Due Occhi Diabolici (1990)

Onverwacht fijne verrassing, waarbij ik na het wat saaie eerste deel weinig hoop had voor het tweede, dat gelukkig heel veel goed maakte. Een ingetogen Argento... fijn om te zien. Spannend, sfeervol, en Keitel is altijd leuk. 3,5*

Tom Savini's FX - Two Evil Eyes - YouTube

Leuke achter-de-schermen docu met Tom Savini!

Een samenwerking tussen de twee Horror-meesters Dario Argento en George A. Romero kon ik natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan.

In dit tweeluik eigentijdse Edgar Allan Poe-verhalen spelen o.a. Harvey Keitel, Adrienne Barbeau, Ramy Zada en Tom Atkins (Halloween 3, The Fog). Het eerste verhaal The Facts in the Case of Mr. Valdemar is een sfeervol verhaal over wraak vanuit het graf. Het speelt zich af in een mooi klassiek huis en is op een degelijke manier uitgevoerd. Ook de zombie van Tom Savini ziet er weer goed uit, in een achter-de-schermen video laten ze zien hoe ze het 'bevroren effect' hebben gemaakt. De stijl deed me een beetje denken aan Creepshow, maar dan niet meer comicbook-achtig.

Het tweede verhaal The Black Cat is waarschijnlijk het meest verfilmde Poe-verhaal, ik heb er hier nog een van Lucio Fulci en een van Stuart Gordon liggen. Toch is deze versie van Argento zeker de moeite waard. Wat minder sfeervol als het vorige segment, maar toch wel veel beter. Harvey Keitel speelt bijzonder goed als de misdaad-fotograaf (hij had best een hele film lang door kunnen gaan). Ook zit dit segment vol met verwijzingen naar andere Poe-verhalen en is het spannend.

Dit is al de zoveelste film van Argento met katten en ook hier vind ik het weer moeilijk om aan te zien hoe een kat wordt gemolesteerd. Gelukkig zag je al wel dat Keitel eigenlijk niet zo lomp met de kat was als moet lijken en hoewel de kat veel boze geluiden maakt lijkt het er eerder op dat hij honger heeft. Tom Savini heeft zelfs een animatronic moeten maken van de kat omdat hij niet boos wou kijken. Achteraf kwam trouwens ook nog de melding dat er geen katten zijn mishandelt of gedood tijdens de productie van deze film.

Dario Argento startte het project met de bedoeling met 4 horror-regisseurs samen een film te maken. John Carpenter en Wes Craven wilde helaas niet meedoen. Toen Argento tijdens de productie het idee kreeg om een tv-serie te maken, met iedere film geregisseerd door een andere regisseur vond Romero dat wat teveel van het goede, dus bleef het bij deze film. Dat idee is later in Masters of Horror gebruikt (daar deed Carpenter dan wel weer aan mee).

Beide segmenten zijn erg mooi opgenomen, aan het begin zitten ook schitterende beelden van Poe's standbeeld (de cinematograaf Peter Reniers heeft later dan ook aan Breaking Bad gewerkt). Alleen jammer dat de film niet in widescreen is, zoals we gewend zijn van Argento. De muziek van Pino Donaggio (Brian De Palma's vaste componist) was ook erg goed. Het eerste segment heeft een wat meer klassieke soundtrack, waar de tweede een heerlijk Italiaanse soundtrack heeft met 80s synthesizer-klanken. De special effects en gore zijn echt top en verder is alles ook nog typisch 80s. Heb het idee dat dit een van de laatste goede Argento's gaat blijken.

Alles bij elkaar een zeer geslaagd tweeluik dat het zeker waard is om te bekijken, al is het al om het acteerwerk van Harvey Keitel en de effecten. Ook mooie Italiaanse poster trouwens.

Nou, the Stendhal Syndrome met zn dochter Asia kan ik je ook nog aanbevelen, dat is de echt laatste goede Argento imo.

