Due Occhi Diabolici (1990)

't eerste verhaaltje van Romero is best leuk gedaan en verdient wel 3,5 ster, maar Argento's filmpje is weer lekker onsamenhangend en vaag (ben ook nooit zo weg geweest van Argento-films) en kan niet geredt worden door Harvey Keitel. Het viel nog mee dat ie niet weer allemaal gekleurde lampen op de set had gebruikt...2,5 ster. Dus 't geheel krijgt 3 sterren...

Alhoewel ik mij een fan mag noemen van Dario Argento's werk kon "the Black Cat" met absoluut niet bekoren. Ik heb het zo al niet echt op horror met dieren -ik vind dat gewoon niet eng-, maar hier is zelfs het verhaal totaal oninteressant. Van de typische Argento-sfeer is niets te bekennen.

Het eerste verhaal in de film is nog iets beter, maar overtuigd ook niet echt. Wel leuk om de hoofdrolspeelster uit "the Fog" nog eens aan't werk te zien.

Al bij al een ondermaatse film, ondanks de aanwezigheid van twee topregisseurs.

Mijn oordeel: een slechte 1,5/5

Vanaf 22 mei 2008 in Nederland op dvd.

Ben ik heel blij mee aangezien ik dario Argento en George A. Romero 2 horror meesters vind. Hoop dat ie in de videotheek bij mij komt. anders maar kopen

Stijlvolle Argento meets zombielegende Romero. Twee grootmeesters slaan de handen in mekaar in Two Evil Eyes, wat oorspronkelijk een vierdelige anthologie moest worden met Craven en Carpenter er nog bij. Helaas is het bij twee delen gebleven. Overkoepelend zijn er de effecten van Tom Savini die nog maar eens laat zien dat hij de onbetwiste autoriteit is op het vlak van bloederige make-up en gore.

The Facts in the Case of Mr. Valdemar: Sfeervol verhaal dat oldschool horror verenigt met een gezonde dosis moraal. De vertelstructuur en de inhoud doen wat denken aan de verfilmde DC-Comics in Creepshow. Bij momenten lekker goor, nergens echt spannend, maar mooi gedoseerd en inhoudelijk oerdegelijk.

The Black Cat: Een zwarte kat maakt een arrogante misdaadfotograaf het leven zuur... Leuke soundtrack nog, maar voor de rest als Argento-film vrij onherkenbaar. De gekende stijlkenmerken ontbreken en dat is een beetje een gemis. Dit tweede deel is niet zozeer slecht, want het kent ook z'n sterke momenten, maar het verwachtingspatroon dat je op voorhand hebt wordt nooit volledig waargemaakt.

Conclusie: wisselend in kwaliteit zoals dat bij de meeste anthologieën met grote regisseurs het geval is. Op zich interessant kijkvoer allemaal, maar écht klassiekermateriaal zit er nooit in.

Argento & Romero als regie en Savini als special Make-up effect's klinkt veelbelovend. Het verhaal van Romero werd pas na ong. 30 min. spannend en leuk. daarvoor vond ik het een beetje saai allemaal. Wat erg irritant was was 1 camera bij Ernest in zijn kamer. Daar was de hele tijd een soort vlek aan de zijkand van het beeld. Iets heel raars iig.

Morgen het andere deel maar eens kijken en zal dan pas mijn stem geven

The Black Cat vond ik beter. Het was spannend. redelijk wat gore (vooral op het laatst) en het verhaal vond ik gewoon beter.

Ik had veel maar dan ook veel meer van de films verwacht. Beetje jammer

Romero 2,5 *

Argento 3/3,5*

Een amusant tweeluik waarin Romero en Argento, twee grote namen in de wereld van de horrorfilm, hun stempel goed op hun eigen product hebben kunnen drukken. Jammer inderdaad dat het vierluik met Craven en Carpenter uiteindelijk niet doorging, maar aan de andere kant hebben we er toch nog twee aardig vermakelijke horrorverhalen van een uur voor teruggekregen.

Het verhaal van Romero is bijzonder rustig opgebouwd en lijkt vooral de nadruk op drama en karakterontwikkeling te leggen. Zeker niet vervelend, maar het had wel ietsjes meer tempo mogen hebben. Tegen het einde gaat Romero een beetje los en samen met Savini weet hij er een horrorwaardig slot aan te geven. Filmpje deed mij net als Halcyon qua vertelstijl, inhoud en looks denken aan Romero's Creepshow uit 1982.

