Spoorloos (1988)

Status spoorloos.

Ondanks de klassiekerstatus van Spoorloos, is een van de eerste zaken die opvallen dat een en ander hard gebeten is door de tijdstand. Niet hard genoeg gelukkig, maar de acteerprestaties zijn nogal wisselvallig en de uitvoering komt soms wat knullig over. De spanningsopbouw is echter aardig en met name de psychopaat is erg verfrissend. Krabbé’s verhaal kent natuurlijk een nogal omstreden einde, maar juist dat behoort tot een van de sterkere punten van deze ietwat vergeelde thriller.

Goed.

Vond het wel een originele film. Pas na de verdwijning wordt pas duidelijk wat er precies gebeurd is. Ongebruikelijk voor een thriller, daardoor had het ook iets meer van een drama weg. De film kwam wat traag op gang, maar na de verdwijning werd het langzaam aan steeds boeiender. Ook het einde was spectaculair. Op een aantal typische irritante details voor een Nederlandse film na (hard schreeuwen, autoruiten kapot slaan) was deze zeer geslaagd.

Redelijke film, maar had er toch wat meer van verwacht.

Wel onderhoudend, en het boeit opzich wel. De personages zijn ook zeker wel aardig, en het is best spannend. De vertelstructuur is wel erg vloeiend, je moet wel van goeie huize komen als je alles chronologisch zo door elkaar gooit. Ook wel een paar mindere dingen.

De moordenaar alleen al. Goede vertolking, daar niet van, maar dit soort types zijn in films dan altijd 'de gewone man', maar ze hebben altijd wel duidelijke rare trekjes om voor de antagonist door te gaan. Je hoeft alleen maar die belachelijke sik te zien om te weten dat ie niet pluis is. Verder vond ik de film niet zo mooi ogen.

Desalniettemin best een spannende film, had op punten nog wel wat beter gekund.

3*

Leuk eightees thrillertje van Nederlandse bodem met een vrij bekend uitgangspunt maar toch een authentieke invulling. Sluizer weet het boeiend te houden en maakt gebruik van de Franse omgevingen. Er is veel aandacht voor detail en Bernard-Pierre vertolkt zijn sluwe rol op magnifieke wijze. Wel een beetje jammer dat Saskia uiteindelijk door een sleutelhanger naar zijn auto gelokt wordt, want dit had ook anders gekund. Het einde was in ieder geval verassend waarbij ik direct aan Buried moest denken.

Spoorloos is één van de Nederlandse films die ik absoluut nog wilde zien omdat ik er vele positieve verhalen over heb gehoord. Dus ik ging er ook best wel met hoge verwachtingen naar kijken.

Helaas viel de film me zwaar tegen. De spanning kon ik nergens ontdekken. Sterker nog, bij vlagen is de film best saai. Het verhaal is opzicht niet verkeerd, maar het duurt veel te lang voordat het echt op gang komt en als het dat eenmaal komt verliest de film echt de interesse, terwijl ik verwachtte dat het andersom zou zijn. Dan komt dat hele plotje rondom het personage Raymond Lemorne; een oninteressant personage. De hele tijd zat ik te wachten op een aanwijzing, of 'iets' dat de film gewoon spannender zou maken, maar het gebeurde niet. Het einde is dan wel best eng. Een van de pluspuntjes aan de film. Maar tegelijkertijd is het ook niet echt het einde wat ik had willen zien. Het had niet per se een happy end hoeven zijn, maar dit was erg kortaf waardoor het voor mij alsnog de plank een beetje missloeg. Het acteerwerk is dan nog redelijk. Gene Bervoets doet het prima, en de rest van de cast is ook niet slecht. Maar dat er echt 'goed' gespeeld werd door iedereen kan ik ook niet zeggen. Sommige personages vond ik niet helemaal uit de verf komen (hing soms ook af van het verhaal). De settings van de film waren ook vaak best een pluspunt.

Gewoon een film die me echt is tegengevallen. De film was echt niet op alle momenten slecht ofzo, maar het geheel sprak me niet aan. Het verloop vond ik sloom, maar het grootste nadeel is dat er gewoon geen enkel moment van spanning te bespeuren was. Ik snap dat er ook flink wat verschillen in zitten, maar een film met een beetje een vergelijkbaar verhaal die het wel goed deed bij mij was Breakdown. Maar deze was het in ieder geval niet voor mij.

2*

Dan toch maar.

