Soldaat van Oranje (1977)

Soldaat van Oranje... een film waar ik al een tijdje sceptisch tegenover sta om hem al dan niet te zien. Als Vlaming ben ik helemaal niet vertrouwd met het verhaal (buiten het feit dat het oorlog was natuurlijk) en leek me de hoge score vooral een chauvinistische houding van de Nederlanders. De film dan toch maar bekeken om eindelijk een juiste mening te kunnen formuleren. Hopelijk zonder enige vorm van vooroordelen.

De film is ondertussen 35 jaar oud en dat merk je met momenten wel. Al valt het op zich nog mee. Paul Verhoeven toont hier dat hij een goeie regisseur is en dat hij met het quasi beperkte budget zo'n epos kan maken. Quasi beperkt, omdat het uiteraard wel over een geweldig budget beschikte (duurste Nederlandse film in die tijd), maar naar Hollywoodtermen (en zeker voor een epische oorlogsfilm) blijft het toch ietwat beperkt.

Nog positief zijn de acteerprestaties van Rutger Hauer en Jeroen Krabbé die de film toch wel dragen. Andere rollen zijn niet slecht, maar ook weer niet memorabel te noemen. Meteen ook de troeven van de film (Verhoeven, Hauer en Krabbé) die vooral bij de dialogen en de komische scènes goed scoren. Actie en spanning zijn iets minder, wat soms aan het budget en de ervaring te wijten is.

De film is zeer onderhoudend en geeft een mooi beeld van Nederland tijdens de oorlog. Een film die ik ook wel eens wil zien in België, een genre dat hier niet echt wordt gedaan in de filmwereld. Gaston's War, Klein Londen Klein Berlijn en De Vijanden zijn zowat de enige noemenswaardige films en staan ook niet meteen in de lijst van beste Vlaamse films. Het probleem dat ik toch nog heb met Soldaat van Oranje is de voorstelling van Erik Hazelhoff Roelfzema die 23 jaar was toen de oorlog uitbrak, heel de film door als een studentje wordt voorgesteld. Als leek (die het verhaal voor het eerst te horen krijgt) zie ik een hoop studenten in volle oorlog en begrijp ik niet echt waarom die Roelfzema met regelmaat promotie krijgt en het tot adjudant van de koningin maakt.

Een goeie film dus, alleen wat verouderd en visueel niet echt hoogstaand (heb je wel meer met Verhoeven) en de scriptschrijver heeft het net iets te studentikoos en rommelig gemaakt om er echt een indrukwekkende oorlogsepos van te maken. Maar ik begrijp goed dat dit vooral bij Nederlanders nog steeds een indrukwekkende film moet zijn.

‘Womit haben Sie das geschrieben?’ “Mit scheisse, Herr Direktor!”

Een erg mooie film van Paul Verhoeven, over het verzet in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog, die terecht wordt gezien als één van de beste Nederlandse films aller tijden.

Het fijne is vooral, dat er een erg breed beeld wordt geschetst van de totale oorlog. Diverse soorten mensen komen aan bod en het is interessant en erg mooi om te zien hoe iedereen zijn of haar keuze in deze strijd maakt. Daarnaast schetst Soldaat van Oranje een vrij reëel beeld van het verzet in de Tweede Wereld Oorlog. Tevens roept deze film een gevoel van patriottisme bij me op. Ook al waren we bezet, er waren Nederlanders, die bleven strijden voor het goede. Daar is Soldaat van Oranje sinds de eerste keer dat ik hem zag, bij mij symbool voor blijven staan.

Verhoeven weet er daarnaast ook een soort van jongensavontuur van te maken. Jonge mannen komen in de oorlog, zijn aanvankelijk niet al te serieus, maar veranderen door de harde oorlog in echte mannen. Jeroen Krabbé speelt goed, maar vooral Rutger Hauer doet het uitstekend. Daarnaast worden de personages vrij goed uitgewerkt. Rijk de Gooyer heeft misschien nog wel de leukste rol van allemaal, als een erg sadistische Gestapo-officier. Hij speelt iets te overdreven, maar juist dat maakt zijn personage op momenten onbedoeld grappig. De rest van de cast doet het allemaal naar behoren, al zitten tussen de kleinere rolletjes soms wel wat mindere acteerprestaties.

Ook de soundtrack mag er zijn. Die is krachtig en draait bij aan het meeslepende gevoel dat Soldaat van Oranje op sommige momenten heeft. Tussendoor zit er af en toe best een wat minder moment in. Ondanks dat de film richting het einde wat afzwakt, blijft Soldaat van Oranje vrijwel de gehele speelduur de moeite van het kijken waard. Het is een drama en een avontuur op zich, maar Verhoeven weet alles ook te voorzien van wat luchtige momenten, waardoor dit nooit een zware film wordt. Visueel is het allemaal in orde en alles is redelijk tot goed in beeld gebracht. Verhaaltechnisch komt de boodschap in ieder geval meer dan goed over.

Soldaat van Oranje boeit en is behoorlijk meeslepend. Het is een mooi, maar zeer hard avontuur van een zevental verschillende studenten, voor wie de Tweede Wereld Oorlog uiteindelijk pas de echte ontgroening bleek.

4,0*

Ik vond Hauer en Krabbe allebei even goed spelen. Allebei overdreven, bekakt en theathraal, maar typisch nederlands Volgens mij is de audio er later opnieuw over heen gegooit en dat zorgt altijd voor een grappige sfeer. Iedereen lijkt sneller te praten. Ik kon bijvoorbeeld mijn lach niet inhouden bij de dans-scéne

Ik snap dat mensen dit als meesterwerk zouden kunnen beschouwen maar voor mij was het gewoon leuk, niet heel bijzonder. Af en toe vond ik het lastig te volgen en eerlijk gezegd was ik op het eind compleet vergeten wat het doel van Erik's missie was maar afijn. De Nederlandse landschappen zijn erg mooi om te zien. De hele film was sfeervol.

3* voor nu. Kom hem zeker weten nog een keer tegen in de toekomst

Dat was alweer een tijd geleden dat ik deze had gezien. Hoewel ik het nog steeds een mooie Nederlandse film vind, een klassieker natuurlijk, heeft hij nooit echt een hele goede indruk op mij gemaakt. Maar er is ook niet iets mis mee. Behalve de themesong dan, die me op een gegeven moment de keel uit begint te hangen. En ik vind de lengte van de film too much.

Rutger Hauer springt er positief uit. De rest vergeet ik eerlijk gezegd te snel.

