4 Aventures de Reinette et Mirabelle (1987)

Typische Rohmer weer, al is het idee van een film rond de wederwaardigheden van 2 grietjes wier persoonlijkheden elkaar aanvullen/ tegenspreken duidelijk ontleend aan CEJVEB van Rivette. Bovendien hebben we hier te maken met 2 fysiek volwassen jongedames die echter psychisch nog minderjarig zijn.

De dialogen en de relaxte, naturelle presentatie zonder cinematografische malligheid dragen echter allemaal de handtekening van de regisseur.

We kunnen dit werk ook zien als een soort voortzetting van de contes moraux: in alle 4 kortfilms die de film beslaat wordt een moraaltje aan het verhaaltje vastgeknoopt, zij het 1 die we zelf moeten construeren..

De eerste film lijkt een soort mini prequel op LRV te zijn, dwz wat verlangen naar natuurmystiek die zich hier manifesteert als de blauwe stonde, het tijdstip waarop de natuur zwijgt. Alleen willen de gruwelen van de moderne beschaving nog wel eens roet in het eten gooien...Overigens de enige film die op het land ( Champagne ) speelt, de rest is geset in Parijs.

De 2e film is het grappigst, een soort sprookje( de namen Mirabelle en Reinette doen ook wat feeriek aan ) over hoe de onschuldige Reinette zich staande moet houden in de boze grootstad en tussen schurkachtige volwassenen, zich hier manifesterend in de vorm van een kwaadaardige kelner. Af en toe goed kunnen lachen, bv de opmerking: je kunt iemand niet via een kerkhof naar de rue de la gaieté sturen.

Deel 3 is wat flauw en richt zich op de vraag wat Caritas nu eigenlijk inhoudt aan de hand van bedelaars en kleptomanen.

Het laatste deel laat zien hoe Reinette, die aan de kunstacademie studeert, terugvalt in de kindertijd door een infantiele zwijggelofte. Nogal onhandig als je een schilderij wil slijten aan kunsthandelaar Luchini. Verder de gebruikelijke eighties satire op kunsthandel en een weinig verrassende clou, maar toch vermakelijk.

Wat het uiterlijk van de heldinnetjes betreft:

Reinette :

Mirabelle :

Tweede deel is het leukst idd: Alle wegen leiden naar Rome, maar niet over kerkhoven

Ik houd van het kinderlijke en naïeve in deze film, die bij de jeugd hoort.

De twee vriendinnen zijn grappig in hun naïeviteit en hun gebrek aan levenservaring.

De verhaaltjes zijn lekker overzichtelijk en zouden bij wijze van spreken zo uit een stripboek kunnen komen.

De aantrekkelijke Jessica Forde heeft relatief weinig tekst maar maakt toch meer indruk vanwege haar uitstraling en knappe uiterlijk.

Elk verhaaltje vind ik leuk. Die scène bij de galerie is geweldig. Een leuk experiment.