Ik schrok er allereerst wat van dat er van Spoorloos een Criterion DVD uitgegeven was. Niet dat ikzelf veel waarde hecht aan de filmselectie van het label, maar ze staan er toch om bekend voornamelijk kritisch hoog aangeschreven films uit te brengen.

Spoorloos is een film die mij er aan herinnerde waarom ik de Vlaamse cinema vroeger zo haatte. Door films als Daens en Le Huitieme Jour ooit bijna onherstelbare schade opgelopen, het is ook pas echt sinds de laatste 10 jaar dat ik eindelijk van een aantal Belgische pareltjes kan genieten. Ik heb gewoon helemaal niks met dit soort cinema.

Het mag dan misschien extra lastig zijn voor acteurs om in voor je eigen landgenoten natural over te komen, de introscenes zetten de toon wel echt qua stroefheid. Het geforceerde half-Nederlands, half-Vlaams van Bervoets is niet eens het ergste, de onbeholpen manier waarom Johanna ter Steege haar toch al zo hoekige dialogen probeert uit te kotsen maakt bijna een parodie van het gehele begin.

Verder erg verhalende cinema, en wanneer er dan toch wat op sfeer gespeeld wordt gaat het vaak gepaard met een niet aan te horen muzikale begeleiding en een visuele tristesse die er een enorm zware zit van maken. Ik vermoed dat Sluizer er vooral op hoopte dat het "uitgangspunt" (komt ook pas na een uurtje echt op gang) wel voor genoeg spanning zou zorgen, maar dat valt eigenlijk helemaal in het water.

De enige die nog ietwat z'n best lijkt te doen is Donnadieu, al gaat er echt 0,0 dreiging uit van zijn persoon. Van spanning dus absoluut geen sprake in deze hele film. Het hielp ook niet mee dat Donnadieu mij vanuit de verte een beetje wat aan kos deed denken (zowaar het hoogtepunt van deze film).

Sleept zich voort tot het einde, een aaneenschakeling van slechte en stroeve dialogen, audiovisuele lelijkheid en een concept dat wel op de minst enerverende manier mogelijk uitgewerkt wordt. De acteurs lopen vooral onbeholpen rond, nergens weet de film te boeien en 107 minuten zijn er ook minstens 20 te lang.

Mnee, dit soort cinema van de lage landen gaat compleet aan mij voorbij, kneuterige saaiheid in het kwadraat.

0.5*

Een Hitchcockiaanse mystery van Nederlandse bodem kon ik natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan.

Gebaseerd op Het Gouden Ei van Tim Krabbé. Rex en zijn vriendin Saskia zijn op weg naar hun vakantiehuisje in Zuid-Frankrijk. Als ze stoppen bij een benzinestation raakt Saskia zoek. Jaren later is Rex nog steeds geobsedeerd door haar verdwijning...

Nederlands acteerwerk komt altijd nogal gemaakt en theatraal over. Gelukkig is vrijwel de hele film voornamelijk Frans (Gelukkig zaten er Engelse ondertitels bij, mijn Frans is niet heel erg goed). Bernard-Pierre Donnadieu, die de dader speelt, was bijzonder goed. Van de Nederlandstalige cast vond ik de Vlaming Gene Bervoets het het beste doen. Voornamelijk in de latere helft van de film komt hij erg natuurgetrouw over.

Hoewel het verhaal op zich niet heel spannend is en het even duurt voordat de film echt opgang komt, is het in de tweede helft wel lekker mysterieus. Vooral de voorbereidingen van de dader en de confrontatie maakte de film de moeite van het bekijken meer dan waard. Het einde vond ik bijzonder sterk, heerlijke twist (in ieder geval als je het boek nog niet hebt gelezen zoals ik).

Het schijnt dat Bervoets op het einde echt in een kist onder de grond heeft gelegen, voor een realistische reactie. Donnadieu zou ook een echt gevecht hebben uitgelokt bij de confrontatie scène en zou ter Steege nogal lomp hebben vast gepakt. Dit alles is duidelijk terug te zien.

De film is mooi op locatie opgenomen in het sfeervolle Frankrijk. Sluizer bewijst toch wel dat hij bijzonder netjes kan filmen en zelfs ambitieuze shots kan maken. De muziek van Henny Vrienten vond ik ook erg goed, heerlijke jaren '80 synthersizer klanken.

Spoorloos is toch wel echt een meesterwerkje waarvan je er weinig tegenkomt in ons land. Samen met films als De Aanslag, Soldaat van Oranje en Amsterdamned de enige films van eigen bodem die echt kan waarderen.