3,5*

Er gebeurde misschien zelfs teveel dat het een rommel werd. Maar vond de acteerprestaties te overdreven. Dus zit je weer hele tijd dat je denkt, oja het is een film. Haalt de spanning ook weg dus wordt het saai. Het moet naar mijn mening juist de kracht zijn dat je er helemaal in wordt gezogen. Effecten vond ik ook niet al te best.

En ooh. Verhoeven moet er weer eens een onnodig vriendinnetje in stoppen voor Krabbe.

Hij is toch al wel erg gedateerd ook.

Deze film is naar mijn mening de beste die Paul Verhoeven ooit gemaakt heeft. Vooral het eerste deel spreekt mij enorm aan. Daarin laat Verhoeven niet alleen te zien is hoe verschillend de leden van een groepje elitaire studenten reageren op de bezetting door de Duitsers, maar vooral dat het dagelijks leven eigenlijk min of meer op normale voet verder ging. De meeste Nederlanders stonden –zeker in het begin van de oorlog– tamelijk onverschillig en niet of nauwelijks vijandig tegenover de bezetters. Die evenwichtige benadering van Verhoeven vind ik het sterkste punt van deze film.

Het tweede deel over de Engelandvaarders en hun acties terug in het vaderland is veel meer een “gewone” oorlogsfilm, zoals er inmiddels tientallen gemaakt zijn. Dat doet geen afbreuk aan het gegeven dat dit een uitstekende film is, die iedereen minstens één keer gezien moet hebben. Maar dat geldt ook voor De Aanslag en Zwartboek.

Soldaat van Oranje vond ik een erg goede film.

Deze film gaat over een groepje studenten die leven ten tijde van de tweede wereld oorlog. Een paar studenten raken in spionage praktijken verwikkeld….

De hoofdrollen worden gespeeld door Rutger Hauer en Jeroen Krabbé. Beide acteren heel erg goed. Beide heren zijn goed op elkaar ingespeeld. De meeste andere mensen van de cast acteren ook goed. Goede rollen van onder andere Derek de Lint, Edward Fox en Andrea Domburg als Koningin Wilhelmina. Al zijn er ook bijrollen die ik minder goed gecast vond. Zo vond ik Kitty Janssen niet zo goed acteren. Belinda Meuldijk acteert ook niet al te best.

Deze film is erg spannend. Op sommige momenten zat ik op het puntje van me stoel. Ik vond vooral het stuk erg spannend dat de hoofdpersonen terug naar Nederland gaan om een aantal mensen op te halen. Erg spannend. Nog spannender word het doordat er een verader in het spel is. Als klap op de vuurpijl moet Erik, Guus waarschuwen maar komt dan zelf ook in de problemen… Een heel erg spannend stuk.

Deze film laat ook wat elementen van de tweede wereld oorlog zien. Zo word de Duitse invasie van Nederland behandeld en zie je Nederlandse soldaten vechten. Deze film laat een beetje zien hoe de joden behandeld werden. We krijgen wat te zien van de verhoor methodes van de nazi’s. Paul Verhoeven behandeld op een goede manier een aantal zaken van de tweede wereld oorlog en de Nederlandse bezetting. De aankleding van de film vond ik goed gedaan. Evenals de special effects. Wat ik ook heel erg goed vond is de muziek van Rogier van Otterloo. Zijn thema voor deze film bleef wel een tijdje bij mij in me hoofd hangen. Heel erg goede muziek heeft van Otterloo voor deze film gemaakt.

Verder heeft de film wat studentachtige humor waar je maar van moet houden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet van die humor houdt. Bijvoorbeeld die ontgroening aan het begin van de film. Ik snap echt niet wat er leuk aan is om nieuwe studenten zo voor schut te zetten. Het zou me niet verbazen dat studenten die wat minder sterk in hun schoenen stonden meteen gestopt zijn met hun studie en spontaan een depressie hebben gekregen. Veder moet ik ook niet lachen om bijvoorbeeld een scène dat dronken studenten de Duitsers helemaal gek maken. Het is niet mijn soort humor. Maar goed. Dit is een film waar nu maal studenten centraal staan. En dan moet je ook niet verbaasd staan te kijken dat bijvoorbeeld zo ontgroening scene erin zit. Ik neem de studentachtige humor maar te koop toe.

Deze film wist bij mij toch ook voor de nodige ontroering te zorgen. Zo executie scene in de duinen is nooit fijn om te zien en zorgt toch een beetje voor een brok in de keel. Evenals de executie scene van Guus. De laatste scene van deze film met een foto van het studenten gezelschap van voor de oorlog is ook echt een ontroerde scene. Beter had de film volgens mij niet kunnen eindigen. Deze laatste scene onderstreept nog maar eens hoe erg oorlog is. Hele vriendengroepen, families, kennis kringen werden uit elkaar gescheurd. Vreselijk. Het einde van de film laat je met een brok in de keel zitten.

Al met al vond ik dit een erg goede film. Deze film laat op een goede manier een aantal dingen van de tweede wereld oorlog zien en van de bezetting in Nederland. Deze film is op momenten erg spannend, maar ook op sommige momenten ontroerend. Het acteerwerk is op een paar bijrolletjes na erg goed. De aankleding en het camera werk en de special effects zijn erg goed. De muziek van Rogier van Otterloo is ook erg goed. Kortom. Ik vond dit een erg goede film.

4,5 ster voor deze film.

Nu dan toch eindelijk gezien, het alom geprezen Soldaat van Oranje..

Had ik em maar gezien voordat ik Zwartboek had gezien. Want SVO is duidelijk van voor mijn tijd. Het komt gedateerd over, ook al vinden veel mensen dat hij juist tijdloos is, tja..

Daarbij duurt hij ook gewoon te lang, en dan heb ik het nog niet eens over de serie..

Ongetwijfeld een grootse film voor een ieder die em in die tijd heeft gezien, maar ik kan er toch niet in meegaan. Daarvoor staat ie net een beetje te ver weg. Plus het feit dat ik Zwartboek echt geweldig vond, en achteraf ook kan concluderen dat Verhoeven zijn stijl heeft geëvolueerd in de oorlogsfilm.

Slecht was het zeker niet, maar ik kon niet erg betrokken raken bij de personages, en daarmee kon de film mij eigenlijk nergens echt pakken. Een gemiste kans.

