Chef (2014)

Een film voor en over foodlovers.

Liefde en passie voor het (bereiden) van eten en family bonding zijn zo'n beetje de hoofdthema's in deze vrolijke roadtrip. Het voorspelbare einde zie je mijlenver aankomen en dat maakt dat de film wat mij betreft wel een half uur korter had gekund.

Een pluim voor hoe de gerechten in beeld werden gebracht, dat zag er allemaal erg smakelijk uit. Die cubanos sandwiches, njam. Dat is wel wat anders dan die taaie bioscooppopcorn die ik tijdens de film probeerde weg te krijgen.

Erg fijne muziekscore ook, beetje funk (West coast poplock van Ronnie Hudson, lekkerrr nummer!) beetje blues (Gary Clark) en heel veel salsa. Leuk.

Aardig.

Alweer een tijdje geleden dat Favreau wat maakte. Z'n output is redelijk wisselend, maar een film als deze heeft hij best wel in de vingers. Hij neemt ook zelf nog eens de hoofdrol op, dus kan hij gewoon rustig z'n gang gaan.

Doet in het begin wat denken aan de Aziatische eetfilms. Als het maar suddert, alleen komt er daar meestal meer stoom vanaf. Het koken wordt in ieder geval érg smakelijk in beeld gebracht, toch niet onbelangrijk voor een film over een kok (leuk ook het stukje tijdens de aftiteling trouwens).

Verder is het vooral Leguizamo die positief opvalt. Beetje jammer dat hij niet bij de credits vermeld staat hierboven, want hij is naast het zoontje en Favreau toch zowat het grootste personage. Maar erg verwonderlijk is het niet dat acteurs/trices als Johansson (alweer) en Downey Jr wat meer naar voren gepushed worden. Erg veel zijn ze alleen niet te zien.

Hoewel het drama misschien iets teveel overheerst op sommige momenten, is Chef vooral een smakelijke, zonnige en opgewekte feel-good film geworden. Zelfs als het slecht gaat loopt alles nog wel redelijk vlotjes, eens in Miami aangekomen wordt alle negativiteit overboord gegooid en is er enkel nog maar plaats voor mooie gedachten en blije plotlijntjes.

Geen geniale cinema, maar het kijkt best lekker weg. Iets te lang en het had iets komischer gemogen, maar qua sfeer zit het verder wel goed en hoewel deze film waarschijnlijk veel te veel gekost heeft pretendeert het ook niet veel meer dan dat.

3.0*

Leuke feelgood movie.....helaas blijft de film wat vlak en zit er net even te weinig comedy in de film...het blijft wel onderhoudend genoeg om een leuke kijkervaring te beleven.

Downey Jr speelt zo,n kleine rol die had van mij niet hierboven genoemd hoeven worden.

En zeker niet bij de eerste drie namen.....Johanssen heeft een grotere rol.

Acteerwerk en camerawerk niets op aan te merken....leuke film voor de zondagmiddag.

Chef is gewoon een hele leuke film en tot nu toe de enige echte feelgood-film van dit jaar. Een roadmovie is vaak hetzelfde en ook Chef bewandelt dit pad, maar het gaat erom wat de Chef toevoegt aan dit verhaal en Favreau bewijst een hele goede Chef te zijn. En dan heb ik het nogmaals niet eens over de manier waarop al dat lekkere eten in beeld wordt gebracht, alles ziet er lekker uit. Een tip is dus ook om genoeg eten de bioscoopzaal mee in te nemen, want je zal het nodig hebben. Chef is fingerlicking-good.

‘Chef’ Review | Filmtakers

Toffe feelgood film met een onderwerp dat niet zo vaak aan bod komt. Goede soundtrack, regelmatig mooie shots, leuke sfeer en het acteerwerk is voldoende. Ik heb wel 2 minpunten, het 'social media' aspect ligt er wel erg dik op, en (zoals wel te verwachten) erg veel cliché's: slechte vader-zoon relatie wordt opgelost, gescheiden koppel komt terug samen, de veel te snelle makeover van de truck, de recensent is uiteindelijk de good guy,.... Desondanks toch een 3,5 omdat het de doorsnee zondagmiddag film echt wel overstijgt, zoals ik al zei: gewoon een leuke film!

"You're never going to be happy cooking for someone else."