Lijkt erop dat ik één van de weinigen ben die deze klassieker van eigen bodem wat minder kan waarderen. Het thriller aspect vond ik een stuk minder, qua mysterie wel sterk doordat je toch de volle speelduur benieuwd bent naar de reden van de ontvoering , aangezien de dader al vroeg bekend wordt gemaakt. Daardoor komt het de spanning zeker niet ten goede, iets wat ik in zijn totaliteit niet interessant genoeg vind uitgewerkt. Acteerwerk was naar behoren, zeker van de Fransman.

Hoewel ik de roman Het Gouden Ei van Tim Krabbé, waarop deze film is gebaseerd, niet heb gelezen, was ik wel bekend met de ontknoping van dat boek. Dat doet echter niet (veel) af aan de kijkervaring van deze film. De spanning wordt goed opgebouwd en zit vooral onderhuids. De dader komt immers al snel in beeld. De film zit goed in elkaar en de Franse omgeving zorgt voor voldoende sfeer. Het acteerwerk is in orde. Een gedegen film van Nederlandse bodem.

Knap geregiseerde film van George Sluizer. De spanning en onzekerheid is slopend in beeld gebracht. Er zit een onderhuidse spanning in die niet meer weg gaat. Het einde is heftig in beeld gebracht en laat je niet meer los. Claustrofobisch en uitzichtloos. De bewerking van het boek van Tim Krabbé is goed gelukt.

Zulke films, 32j na datum voor de eerste maal zien, heeft toch een relatief grote kans op mislukken en dat is bij deze niet anders. Wou hem wel zien, door het vrij hoge gemiddelde hier. Het begin, de rit, tot aan het naftstation, kon ik het allemaal nog wel hebben, maar indd daarna gaat het toch wel de mist in met saaiheid en traagheid als leidraad. Ook het acteerwerk is niet echt hoogstaand, sowieso niet de grootste fan van Bervoets. Ferme teleurstelling.

Aardig.

Boek ooit eens gelezen, en ik weet er eigenlijk nog best veel van. Een verrassing was deze film daarom ook niet, maar toch kon ik er best van genieten. Op voorhand verwachtte ik er weinig van, want Nederlandse films zijn altijd een beetje een risico, maar Spoorloos viel me erg mee. Perfect is het echter niet.

Zoals verwacht is het acteerwerk voorspelbaar slecht. Donnadieu doet het nog wel aardig, en de uitstraling van Ter Steege kan er ook nog wel mee door, maar verder lopen de dialogen er dramatisch uit en leidt deze film sterk aan het zo-praat-niemand syndroom. Daarnaast zijn de dialogen qua schrijfwerk ook echt om te huilen. Haalde me zeker in het begin een aantal keer uit de film.

Verder is de look van deze film niet erg mooi, want veel versiering zit er niet in. De locatie is sterk gekozen, en het plaatsje is sfeervol, maar daar houdt het wel weer op. Het zijn vooral de beelden zelf die intrigeren, want de stijl is niet bepaald absorberend. Gelukkig weet regisseur Sluizer het als het op de beelden zelf aankomt best intrigerend te maken.

Lang duurt het zeker, maar intrigerend is het ook. Het verhaal is niet bepaald sterk, het is vooral de laag die erachter zit die het hem doet. Donnadieu speelt namelijk een best aardig personage die de aandacht moeiteloos vast kan houden en ook een interessante achtergrond kent. Sluizer geeft ook net genoeg mee aan ieder personage om ze niet cliché over te laten komen.

Jammer genoeg overheersen er ook een hoop irritatiepunten die het intrigerende geheel wat in de weg zitten. Richting het einde zit er een uitzonderlijk beklemmende scene in, ik denk dat iedere kijker wel weet welke, maar het gedrag van de personages haalt de kijker ook weer uit. Zo weegt deze film constant sterke beelden met zwakke beelden af. Een beetje jammer is dat wel, maar dat neemt niet weg dat Spoorloos voor Nederlandse begrippen een degelijke film is.

Een wat eigenaardige film over een jonge vrouw die spoorloos verdwijnt op een snelwegparking. Bizar in die zin dat het gerechtelijk of politioneel onderzoek uitbleef, zelfs wanneer blijkt dat zij niet het eerste en vermoedelijk ook niet het laatste slachtoffer was.

Een film met een sterk begin waarbij de spanning wordt opgebouwd en het gebeuren met de nodige tijd mooi wordt geconstrueerd. Deze aanpak komt ook terug naar het einde toe wanneer de dader en Rex elkaar ontmoeten. Jammer genoeg valt de film in het middenstuk volledig in en was het voor mij een weinig boeiend gedeelte.