Soldaat van Oranje is natuurlijk een klassieker! Niet te geloven dat deze film alweer 38 jaar oud is. Ten tijde was ik 11 en heb hem uiteraard toen niet direct gezien. Probleem bij veel Nederlandse films is vaak het geluid. Niet te verstaan, met vaak oorverdovend geluid. Helaas is deze film ook lastig te verstaan, dus ondertitels verplicht zou ik zeggen. De manier van spreken en acteren stuit mij vaak tegen de borst als het gaat om Nederlandse films. Helaas zitten die er hier ook tussen, vooral in het eerste deel.

De film an sich is goed en bevat met name in het 'tweede' deel ook veel spanning. De muziek is uitstekend gekozen (Mozart link) en komt regelmatig terug in de film. Goed gekozen. Voor de rest is de muziek vaak achterwege gelaten en dit vind ik bij deze film een goede keuze.

Zoals gezegd kun je deze film vooral opdelen in twee delen. De oorlog die eraan komt en het begin ervan (de naïviteit van veel Nederlanders) en de verzetsmannen die vanuit hun eliteclubje waren opgericht in Leiden. Storend vond ik wel de voortdurende pinguïn pakjes die lekker opvallend zijn als je vooral NIET gezien wil worden. De hooiberg scene hadden ze er van mij uit mogen laten. We zien daar een partijtje droogneuken met de slip aan en vooral de reactie daarna was een lachertje. Stukje overacting. Ander stuk dat zeer ongeloofwaardig overkwam was de bootscene. Een Duitse officier die zich zo laat sollen bestaat voor mij niet. Dat had best een stuk geloofwaardiger over mogen komen. Het leek wel of er niemand dood mocht in de film. Het eind vond ik goed in elkaar gezet, al had ie van mij geen piloot hoeven te worden. Dat ging mij echter veel te snel. Zo'n opleiding volg je niet in pakweg een maand.

Blijft genoeg over om Soldaat van Oranje een van de beste Nederlandse films te vinden. Al blijf ik zwartboek net een half puntje beter te vinden! Rest nog dat deze klassieker echt op blu ray uitgebracht moet worden!!!

Paul Verhoeven's beste Nederlandse film

De film is episch, zeker voor een film van Nederlandse bodem. Er wordt een realistisch verhaal verteld over WOII en het verzet in Nederland. Er worden een hoop verhalen verteld, maar het meest vanuit het oogpunt van Erik. Verhoeven maakt het epische zich helemaal eigen en weet dat zeer goed over te brengen naar het publiek. Geweldige regie, ook vanuit narratief punt. De sets, de locaties and het acteerwerk zijn allen perfect en kan zich zeker meten met een big budget Hollywood film.

Ik was al lang nieuwsgierig naar deze beroemde film van Paul Verhoeven en gister heb ik hem dan eindelijk bekeken.

Soldaat van Oranje verteld het verhaal van Erik en zijn vrienden ten tijden van de oorlog. Erik raakt steeds meer betrokken met het verzet en beland in een spionage complot.

Ondanks de ongebruikelijk grote schaal en epische aspecten blijft Soldaat van Oranje een typisch Nederlandse film. Er wordt vaak gevloekt (vooral met ‘lul’, ‘godverdomme’, ‘klootzak’ en natuurlijk ‘smerige rot mof!’), alle geluiden zijn achteraf opgenomen, je herkent stemmen uit tekenfilms, de dialogen doen ‘gemaakt’ aan en zonder dat het ook maar enige toevoeging aan het verhaal heeft is er een klein beetje seks in verwerkt.

De dialogen mogen dan een beetje ‘gemaakt’ zijn, het acteerwerk was toch zeker niet slecht te noemen. Vooral Rutger Hauer en Jeroen Krabé speelde hun rol uitstekend. Ook mijn complimenten voor het gebruik van Duitse en Britse acteurs. De Britse Edward Fox speelde in A Bridge Too Far dat zelfde jaar ook al een Engelsman. Ik vind dat bij een film van zo’n toch wel recente geschiedenis de personages allemaal hun echte taal moeten spreken, en dat word hier goed gedaan. Schindler’s List is op dat punt veel minder sterk, Duitsers praten Duits en niet Engels met en Duits accent.

Maar aan de andere kant is de film ook op een leuke manier typisch Nederlands. De oorlog word namelijk echt bekeken vanuit een Nederlands perspectief, en alles wat je wel wilt zien van de bezetting komt er in terug: Het slordige Nederlandse leger, de capitulatie, het verzet, Engelandvaarders, de koningin, NSB’ers… Noem maar op.

De film heeft een erg epische soundtrack van Rogier van Otterloo. De Nederlandse filmcomponist die in de jaren ’70 ook samenwerkte met Thijs van Leer aan Introspection. De soundtrack is niet alleen episch en heldhaftig maar ook emotioneel en spannend en werkt uitstekend bij de film.

Mijn dvd had helaas nogal slechte beeldkwaliteit, maar toch kon ik nog steeds zien dat de film uitstekend is opgenomen. Allemaal erg sterke op-locatieopnames en af en toe ook geweldige cinematografie. Sommige scènes waren legendarisch te noemen. De tango aan het einde was bijvoorbeeld briljant gefilmd en het moment waarom de koningin voor het eerst weer voet zet op Hollandse bodem zorgde er bijna voor dat ik kippenvel kreeg… Ook het begin waar we Rutger Hauer zien geïntegreerd met beelden van het oude Plygoon journaal was geweldig goed gemaakt.

De special effects van de film zijn zeker niet onaardig. De explosies zijn echter geen effecten maar zijn voor de film verzorgt door de Nederlandse Marine, hoe realistisch wil je het hebben? Geweldig al die oude Renault’s, legervoertuigen, uniformen en locaties. Voor de gelegenheid was zelfs het Binnenhof aangekleed met Nazivlaggen.

Op narratief gebied is Soldaat van Oranje ook enorm geslaagd. Alles wat je behandeld wil zien zit erin. De film komt een beetje traag op gang maar word dan erg spannend en blijft tot het einde boeien met een geslaagde ontknoping.

Soldaat van Oranje was toendertijd met 5 miljoen gulden (dat is 2,5 miljoen dollar) de duurste Nederlandse film ooit gemaakt. Even ter vergelijking: A Bridge Too Far - een oorlogsfilm uit het zelfde jaar, ook opgenomen in Nederland – koste 26 miljoen dollar, dat is ruim 10 keer zoveel. De duurste Nederlandse film van afgelopen jaar is Michiel de Ruyter met 8 miljoen dollar. 2,5 miljoen dollar was toen ook al niet veel, in de VS werd het gezien als low budget.

