Django (1966)

Mwah, wel leuk om eens gezien te hebben vooral omdat waarschijnlijk door mij gerespecteerde hedendaagse regisseurs hier toch ook vast eens naar gekeken zullen hebben.

In vergelijking echter met de spaghetties van Leonne komt deze Django nogal amateuristisch en gedateerd over. Het camerawerk vind ik zelf ook behoorlijk matig met als dieptepunt het gevecht in de saloon waar de camera erg slordig zwiept en zomaar wat lijkt te doen.
Nero speelt een aardige Eastwood-kloon maar dat is het dan ook wel zo'n beetje, de rest van de cast is niet echt geweldig en het acteren vind ik nogal wat stroef ogen. Het plot is ook wel wat erg simpel (beetje het niveau van als ik vroeger zelf cowboytje speelde met m'n vriendjes), kogels die maar niet opgaan, een doodskist met machinegeweer dat door een man met haast (het moet wel) bovennatuurlijke krachten door de prairie en over daken wordt gesleept en vooral nogal ongeloofwaardige actiescènes (die overval ) en een toch licht tegenvallend einde (had een wat ingenieuzer einde verwacht toen Django eigenlijk niet meer kon schieten omdat z'n vingers tot appelmoes waren geslagen). Wellicht dat een en ander ook de bedoeling is hoor want de film barst echt van de foute pulp-elementen (moddergevecht met die 3 hoertjes ) maar vooral door het amateurisme kon het me gewoon niet optimaal bekoren.

Niet top maar uiteindelijk toch wel grappig. 3* lijkt me voldoende.

100% eens met Madecineman.

Over de enthousiaste reacties bij Django en Keoma was ik nogal verbaasd. Na het zien van deze twee “spaghettiwesterns” ben ik in een kwaaie reactie bij Keoma eens heerlijk ongecontroleerd met de pen uit de bocht gevlogen.

Ik hou van cowboyfilms, maar op ieder vlak vond ik de films van Sergio Corbucci en Enzo Castelarri dus bagger. Goed om een aantal van mijn kritiekpunten in de reactie van Madecineman terug te lezen.

Ik houd ook van cowboyfilms en na veel positieve berichten hier was ik ook behoorlijk verbaast. Ik snap de vergelijking met de Dollar-Trilogie van Leone ook niet zo die steekt wat mij betreft met kop en schouder boven dit filmpje uit. Django is op z'n hoogst vermakelijk omdat het zo fout is maar daar houdt het wat mij betreft echt mee op.

Het lyrische in de Leone films vind ik vaak nogal misplaatst. Een film als deze is veel grauwer en brutaler. Daarom vind ik deze beter.

Vond het camerawerk van Barboni (later zelf ook regeisseur) juist erg indrukwekkend. Meer nog dan de Leonefilms is Django exemplarisch voor het genre.

Lyrische? Behalve Once Upon a Time in the West vind ik zijn overige spaghettis echt niet zo lyrisch hoor. De dollar-trilogie is toch veelal testosteron geweld met macho cowboy Eastwood in de hoofdrol.

Ik ben dol op het lyrische in de Leone-films, maar je moet natuurlijk wel in acht nemen dat er achter die lyriek dezelfde comic-achtige personages/situaties schuil gaan als in Django. Met een lijkenkist door het landschap trekken of Van Cleef en Eastwood die elkaars hoeden met een pistool bewerken.... van hetzelfde laken een pak! Dus zo'n vergelijking kan echt wel. Django's ruwe benadering van het wilde westen (modder, spookstad, wind) was best baanbrekend en de plot is haast identiek aan Fistfull of Dollars (Red Harvest, Yojimbo!!). Ik ben Django iig steeds meer gaan waarderen. Voor mij heeft dat vooral te maken met de sfeer, the feeling van het genre. Zelfs al is het filmtechnisch gezien geen Leone, het heeft wel degelijk iets unieks.

Ook Corbucci heeft er nooit een geheim van gemaakt geinspireerd te zijn door de Aziatische Samuraifilms.

Misschien dat de heren hun definitie van "lyriek" eens kunnen toelichten want als ik een ding nu niet associeer met Leone's Dollar trilogie dan is het dat wel. Denk bij lyrische films meer aan zo'n Terrence Malick film...



Qua thematiek natuurlijk wel maar het gaat mij vooral om de uitvoering van het geheel. neem, nu zo'n scene als met de cowboyhoeden, die is zo gaaf en perfect gedaan. Django is in alles veel amateuristischer; Neem nu die overval op het Mexicaanse kamp om dat goud te bemachtigen, dat is echt kinderspel vergeleken met bv de massale scènes uit The Good, The Bad and The Ugly.



Dat ontken ik ook niet (het is ook niet zo dat ik de film slecht vind) maar of het een nu meer of minder baanbrekend of exemplarisch is dan het ander dat maakt het nog niet automatisch een betere film imo.

