Wiplala (2014)

Leuke kinderen film,. Mooie beelden.. Leuk verhaal..

Het kan hier en daar wel wat beter... Maar toch wel vermaakt bij deze film.

2.5 **

Voor kinderfilms echt super. Veel fantasie en leuke grapjes. Heb zelf ook enorm genoten

Bijzonder fijn filmpje, zeer vaardig gemaakt door Oliehoek. Alleen jammer van die Geza Weisz, wat een onuitstaanbare aanwezigheid heeft hij toch over zich. 3,5*

Waardeloze film en belabberd geacteerd. Maar wat wil je als je een Nederlandse film gaat kijken? En dan die bijdehandje zusje. Had die maar meteen getinkeld (?) ipv die kat.. Als kind zul je het wel leuk vinden, maar ga deze film niet later weer kijken als volwassene, want dan vraag je af waarom je het vroeger wel leuk vond.

Tegenvaller, jammer. Kleurrijk in beeld gebracht, maar de twee kinderen waren vervelend en met het verhaal had ik het al vrij snel wel gezien. Een paar leuke momenten, maar de 93 minuten leken langer te duren dan in werkelijkheid het geval was. Overigens vond ik Geza Weisz wél erg leuk.

3,0*

Prachtig gefilmd en enorm sterke effecten die het boek Wiplala op een magische manier tot leven wekt. Sfeervol geschoten en enorme sterk setdesign die doet denken aan 'Honey I shrunk the kids'. Een hele beleving en een frisse nieuwe wind door de Nederlandse film. Een hele fijne interpretatie.

Wat voor mij persoonlijk de film breekt is het schrijfwerk. Niet eens het plot. Niet eens de ontwikkelingen of de geloofwaardigheid. Het viel mij op dat ieder personage, op een enkeling na, start vanuit chagrijnigheid. Onsympathieke karakters die de film moeten dragen. In plaats van verwondering en ontdekking is de neutrale gemoedstoestand van het grootste gedeelte van de personages minachting en boosheid.

Het zusje is een draak tegenover haar kleine broertje. Ze hebben een gedeeld trauma in het verlies van hun moeder, maar in plaats dat de ontwikkeling het verwerken is van dit trauma is het zo dat het zusje onaardig is voor haar broertje. De eerste scènes met het zusje zijn geen pretje. Uitschelden en negatief zijn. De vader, prima gespeeld door Peter Paul Muller, is niet verwonderd of onder de indruk van de magische gebeurtenissen. Hij is direct boos en minachtend tegenover de sympathieke Wiplala. Zodra de scènes zich naar de Chinese toko verplaatsen is het jongetje een schreeuwerige klier en is de oma alleen maar aan het vitten. Sterker nog, verderop. De introductie van het meisje in het ziekenhuis is onsympathiek: Ze zit aan de telefoon met haar moeder en zegt nog net niet 'Ja mam zeur niet zo. Nou doei!' Haar hele karakter is negatief vanaf de eerste scene en dit wordt nergens gerechtvaardigd. Haar ontwikkeling als karakter is verder geloofwaardig en oprecht. Waarom wordt bijna iedereen geïntroduceerd als een negatief persoon?

Zodra dit opvalt is dit moeilijk los te laten als kijker. Bijna ieder personage is onsympathiek of start onsympathiek. Ik snap dat ieder personage een ontwikkeling moet mee maken, maar moet dit van een slecht karakter naar een leuk karakter gaan? Of kan Wiplala helpen met het verwerken van een gezamenlijk trauma, het samenkomen van een familie of het versterken van een onderlinge band? Ik hou persoonlijk meer van kinderfilms die een diepere laag mee brengen in plaats van oppervlakkigheid. Een kinderfilm hoeft niet perse simpel te zijn. Juist het tegendeel. Daarom stem ik nu maar op 2,5*. Ik vind de film prachtig gemaakt. Het spel van Geza Weisz is sterk, even als wat supporting cast. Soms wat te veel gemoderniseerd, maar ok daar kan ik nog in komen. Helaas zijn de karakters dusdanig onsympathiek dat het voor mij een negatieve kijkbeleving maakt. En zodra je dit in je achterhoofd hebt zie je dit bij ieder karakter terugkomen. Jammer.