De kritiek die veel mensen op de film hebben begrijp ik maar deels. Ik snap dat het weer de standaard gebreken heeft die typerend zijn voor de Nederlandse film, maar daar kunnen we de film moeilijk op beoordelen. Verhoeven heeft de film film-technisch zo goed gemaakt als hij kon en bovendien is de film reuze vermakelijk, boeiend en voor de verandering eens een keer een beetje Nederlands-nationalisme (wat zeer zeldzaam is). De film voegt wel degelijk wat toe aan de Nederlandse cinema, en iedereen die dat ontkent heeft nog nooit een Nederlandse film gezien. Van dit soort films hadden we er veel meer moeten maken.

Samen met De Lift en Amsterdamned van Dick Maas en Flesh+Blood van Verhoeven is Soldaat van Oranje, naar mijn mening, een van de beste Nederlandse films ooit. De film zou samen met De Aanslag en A Bridge Too Far een soort trilogie kunnen vormen over de oorlog en Nederland. De film vertoont ook veel vergelijkingen met het eerder genoemde A Bridge Too Far, ik zou me verbazen als er geen verband was tussen de producties.

Dus, Soldaat van Oranje is een erg vermakelijke, boeiende en spannende film met goede opnames, goed acteerwerk en een epische soundtrack. Zou voor iedere Nederlander verplicht moeten zijn om deze film te bekijken. En het is een grote schande dat er nog geen hd-restauratie is uitgebracht.

Soldaat van Oranje

Beetje een dubbel gevoel na het zien van Soldaat van Oranje. Ik snap dat mensen het zien als een monument van de Nederlandse cinema, maar echt een briljante film kan ik het niet noemen. Zeker, de film ziet er mooi uit en Hauer en Krabbe zijn geweldig. Daarnaast is de muziek indrukwekkend en heeft de film een aantal spannende momenten. Soldaat van Oranje is meer een avonturenfilm met Hauer als moderne Kuifje dan een oorlogsfilm. Dat is niet heel erg maar het geeft wel een wat vreemde kijkervaring. Het ene moment zit je te kijken naar Joodse mensen met sterren op hun jas en het andere moment naar schijtlollige studentenballen.

Buiten Hauer en Krabbe zijn er een aantal hele slechte acteerprestaties en de dialogen zijn soms lachwekkend slecht. De manier waarop de dialogen uit de monden van de acteurs komen is ook niet natuurlijk. Het leek soms wel op een Amerikaanse film die nagesynchroniseerd is voor Duitse televisie. Erg amateuristisch en goedkoop. De regie van Verhoeven is degelijk maar oogt zeker in het tweede gedeelte wat fragmentarisch. Het verhaal over een aantal vrienden die allemaal te maken krijgen met de oorlog en er anders mee omgaan, is op zich interessante materie maar door de slecht uitgewerkte personages (buiten Hauer) heeft het einde weinig impact. Een Duitse miniserie als Unsere Mütter, Unsere Väter deed dit toch een stuk beter. Soldaat van Oranje is zeker geen slechte film maar een meesterwerk kan ik het ook niet noemen.

Met recht een klassieker, en wel eentje waar weinig op aan te merken valt. Het studentenverhaal aan het begin vond ik wel het minst interessant, maar wanneer de oorlog zijn intrede doet neemt de kwaliteit toe. Visueel was ik best verbaasd over de hoge kwaliteit van de beelden, gezien de reacties van anderen hadden ze wellicht 4K verwacht, maar voor een film uit de jaren '70 heeft het een uitstekende beeldkwaliteit die nog steeds goed meekan. Ik heb de versie van dik 150 minuten gezien, en ik moet zeggen dat de tijd goed wordt benut, nergens zakt de film in of gaat het vervelen. Achteraf had ik nog wel een langere versie willen zien waar het verhaal wellicht beter tot zijn recht komt.

Soldaat van Oranje is geen Hollywoodproductie met spionnen die spannende stunts uithalen e.d., of epische gevechtscenes gesteund door bombastische muziek, maar juist een film over gewone mensen die in een ongewone situatie belanden. Het focust zich op een kleine groep vrienden en vertelt het verhaal vanuit hun situatie, in die zin deed het me denken aan een film met een soortgelijke aanpak maar dan van de Duitse kant: Unsere Mütter, Unsere Vater (2013). 4*

Ik had er toch meer van verwacht, dit stukje cultureel erfgoed. De gehele film had ik nog nooit gezien, maar de grote lijnen waren bekend. Hauer acteert sterk, maar verder kon ik me maar lastig inleven in de personages en bleef het verhaal soms te oppervlakkig. Boeiend is het beeld van Nederland in de oorlog, verschuift de focus naar de overkant van het kanaal dan zakt het toch allemaal wat in. Na deze film gezien te hebben begrijp ik overigens goed waarom Soldaat van Oranje een hit is geworden in het theater (of was het theaterstuk er eerder?). De film leent zich uitstekend voor theaterbewerking, maar dat was gevoelsmatig ook deels de reden dat het verhaal me maar niet meetrok. Net iets te veel Neerlands drama, op een (aldus) theatrale en soms ook wat karikaturale manier. Verre van een persoonlijke favoriet, maar de klassieke status is begrijpelijk.

De beste Nederlandse film aller tijden. Ik ben het er alleen totaal niet mee eens. De bijzonder slechte beeldkwaliteit is het eerste dat opvalt. Dat is iets van die tijd, Turks Fruit heeft er ook last van, beelden met lelijke kleuren en die in het donker helemaal niet aan te zien zijn, meestal omdat er gewoon weinig te zien valt.

Het verhaal begint met een studentenontgroening en laat mooi zien waarom ik me nooit bij het studentencorps heb willen aansluiten. Walgelijk gedoe, maar je moet het er blijkbaar voor over hebben wil je ooit minister worden. Voor de rest een avonturenverhaal dat maar doorgaat en doorgaat, zonder dat er een duidelijke lijn is. Logisch, want hier wordt een biografie verteld, maar het had de film goed gedaan als er het één en ander uitgesneden zou worden. Regelmatig even gepauzeerd en dat is geen goed teken.

De enige joden die hierin te zien zijn eindigen niet in een concentratiekamp; er wordt met name een heroïsch beeld van de Tweede Wereldoorlog geschetst, wat waarschijnlijk voor menigeen aantrekkelijker is om te zien dan films over de Holocaust. Het is nu éénmaal fijner je te identificeren met verzetsstrijders dan met een joodse pianist in Warschau. De film toont het leven in een dictatuur, terwijl films over de Holocaust het leven in een dictatuur gebaseerd op een onmenselijke filosofie tonen. Om die reden spreekt deze film mij persoonlijk minder aan; het maakt stukken minder indruk.

