch drama met een prachtige rol van Joséphine Japy als de introverte Charly. Overigens ook een bijzonder mooi meisje, waar je je ogen niet vanaf kunt houden. En Lou de Laâge is een ontzettend sexy bitch.

Een uitstekende film. Goed acteerprestaties. Ik heb echt ademloos zitten kijken.

Respire

Fantastische film van Mélanie Laurent. Geweldige actrice, maar met Respire laat ze zien ook een talentvol regisseuse te zijn. Het acteerwerk van de twee actrices is geweldig, en het sterkste punt van de film is het script. Het einde gaat misschien iets te ver, maar voor de rest heeft Laurent een realistisch portret gemaakt over twee tieners met problemen, en een vriendschap die steeds giftiger en destructiever wordt.

Vooral het manipulerende gedrag van Sarah is pijnlijk om naar te kijken, maar wat een fantastische acteerprestatie van Lou de Laâge. En door haar thuissituatie wordt Sarah niet neergezet als eendimensionale bitch, maar als een jonge vrouw waarvan je begrijpt waarom ze zich achter een façade verschuilt. Nogmaals, het einde lijkt uit een andere film te komen, maar het levert wel de beste scene van de film op.

Het komt er maar niet van op de een of andere manier

Zeker kijken! Grootste aanbeveling die ik kan doen aan jou. Niet voor niets mijn nummer 2. En eigenlijk zouden zowel Suspiria, Kreuzweg als deze waardige nummer énen zijn! Die hebben een dikke streep voor boven de rest, voor mij.

Ik ben blijkbaar trouwens niet de enige meer die deze film in de top 10 heeft staan. river heeft deze film ook in haar top 10 op de derde plaats, met Stoker als nummer 1.

En blijkbaar moet ik Stoker herzien, want ik ben ook niet meer de enige die Kreuzweg in mijn top 10 heeft staan. Neen, een ander persoon heeft nu ook Kreuzweg in zijn top 10 net zoals Stoker. Wat best een opvallende statistiek is aangezien Stoker maar in vier top 10's staat. De sfeer uit die film was goed, maar over het plot weet ik niet echt veel meer. Maar goed,ik wijk weer af.

Anyway, point is clear. Kijken die handel.

Iemand een idee of er hier eigenlijk een DVD van is, met nederlandstalige ondertitels?

Een film over een vriendschappelijke relatie tussen twee meisjes. Het is al meer gedaan in film. De ene leidt een doorsnee leven en het blijkt dan te klikken met het nieuwe gezicht dat op een ander tempo leeft. Ook hier krijgen we dat te zien. Weinig andere interessante figuren verder, zodat alle focus ligt op de 2 hoofdrolspelers. Al duurt het wel even voor de film ook ergens naar toe wil gaan.

Dat vervolg komt er na een tijdje. De sfeer wordt pijnlijker en de spanning wordt opgebouwd. Benieuwd hoe dit gaat verlopen. Vooral Joséphine Japy trekt de film dan naar zicht toe.

Helaas komt de film dan toch naar een anticlimax als een soort oplossing die er niet hoeft te zijn. Een gemiste kans. Regisseuse Mélanie Laurent doet het anders niet slecht. Nog geen verder materiaal van haar gezien, al scoort dat niet zo hoog hier op de site. Zit anders wel veel potentieel in.

Sterke film in al zijn eenvoud met een aantal straffe wendingen. Dit zijn films die ik wel eens graag zie. Nu hoeft het ook niet elke dag zo'n film te zijn. De chemie tussen de twee hoofdrolspeelsters is zeer goed en de geloofwaardigheid spat er dan ook wel vanaf. Het einde is misschien wat jammer, al hebben introverte personen wel de neiging om alles op te kroppen en als de veer springt, dan heeft die andere het geweten.Toch vond ik Charlie niet zo introvert overkomen. Ze is niet zo uitbundig als Sarah maar een pure introvert is ze niet.

In ieder geval weet ik nu dat ik La Vie d'Adèle nog eens een kans zou moeten geven. Ik schat Respire net iets minder hoog in dan Thelma (2017) , maar ik ga het niet nalaten om ook hiervoor 4.5* te geven. Al is het wel een nipte.

Erg de moeite inderdaad, al kan ik met de waardering nog niet zo scheutig uitpakken als jij. Nu had ik vorig jaar op tweehonderd 2019 stemmen maar twee 4,5* waarderingen, dus ongeveer 1 op de 100 films. Dan is het niet zo uitzonderlijk dat deze dat niet direct krijgt

Lou de Laâge viel bij Les Innocentes al op, en hier wederom. Misschien toch L'Attesa (2015) maar eens kijken. Jammer dat ik die niet in fijne kwaliteit heb kunnen vinden, nog maar eens een poging doen.

Met een 4.0* ben ik al heel tevreden hoor!

Wauwww, heel intens. Begint heel mooi en vervalt dan in een vorm van gaslighting(misschien ziet niet iedereen dat maar vooral in het eindstuk wordt dit heeeel duidelijk naar voren gebracht), sociale uitsluiting, uitbuiting, pesten. Heel mooi in beeld gebracht. en dan het einde gaf me nog extra kippenvel.