Ik kan met zekerheid zeggen dat er één ding is waar ik een grondige bloedhekel aan heb, en dat zijn de ontelbare kookprogramma’s (en variaties hierop) die we de laatste jaren voorgeschoteld (hoe toepasselijk) krijgen op de televisie. Er zijn zelfs, hoe is het mogelijk, zenders zoals “24Kitchen” en “Njam” waar je het 24 uur op 24 uur kunt bekijken. Een mens kan niet eens rustig zappen op een doorsnee avond, of je komt weeral ergens een programma tegen waarin ze weer een of andere overheerlijke ovenschotel aan het prepareren zijn. De terminologie van bakken, flamberen, braden, stomen, fileren, Bain-Marie, stoven, pocheren, ragout, karameliseren, gratineren, glaceren, dresseren, concasseren en het hype-woord van de laatste jaren “cuisson”, ben ik nu eens kotsbeu gehoord. Het zijn niet de gerechten die me de strot uitkomen, maar wel het overaanbod aan televisieprogramma’s waar ze massaal en vol enthousiasme in staan te kokkerellen. Plots moet elke bekende keukenpiet of onbekende kookamateur al zwaaiend met een houten lepel zijn kunsten vertonen op de beeldbuis.

Waarom zou ik dan in hemelsnaam naar een film als “Chef” kijken ? Zeker als ik dan al op voorhand weet dat het voornamelijk over koken zal gaan. Misschien uit nieuwsgierigheid ? De enige aan koken gerelateerde films die ik heb gezien zijn “Ratatouille” (waar dan ook nog eens een rat aan de kookpotten staat) en “La Grande Bouffe” (maar deze film toonde de kunst van het koken wel op een heel andere lugubere manier). Misschien was het wel omdat Jon Favreau de hoofdrol voor zijn rekening nam. Niet dat ik hem al veel heb zien acteren. Hij had een kleine rol in “Friends”, schitterde in “The Break-up” en deed ook nog iets in “Iron Man” en “The Wolf of Wall Street”. Tevens was hij de regisseur van de eerste succesvolle“Iron Man”. Maar het is zijn uitstraling dat me overtuigde. Hij ziet er zo’n goedlachse,gezellige dikkerd uit die op een redelijk amusante en licht lispelende manier converseert. Aan de omvang van zijn taille te zien is hij waarschijnlijk ook een liefhebber van culinaire uitspattingen en bijgevolg geknipt voor deze rol als chef. En dan was er ook nog het plezier om Sofia Vergara als Inez, de ex-vrouw van Carl, in heel haar glorie te bewonderen. Wat een moordgriet. Ik begrijp niet wie van zo iemand wil scheiden. Ik kan me indenken dat haar billen er appetijtelijker uitzien dan die van het speenvarken dat Carl in het begin aan mootjes snijdt.

Lees mijn volledige mening hier ...

"Can you picture me driving around in a food truck?"

Voor dit soort films zou je willen dat er geur-tv uitgevonden was of in mijn geval een bioscoopzaal die zo nu en dan geuren vrijlaat van de appetijtelijke gerechten die de ronde doen.

Qua verloop gebeurt er eigenlijk niet eens zo veel; Carl die voor zichzelf start en ondertussen een band probeert op te bouwen met zijn zoon. Het gaat allemaal zonder obstakels op de weg. Maar dat mag de pret niet drukken, omdat er in al zijn simpelheid een vrij oprechte film wordt neergezet. Beginnende bij Jon Favreau die een sympathieke rol speelt, ondersteund door een gedegen supporting cast. Al lijken Robert Downey Jr. en Scarlett Johansson er meer te zijn om hun naam dan dat ze echt iets toevoegen aan het geheel.

'Chef' moet het dan ook meer hebben van de wijze waarop de liefde voor het eten wordt overgebracht. Het resulteert zich in heerlijke scènes waarin het ene gerecht na het andere wordt bereid. Als kijker kun je niet anders dan watertanden van al dat lekkers in beeld. De swingende soundtrack en een aantal luchtige momenten zorgen daarbij voor de juiste feel-good sfeer.

Het is alleen jammer dat de film te lang doorgaat zonder concreet naar iets toe te werken. Hierdoor worden enkele dingen tegen het - zoetsappige - einde aan te snel afgeraffeld. Tevens heb ik zo mijn bedenkingen bij het overmatig gebruik van Twitter.