Zoals in de meeste Nederlandse films zijn de blote tieten onvermijdelijk, wat het geheel nog wat banaler maakt. Normaal geen bezwaar tegen bloot, dat hoort bij het leven, ook in die tijd, maar ik vraag me toch af hoe passend het is bij het onderwerp. Wat de dames betreft was het momentje waarop de Engelse legersecretaresse met de gum van haar potlood een zoemende vlieg dooddrukt het meest memorabel. Verder het standaard Nederlandse acteerwerk dat altijd op z'n best een beetje houterig aanvoelt.

Is er dan niets positiefs te noemen? Jawel, de muziek van Rogier van Otterloo, hoewel het hoofdthema net iets teveel herhaald werd. 1*.

Stem verlaagd van 5 naar 4 sterren. Blijft (zeker voor die tijd) een mooi epos. Maar het is allemaal erg chaotisch en fragmentarisch. Sommige personages lijken erg op elkaar. Hier en daar zou een bruggetje tussen scènes helpen voor context en begrip.

Een alom geprezen Nederlandse klassieker, maar ik vond het maar niks. Het begint al met een lelijk titelscherm met de Nederlandse vlag en het opent met een haast kluchtige intro: een studentenontgroening met het typische knullige acteerwerk zoals we die in vele Nederlands films terugzien. Ook in de rest van de film is er maar weinig waarvan ik echt onder de indruk was: veel saaie sets, houterige dialogen en matige actiescenes.

Het verhaal wordt wat spannender wanneer het verzet in beeld komt, maar ook dan kan ik als kijker niet echt meeleven. Erik Lanshof (Rutger Hauer) wordt als personage slecht uitgediept en rolt als vanzelf van de ene gelegenheid in de andere, krijgt een verzetsmissie in zijn schoot geworpen door de koningin en wordt aan het eind tussen neus en lippen door zelfs nog piloot bij de luchtmacht (hij faket op kluchtige wijze zijn oogmeting) om 'eventjes' een paar bommetjes te droppen.
Daarnaast worden aan het eind alle plotlijntjes nog even obligaat afgerond, maar het voelt gehaast en afgeraffeld aan.
Het boek zal vast een stuk logischer en beter in elkaar zitten, maar in de film was het vooral een bij elkaar geraapt zooitje van verschillende plotlijnen die lang niet allemaal goed uit de verf kwamen.

Een klassieker van de noorderburen maar tot voor kort had ik er evenwel nog nooit van gehoord, moet ik bekennen, ook wegens nog te jong toen hij uitkwam. Het nog oudere Turks Fruit van Verhoeven is - voor zover ik daar zicht op heb - toch wel veel beroemder in Vlaanderen.

Maar ben blij dat ik dat gat nu opgevuld heb. Wat een topproductie is deze Soldaat van Oranje, en achteraf gezien begrijpelijk dat hij de internationale doorbraak betekende voor Paul Verhoeven en de steracteurs. Bepaalde spektakelrijke actiescènes - de vliegtuigbombardementen en ontploffingen - hadden in Hollywood i.p.v. Holland geschoten kunnen zijn, waarbij duidelijk is dat Paul Verhoeven ‘het’ in zich heeft, naast een ‘keurig’ budget natuurlijk.
Het is een vrij lange film maar neemt toch de tijd die nodig is om een complex verhaal te vertellen gebaseerd op de oorlogsbiografie van verzetsheld Erik Hazelhoff Roelfzema. Het is mooi dat de personages van het vriendengroepje in de film meteen ook de hele waaier aan karakters tijdens de oorlog weergeven: de collaborateurs, de Nederlandse SS’ers, in gevaar zijnde Joden, verzetslui met dubbelrol, passievelingen … En om eerlijk te zijn heb ik bij enkele wendingen in het verhaal de wenkbrauwen gefronst. Zoals het gemak waarmee Rutger Hauer/Erik Roelfzema toetreedt tot de Britse luchtmacht RAF, bedrog pleegt met de oogtest en met Kerst tussendoor wat bommetjes gaat droppen boven Duitse steden. Maar het blijkt volgens de originele getuigenis van het boek dus allemaal waar gebeurd te zijn. Behalve actie en gruwel zijn er natuurlijk ook de talrijke intriges die horen bij het verzet en de oorlog. Om het geheel in balans te houden zijn er ook wat liefdesscènes met een Verhoeven touch toegevoegd - het oog wordt bediend - alsook redelijk wat zwarte humor. Met name de scènes met Koningin Wilhelmina zijn altijd hilarisch eigenlijk. De wijze waarop ze na de oorlog wordt toegejuicht bij haar terugkeer, afgezet tegen haar schijnbaar wereldvreemde acties in ballingschap in Londen - met als hoogtepunt het fiasco om op haar aandringen verzetslui vanuit Nederland naar Engeland over te brengen - werkt op zijn minst ironiserend.

Conclusie. Soldaat van Oranje is een oorlogsfilm met pit, waarvan de verhaallijn nog een keer bewijst dat de werkelijkheid de fictie makkelijk kan overtreffen.

Wat Daens (1992) is voor Vlaamse filmliefhebbers, is Soldaat van Oranje dat voor Nederlanders wellicht. Vanuit filmhistorisch aspect voor beiden haast cultureel erfgoed en een absolute klassieker van eigen bodem. Niet alleen klassiekers als film, maar ook als boek en theaterstuk. Enige nostalgische gevoelens zullen dan ook bepaalde scores opleveren. Ik heb dit gevoel bij deze film ook minder, om niet te zeggen “niet”.

Ook het onderwerp spreekt aan. Verzet plegen tegen de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog levert fijne en mooie beelden op, zeker als goed worden uitgevoerd. Kosten noch moeite werden gespaard om dit project op poten te zetten. Je ziet dat er met Verhoeven een vakman aan het werk is.

Realisme en kwaliteit staan centraal. Het ziet er allemaal zeer degelijk uit. Desalniettemin nooit echt “in” de film gezeten. Een film die ik apprecieer, maar niet bij mijn topfilms uit Nederland hoort.

Soldaat van Oranje, het was wel even geleden dat ik deze film zag, ik vermoedt richting de 25 jaar. Een film die daarna nooit weer in zijn geheel mijn pad kruiste en toendertijd niet zo'n geweldige indruk maakte. In mijn ogen was het toen al een film die later bekend zou worden als de Paul Verhoeven stijl, bovendien, een oorlogsfilm? Waar dan? Toch verdiende de film wel weer eens een kans, vooral gisteravond op de 4de mei, en warempel verraste de film me toch eigenlijk nog in positieve zin.