In Argento's verhaal gaat het allemaal een stuk sneller en er gebeuren veel dingen in dat kleine uurtje. Keitel speelt een prima hoofdrol en ook hier is het werk van Tom Savini (tevens te zien in een klein rolletje) weer uitstekend voor elkaar. Argento's verhaal springt hier en daar echter behoorlijk van de hak op de tak. Maar over het algemeen wist dit segment, net als die van Romero, prima te boeien.

Tja, in een toplijst van meest geslaagde horrorfilms zullen we The Black Cat en The Facts in the Case of Mr. Valdemar nooit tegenkomen, maar fans van het genre, en zeker van de twee bovengenoemde heren, zullen zich er waarschijnlijk prima mee weten te vermaken. Sure, beide hebben veel beter werk afgeleverd, maar als hapklaar tussendoortje is Two Evil Eyes helemaal zo slecht nog niet.

Ruim 3 sterren.

Onderhoudende verfilming van twee klassieke griezelverhalen van de grootmeester Edgar Allan Poe. Het origineel van de schrijver was magistraal, deze moderne adaptatie kan daar helaas niet aan tippen, want met het oorspronkelijk verhaal wordt toch een loopje genomen. Ondanks het feit dat Argento en Romero zeker naam gemaakt hebben in de horrorwereld, ontbreekt de romantische angstsfeer die ik wel terugvond in Poe's vertellingen. Ik had liever het gegeven in de negentiende eeuw gesitueerd gezien. Toch zit de spanning erin.

Nipt drie sterren - met toch een voorkeur voor de Zwarte Kat.

Deze film of films hoe je het ook wilt noemen vond ik ronduit de slechtste uit de mr.Horror reeks. Ronduit alles was slecht en zag er vrij goedkoop uit. Om te beginnen waren beide verhalen gewoon slecht en ging in mijn ogen nergens over. Beeldkwaliteit dvd was ook niet echt best. Het zag er allemaal een beetje oud uit met een hoop softe beelden en ook nog een hoop beschadigingen en vuiltjes in het beeld. Wat eigenlijk niet meer zou mogen. De dvd bevat twee tracks een 5.1 en een 2.0 en die 5.1 is niet best. Klinkt eigelijk voor geen meter om het netjes te zeggen. Nu moet ik wel zeggen dat dat in het eerste filmpje iets meer het geval was. Dus mijn advies gebruik de 2.0 track. Ik vind het jammer dat ik voor het eerst een film uit de Mr.Horror reeks een onvoldoende moet geven en nog een dikke ook maar helaas. Voor mij is de film zeker niet meer waard dan 1,5* en zelfs dat is misschien wel aan de hoge kant. Het is trouwens de tweede film uit de reeks die ik een onvoldoende heb gegeven (Zombie Honeymoon had ik 2* gegeven).

Bijzonder goed geslaagd tweeluik. Zowel Romero als Argento weten zich goed raad met hun uur film en creeeren zeer entertainende en spannende verhalen. De qua licht zeer contrastrijke shots dragen goed bij aan een naare sfeer.Hele goede horror.

The Facts in the Case of Mr. Valdemar: 2,0*

Wat een teleurstelling was dit segment. Het verhaal kan, ondanks interessante elementen, nauwelijks boeien en de personages zijn, hoewel ze het aardig doen, kleurloos. Sfeer bevat het nauwelijks, spannend is het al helemaal niet en cinematografisch gezien een saaie bedoeling. Gemaakt met bar weinig fantasie, inspiratie, originaliteit, ... Gewoon een 'gepimpte' Murder, She Wrote plotje maar dan zonder Jessica Fletcher.

The Black Cat: 3,0*

Een sfeervolle Argento, ook qua cinematografie, zonder dat het zijn bekende kenmerken bevat. Keitel doet het prima alsmede John Amos is een standaardrol. Het is alleen jammer dat het soms kort door de bocht gaat en ook onnodige zijpaden (en personages) neemt. Grootste minpunt is in mijn ogen de muziek dat monotoon is, maar vooral veels te up-tempo. Het hoort misschien bij de personage van Keitel, maar past niet bij de film. Verder mis ik de echte spanning, maar krijg meer het idee van een detective met thrillertintjes. Desalniettemin vermakelijk en met sterke punten.

Grote namen, en dan bedoel ik ook echt grote namen, maar toch een beetje een tegenvallend resultaat.

Dit is eigenlijk de eerste in de Mr. Horror serie waar ik niet echt van onder de indruk was.