Al met al best een vermakelijke film, hoewel een stukje diepgang en een snufje meer humor niet misplaatst zou zijn.

3,0 Sterren.

Leuke vrolijke zomerse feelgood film, waarbij al het heerlijke eten met geuren en kleuren van het scherm spat.

Ondanks dat het een behoorlijke cliché film was (ook met een zeer voorspelbaar verloop) vond ik het eenvoudige verhaal leuk en met name de uitvoering ervan. Dat kwam vooral natuurlijk door het vele heerlijke eten (de voorbereiding van het eten alleen al zag er fraai uit), maar ook door de cast die er zichtbaar veel plezier in had. En dan met name de vier hoofdrolspelers Jon Favreau (Chef Carl Casper), John Leguizamo (beste vriend en assistent van de chef), Emjay Anthony (zoontje van de chef) en Sofía Vergara (ex-vrouw van de chef). De laatste had een hele positieve en warme uitstraling in deze film. Een aantal veel bekendere acteurs en actrices hebben overigens in deze film ook een leuke korte rol.

Het verhaal bevat verder de nodige glimlach humor (mede ook dankzij de leuke korte rol van Robert Downey Jr die hem op het lijf geschreven was) en het einde was best mooi. De film staat hier betiteld als een pure komedie, maar persoonlijk vond ik het meer een Roadmovie / Komedie.

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze leuke vrolijke film.

Ondanks dat ik de film nergens vond sprankelen, ook maar ergens mij echt wist te raken, ondanks dat dit komedie is mij nooit een lachmoment gaf, en soms zelfs iets te veel voortkabbelde ga ik deze film geen onvoldoende geven. Simpelweg omdat hij op veel vlakken veel goed doet. De film heeft een mooie opbouw waarin de tijd wordt genomen, de muziek is aardig, nergens wordt de boel oversentimenteel en het is ook fijn dat er nergens van die typische terugvallen zijn waarin ineens iedereen met iedereen ruzie heeft en de hoofdpersoon peinzend voor zich uit zit te staren. Nee, het is heel fijn dat al dat soort clichés ons bespaard blijven. Verder kudo's voor het kind dat niet irritant is, een hele prestatie op zich, al helpt dat vermijden van clichés daar ook bij. Ja, éénmaal wordt hij boos, maar dat is op een frisse oprechte manier snel opgelost. 3,0*.

Jon Favreau zet met -Chef- een bijzondere feelgoodfilm neer, die vooral niet de intentie heeft om waar dan ook gecompliceerd te raken. Het verhaal kent ondanks standaard clichés over gebroken huwelijken en daarbij behorende stugge ouder/kind relaties nergens echt dieptepunten. Als stroman van zijn eigen gaarkeuken ligt het idee van de foodtruck al op het begin van de film in de rij der mogelijkheden. Hiermee weet je als kijker redelijk snel waar de regisseur met zijn verhaal heen wilt en is er nergens echt diepgang omtrent de karakter. Beschouwende als een luchtig tussendoortje is deze film met het hoge feelgood karakter zeker een aanrader. De cast met enkele bekende namen heeft er blijkbaar ook zin in, wat hier zeker aan meewerkt.

Waar zat ik naar te kijken? Een nieuw kookprogramma? Een road movie?

Het gaat over eten, verongelijkte kok die niets van socia-media weet, 10 jarig zoontje die aandacht vraagt, mooie ex, slijmerig kookvriendje(s) en boosaardige blogschrijver. Misschien had de schrijver iets van: verwezenlijk je dromen. Een cliché dus.

Geen film om nog eens te zien.

Chef is zoals door velen genoemd, een feelgood film, met als hoofdingrediënt: lots of food!

De film is een drama/comedy over een man, Chef Carl Casper, die zijn weg probeert terug te vinden, nadat zijn leven in de 'soep' is gelopen.

De focus ligt erg op het eten, de prachtige verse producten, de bereiding, de technieken en het verzadigde gevoel van de mensen die de heerlijke gerechten eten.

De vader-zoon relatie, de ex-husband and wife relative, the girl on the side relatie, deze waren eigenlijk maar bijzaak, en niet voldoende om de film meer diepgang te geven.

De bijrol van Robert Downey junior was erg miniem, doch wel leuk om hem weer even te zien. Zal hij ooit zijn Tony Stark karakteristieken kunnen afschudden?