De film begint voor de oorlog met de voor mij altijd bevreemdende beelden van studenten die elkaar terroriseren. Subtiel wordt daar al de dreiging en algemene opinie jegens Hitler gedropt waarna het niet lang meer is tot de 10de mei. Een treffend beeld volgt van het Nederlandse leger die het beste er van probeert te maken maar over de breedte slecht uitgerust is en onbekwaam. Het verhaal rondt de studenten ontwikkelt zich als een jongensboek a la Klaas Norel, en eigenlijk tussen amper haalbaar tot onwetend wat de consequenties zijn. Pas bij de gevangenname van Jan en diens lot dringt de ernst van de situatie zich meer op en volgt het uitwijken naar Engeland en de van daaruit volgende verzetsacties.

Soldaat van Oranje valt daarna toch vooral op als typisch Nederlands product met bloot dat niet functioneel is en waar redelijk mee gestrooid wordt. Iets waar ik me doorgaans wel aan stoor maar dit keer door de vingers zie vanwege de rest van de film die een goede indruk maakt. Zo is er de ruime cast met Hauer, De Lint, De Gooyer, Krabbé, de mooie Meuldijk, Peter Faber, Dolf de Vries en Huub Rooymans waar verschillenden al reeds niet meer van zijn. Dan is er de veelzijdigheid qua zijden in de oorlog die belicht wordt. Het verzet, mensen die gedwongen worden met de Duitsers mee te werken en mensen die vanuit een overtuiging in Duitse dienst treden, en mensen die het uit zitten en over zich heen laten komen. Dit geheel maakt Soldaat van Oranje toch wel een interessant document aangevuld met een paar kleinere overtuigende rollen. Zo is Faber geweldig als ongeletterde boer en De Gooyer zelfs fenomenaal als Sd'er. Voeg hier een toch haast iconische soundtrack aan toe en een aantal kostelijke scènes zoals de dronken bemanning van het vrachtschip en dan maakt de film toch eigenlijk een meer dan prima indruk.

Met terugwerkende kracht heeft Soldaat van Oranje nu dan toch na al die jaren een goede indruk achtergelaten.

Mooi gefilmd en ondersteund door een fraaie soundtrack. Het plot rondom vluchten en verraad heeft genoeg in huis voor een goed plot. Toch sluipt er ook platte boersheid in (het is af en toe meer snoldaad van Oranje) en soms wordt het zelfs bijna wanstaltig kluchtig, of ranzig. Er wordt vaker met de puddingbuks geschoten dan met het pistool. En het beeld van die slang in de hol krijg ik helaas niet meer uit mijn hoofd. Hier en daar komt het verhaal ook erg ongeloofwaardig over, zoals een opvallende redding in nood uit het niets.

De acteurs doen het wel goed. Mijn favoriet was eigenlijk Derek de Lint, die aanvankelijk ook de hoofdrol zou krijgen. Hoewel Rutger hem zeker verdiende. En voor een tegenwoordig miezerige 5 miljoen gulden is dit werk een knappe productie geweest. Prachtige oldtimers, vliegtuigen en andere middelen zijn goed benut.

De film vond ik lang niet zo goed als Zwartboek, maar zeker onderhoudend, hoewel ik blij ben het in twee etappes te hebben gedaan, het is een vrij lange zit. Het is een heel moderne oorlogsfilm, niet alleen door de frivole seks tussendoor, maar ook doordat er toch de nodige vraagtekens worden gezet bij heldendom. Het lijkt allemaal meer op een goede dosis geluk. Toch zie je mooie daden van moed, zoals Lanshof die zijn Joodse vriend naar Engeland laat vluchten in plaats van hemzelf.

Altijd mooi dat je op MovieMeter kan zien wanneer je een film voor het laatst gezien hebt. Soldaat van Oranje was zo te zien meer dan 10 jaar geleden. Buiten het iconische thema stond me er nog bijzonder weinig van bij, dus een herziening was wel op zijn plaats.

Wordt wel eens de beste Nederlandse film genoemd en ik snap ergens wel waarom. Soldaat van Oranje is een waar epos. Je volgt een groep studenten gedurende de gehele oorlogsperiode, waarin allen verschillende keuzes maken en niet iedereen een even gunstig lot te wachten staat. Over het algemeen lukt het Paul Verhoeven goed om de aandacht vast te houden. Dat hangt er vooral mee samen dat Lanshof stukje bij beetje meer bij het verzet betrokken raakt. Eerst lijkt vooral ontsnappen het doel, maar eenmaal in Engeland kiest hij definitief voor het verzet. Doordat je die ontwikkeling volledig te zien krijgt, voelt de film erg 'vol': er gebeurt een hoop. Het ene gedeelte vind ik wat boeiender dan het andere, maar over het algemeen blijft het interessant. Als ik al een minder stuk moet aanwijzen, dan kom ik uit bij het begin. Wel belangrijk om de personages in beeld te brengen natuurlijk, maar die studentenontgroeningen vind ik dusdanig belachelijk dat ik het waarschijnlijk nooit serieus zal kunnen nemen.

Ook buiten het beklijvende verhaal steekt dit vernuftig in elkaar. Qua sfeer zit het helemaal goed. Alles voelt authentiek en er is voor de kijker ruimte voor een breed scala aan emoties. Het ene moment zit je vol ontzet naar het scherm te kijken, terwijl je even later aan het lachen gemaakt wordt. Op andere momenten is er toch wel zeker sprake van spanning, zoals tijdens de climax. De personages zijn gedetailleerd uitgewerkt en worden goed vertolkt. Met name Rutger Hauer en Jeroen Krabbé doen het uitstekend en hebben onderling chemie. Ook Derek de Lint, Huib Rooymans, Eddy Habbema, Peter Faber, Andrea Domburg en Belinda Meuldijk zetten hun personages allen gedenkwaardig neer. Net als in Zwartboek zijn de Nazi-soldaten en officieren ook hier weer eveneens overtuigend.

Het voelt goed dat ik deze film nog eens voorbij heb zien komen. Soldaat van Oranje is gewoon een zeer kundig gemaakte film en daarmee ook een terechte klassieker. Verhoeven heeft met deze en Zwartboek wel twee heel belangrijke films afgeleverd over de bezetting in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Beide films zijn, vanwege de gebeurtenissen, bij vlagen pijnlijk om naar te kijken, maar ze zijn zondermeer indrukwekkend.

4*

Vandaag, op 5 mei, is dit vanzelf de enige film die op het programma staat.