Bericht verplaatst naar Filmdragers en apparatuur > Algemeen > Dvd-irritaties / fouten

100% mee eens!!

Matig. Als kind vond ik dit boek wel leuk, maar de film nu als volwassene toch een stuk minder. De film is te veel een kinderfilm wat vooral naar voren komt in een zekere naïviteit en manier van acteren die niet geloofwaardig is. Veel acteurs zijn ook gewoon irritant, tot en met Weisz aan toe. Enkel Peter Paul Muler weet echt een mooie rol neer te zetten. Visuele effecten zijn vaak matig en als geheel is de film ook wat saai. Er zitten wel enkele aardige scènes in en de film is best charmant op momenten, maar ik kon er eigenlijk niets mee. 1,5*.

De film begint met een vrij voor de hand liggende opzet; familie is de moeder kwijt en sindsdien gaat het in het gezin niet op rolletjes. In het begin schept de film dan ook de verwachting dat we getuige gaan zijn van een familie die tijdens het verhaal weer nader tot elkaar zal komen en het verlies van hun moeder zal verwerken, door samen avonturen te beleven. In deze film komt dat echter niet uit de verf. Dat begint al bij vader, die geenszins de indruk geeft dat hij sinds het overlijden van moeder extra zijn best doet om er voor zijn kinderen te zijn. In plaats daarvan komt het hele huishouden blijkbaar neer op de schouders van dochter Nella Della, die zich vervolgens afreageert op haar broertje Johannes. Er wordt geen verklaring gegeven binnen de film waarom de vader niet gewoon voor zijn kinderen zou kunnen zorgen: hij lijkt bijvoorbeeld geen bijzonder drukke baan te hebben. In andere recensies hier zie overigens dat de ergernis zich richt op het personage van de zus, terwijl ik me afvraag waarom de vader in ’s hemelsnaam het koken, opruimen en oppassen allemaal aan haar overlaat. In de film zelf gebeurt dit trouwens ook: Wiplala is voortdurend passief agressief tegen de zus. Het was veel sterker geweest als hij bijvoorbeeld de persoon was geweest die Johannes en vader liet inzien dat Nella Della het niet bepaald makkelijk heeft.

Maar het thema rond familie wordt helemaal niet verder uitgewerkt: Aan het einde van de film worden vader en kinderen weliswaar in een montage sequence als ‘one big happy family’ neergezet, maar nergens belooft bijvoorbeeld de vader dat hij voortaan beter voor de kinderen zal zorgen. Kortom, de diepere laag rond het thema familie wordt wel geïntroduceerd in het begin, maar niet uitgewerkt en tot een goed einde gebracht, waardoor de film niet de voldoening geeft die je zoekt.

Het ontbreken van dit soort thema’s maakt de film leeg en nietszeggend. Zo was in het boek duidelijk dat de dichter Arthur Hollidee bijzonder arm was omdat zijn werk niet werd erkend, en juist door in een standbeeld te veranderen werd hij bekend en geliefd. Een prachtige karakterontwikkeling! In de film heeft de dichter helemaal niet (of in elk geval nauwelijks) deze achtergrond, waardoor het standbeeld zijn betekenis verliest. Hetzelfde geldt voor het personage van Wiplala zelf. In het begin kan hij niet goed ‘tinkelen’ vanwege een laag zelfvertrouwen, en aan het einde heeft hij dit zelfvertrouwen wel. Ook een mooie kans voor karakterontwikkeling, waarbij de familie Wiplala had kunnen helpen om zelfvertrouwen te krijgen. Maar ook deze verhaallijn komt niet goed uit de verf. In het begin wordt de kijker namelijk helemaal niet duidelijk verteld waarom Wiplala eigenlijk niet goed kan tinkelen.