Ik zie er niet direct een klassieker in, maar in zijn geheel genomen best een degelijke film. Vermakelijk zonder meer, maar het einde maakt wel wat goed. Die psychologische spelletjes bieden vaak toch een meerwaarde.

De reis en stop langs de autoroute in Frankrijk zorgt voor een grote herkenbaarheid en draagt zeker bij aan het unheimlich gevoel dat de film uitstraalt. De intro in de tunnel is ijzersterk en is een feite een samenvatting van hele verhaal dat zich zal gaan afspelen. Het onderbewustzijn van het publiek wordt alvast voorgeprogrammeerd. De acteerprestaties zijn behoorlijk met een Bernard-Pierre Donnadieu (what’s in a name) als psychopaat naast een zoekende Gene Bervoets.

Uiteindelijk gaat het meer om een psychopatendrama dan om een in your face exposé van psychopatengruwel. De finale is hierop wel een uitzondering en komt daardoor des te harder binnen. Heftig. De regie is treffelijk en de montage speelt hier zeker ook een belangrijke rol met de verschillende standpunten en tijdsprongen. Gelukkig hebben we de Tour de France - enkele keren op de radio - als ijkpunt voor wie aan datering zou twijfelen. Lange tijd is de zege van Fignon in de Tour van 1984 het enige waar je als kijker zeker van bent.

Interessante psychologische thriller. In plaats van er een whodunnit van te maken, kiest Sluizer om al in het begin te onthullen wie de kidnapper is van Saskia, een jonge Nederlandse die op reis in Frankrijk is met haar vriend.

Hij laat twee vragen open waarrond het verhaal opgebouwd wordt : Is Saskia nog levend? Wat is het motief van de kidnapper? Een opbouwende film dus, niet bijzonder spannend en vrij traag, maar scoort met een interessante montage met enkele sprongen in de tijdslijn en een onverwachte afloop. Raymonds profiel als de brave huisvader met een gitzwarte ziel is het soort personages dat me doorgaans rillingen bezorgt als je maar bedenkt dat zo'n mensen in je eigen wijk zouden kunnen wonen... brr.

Sinds de re-release lees ik best wel wat negatief commentaar, gelukkig was het in mijn geval compleet anders, ik vond de film buitengewoon goed. De relatie tussen Rex en Saskia kwam heel natuurlijk over, een koppel wat lief en leed met elkaar deelt. Maar wie de film draagt is Bernard-Pierre Donnadieu, want wat is Raymond Lemorne een fascinerend personage, mag wat mij betreft thuis horen in het rijtje van de bekendere filmpsychopaten/sociopaten. Ook prachtige shots en cinematografie. Minpuntje is dat de dialogen niet heel natuurlijk overkwamen, desondanks was ik erg onder de indruk.

Voor nu 4 sterren.

Ik zal niet de enige zijn die de film ben gaan kijken omdat Kubrick ‘m prees als “the most terrifying film” die hij ooit heeft gezien. Maar eng is de film helemaal niet of het moet de eeuwige angst en fascinatie voor (serie)moordenaars zijn en in dat opzicht voelt de film als een spin-off van de Dutroux-massahysterie, maar – zo ontdekte ik na afloop – Dutroux werd pas jaren later de wereldberoemde misdadiger zodat de film en Tim Krabbé’s boek Het Gouden Ei (1984), waar de film op is gebaseerd, eerder een vooruitziende blik had…

Evengoed voelt de film voor het grootste deel als weinig meer dan een middelmatige film waarvan het originele aspect van het mysterie is dat het slachtoffer Rex – de vriend van de verdwenen vrouw Saskia – en de dader Raymond (die meteen wordt getoond aan de kijker) opvallend veel op elkaar lijken in de zin dat ze beiden ongewoon vasthoudend in hun obsessie zijn waardoor ze bijna onvermijdelijk om elkaar heen gaan cirkelen - de telkens terugkerende metafoor van de twee gouden eieren die geïsoleerd van elkaar zijn, wachtend tot een catastrofale botsing, lijkt over de twee mannen te gaan - en je een kat-en-muisspel met uiteindelijk een gewelddadige confrontatie verwacht. Maar de plot blijkt geraffineerder zoals ook de moordenaar dat is: Raymond heeft Rex, die hem aanhoudend zoekt en dus afgeschud moet worden, bestudeerd om hem psychologisch listig – inspelend op Rex’ obsessie en op de overeenkomsten tussen hen beiden – in de val te lokken, waarbij het hele verhaal dat Raymond vertelt over zichzelf en wat er met Saskia is gebeurd bedoeld blijkt om Rex te manipuleren en de fatale keuze te laten maken. De twee gouden eieren blijken toch Rex en Saskia.