Wel voor het eerst in een jaar of 25 of zo, moet ik er dan meteen bij zeggen. Tsja, wat zal ik er eens van zeggen. Zowat de enige Nederlandse film die ook maar enigszins in de buurt van 'episch' komt als betiteling. Maar aan de andere kant is de kneuterigheid ook nooit ver weg - en nee, dat is niet om het bloot, maar om de platte manier waarop Verhoeven dat toont. Oh wacht, het is natuurlijk wel Verhoeven, dus elke kans om te shockeren moet vanzelfsprekend aangegrepen worden.

Maar deze film is zoveel meer dan dat. Rutger Hauer en Terang Bulan, de ledigheid van het corps. Rutger Hauer en Van der Zande - oh wacht, nee, mét een n, want zonder was die collega. Rutger Hauer en Jeroen Krabbe, de naïviteit van het verzet. Rutger Hauer en Derek de Lint, de, ehh, cynische beschouwing van de film over respect en vriendschap in oorlogstijd. En wellicht vooral ook Rutger Hauer - zijn mooiste rol, zijn grootste held.

En ja, dat is dan naar het verhaal van dat vrindje van Bernhard, die zelf naar verluidt ook nogal wat van zijn invloed heeft aangewend om er voor te zorgen dat de luchtmacht en de marine ruimhartig geholpen hebben aan de film. En als dat ook zo was, dan past dat wel ietwat in het straatje vanzelf - de aartsvader van alle overly entitled, ehh, 'gauner', is geloof ik het enige passende woord dat me tebinnen schiet - zou vanzelf graag bijdragen aan een film over een van zijn matties.

Dat is waar de schoen wel echt wringt. De niet helemaal waarheidsgetrouwe geschiedschrijving van de historie van ons mooie vaderland, met hulp en duiding van een partij die bepaald niet boven de partijen stond, integriteit vaker aan zijn laars lapte dan dat die dingen gepoetst werden. Door de bril van een volwassene valt dit jongenssprookje dan al erg gauw door de mand als nog maar weer een fabel waarvan de feiten toch wel wat twijfelachtig zijn - mooier dan de waarheid, is wellicht een mooie omschrijving. En ja, die hele saus van verheerlijking van het koningshuis, daar ben ik al heel lang heel erg klaar mee. Doe mij maar een republiek.

Ohja, dan moet ik er ook nog een nummertje op plakken. Tsja, ik kan echt alles tussen de 2 en 5 uitleggen - wat zal ik eens kiezen. 3.5 dan maar, dat is dan zo'n beetje halverwege. Dat doet dan ook recht aan de mooie soundtrack. Rogier van Otterloo, dat was indertijd een erg bekende naam - misschien wel de grootste naam van de hele titelrol, als ik daar even bij nadenk.

Verhoevens klassieker.

Ooit had ik hem als regisseur hoog zitten. Ik begon dan dan ook met het kijken van zijn dure blockbusters, die een deel van mijn kindertijd makkelijk hebben getekend. Zijn kijk op lekker lomp geweld was verfrissend te noemen, maar nu was het dus tijd om meer van zijn Nederlandse cinema te ontdekken. Dat bleek al snel nadelig.

Vooral omdat dit allemaal maar onrealistisch en geforceerd overkomt. Veel bekende hoofden, soms zelfs van acteurs die ook internationaal carrière hebben gemaakt, maar toch geen enkel gesprek dat naturel overkomt. Als er dan ook nog de poging wordt gedaan (althans, daar ga ik vanuit) om er wat humor en typetjes in te vermengen, is het feest al helemaal compleet. Vrijwel elke dialoog of expressie faalt, waardoor er nooit een sympathiek of herkenbaar poppetje tussen loopt.

Gelukkig is het verloop verder avontuurlijk en wordt er een aardige balans gevonden in de afwisseling van genres. Verhoeven weet namelijk best goed wat vermaak betekent en weet veel scenes daarom op te vullen met bombastisch spektakel dat zeker voor Nederlandse begrippen de tijd toen vooruit was. Wel af en toe wat vreemd qua geluid en ook wat saai in beeld gebracht, maar de content is makkelijk te volgen en verveelt zelden.

Als ik iets heb mogen leren van de film, is dat het voor ons blijkbaar te moeilijk is om onze eigen taal op een natuurlijke wijze uit te spreken. Of het is gewoon te moeilijk voor de schrijvers om normale teksten te schrijven. Het verhaal zit vol met richtingen maar is inhoudelijk weinig sterk, het is vooral het tempo en de vele gebeurtenissen die de film opvullen. Verder vooral geërgerd aan de vele irritante personages en het totale gebrek aan sympathie. Film die ik ondanks de bombastische inhoud binnen no-time weer vergeten ben.

"Did you write that?”
“Sir, yes sir.”
“What did you write that with?”
"Sir, with shit, sir.”

De bovenste quote is in de film dan geheel in het Duits, even voor de vertaling in het Engels gepakt (al heb ik het gewoon van IMDb). Overigens wel een moment in de film waar ik best om heb moeten grinniken. Eindelijk heb ik dan ook deze oorlogsfilm van Nederlandse bodem gezien, die ik eigenlijk jarenlang heb uitgesteld maar, om welke reden weet ik ook gewoon niet meer. Maar, naar aanleiding van koningsdag gisteren schoot deze film toch weer in mijn hoofd, ook omdat ik hem had genoteerd voor de Nederchallenge die zich laatst heeft afgespeeld en het volgend weekend alweer Bevrijdingsdag is. Oftewel; een mooi moment om een Nederlandse parel op te zetten over de tweede wereldoorlog, die er helaas niet veel zijn. Althans dan over de “parels” gesproken.

Ik heb me uitstekend vermaakt met deze film. Al zitten er misschien wel wat puntjes in waarom ik de volle mep niet kan geven, de film keek prachtig en makkelijk uit. De ware klasse van topacteurs als Hauer en Krabbé kwamen hier toch wel naar boven, geen wonder ook dat die twee een internationale carrière hebben kunnen maken. Hauer blijft gewoon waanzinnig, jammer dat we hem moeten missen. Al is die wellicht op een betere plek. Aan hen heeft het echt niet gelegen, en ook Verhoeven maakt er een prachtig werkje van, gedetailleerd met vlagen maar, voornamelijk met het oog punt op de klasse gericht. Het is gewoon dat de film wellicht wat gedateerd is, het soms met vlagen wat theatraal over komt en daar moet ik toch wel aan wennen, ik ben er namelijk niet mee groot geworden. Al stoort het verder niet extreem, en dat is opzich ook wel weer fijn. De film kent luchtige komedie, de harde realiteit van de oorlog en soms misschien iets te veel optimisme.