De film is hierdoor een aaneenschakeling van avonturen – de familie moet steeds maar uit spannende situaties ontsnappen – waar geen diepere laag onder zit. En óók voor de jeugdige kijkers maakt dit verschil, want door het ontbreken van een écht verhaal heeft de film geen richting, geen diepte en leeft de kijker dus ook moeilijk met de personages mee. Zonde, want Annie MG Schmidt was nu juist een meester in het ontwikkelen van personages en het schrijven van verhalen waar een echte boodschap achter zit.

"Opzouten, schijtduiven."

Voor een Nederlandse film een buitengewoon onderhoudende en mooi gemaakte familiefilm. Als je door het bovenste suikerlaagje van spanning, redelijke computereffecten en prima greenscreen-actie heen prikt, kom je bij een ietwat onwelgevallige brij van matige personages en halve verhaallijntjes, maar je kunt er ook voor kiezen om dat niet te doen.

Aan de oppervlakte valt vooral het feit op dat over de ontdekking van Wiplala niet al te geheimzinnig wordt gedaan. Personages delen snel de informatie met elkaar waarbij men de aanwezigheid van een kabouter, na een korte aarzeling, verder zonder blikken of blozen accepteert.

Zelfs volwassenen komen niet op het idee om Wiplala even door te vragen over zijn achtergrond. Dat zou toch het eerste zijn wat je wilt weten. Zie ook Vader Abraham die de Smurfen vraagt: "Waar komen jullie toch vandaan", nota bene aan het begin van het liedje.

Dat maakt het niet echt geloofwaardig, maar het houdt de vaart er lekker in en we komen snel bij de kern van het verhaal: een Honey I shrunk the kids ripoff, wat je eigenlijk niet zo mag noemen omdat er in 30 jaar tijd eigenlijk amper ooit films gemaakt zijn die leentjebuur spelen bij voornoemde, legendarische familiefilm.

Naast een Hollywoodfilm is Wiplala bleekjes, maar voor wat het is - een spannende en vermakelijke film voor het hele gezin - slaagt het goed in wat het poogt te doen.

Juf Inge las mijn klas (groep 4) voor uit Wiplala. Vond het toen prachtig. Leuk om er 30 jaar later een verfilming van te zien met mijn eigen twee kinderen.

3,5 sterren.

Niet alle cgi is even goed maar bijzonder goed te pruimen. Wiplala was een van mijn favoriete boeken. Was toch heel andere sfeer dan de film. Weiz acteerde goed voor de Afwisseling.

De piepkleine Wiplala [Geza Weisz] is gevlucht uit Wiplalaland en komt terecht in het huis van de familie Blom en bevriend raakt met Johannes [Sash Mylanus] en diens zus Nella Della [Kee Ketelaar]. Door zijn gebrekkige ‘getinkel’ verandert Wiplala de plaatselijke dichter Arthur Hollidee [Paul Kooij] in een standbeeld en brengt hij de familie Blom in grote problemen tijdens een restaurantbezoek. Om arrestatie te voorkomen ‘tinkelt’ hij het gezin zodat ze net zo klein zijn als hijzelf. Daardoor weten ze uit handen van de politie te blijven, maar Wiplala durft ze niet weer terug te ‘tinkelen’. De enige hoop is een terugkeer naar Wiplalaland zodat een andere Wiplala de familie Blom weer kan terug ‘tinkelen’. De reis van het restaurant naar huis wordt een race tegen de klok wanneer de gemeente Amsterdam dreigt het vermeende standbeeld van Arthur te verwijderen en te vernietigen! Schmidts geliefde vertelling uit 1957 verzuipt haast in een maalstroom van overbodige actie, opgeblazen (en wisselvallige) special effects en Hollywoodclichés. Het is vooral te danken aan Weisz, Mylanus, Ketelaar en Muller dat er hier en daar nog een glimp valt op te vangen van de magie van het bronmateriaal.

Goede jeugdfilm met goede effecten. Ook leuk voor volwassenen.