Puur en alleen om de focus op liefde voor het eten, en de mooie shots: klein zesje.

3*

Regisseur Jon Favreau pakt het na een paar uit hun krachten gegroeide blockbusters ditmaal wat kleinschaliger aan met deze feelgood komedie. Net als de hoofdpersoon eigenlijk, gespeeld door Favreau zelf, die het als gelauwerd chefkok wat kleinschaliger wil gaan aanpakken na een reeks pijnlijke teleurstellingen. De film is aangenaam genoeg, met sympathieke personages en een lekker relaxed sfeertje, maar gezien de lengte is de plot te karig en qua montage had het allemaal wel wat strakker en inventiever gekund.

Het komt niet vaak voor dat ik een film niet afkijk, maar na ongeveer een uur Chef had ik het wel gezien eigenlijk. Wat een voorspelbare prut is dit.

"Chef" is een extreme feel good movie, en dat is op zich helemaal niet erg, sterker nog ik kan het genre doorgaans wel waarderen. Maar hier gaat het echt alleen maar om het opwekken van een gevoel, zonder dat er echt een film omheen gemaakt is: het moet vooral komen van de (niet bijzondere, wel vrolijke) muziek en van eindeloze montages en scenes over koken en eten kopen.

Wat er aan plot te ontwaren is, is flauw, sentimenteel en ongeloofwaardig, en ook de matige dialogen en het bijna compleet ontbreken van humor kunnen de boel niet redden. Het zit er allemaal in "for the sake of it" maar het mist iedere vorm van overtuiging.

Misschien geinig als een twee uur durende voedselreclame, als film niet aan te raden

De american dream, werk hard en alles komt goed.

Fijn simplistisch feelgood gedoetje, dat het vooral van de charme, de vrolijk gekleurde beelden en de leuke soundtrack moet hebben. Maar dat is ook allemaal prima in orde. Favreau en zijn sidekicks zijn goed op dreef en hebben er plezier in, en dat straalt van de film af.

Het is inderdaad niet echt een diepgaande topfilm, maar gewoon een verrukkelijk wegkijkertje.

Heerlijk eten en heerlijke muziek. Meer heb je soms niet nodig.

Ik begrijp de negatieve kritieken echt niet! Dan heb je waarschijnlijk net een #&$dag achter de rug ofzo, want als je hier geen lekker gevoel aan over houdt... dan weet ik het ook niet meer. Niet elke film hoeft een oscar nominatie te hebben voor mij. Als ik maar een leuke avond heb gehad, dat is het belangrijkste.

Chef is gewoon een lekker feelgood film over een vader en zijn zoontje. Zonder meteen al te zoetsappig te worden. Doe daarbij de swingende soundtrack en de liefde voor het chefsvak (wat ervan af spat) en je hebt een topper.

Een héérlijke feelgood movie die naar meer smaakt!

4*

ongelofelijk genoten van deze film, je krijgt gewoon trek van al het eten dat langs komt, lekkere muziek ook.

De Cast is natuurlijk al "star packed", daar is dus weinig mis mee.

Leuk hoe een vader nog heel wat kan leren van zijn 10 jarige zoon en ook omgekeerd, hoe ze steeds dichter bij elkaar komen.

Wat mij betreft een echte aanrader.

Ik heb me heel erg vermaakt met deze film. Kreeg natuurlijk wel erg honger en ook wel zin om uitgebreid in de keuken te staan. Het concept is vrij simpel en het eerste uur had wellicht wel iets vlotter mogen gaan, maar vond het verhaal ook leuk. De chemie en humor was ook erg aanstekelijk, maar dat is ook wel te verwachten als je allemaal vrienden cast. Leguizamo is sowieso redelijk ondergewaardeerd vind ik. En gelukkig heeft Vergara het ook subtiel gehouden (en niet zo overdreven als haar interviews en Modern Family). Achteraf had het 'roadtrip' gedeelte wel wat een groter onderdeel mogen zijn. Verder ook uitstekende muziek en leuke bijrolletjes.

4*

Heerlijke film waarin de chefkok door ontslag een foodtruck aanschaft en op weg gaat.

Heel leuk en grappig uitgevoerd, en mooi hoe het zoontje erin betrokken wordt.

Verder een vrij simpel verhaal, maar wat heb ik genoten van deze film.

Ik ben inmiddels hard op zoek naar het recept van die gegrilde broodjes.