Het verhaal vond ik heel tof, alleen hoewel ik de kleinere versie (die ook gewoon tweeëneenhalf uur duurt) keek, vond ik het misschien soms toch iets te gehaast. Goed wat wil je dan, Verhoeven probeert meer dan vijf jaar in zo'n klein tijdsbestek te drukken, en de jongeren zijn allen even ambitieus. Duidelijk dat het meeste van Hauer en Krabbé afkwam, al leek het mij ook leuk om af en toe mee te gaan met die jongen die zich had aangesloten bij de Duitsers, en niet alleen wanneer die opgeblazen wordt als die wilt gaan schijten.

De film maakt verder voldoende gebruik van bloed, en er zit behoorlijk wat goede en harde scenes in hoewel niet alles getoond werd, je weet wat men door moet maken. Alhoewel vond ik die slang in de anus van Krabbé wel een harde martelmethode. En erg goed naast de paar executies die zich voor doen. De film kent een goede verhouding met de actie en de rust, al had ik misschien meer van de Duitsers willen zien, daar gaat het overigens niet echt direct over. Voor alsnog een prachtige film om gezien te hebben, en die kleine foutjes maken het er niet naar dat ik mij niet vermaakt heb, want dat heb ik wel zeker.

na vele jaren weer eens teruggezien.

blijft natuurlijk een fantastisch goede film.

ook nu weer genoten van deze kaskraker

Ik heb het iets meer voor Zwartboek (4,5*) maar Soldaat van Oranje blijft één van de grootste verwezenlijkingen van de Nederlandse cinema, dat staat buiten kijf. Verhoeven bouwde zijn film eerder op als een avonturenfilm dan als een oorlogsfilm en vindt een toon die eerder energiek en vrolijk is, dan somber en neerslachtig. Bijna een no-brainer. Waarom ook niet? Het maakt het luchtig en het tempo blijft erin zitten. Vooral de grootschaligheid van de film valt hier ook op. Ik las dat het budget enorm was voor die tijd en als publiek krijg je er wel wat voor. En hier begon het allemaal voor Rutger Hauer en Jeroen Krabbé.

Een groep studentenvrienden uit Leiden raken aan verschillende zijden wanneer Nederland bezet wordt. Sommigen gaan collaboreren, anderen gaan in het verzet. Dit is grotendeels gebaseerd op memoires van Erik Roelfzema, al weet ik als Belg zijnde niet echt wat de status van die man is in Nederland. Wordt hij algemeen als volksheld erkend? Of is dit eerder een secundair personage?

Eerst had ik ook de Voor koningin en vaderland dvd versie maar die was met toch wel al te uitgebreid want zelfs deze filmversie is al te uitvoerig. Ook zal ik er vroeger anders tegen aan hebben gekeken dan nu. Het blijft een goed gemaakte film dat wel en kan dan ook gewoon in mijn favorietenlijst blijven. De film begint en eindigt met de bevrijding en het zal vermoed ik lang een 5 mei film voor mij zijn geweest maar ik zie er nu toch steeds meer een 4 mei film in.

Intro blijft leuk gedaan waarna flashback begint, ontgroening (1938) is misschien wat overbodig en het Nederlandse leger komt er wat bekaaid vanaf want het kwam nu wat over als kom dan maar binnen met je knecht maar misschien werd deze toch al dure film dan helemaal onbetaalbaar. Eerste mislukte vluchtpoging naar Engeland blijft erg goed gedaan zodra ze in Engeland zijn wordt het minder interessant. Zodra Erik en Guus opdracht krijgen belangrijke mensen uit Nederland te halen wordt het weer beter en blijft het vaak spannend. Deels gebaseerd op verzetsheld Erik Hazelhoff Roelfzema maar komt vaker over als film over studentengroep die vrienden worden en twee zelfs zeer goede vrienden. Deze zal in vredestijd misschien door allerlei factoren ook wel uiteen zijn gevallen maar door toestand van bezetting worden ze min of meer gedwongen een keuze te maken. Al kwam het bij mij over dat ze ondanks alles toch vrienden bleven.Van de 6 blijven 2 over, Erik, die adjudant wordt van de koningin en Jacques, die zich afzijdig heeft gehouden.

Beeldkwaliteit van de dvd is goed maar het geluid is veel te zacht, wel worden Duitse en Engelse dialogen ondertiteld maar het was beter als de gehele film ondertiteld was. Nu stelt het verhaal toch niet zo heel veel voor en bij Wiki staat een uitvoerig plot. Actiescènes blijven goed, acteurs zetten goede karaktertekeningen neer en Verhoeven heeft een mooi, gedetailleerd beeld neergezet van Nederland van destijds, zonder te diepgaand of (al te) tragisch te worden. 5.0

Knappe Nederlandse oorlogsfilm dat na bijna 50 jaar nog zeker mag gezien worden. Ik wist niet helemaal wat ik er van mocht verwachten, maar aangezien Paul Verhoeven hier de regisseur is, is het geen verrassing dat het geen zwaar oorlogsdrama is geworden.

Er zit behoorlijk wat humor in de film en dan vooral in het eerste deel. Het begin waar de jongens nog student zijn en de oorlog als een groot avontuur zien, is best leuk gedaan. Tussen de bombardementen door krijgen we een aantal grappige scènes te zien zoals de 1 april grap met het vrijend koppeltje in het hooi of de dronken mannen die arriveren aan het schip.

De film verandert na verloop van tijd in een soort van spionagethriller dat aanvankelijk erg goed leek te worden. Het hele plot rond Erik en Guus die in het verzet gaan en Robbie die gedwongen wordt om te collaboreren, leek goed te gaan werken, maar de laatste 30-45 minuten worden redelijk rommelig gebracht. Verschillende gebeurtenissen worden nogal snel afgeraffeld, waardoor de impact van sommige zaken ontbrak. Bijvoorbeeld wanneer Robbie wordt neergeschoten door Guus, die op zijn beurt de dood vindt onder de guillotine. Zulke zaken worden hier erg snel afgehandeld en dat terwijl het wel cruciale personages waren in het verhaal. Ook de fase waar Erik bommen gaat droppen als piloot wordt maar kortelings aangehaald, terwijl het mij toch een belangrijke fase lijkt te zijn voor Erik.

Over het algemeen zijn het wel de positieve punten van de film die me zullen bijblijven, maar als de laatste 45 minuten beter waren uitgewerkt, zat er zeker een hoge score in.

3.5*