Respire (2014)

Dat Mélanie Laurent een uitstekende actrice is, dat wist ik al. Maar dat ze als regisseuse zo'n drama zou regisseren waarvan ik zodanig onder de indruk van zou zijn, had ik niet meteen verwacht.

Respire deed me denken aan Jeune & Jolie uit 2013. Zowel qua stilering als qua locaties vertonen de twee veel gelijkenissen. In beide Franse films draait het verhaal rond een jong, onschuldig meisje dat na een tijd opgezadeld zit met een probleem dat ze zelf ergens heeft uitgelokt. In Respire wordt er echter een probleem aangesneden dat veel meer in mijn leefwereld ligt en me dan ook meer aanspreekt.

Het te intiem worden in een vriendschappelijke relatie dat mettertijd voor spanningen en zelfs rivaliteit als het uitloopt zorgt (een proces dat ik te vaak zie op school), wordt hier op een expliciete maar toch voldoende realistische manier verteld aan de hand van herkenbare gesprekken en gedragingen. Cinema waar ik van geniet, al hou ik er aan de andere kant nog een kleine nasmaak aan over. Het einde waar ik voor vreesde en werkelijkheid werd is me te extreem, gelukkig werd het toch nog op een goede manier gebracht.

De film zelf is wat oppervlakkig met een simpel verhaal over een intense vriendschap met fatale gevolgen. De ontwikkeling van deze relatie tussen de twee tieners kent veel subtiliteit en samen met sterk acteerwerk is dit wat het de film toch interessant maakt. Het verwoestende en sombere karakter kent zijn oorsprong uit de slachtofferrol, waar alle personages in zekere zin aan lijden en dit gemeen hebben met elkaar.

Aardig drama met twee professioneel acterende hoofdrolspeelsters, die mij desondanks te weinig gevoel gaven. Hoewel de thematiek behoorlijk serieus was, slaagde de film er niet in mij heel betrokken te maken. Ik sympatiseerde niet met één van beide hoofdrollen. Het bleef afstandelijk en beschouwend van mijn kant.

Misschien was afstandelijkheid wel de opzet van de regiseusse, maar aan de andere kant is het mogelijk dat mijn inlevingsvermogen hier te kort schoot. Geen idee.

Vriendschap, liefde en de dramatische kant daarvan.

Mélanie Laurent blijkt als regisseur haar zaken goed op orde te hebben, en levert een mooi en integer drama af. Wel hier en daar wat vlak, hoewel denk ik wel erg herkenbaar als de situatie wat dichter bij huis is dan voor mij. Om het geheel samen te vatten dat Charlie de rol van slachtoffer speelt is me wat te simplistisch overigens, ik zie het meer in haar onvermogen om de wereld om haar heen nog te begrijpen in de situatie die ontstaat. Daar zit wel een aspect van slachtofferschap in, maar dat dekt de lading toch ook niet helemaal.

De cast is niet zo heel bekend maar zet wel mooie rollen neer. De eindscene van Joséphine Japy is daar goed in getroffen vind ik - extreem, maar precies goed.

Het opmerkelijke regiedebuut van Mélanie Laurent levert een intense film op, waarin de onderhuidse spanningen —na een erg rustig begin— van lieverlee oplopen, culminerend in een heftige climax. Naast de knappe regie ook opvallend sterk acteerwerk van de beide protagonisten. Een uitstekend drama.

Meer dan behoorlijk debuut. Vrij aparte film dit: de relatie tussen de meisjes is niet ongebruikelijk en de ontwikkelingen tussen de twee zijn tot op zekere hoogte zelfs wat voorspelbaar. Echter, door het ijzersterke, subtiele acteerwerk wordt het drama met zó'n overtuigingskracht neergezet dat het helemaal niet stoort. Vooral die Sarah komt geweldig tot haar recht als parasiet. Herkenbaar figuur.

Audiovisueel verder ook behoorlijk. Soms maakt het drama plaats voor mooie rustmomenten waarin de film visueel het meest tot zijn recht komt. De soundtrack weet de onderhuidse spanning sterk te accentueren, zeker die hoge tonen in de laatste tien minuten weten een sfeer van onbehagen te creëren. Ik heb even zitten twijfelen tussen 3,5* en 4*, maar het heftige en intense einde trok me over de streep om voor het tweede te gaan. Ik vreesde eigenlijk een beetje voor één of andere flauwe zelfmoordscene als slot, maar Laurent toont meer ballen.

Kleine 4* dus voorlopig.

Respire

Fantastische film van Mélanie Laurent. Geweldige actrice, maar met Respire laat ze zien ook een talentvol regisseuse te zijn. Het acteerwerk van de twee actrices is geweldig, en het sterkste punt van de film is het script. Het einde gaat misschien iets te ver, maar voor de rest heeft Laurent een realistisch portret gemaakt over twee tieners met problemen, en een vriendschap die steeds giftiger en destructiever wordt.

Vooral het manipulerende gedrag van Sarah is pijnlijk om naar te kijken, maar wat een fantastische acteerprestatie van Lou de Laâge. En door haar thuissituatie wordt Sarah niet neergezet als eendimensionale bitch, maar als een jonge vrouw waarvan je begrijpt waarom ze zich achter een façade verschuilt. Nogmaals, het einde lijkt uit een andere film te komen, maar het levert wel de beste scene van de film op.

Een film over een vriendschappelijke relatie tussen twee meisjes. Het is al meer gedaan in film. De ene leidt een doorsnee leven en het blijkt dan te klikken met het nieuwe gezicht dat op een ander tempo leeft. Ook hier krijgen we dat te zien. Weinig andere interessante figuren verder, zodat alle focus ligt op de 2 hoofdrolspelers. Al duurt het wel even voor de film ook ergens naar toe wil gaan.

Dat vervolg komt er na een tijdje. De sfeer wordt pijnlijker en de spanning wordt opgebouwd. Benieuwd hoe dit gaat verlopen. Vooral Joséphine Japy trekt de film dan naar zicht toe.

Helaas komt de film dan toch naar een anticlimax als een soort oplossing die er niet hoeft te zijn. Een gemiste kans. Regisseuse Mélanie Laurent doet het anders niet slecht. Nog geen verder materiaal van haar gezien, al scoort dat niet zo hoog hier op de site. Zit anders wel veel potentieel in.

Sterke film in al zijn eenvoud met een aantal straffe wendingen. Dit zijn films die ik wel eens graag zie. Nu hoeft het ook niet elke dag zo'n film te zijn. De chemie tussen de twee hoofdrolspeelsters is zeer goed en de geloofwaardigheid spat er dan ook wel vanaf. Het einde is misschien wat jammer, al hebben introverte personen wel de neiging om alles op te kroppen en als de veer springt, dan heeft die andere het geweten.Toch vond ik Charlie niet zo introvert overkomen. Ze is niet zo uitbundig als Sarah maar een pure introvert is ze niet.

In ieder geval weet ik nu dat ik La Vie d'Adèle nog eens een kans zou moeten geven. Ik schat Respire net iets minder hoog in dan Thelma (2017) , maar ik ga het niet nalaten om ook hiervoor 4.5* te geven. Al is het wel een nipte.