Providence (1977)

Don't you think to have only one bastard after sixty years of action is almost tantamount to self denial?

Altijd fijn als het lokale filmhuis een film geeft van een regisseur waar je al langer naar benieuwd bent. Alain Resnais kwam het afgelopen jaar vooral even terug in the picture vanwege zijn dood in maart 2014, maar raakte in eerste instantie vooral bekend met met zijn eerste twee films, Hiroshima Mon Amour en L'Année Dernière à Marienbad. Providence is één van zijn meer bekeken films (afgaande op het aantal stemmen hier) en Dirk Bogarde kan nooit echt veel verkeerd doen.

Jammer dan ook dat dit een fikse tegenvaller is geworden. De grootste stoorfactor is ongetwijfeld de voice-over. Nu moet ik ook wel toegeven dat ik daar in het algemeen niet zo'n fan van ben, maar dit wekte wel erg veel irritatie op. Kudos voor Resnais dat hij het inderdaad eens op een atypische manier wou aanpakken, al ben ik niet zo lovend over de manier waarop zoals xgogax dat wel is. Wat rest is een nogal slepende film rond een schrijver die op een dronken avond een nieuw boek besluit te schrijven en zich daardoor laat inspireren door zijn nabije familie. Een interessant gegeven weliswaar, maar het had best wel wat compacter gemogen. Zeker het slotstuk waar de echte familiebanden worden getoond lijkt maar door te draven. Ik heb denk ik 3 keer het gevoel gehad dat de film ging eindigen terwijl hij uiteindelijk toch nog ettelijke minuten doorging.

De stijl van Resnais ligt me op zich wel. Overduidelijk een regisseur die weet hoe hij zijn film in beeld moet brengen en er zitten dan ook een paar mooie scènes tussen. Sommige stukken zijn zelfs in Antwerpen (Berchem specifiek) geschoten! Beetje teleurstellend weliswaar dat mijn favoriet stuk de openingsscène is, al vond ik het visueel trucje waarbij de trap aan de deur verdwijnt wel een leuke tweede. Soit, Dirk Bogarde was eigenlijk de voornaamste reden om hier eens voor te gaan zitten, naast het feit dat dit een film van Resnais is, en ook hier is hij duidelijk op zijn plaats. Hij laat zich omringen door onder andere Shakespeare acteur John Gielgud, maar die vond ik toch eerder wat op het randje. David Warner verbleekt als Kevin, de bastaardzoon, tegenover Bogarde en Gielgud. Ellen Burstyn daarentegen weet zich wel staande te houden.

Neen, dit was het toch niet. De link met David Lynch ontgaat me eerlijk gezegd (misschien moet ik Lost Highway en Mulholland Drive eens herzien, dat is toch ook alweer respectievelijk 6 en 7 jaar geleden), maar de film sleept en de voice-over is nogal irritant te noemen. Geen goede kennismaking met de Fransman, maar ik wil hem nog niet afschrijven.

1,5*