Die vind ik nogal ingetogen. Bij lyriek denk ik vooral aan het grote gebaar, wat Leone niets schuwt. Zijn films zijn nogal opera, zeg maar.

Dat bedoel ik inderdaad ook met dat lyrische. Ook in de Dollar-trilogie heeft alles iets bombastisch alhaast; de close-ups, de muziek, de flashbacks, de personages zelf..... alles is larger-than-life en wordt met grote gebaren gebracht. Ik vind dat mooi. Maar in Django blijft dat wat meer achterwege en dat heeft ook wel iets. Daar is het allemaal wat ruwer en minder gepolijst. En ik vind de settings geweldig. Zo'n modderpoel van een spookstad... vreselijk cool.

Maar dat beweert toch ook niemand? Maar als je wat rond gaat neuzen in het spaghettiwestern-genre dan merk je dat de meeste films qua feel meer lijken op Django dan op de Leone-flicks.

Ach zo. Ja duidelijk daar kan ik me wel in vinden... Ik denk zelf bij lyrisch meer aan wat zweverige poëtische films vandaar.

Dat zou best kunnen. Leone is natuurlijk al een klasse op zich en dat is moeilijk te evenaren ben daar toch meer... uh... "lyrisch" over

Zo zijn er in Spaghetti westerns niet alleen de "Machinegeweer in de grafkist", maar ook een Bijbelpistool, Banjo-shotgun, Naaimachine-machinegeweer, Orgel-kannon+machinegeweer en het gaat echt maar door met het exotische wapentuig.

Ik denk dat Django inderdaad wat meer overheenkomt met de meeste SW dan de Dollar trilogie (ook een meesterwerk natuurlijk).

Ik ben het helaas eens met Madecineman.

Na het overweldigende succes die de films van Leone, met name The Good, the Bad and the Ugly en Once Upon a Time in the West, op mij hadden blijken de volgende stappen in het spaghettiwestern nog niet echt succesvol te verlopen. Ik vind Leone dus fantastisch en ik vind de Amerikaanse westerns over het algemeen geweldig, maar de spaghetti's lijken toch niet 100% mijn ding te zijn, geheel tegen mijn verwachtingen in.

Ik geloof dan ook best dat Django een exemplarischer voorbeeld is voor de spaghettiwestern dan de Leones. Maar het opera-achtige van Leone is juist datgene wat de films uittrekt boven pulp. Ze zijn rauw, gewelddadig, maar kunnen tevens ontroerend werken. Django blijft voor mij helaas gewoon pulp. Het is op zich wel vermakelijk, maar tegelijkertijd cliché, bij vlagen knullig en de karakters zijn stuk voor stuk slecht uitgewerkt. Django wisseld zelfs driemaal van karakter. Het einde vond ik in tegenstelling tot Madecineman wel werken. Erg vindingrijk is het niet, maar het heeft toch wel een juiste lyrische waarde die de rest van de film niet heeft. Ik vraag me zelfs af waarom men niet meteen begon met Django als een tragische anti-held neer te zetten. Als mysterieuze vreemdeling deed Nero het wel aardig, maar kwam hij niet uit het stereotyp. Toen hij met de Mexicanen ging samenwerken vond ik hem niet meer interessant. Pas op het einde werd het een echt boeiend personage.

Wat overblijft is een aardige pulpfilm voor tussendoor, met een paar geestige scènes, een handjevol leuke vondsten en lekker veel modder. Maar een meesterwerk zie ik er niet in.
3*

De spaghettiwestern is me niet geheel onbekend, maar voorlopig beperkte de kennis van het genre zich louter tot de voor ieder bekende uitspattingen van Sergio Leone. ‘Django’ was dan ook de eerste kennismaking met de relatief minder bekende, doch vormbepalende producties die het genre heeft voortgebracht. Als geheel laat 'Django' zijn potentiële kwaliteiten echter grotendeels onbenut en wekt bijgevolg een permanent halfbakken indruk.

De kenmerkende esthetiek van het genre belooft een angst inboezemende omgeving, die bol staat van het duistere fatalisme en een bijwijlen kluchtige sfeer. Door een gebrek aan uitbuiting van de esthetiek en een waarneembare duistere sfeer, blijft een zekere onverbiddelijkheid echter uit. Laat staan dat 'Django' wordt gevoed door enige opwinding, emotionele gedrevenheid en een bekwame regie.

De kijker heeft het bijgevolg moeilijk om de juiste sfeer op te snuiven, en daar dragen de weinig geloofwaardige karakterwisselingen van Django eveneens tot bij. Franco Nero, an sich al weinig charismatisch, gaat op die manier onvermijdelijk voor de bijl.