Sleepless is ook nog wel leuk, maar daarna is het wel gebeurd

Ik ga ze hoe dan ook toch nog wel allemaal kijken, maar inderdaad lijkt het naast die twee toch een stuk minder te worden.

Het eerste filmpje kon me mee bekoren dan de tweede. In de eerste zat een interessanter verhaal. Fantastisch hoes trouwens.

Tja... het eerste verhaal is best aardig, vooral dankzij de sterke intens-nerveuze rol van Adrienne Barbeau en het goede tegenspel van Ramy Zada als haar minnaar, en met ook lekkere opnames van de levende doden, of dode levenden – in ieder geval de twee gehypnotiseerde ondoden. Het tweede segment belooft veel, met in het begin al flink wat bloed en onsmakelijke verminkingen en bovendien een prima Harvey Keitel, maar de plot wil maar niet echt spannend, sfeervol of luguber worden, en de muziek die me op het einde steeds aan Bernard Herrmanns score voor Psycho deed denken hielp ook niet echt. Al met al heeft dit tweeluik gewoon de uitstraling en de "feel" van zo'n ouderwetse griezel-"teleplay", zij het dan met iets meer "gore", maar dat is te weinig om hier iets echt goeds van te maken, en voor een bioscooprelease lijkt mij dit ook voor 1990 al veel te tam.

Blue Underground: 4K Restoration

Redelijke film die twee verhalen vertelt van Edgar Allen Poe geregisseerd door twee verschillende regisseurs. Het eerste verhaal is wat eentonig en heeft niet al te veel te bieden. Het tweede verhaal is wel wat beter, ondanks dat het wat onsamenhangend is. Vooral visueel een stuk interessanter met mooi camerawerk en goeie make-up effecten. Een nipte 3.0 sterren als geheel.

Pino Donaggio "Dreaming Dreams" from the film TWO EVIL EYES (1990) - YouTube

Waanzinnig goede score van Pino Donaggio blijf ik dit vinden. Een keer in de zoveel tijd zie ik em weer eens voorbij komen in mijn youtube recommendations en ben ik er weer ff aan verslaafd.

Ooit gezien op het Weekend of terror. Was toen niet onder de indruk.

Vandaag herzien dankzij de schitterende 4K uitgave van Blue Underground. Was weer niet onder de indruk van het eerste verhaal van Romero. Een regisseur die ik sowieso niet hoog heb zitten. Zijn Zombie trilogie kan ik zeker waarderen, maar vooral omdat die inhoudelijk sterk zijn. Visueel en qua sfeer valt er weinig bij hem te beleven.

Hoe anders is dat bij Argento’s bijdrage. Doe is sfeervol, visueel veel aantrekkelijker, maar ook wat betreft get verhaal veel leuker, vlotter en meer horror.

3* voor de eerste, 4* voor de tweede. 3,5 voor het geheel.

Gisteren op de late avond nog even aan de griezel met deze Two Evil Eyes, en poeh...dat was wel even een prettige verrassing deze te vinden bij de kringloop vanwege de naam Dario Argento in deze tweeluik waar ik hoopte dat deze beter was dan de andere Argento duopack samen met Joe Dante. Maar dat bleek niet zo heel moeilijk hoewel Jennifer nog best te doen is.

De beide verhaallijnen zijn in principe redelijk simpel, waar de eerste een 'soon to be widow' betreft die haar erfenis probeert veilig te stellen met behulp van haar lover en voor een serieuze verrassing komt te staan, draait het tweede verhaal rond een sadistische fotograaf die van de regen in de drup raakt na het met de verkeerde kat aan de stok gekregen te hebben en daarbij een afloop die tot tevredenheid stelt, crash and burn motherfucker, doe even normaal tegen dieren en vooral katten. Sterk is de stijgende nervositeit in het eerste deel en daarmee iets dat goed door Adrienne Barbeau geacteerd wordt, waar het slechte geweten afstraalt, en kostelijk is toch wel de wraak vanuit het graf die eerst nog geschoven kan worden op fantasie in combinatie met schuldgevoel, maar het blijkt al snel dat er toch meer aan de hand is. Hoewel het in het begin even zoeken is ontwikkeld de film zich daarna toch snel en sterk met de sinister geluiden uit de kelder en uiteindelijke wraak op zowel Jessica alswel Robert die nog even iets verontrustender is net als de verhalen van Valdemart zelf.