Wel leuk om de vrouw waar ik vroeger smoor op was weer eens te zien acteren, Adrienne Barbeau.

Waarom ik smoor op haar was, waarschijnlijk omdat ik als klein jochie haar borsten had gezien in Swamp thing.

George A. Romero en Dario Argento. Twee namen waar je toch wel wat van mag verwachten. Het eerste verhaal was nou niet echt Romero stijl. Ik had liever iets meer gore gehad dan het saaie verhaaltje. Het eerste verhaaltje kon me dan ook niet veel boeien en was een lange zit pm door te komen ondanks de korte speelduur.

een 2,0 voor het eerste verhaaltje.

Dan het tweede verhaal.

Deze was erg sfeervol en Harvey Keitel deed het erg goed.

Muziek was in deze ook wel erg sfeervol.

Deze was dus wel goed met sterke momenten.

Ik dan ook liever het verhaal van Argento had ik dan ook liever wat langer uitgewerkt gezien en dan het eerste verhaal weggelaten.

Een 3,5 voor het tweede verhaal.

Romero's deel is best aardig te noemen. Het is geen hoogvlieger, maar kent enkele fraaie effecten. Meer spanning was wel leuk geweest. Argento's bijdrage is meer de moeite waard, bevat meer spanning en is bij vlagen best griezelig. Keitel zet zoals altijd weer een goede rol neer.

Qua opzet doet het aan als een voorloper op de recente serie Masters of Horror. Grappig genoeg bevat deze ook een aflevering over de zwarte kat. Net als bij de horrorserie zijn Two Evil Eyes geen klassiekers, maar best aardig te noemen.

Zoals bijna alles van Dario Argento kan ik niet waarderen, wederom deze ''Black Cat'' episode niet. Romero's film is daarentegen zoals gewoonlijk goed. 3***

The Facts in the Case of Mr. Valdemar:

Film komt een beetje langzaam op gang, de personages worden uitgebreid voorgesteld en het acteerwerk is meer dan prima.

Helaas is het nogal saai, het is totaal niet spannend, en ook ietwat voorspelbaar. Het is nogal sfeerloos en grijs. Het leek ook nogal lang te duren, terwijl het dat niet was.

2*

Straks maar is het filmpje van Dario kijken.

The Black Cat:
Beetje flauwe, aparte film. Op zich niks mis mee, maar het weet nergens te overtuigen. De hoofdrolspeler doet het aardig, maar ook niet meer dan dat.
De zwarte kat is eerder irritant dan eng. En die droom waarin hij wordt opgehangen voor het doden van de kat sloeg werkelijk nergens op, heb er meer om moeten lachen.
Bij vlagen is de film wel spannend, en de hoofdrolspeler is op zijn eigen manier ook wel weer angstaanjagend. Maar zoals al eerder gezegd weet het niet te overtuigen.

1*

Wat een totaal maakt van 1,5*

The Fact in the Case of Mr.Valdemar is hier het zwakke broertje. Het verhaal komt langzaam op gang en biedt weinig spanning. Naar het einde toe wordt het zelfs belachelijk.

Het tweede verhaal, The Black Cat , is gelukkig heel wat beter.

Het verhaal biedt hier meer suspence en Harvey Keitel is ook een meerwaarde.

Ook de scènes met de kat zorgen voor een eng sfeertje.

5/10

Het eerste verhaal is zonder twijfel het beste, wat wil je met cultactrice Adrienne Barbeau. Geweldige vrouw en perfect voor deze rol. Het verhaal bouwt zich langzaam op, maar stoort nergens. Een paar goede schrikmomenten en enkele spannende scènes.

Ik had om eerlijk te zijn wel iets meer goor verwacht, zeker van deze twee horrormeesters. Dit viel wat tegen.

Het twee verhaal is iets minder. Fijn dat we op het einde een embleem krijgen met de tekst dat er geen dieren psychische of fysische schade hebben geleden, want zo zag het er allesinds soms uit. Helaas is het een heel onsamenhangend verhaal en dat ik ook meteen het enige kernmerk dat je kan toewijzen aan Dario Argento, voor de rest zitten de traditionele elementen van hem er niet in.

Leuk om eens gezien te hebben, maar ik twijfel sterk of er volgende week nog veel van gaat blijven hangen.

Wel een masterlijke soundtrack YouTube - Pino Donaggio Due Occhi Diabolici.