Van mij mogen er neer van dit soort films komen.

De dramedy. Chef heeft van beide eigenlijk niet zoveel bijzonders op het menu, maar het heeft wel een smaakmaker in huis. Een dikke dosis plezier. Of het nu goed of slecht gaat met de kok, Favreau schakelt vlot en slaat zich er met speels gemak doorheen. En dat telt dan vooral wanneer het even zwaar dreigt te worden, want ik zit echt niet te wachten op al te sentimentele rotzooi in dit soort films.

De keren dat het vol voor de lach gaat, werken niet eens zo goed. Nou ja, als Downey Jr. eventjes zijn act komt opvoeren, dan wel, maar iets als Russell Peters' bijdrage hangt er maar wat bij. Het is veel meer de prettige interactie tussen de cast die het filmpje glans geeft. Met de restanten van het gezinnetje wordt het doorgaans harken en tegenwerken, maar hier staan de neuzen in dezelfde richting.

Vooral in het slot komt dat goed tot uiting. Menig Hollywood schrijver die er nog een kleverige hobbel in zou hebben gepend, je zit er gewoon op te wachten dat de boel nog eens in duigen valt, maar Favreau gaat onverstoorbaar door met zijn zonnige feel good film. Het jochie doet leuk mee en de film krijgt een stevige boost door de meest vrolijke muziek. Ontwapenend en om honger van te krijgen.

Wist niet zo goed wat dit moest worden, en eigenlijk weet ik dat nu ik het gekeken heb nog niet echt.

Ik wilde eerst schrijven 'het is natuurlijk bovenal een film over eten', maar eigenlijk vind ik het bíjna een coming-of-age-film. Voor de jongen is best een grote rol weggelegd. Leuk hoe hij van zijn vader onvergetelijke herinneringen meekrijgt. Je ziet al voor je hoe hij als volwassene terugdenkt aan die ene zomer waarin hij met zijn pa meemocht op de foodtruck en zijn eerste mes (en biertje) kreeg.

In het begin stoorde ik me aan de prominente rol die weggelegd is voor Twitter en de tekstberichtjes in beeld - iets te vaak gezien in films de afgelopen jaren. In een wereld die al zo doordrenkt is van sociale media had ik er niet zoveel zin in dat het in films ook nog eens terugkomt, maar uiteindelijk werkt het wel in het geheel. Het is nu eenmaal de moderne realiteit dat internetexposure je kan maken of breken.

En dan natuurlijk het voedselaspect, dat ik behoorlijk origineel vind. Het speelt in op de hedendaagse trend van kookprogramma's en foodbloggers, maar dan in filmvorm. Mensen die van eten houden zullen dit zeker waarderen als een kunst op zich. Hoe het in beeld gebracht is, maar ook de passie waarmee erover gesproken wordt.

Daarnaast komt de luchtige sfeer met de collega van Carl erg goed over, leuke scenes zijn dat.

Ja, ik merk tijdens het schrijven van dit stukje dat ik eigenlijk positiever ben dan dat ik tijdens het kijken dacht. Ik wist soms niet wat ik met het geheel aanmoest, omdat er soms best 'awkward' stukjes inzitten. Het hele Robert Downy Jr. gedeelte sloeg totaal nergens op, net zoals oom agent die op de foto wilde met Carl. Maar afgezien van hier en daar wat dode momenten is het best een originele film. Qua sfeer (en vooral) thema heb ik nog niet vaak iets vergelijkbaars gezien.

Ben trouwens benieuwd hoe deze film over een jaar of 20 overkomt, want is allemaal erg '2014'.

4*

Ik heb geen flauw benul van het verloop van de carrière van Jon Favreau, maar als je een film schrijft, regisseert en daar zelf de hoofdrol in speelt over een kok die de wereld van de haute cuisine verruilt voor een plek waar hij vrij is om te koken wat hij wil, is het voor de kijker lastig daar geen allegorie in te zien. Men zou zich ook geremd kunnen voelen om er een recensie over te schrijven, aangezien de film minstens één tirade tegen critici bevat. Gelukkig heb ik nog altijd vrijheid van meningsuiting, en bovendien spreekt Jon naar ik aanneem geen nederlands, en heb ik geen Twitter-account.