Dan is de sadistische fotograaf Rod toch andere koek die in de zucht naar roem, en als kattenhater met losse handjes en een slechte dronk, de degens kruist met de verkeerde zwarte kat met steeds grotere gevolgen. Één kat overigens die ontzettend veel op mijn eigen lijkt en daarom best wel moeilijk om naar te kijken. Keitel acteert op zich goed en is onsympathiek zoals vaker met halverwege een behoorlijk WTF momentje met de nachtmerrie van Rod, iets dat vreemd aanvoelt, misschien niet helemaal op zijn plaats en qua toon en gevoel geen navolging krijgt. De ontknoping mag er dan wel weer zijn met het web dat zich langzaam sluit en de ontdekking in de muur. Duidelijk is dat de Argento niet bepaal zijn sterkste is maar ook verre van zijn slechtste. Ik vraag me af wat de namen Carpenter en Craven aan dit project hadden toe kunnen voegen dat nu als voldoende uitpakt, en vooral het eerste deel als beste, en best leuk voor een keer maar niet de top die ik gehoopt had. Leuk zijn daarnaast nog een muziek van Pino Donaggio en een kleine Cameo van Tom Savini de man die alle Gore en make up gecreëerd heeft. Zoals reeds gezegd, leuk voor een keer.

Ik was in de veronderstelling dat deze film niet zo'n goede reputatie heeft, maar het Argento-deel is best sterk. Blijkbaar was het oorspronkelijke plan om vier grote namen in de horror (Romero, Argento, Craven, Carpenter) een omnibusfilm te laten maken met moderne bewerkingen van oude Edgar Allen Poe-verhalen. Craven en Carpenter haakten af en toen bleven alleen Romero en Argento over.

Romero,s verhaal maakt niet zoveel indruk. De uitvoering heeft iets TV-film achtigs. Het begin voelt als iets als Tales of the Unexpected en later komt de horror naar voren. Het wandelende gehypnotiseerde lijk is onbedoeld lollig. Maar het kijkt best vlot weg.

Argento is een stuk beter. Hij gebruikt het al vaak verfilmde The Black Cat als uitgangspunt en dat levert een dynamisch segment op waarbij soms hij vrij sober het verhaal vertelt en dan weer all out gaat met een sfeervolle scene en heel creatief camerawerk. Fijne muziek ook, vooral in dit deel werkt die goed. Geen eredivisie Argento, maar zeer de moeite.

Het Romero-deel verdient een kleine 2,5. het Argento deel een dikke 3.5. Samen dus 3 sterren.

Horrorfilmlegendes Argento en Romero bundelen hun krachten voor dit tweeluik.. enfin, veel gebundelde kracht heb ik niet gezien... Het zijn twee erg klassieke verhalen, gebaseerd op E.A. Poe, waarin moreel verwerpelijke personages hun verdiende loon krijgen. Het eerste verhaal viel me tegen, met die goedkope TV sfeer en een weinig verrassend verhaal over de geest van een dode die zich manifesteert ('yeeeesssss!"). Veel meer dan 1,5* kan ik er niet aan kwijt. Veel wordt goedgemaakt door het tweede verhaal, met verrassend genoeg Harvey Keitel in de hoofdrol. Iets sfeervoller gebracht en met een tempo dat alsmaar opgedreven wordt. Rod Usher krijgt het alsmaar moeilijker om zijn snode daad te verbergen. Als geheel duffe en muffe horror, maar toch nog net 2,5* dankzij het tweede uur.