The Facts In The Case Of Mr. Valdemar

Het eerste deel van deze tweeluik is niet eng, maar vooral luguber. Een lekker horrorverhaaltje in klassieke setting. Twee verdorven personen krijgen uiteindelijk datgene wat zij verdienen. Het einde is dus lekker smakelijk. De locatie (traditionele villa, doet het altijd goed), de muziek en het camerawerk zijn heerlijk sfeervol. Het hypnose element is erg origineel toegepast. Jammer de focus van de film niet helemaal goed ligt, want de gevolgen van het toepassen van hypnose op stervende personen had best verder uitgewerkt mogen worden. Wat is Adrienne Barbeau een lelijk mens trouwens. Past wel bij de karakter van Jessica.

3,5/5


The Black Cat

Minder sfeervol dan de vorige, maar wel een stuk leuker. Sowieso scoort The Black Cat beter, omdat er meer gore en schrikmomenten in zitten. Het verhaal zit daarbij gewoon interessanter in elkaar. Harvey Keitel zet uitstekend een misdaadfotograaf neer. De kat doet het best gaaf eigenlijk. Dat vond ook mijn kat die na het eerste krijsen al op zoek ging naar de ruziezoeker. Een ding heb ik geleerd: katten kunnen of niet zien wat er op het beeldscherm gebeurt, of kunnen dat niet verwerken.

Anyway, de film is lekker sinister. De demonische kat blijft de weinig sympathieke hoofdpersoon plagen en draait heerlijk door met alle gevolgen van dien. De droom is overigens een heel gave toevoeging. Zag er lekker cultig uit. Ook dat in het witte befje van de kat de lotsbestemming is van Rod. Zodoende is het einde niet bepaal verrassend, maar de slotscene is wel vreselijk gaaf. De Psycho achtige soundtrack is leuk gekozen. Erg leuke film en uiteindelijk een heel goed project. Gewoon een soort voorloper van Masters of Horror.

4,5/5

Dat klinkt idd weer erg goed. Pino Donnagio

Due Occhi Diabolici oftewel Two Evil Eyes staat op de nummer 16 in de Top 25 met de beste Horrorfilms van de jaren '90. Vanaf 7 oktober tellen we dagelijks af met een nieuwe titel uit de '90s Horror Top 25 om op Halloweenavond de nr. 1 vrij te geven.

Voor de video: '90s Horror Top 25 - nr. 16 Two Evil Eyes

Net als het geval was bij Creepshow en Cat's Eye mag ik die films waarbij men meerdere horrorverhalen in het product stopt graag zien. Helemaal deze keer: Romero en Argento (laatste eindelijk eens met een compleet Amerikaanse cast, ik trek die halve Italiaanse casts nooit goed) met hulp van Tom Savini, gebaseerd op de werken van Edgar Allen Poe! Wat kan daar nu mis mee gaan?

Het eerste verhaal The Facts In The Case Of Mr. Valdemar vond ik persoonlijk qua verhaal en sfeer het beste. Goed acteerwerk en een fijn luguber sfeertje zorgen voor een fijne opening. Jammer dat de film de mist in gaat met het matige uitwerking van de grote plotwending: die Others zien er uitzonderlijk teleurstellend uit met hun strakke witte pakjes, waardoor een groot gedeelte van de sfeer op het einde verloren gaat. Desalniettemin intrigeert dit verhaal het meeste van de twee.

In het geval van The Black Cat moet ik toegeven dat ik de positieve feedback over Keitel's acteerwerk nog niet helemaal begrijp, want zo sterk vond ik hem absoluut niet. Niet slecht, maar die afgang naar waanzin had veel duidelijker weergegeven kunnen worden. Qua gore viel hier wel een stuk meer te genieten dan het geval was in het eerste verhaal en ook de zwarte kat is een eng mormel (ik ben dol op katten en heb ook een zwarte kat, maar als hij zich zo zou gedragen als in de film, dan had ik hem waarschijnlijk ook al lang naar een asiel gebracht). Qua regie is Argento's werk ook beduidend beter dan dat van Romero.

Alles bij elkaar vind ik het alsnog moeilijk om een verhaal echt boven het ander te zetten, al was The Black Cat hoogstwaarschijnlijk de winnaar geweest als men het verhaal wat minder had afgeraffeld, terwijl The Facts In The Case Of Mr. Valdemar heel veel profijt had gehad van betere creature effects. Alsnog een erg sfeervol product.