Hij lijkt zich met deze tirade alvast in te dekken, en dat is begrijpelijk, want Chef is meer dan een beetje 'self-indulgent'. Over de duur van de film geeft Favreau ons genoeg om ons aan te ergeren, van sterren-cameo's die geen zak toevoegen (m.n. Scarlett Johansson) tot waarschijnlijk grappig bedoelde maar verwarrende Judd Apatow-momentjes (die agent die een foto wil), tot zelfs een combinatie van beide (Downey Jr).

Favreau komt er een heel eind mee weg, gewoon door het hart op de juiste plek te hebben, locaties goed uit te kiezen, en een bij vlagen retestrak gevoel voor komische timing aan de dag te leggen. Chef is op de juiste momenten schattig en kleurrijk zoals alleen de beste feelgood-films kunnen zijn.

Het echte probleem ontstaat halverwege de film, als Favreau blijkbaar besluit dat zijn karakter wel genoeg te verduren heeft gehad, en we beginnen aan wat omschreven kan worden als een happy end dat drie kwartier duurt. Slechte beslissing: net íets meer conflict had deze film al naar een hoger plan kunnen tillen. De conclusie klinkt dan al snel als een flauwe mop: die film over die dikke kok, weet je wat ik daaraan miste? Dramatisch gewicht.

Chef is een prima feelgoodmovie met lekkere beelden van eten en aardige plaatjes. Het is echter niet de super goede film waar ik op hoopte en dat is wel jammer. Het eerste uur is wat te traag en er komen aardig wat cliché's langs. Daarnaast zijn er wat overbodige bijrollen en sloeg het stuk met Downey Jr. nergens op. Voor de rest wel gewoon een goede film, Favreau en Vergara beiden een prima rol maar met name het ventje doet het goed. 3.5*

Deze 'Chef' wordt nooit echt bijzonder maar kijkt behoorlijk lekker weg. Een ultiem tussendoortje, zo kan ik de film wel omschrijven.

Een aangenaam verhaal wat nooit te sentimenteel of te zwaar wordt. Aan de andere kant is het ook niet echt een komedie want ik heb geen enkele keer moeten lachen of iets dergelijks.

Favreau speelt ook nog eens de hoofdrol, naast z'n werk als regisseur, en doet dan niet onverdienstelijk. Met de rest van de cast is ook weinig mis, al is de rol van Robert Downey Jr. wel een hele magere.

Prima film, voldoende.

Een voortkabbelende film die niet echt een bepaalde richting in gaat, maar anderzijds ook niet vervelend wegkijkt. Het einde is wel flink afgeraffeld, maar de hoofdpersonages zijn redelijk sympatiek. Voor de verandering ook een kind dat mij niet irriteert in een film.

Uitstekende film waarin een chefkok gaat werken in een foodtruck na een slechte recensie. Een heerlijke film (niet alleen vanwege de smakelijke gerechten die voorbij komen) met een lekker vlot tempo. Leuke personages en een fijne cast. Met liefde en plezier gemaakt door Jon Favreau, en dat straalt ook in alles door.

film reviews in 100 woorden: Chef (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

Chef heeft zijn hart op de juiste plaats maar laat het verhaal hier en daar wat aanbranden. De sterkste momenten in deze film zitten in de eerste en de laatste 20 minuten. Het verhaal is dan misschien imperfect, maar de acteurs brengen deze film naar een hoger niveau en lijken er ook nog plezier in te hebben. Dustin Hoffman, Oliver Platt, John Leguizamo en (vooral!) John favreau zijn de perfecte ingrediënten voor “Chef” … wel wat teleurgesteld in Johansson en Downey Jr. Verwacht misschien niet te veel van deze film en je zult gegarandeerd 2uurtjes genieten van dit eenvoudige gerecht.

3.5*

Heerlijk sfeervolle feel good film met een meer dan fijne soundtrack!

Het begint allemaal niet ontzettend boeiend bij Chef, maar het moment dat de setting en muziek veranderen naar Miami, neemt de sfeer het voortouw en dat brengt het eenvoudige verhaal van Chef naar een hoger niveau. De sfeer is absoluut datgene waar de film het van moet hebben, aangezien het een simpel verhaal is, waarvan je weet hoe het af gaat lopen. Dit is wel wat de makers goed hebben gedaan en dat maakt tot een film die heerlijk wegkijkt en waarvan ik een beetje swingend in mijn stoel ging zitten.

*3.5