Le Quai des Brumes (1938)

De hoofdpersoon (Jean Gabin) van Le qua des brumes is een nors rondslenterend persoon dat maar nauwelijks vrolijk wil worden. Als ie in de haven van Le Havre de schone Nelly ontmoet, lijkt het de goede kant op te gaan! Maar meer kapers zijn er op de kust... Opvallend is de zwaarmoedige toon en het intense acteerwerk (met vrijwel geen overacting) van de twee hoofdpersonen in deze film. Dr wordt een flinke lading tragiek erbij gehaald en dat is wel weer eens wat anders dan de vrolijke Hollywoodfilms die je in de jaren '30 toen had. Uiteindelijk vond ik deze film mede door het verrassende einde, zeker geslaagd!

Poëtisch realisme in optima forma. Een somber, depressief verhaal over een gedoemde liefdesrelatie, dat zich afspeelt in een mistige omgeving aan de zelfkant van de samenleving. Je wordt er gaandeweg de film niet vrolijk van, maar aan het einde van de rit besef je dat je toeschouwer bent geweest van een pakkend drama, met Jean Gabin in topvorm en een wel zeer volwassen rol van de nog jonge Michèle Morgan: “T'as de beaux yeux, tu sais.”
Ik vind hierin andermaal de bevestiging dat de films van Marcel Carné veel beter overeenkomen met mijn smaak dan die van zijn rivaal Jean Renoir. Binnenkort "Le Jour Se Lève" en “Les Enfants du Paradis” weer maar eens opzetten.

Mooie film van Marcel Carné, die me na drie keer nog steeds niet teleurgesteld heeft.

Een vleugje romantiek, veel gevoel voor drama, maar vooral ook een sterke, haast depressieve sfeer, zorgen ervoor dat Le Quai des Brumes bijna de volledige speelduur boeiend is. Jean Gabin en Michèle Morgan spelen prima hoofdrollen. Ik houd wel van het (sombere) realisme dat Carné hier tentoonspreid.

Erg goed dus.

4,0*

Franse klassieker uit de gouden jaren. Gabin en Morgan als zeer bekend filmkoppeltje in een zwaarmoedig en fatalistisch drama in een havenstad. Ja, dat was nogal gedurfd die van de norm afwijkende personages (vooral dan Michel Simon die op Morgan geilt), maar het zijn personages die een sterke indruk nalaten, zowel door het acteren als door de dialogen.

Verder weet Carné dynamiek in zijn film te steken met afwisselende settings die veel sfeer weten uit te stralen; zeker geen duffe huiskamerfilm. Altijd boeiend ook om een dergelijke film te zien voor de details : de kleding, de interieurs, de cafés enz. Hoe het leven er in die tijd uitzag. Een goede film, maar geen "top"kwaliteit voor mij.

Dit is dan inderdaad een schoolvoorbeeld van poëtisch realisme. Het lyrische van een gelukkige periode wordt onvermijdelijk gevolgd door ongeluk, als een soort fatalisme. Jean Gabin is als het ware de verpersoonlijking van deze stroming die vooral in de jaren 30 in Frankrijk zijn opgang kende.

Ik zag de film voor een tweede keer omdat ik wellicht vroeger één en ander had gemist en al is er nu wat meer appreciatie, heel erg mijn ding is het niet. Het mist wat spontanitiet, naar mijn gevoelen en uiteindelijk vind ik Michel Simon nog veruit het best acteren.

De setting is best geslaagd en geeft toch wel de sfeer van armoede en crisisjaren weer.

Het heet dat de film destijds moeilijk in de zalen kon en zelfs tijdelijk afgekeurd werd omwille van "immoreel, deprimerend en kwalijk voor de jeugd". Dat was 80 jaar geleden...

Een ijzersterke Jean Gabin in de rol van een gedeserteerd soldaat die tracht te ontsnappen uit een uitzichtloos bestaan, met de troosteloze dokken van Le Havre als ultieme expressie van zijn innerlijke toestand. Ook de andere personages bevinden zich in variërende troosteloze toestanden. Keuze uit vijftig tinten grijs.
Edouard Delmont is heerlijk als discrete eigenaar van Panama, een krotachtig cafeetje, zwelgend in nostalgie naar het echte Panama. Pierre Brasseur is ook goed in zijn rol van kleine, gefrustreerde crimineel. Michel Simon mag weer een oude viezerik spelen (zoals in La Chienne) en Michèle Morgan doet me qua outfit en looks heel hard denken aan Michèle (en dan ook nog eens de echte naam) uit de jaren ‘80 serie Allo âllo - waarschijnlijk ligt hier de inspiratie.

Keigoed script dat zich ontwikkelt aan een prima tempo. Mooie vondst om de straathond als symbolisch nevenpersonage in de film te smokkelen. Hartverscheurend om hem in het laatste shot eenzaam de nacht te zien inlopen, in de richting vanwaar Jean Gabin gekomen was, bij begin van de film.
De film en haar dialogen stralen een gevoel van existentiële eenzaamheid uit. Iedereen is op zoek naar iets - zou het een vorm van liefde kunnen zijn - maar blijkt het moeilijk of niet te vinden.

Prachtig gefilmd door regisseur Marcel Carné en cameraman Eugen Schüfftan (die het vak leerde bij Fritz Lang) met voor die tijd interessante camerabewegingen, optimaal gebruik van clair-obscur en (spaarzame) close-ups.

Le Quai Des Brumes wordt beschouwd als één van de eerste film noirs, maar is in feite onderdeel van het poëtisch realisme dat in de jaren ‘30 opkwam in Frankrijk. Omdat het gaat om een Franse film zie je hier zaken die je nadien nooit te zien krijgt in de Amerikaanse film noir omwille van de Hay Code. In Hollywood zou de bedscène van Jean en Michèle gewoonweg niet mogelijk zijn omdat de personages niet getrouwd zijn. Evenmin voelen de Franse cineasten zich verplicht om er nog snel een happy end aan te plakken in de laatste 5 minuten van de film.

Le Quai Des Brumes zag ik in eerste instantie als een noir bijgerechtje, maar is nu opgewaardeerd tot een hoofdgerecht dat me hongerig maakt naar nog meer van de Franse keuken.

Intrigerende filmklassieker met zeker in de eerste helft prachtige experimenten qua verlichting. De grimmige havens en de mistige omgevingen worden door regisseur Marcel Carné knap in beeld gebracht. De inhoud door de beelden heen is echter wat minder boeiend, met personages die excentriek genoeg zijn, maar weinig verrassende toevoegingen hebben. Alhoewel het allemaal uitkomt bij een sterk einde, is de aanloop, zeker in het middenstuk, niet altijd even boeiend en eigenlijk weinig memorabel.