2.5*

Kunstwerkje an sich.

spijtig genoeg in het Engels gezien. klinkt bijwijlen echt niet. maar dat mag de pret niet drukken. Franco Nero zet wel een leuke anti-held neer, toch voor mij niet mysterieus genoeg om de level van Eastwood te halen. Het geweld in de film werkt behoorlijk. Breken van Django's handen was een zeer geslaagde scène. Veder jammer dat de muziek niet is gecomponeerd door Ennio Morricone. Zijn muziek is mijn inzien zo herkenbaar, stijlvol en groots dat de genre haast niet zonder kan. Leuk werkje iig, toch wat teleurstellend na Navajo joe, maar uiterst vermakelijk.

3,5*

Blijft toch wel een erg gave film. Wat me wel op viel is dat het camerawerk soms geniaal is, en soms niet om aan te zien. Schokkerig inzoomen, camera niet stil kunnen houden op momenten dat dat moest. Verder ook wat slordigheden. Bij dat lange gevecht tussen Django en Ricardo zie je achter de bar doodleuk een andere cameraman staan (of was het een spiegel). Maar verder niet te veel zeuren, veel geweldige momenten.

Zal ik, zal ik, zal ik? Vooruit. Cliche van de eeuw; beter goed gejat dan....

Ik vond dit best te pruimen. Grouwe bende, veel bagger en menselijk leed. Niet te vergelijken met 'Once upon a time'. Een echte spaghetti western. 3 sterren

stem verhoogd omdat zeker een 7.5 uit 10 waard voor deze cult spaghetti western dus een 4 uit 5 op mm

een aanrader!

Mooie Japanse poster:

http://img376.imageshack.us/img376/7712/djangojapaneseposterrr6.jpg

Goede spaghettiwestern! Hij kan bijna tippen aan de Leone westerns. Met name de cinematografie en de muziek zijn dik in orde. Voor de liefhebbers zeker vermakelijk!

3.5*

Django is een lekkere spaghettiwestern, maar toch op bepaalde vlakken tegenvallend. De sfeer is echt top en ook de totaalbeleving is uitstekend met o.a. aangename muziek. Alleen is het totaal niet zo rauw als ik had verwacht ondanks het vele geweld (breken handen Django was top) en doden. Eigenlijk een beetje amateuristisch met een overduidelijk neppe machinegeweer met een kogelgordel dat niet beweegt bij het schieten en maar uit drie gaten licht spuwt. Ook miste ik de bloederigheid (weinig kogelgaten en bloed ondanks de tientallen doden). De decors waren aardig met enkele mooie sfeervolle stukjes zoals de dorpsstraat met alle modder. Maar zoals ik boven al zei, de sfeer en totaalbeleving zijn super en maken een hoop goed.

Italo western met een lekker sfeertje.

Laatst begonnen met het werk van de andere Sergio en dat was Il Mercenario.Die is mij erg goed bevallen.Django meteen maar even besteld en die is mij wederom goed bevallen.Ik vond hem wel iets minder dan eerst genoemde, maar doet er niet veel voor onder.Helaas stond op de dvd alleen de gedubde versie.Ik had liever de originele taal gehoord.Toch stoorde mij het af en toe slecht nagesynhroniseerde niet in het verloop van het verhaal.Dit verhaal wordt in een heerlijk tempo verteld en neemt nergens haast om zo snel mogelijk naar het einde te komen.

De muziek van Bacalov is ook erg goed en draagt erg veel bij aan de sfeer.De set desing is ook erg goed en komt van de hand van Carlo Simi die ook een aantal films voor Leone heeft gedaan.Het haast spookachtig stadje met z'n modderige straat past perfect binnen dit verhaal.Het geweld past daarin ook perfect.

Helaas werd de grote climax iets de snel afgeraggeld.Dat had wel iets beter gekund.

Corbucci is zeker iemand waar ik meer van wil zien, iig zijn westerns dan.

3*

Dat deed jij het beter dan ik. Ik heb het 5 min geprobeerd voordat ik overschakelde naar het italiaans. Echt stukken beter.

Dat geloof ik direct, maar ik had geen andere keuze.Dan maar even doorbijten op de engelse versie.Erg jammer dat mijn uitgave geen Italiaanse track bevat.

Blijft erg fijne SW dit. Prachtige soundtrack, een erg goede hoofdrolspeler, goed camerawerk. Hij kakt iets in in het stuk met de mexicanen maar het einde maakt dat helemaal goed. Ik vind Navajo Joe toch iets beter maar ook dit blijft erg goed. 4.5* blijven staan.

Goede film hoor met heel veel leuke ideeen maar ik vind dat Corbucci in latere films heel veel dingen veel tactischer heeft aangepakt.

Tactischer?

Ja, vind dat in deze film veel dingen te veel dialoog of aandacht krijgen. Het gebeurt ook nog wel eens dat iets word uitgesproken wat uit de beelden al (en veel krachtiger) duidelijk was.