Het knappe is dat Raymond niet alleen Rex maar ook de kijker op het verkeerde been zet; zelfs terwijl Raymond zelf zegt dat hij een leugenaar en een sociopaat is, trappen we er in omdat we erin willen trappen: net als Rex willen we weten wat er met Saskia is gebeurd en achten we het verhaal van Raymond over zijn eeuwige gekluns waarbij elk plan toch altijd weer door toeval in de war wordt gegooid geloofwaardig. In die zin is de film een adequate waarschuwing voor sociopaten of oplichters, maar tegelijkertijd geeft het nemen van de gok om mee te gaan met de sociopaat ook bevrediging: voor Rex doordat hij inderdaad komt te weten wat er met Saskia is gebeurd waarmee zijn obsessie wordt bevredigd en voor de kijker die ook de gruwelijke waarheid leert en in die zin bevredigd naar huis kan. Het slot tilt zo de film een niveau hoger – het laat je de film herinterpreteren – zoals ook recente films als Aftersun (2022) en All Of Us Strangers (2023) dat doen.

Stanley Kubrick noemde dit “the most terrifying film I have ever seen”, maar dit is zeker geen horror. Het is voornamelijk een uiterst intelligent geschreven psychologisch drama over Rex [Gene Bervoets], die de verdwijning van zijn vriendin Saskia [Johanna ter Steege] bij een tankstation in Frankrijk niet los kan laten, en de schuldige Fransman [Bernard-Pierre Donnadieu] die in de drie jaren die volgen een even verwoestend als obsessief spelletje speelt met de geliefde van zijn slachtoffer. Dit is vooral een fascinerend psychologisch drama belicht vanuit beide perspectieven. Pas in het laatste kwart ontpopt dit zich als een thriller met een onvergetelijke ontknoping, mede dankzij Sluizers nauwkeurige beeldregie en Donnadieus formidabele rol als de volstrekt ongevaarlijk ogende schurk. Sluizer regisseerde in 1993 ook de inferieure Amerikaanse remake met Kiefer Sutherland, Sandra Bullock en Jeff Bridges in de hoofdrollen.

Eindelijk gezien. Het Gouden Ei heb ik gek genoeg niet gelezen, dus er viel wat te beleven. Maar de verwachtingen, hooggespannen als ze waren, werden geenszins waargemaakt.

Met name het begin, het stuk voor de verdwijning van Saskia, was tenenkrommend. Uitleggerige dialogen en erg onnatuurlijk acteerwerk. Dat laatste kan ik nog wel hebben, het heeft in al zijn knulligheid iets charmants, maar dat eerste is natuurlijk een doodzonde.

Het tweede deel werd beter, maar ik stoorde me eraan dat alles een betekenis moest hebben. Als dit niet was gebeurd, dan zou dat ook niet gebeurd zijn. Alles is toeval.

Nu is daar iets voor te zeggen, maar hier werd het tot in het absurde doorgevoerd. Alles wordt eigenlijk teruggevoerd naar die ene sprong uit het raam. De redding van het kind, de gipsarm... nou ja, bijna alles dan. Dat was in mijn ogen overbodig - en storend. Het kwam enorm gekunsteld over. Als je een film kijkt wil je vergeten dat je een film kijk, maar ik zag hier voortdurend de schrijver achter zijn schrijftafel zitten. Onbedoeld postmodern.

Hoewel ik Rex' beweegredenen niet overtuigend vond, kon ik het einde wel waarderen. In mijn herinnering was die andere Krabbé-verfilming, De Grot (Film, 2001) - MovieMeter.nl, overigens een stuk sterker.