1990? ik dacht eerder aan 1970! dit tweeluik is traag, verouderd en heeft weinig met E.A Poe te maken uit nostalgie kan het leuk zijn om te kijken, maar voor de spanning of het puntje op de stoel

is er echt niet bij, ja een paar leuke scenes zijn er zowel in de eerste als tweede film maar de gemiddelde horrorliefhebber komt bedrogen uit

2 sterretjes

Het klinkt op papier prachtig om grote iconen van het horrorgenre te verenigen voor een filmproject. Helaas, of wellicht ook maar goed, bleef het bij hen twee en kregen Wes Craven en John Carpenter niet de kans om hun segment te regisseren. Gezien het feit dat ze alle gebaseerd zouden zijn op korte verhalen van Edgard Allen Poe, zou de tijd per segment waarschijnlijk op zo'n 30 minuten per stuk uitkomen. Met slechts twee regisseurs is die speelduur aanzienelijk opgevoerd, wat de uitwerking ten goede zou kunnen komen.

Het segment van Romero is, met bovenstaande positieve gedachten in het achterhoofd, enorm matig. Het concept van het oorspronkelijke verhaal is onnodig veranderd, uitgerekt en kent geen greintje spanning. Ook is het onbegrijpelijk waarom er twee totaal kleurloze karakters op de voorgrond staan en er een (onnodig) moraal in verwerkt is. Slaapverwekkend. (1.5 sterren)

Daarentegen is het segment van Dario Argento van een behoorlijk hoog niveau. Niet alleen is dit segment wel spannend, maar kent het ook een broeierige sfeer en flink tempo. Harvey Keitel schittert in een van zijn betere rollen. Jammer genoeg is de film op visueel vlak wat kleurloos in vergelijking met veel ander werk van zijn hand. Dit segment had meer speelduur verdiend. (4 sterren)

Beiden segmenten blinken uit in de meer dan uitstekende muziek van Pino Donaggio en de prachtige creatieve uitingen van Tom Savini. Gemiddeld gezien komt Due Occhi Diabolici nog net aan een voldoende door het goede deel van Argento.

Oef! De meesters aan 't werk. Zowel op de regie stoel als achter de schermen. Savini is onovertroffen. Alleen dat einde van Argento's 'The Black Cat' is al onvergetelijk. Harvey Keitel speelt ook fantastisch. Ondanks het uitblijven van z'n typerende stijl is het een erg fijn uitgewerkt verhaaltje waarin de nodige druk op het hoofdpersonage goed voelbaar is gemaakt.

Romero is echter aan de winnende hand met een stijlvol zombie segment. Jammer dat hij dit toch op een gegeven moment in z'n carrière los heeft gelaten. Geweldige soundtrack met een scherpe cast. Bij tijd en wijle zelfs behoorlijk creepy. Qua concept zowel op papier als in de uitwerking simpelweg treffend.

Alweer een sterke keuze in de reeks van Mr. Horror.

Meh

Beide segmenten scoren meer dan voldoende waarbij het filmpje van Argento als beste er uit komt. Romero koos er voor om weer een film over zombies te maken, maar dit keer met een originele insteek. Het samenspel tussen Barbeau en Zada eiste echter de hoofdrol op en zorgde voor de meeste spanning. Boeiend om te zien hoe de twee met de uitzichtloze situatie omgingen.

De locatie is goed gekozen en deed me een heel klein beetje denken aan het eveneens sfeervolle Castle Freak; het voortdurend heen en weer geloop naar de kelder. De legendarische Savini heeft voor de special effects gezorgd waar uiteraard ook niks op aan te merken is. De geluidseffecten bij de moorden lieten wel te wensen over. Het slot is behoorlijk angstaanjagend, maar uiteindelijk een tikkie over de rand.

Argento gaat meer voor stijl. Niemand gelooft meer in zwarte katten die ongeluk brengen, maar er zijn ontelbaar veel verhalen over verteld. Dat weerhoudt de Italiaan echter niet om het nog maar eens te vertellen. In vergelijking met Barbeau en Zada zie je meteen dat Keitel een hele grote is. Zoals vaker acteert hij een door waanzin gedreven gek met verve. De druk neemt alsmaar toe, te merken aan de hoeveelheid mensen die naar het huis belde en aan de voordeur stonden. Ik werd er op een gegeven moment een beetje melig van.

Het gemartel van de katten is soms akelig, maar uiteraard zijn er geen dieren echt gewond geraakt. Geweldige soundtrack ook. En wederom is het Savini die met zijn kunstwerk een onvergetelijk goor einde verzorgd.