Wat ik fijn aan deze film vond, was het tijdsbeeld dat geschetst werd en nu 35 jaar later juist heel goed naar voren komt. Die oude auto's, de benzinestations langs de Franse snelweg. De film is met veel gevoel voor sfeer en locaties geschoten. Echt spannend is de film niet, wel creepy omdat het allemaal behoorlijk dichtbij komt, iets dat eenieder kan overkomen. Zwakste schakel is acteur Bervoets die geen moment echt overtuigt en vooral de chaos in zijn hoofd en het niet kunnen loslaten was niet echt geloofwaardig waarmee ook het laatste deel niet geloofwaardig was. 3,5*

Vond het wel een originele film. Ik heb eigenlijk nog nooit een film in dit genre gezien met deze structuur, opbouw of iets dat lijkt op dit plot. Ik heb ook het Gouden Ei nooit gelezen, dus ik wist verder niet echt hoe of wat, behalve dan dat het zou eindigen met iets van levend begraven worden, dus dat kwam niet meer als een verrassing (helaas eigenlijk).

De film heeft, vooral in het begin, wel last van hetzelfde euvel als alle Nederlandse films uit die tijd; een heel afleidende dub van de spraak. Later als de film vrijwel alleen nog maar Frans is verdwijnt dat wel en wordt het best interessant om te kijken. Ik had niet verwacht dat de focus zou gaan naar de dader en hoe hij alles aanpakt, en dat we plots 3 jaar verder zijn en dat maakt wel dat het heel de tijd interessant blijft. Eng of spannend vond ik het overigens nauwelijks, al zijn die scènes dat hij de ontvoering 'oefent', zelfs nog op zijn dochter wel creepy.

3,5*

Het boek heb ik nooit gelezen.

Ondanks de leeftijd een verrassend goede film. Natuurlijk voelt e.e.a. wel wat gedateerd aan (de pacing, de montage en het acteerwerk) maar toch werkt de suspense. Ik vond de film niet zo eng als Stanley Kubrick blijkbaar beweerd heeft, maar het heeft een beklemmend sfeertje. Niet alleen de vermissing zelf, maar ook wat het doet met Rex; het niet of nooit zullen weten is misschien erger dan het gemis, en de film speelt met dat idee. Rex' obsessie met de vermissing had misschien iets heftiger gemogen (hij leek redelijk beheerst, ondanks dat zijn relatie strandt), en niet alles in de zoektocht is even sterk uitgewerkt, maar de slotact maakt veel goed, met een sterk einde.

3,5*

De ontvoeringfilm. Het is een subgenre waar ze de plank al eens durven misslaan, maar wat mij betreft mag deze Spoorloos perfect als blauwdruk dienen voor dit subgenre.

De kracht zit hem er vooral in dat George Sluizer veel aan de verbeelding van de kijker overlaat. Hoe Saskia precies werd ontvoerd en wat er nadien met haar gebeurd is, krijgen we pas op en einde te zien. Ook qua sfeer weet Sluizer het perfect aan te pakken, want het contrast met het zwoele vakantiesfeertje en ontvoering geeft een erg naar sfeertje. Bovendien zet de erg sterke openingsscène in de tunnel al meteen de toon van de film met een beklemmende sfeer.

Dit soort films vallen of staan met de badguy/ontvoerder en dat is in deze film met het personage Raymond Lenorme erg geslaagd. Misschien is hij een wat typisch personage met zijn uiterst normaal voorkomen en als de typische vriendelijke vader, maar Bernard-Pierre Donnadieu weet zijn personage wel een sterk Psychopathisch en beangstigend randje te bezorgen. Vooral de scène waar hij op het terras naast het tafeltje van Rex en Lieneke gaat zitten, bezorgde me koude rillingen, maar ook de manier waarop hij op een zeer rustige en rationele manier Rex opzoekt en hem alles vertelt, is erg sterk gedaan. Het einde is ook nog eens perfect met Rex die hetzelfde lot ondergaat als Saskia en levend begraven wordt en de camera die nadien nog even over de grond zweeft waar Raymond en zijn gezin vertoeven.

Sterke film en misschien wel één van de betere in dit genre. De opbouw is erg verzorgd, de sfeer zit erg goed en de ontvoerder is prima gecast.

4*

Een pareltje dat ik eerder niet had opgemerkt. Er zijn al veel films uit Nederland tot bij mij in Vlaanderen geraakt, maar zo zie je maar dat er nog altijd een grens is. Een jonge Gene Bervoets in de hoofdrol, zeer geschikt voor de rol als een man wiens vriendin plots verdwijnt en dat jarenlang niet kan lossen. Qua aankleding is dit een deel gedateerd met een budget waar je tegenwoordig de make-up bij een blockbuster niet eens kan betalen. Maar anderzijds heeft zo'n film ook niet de grote middelen nodig en is dat net de sterkte van de film. Het verhaal is stevig genoeg en Bervoets draagt de film met gemak. Geen wonder dat Kubrick zo'n grote fan was van deze film.