Hector and the Search for Happiness (2014)

Ook met Stellan Skarsgård, Jean Reno en Christopher Plummer.

Verfilming van het gelijknamige boek van Francois Lelord.

Ook nog een rolletje voor Barry Atsma.

Vanaf 2 oktober in de bioscoop (Imagine)

Wat een leuk onderwerp voor een film: bestaat geluk, wat is geluk?

Zeer benieuwd naar deze!

Simon Pegg speelt een psychiater die op een zoektocht gaat naar het geluk.

Uitstekende mix tussen komedie en meer serieuze stukken.

Laat je nadenken over de (on)zin van het leven en wat geluk is.

Het is niet de eerste keer dat een film me in de bioscoop me erg goed bevalt, en ik vervolgens op moviemeter zie dat het gemiddelde nog niet eens 2,5* is. Nou ja, smaken zullen wel verschillen. Ik blijf in ieder geval bij mijn mening.

De film behandelt het onderwerp niet vanuit één perspectief, het laat juist vele perspectieven zien en laat uiteindelijk meerdere antwoorden op de vraag naar geluk open. Het is in die zin ook niet pretentieus, hoewel ik zou kunnen begrijpen dat het voor sommigen soms wat te gezocht kan aandoen. Laat je dat er zeker niet van weerhouden Hector and the Search for Happiness op zijn minst te proberen. Ik vind Simon Pegg overigens erg goed spelen, aan zijn eerdere films was al te zien dat hij meer kan dan comedy, hier komt dat duidelijker naar voren (hoewel er ook genoeg grappige momenten in zitten).

Rommelig en eigenlijk nergens leuk. 1* voor Toni Collette.

Ik vind de film zelf een leuke opzet hebben,alleen de uitvoering is een beetje jammer.

Te weinig comedy,te weinig drama,te weinig feelgood.

Het is jammer want alle ingrediënten zijn aanwezig,de mooie Rosamund Pike die een geweldige rol neerzetten in"Gone Girl (2014)"oscar waardig als je het mij vraagt.

Jean Reno....super acteur maar waarom hij hier een rol in speelt is voor mij een raadsel.

Barry Atsma....uuh..tja..never mind.

En is zitten nog een paar leuke spelers in....verder visueel een leuke film...ook hier en daar een paar grappen waar ik goed om moest lachen.

Met iets meer van alles had dit een superfilm kunnen worden.

Jammer 2,5 ster.

Leuk.

Ik kan ook best een film als Walter Mitty maken, moet Chelsom gedacht hebben. Enkel het juiste boek uitzoeken en je hebt het filmische broertje van Stiller's project. Maar dat met Simon Pegg, iets meer locaties en een wat Britsere vibe.

Een man die vastzit in z'n leventje trot op een dag op wereldreis om zichzelf te leren kennen. In dit geval gaat hij op zoek naar wat mensen gelukkig maakt. Hij komt veel kleurrijke figuren tegen, een lach en een traan, een wat emotioneler einde en na 2 uur heb je een goed gevulde film.

Chelsom bezigt een aangenaam stijltje, Pegg is altijd wel leuk en de bijrolletjes worden goed ingevuld. Ja, zelfs Atsma doet het wel, als onderdeel van de internationale cast. Enkel Collette viel wat uit de toon, gezien de olijke bende zat ik niet zo te wachten op een oerdegelijk Amerikaans mens.

Vond het best vlot en fris, niet al te opvallend misschien en met Mitty in het achterhoofd voelt het toch net iets te vertrouwd aan, maar verder best oké voor een keertje.

3.5*

Australisch

Verder wel zin in deze film, ook al een tijdje staan hier.

Uhm nee, ze speelt een Amerikaanse in deze film.

aaaaaaaaah zo bedoelde je. Ja, doet ze steeds vaker. Past niet helemaal.

Ze deed het vooral iets te overtuigend

Minder een komedie dan je van Simon Pegg zou verwachten, het gaat meer om een soort wijze levensles die met hier en daar een grap verteld wordt. En dan nog behoorlijk onderkoeld ook. Daar zullen veel mensen die op de naam van Pegg afkomen door op het verkeerde been gezet worden.

Toch is het geen verkeerd filmpje. Niks bijzonders, dat nou ook weer niet, maar de acteurs zijn leuk bezig en goed gecast, de locaties zijn goed gevonden, en de wat spaarzaam aanwezige grappen dragen voldoende bij aan het wat onderkoelde feelgood-sfeertje waarmee je uit de film komt. Nouja, ik dan toch.

Je moet natuurlijk van dit soort films houden, en Simon Pegg heeft bij mij al een streepje voor. Zijn manier van spelen zorgt ervoor dat alle emoties in de film op niet mis te verstane manier overkomen.

Ik vond het een geweldige film. Lachen, een traan, schrik, verbazing. Alles zit er in. De "toevallige" ontmoetingen en kwinkslagen. Een tibetaans klooster dat "closed on mondays" is, hoe verzin je het.

Een hele tijd geleden dat ik me zo vermaakt heb.

Hmf. tamelijk suf licht new age-erig geneuzel.

Prachtige film. In het begin zijn de grappen minder, maar blijf kijken. Het wordt echt een leuke film. Waar je ook bij jezelf eens kunt navragen. Wat betekent geluk nu werkelijk voor jou. En wat zijn je angsten etc. Ik kreeg een brok in mijn keel en als een film die emotie weet over te brengen is die voor mij geslaagd.

Leuke film! Veel situaties zijn gevoelsmatig herkenbaar. Simon speelt zijn rol goed, Rosamund ook, want hierdoor komt het contrast met de verandering willende Simon beter tot zijn recht. Typische feelgood movie met mogelijkheden tot zelfreflectie.

En ja, er zijn zeker vergelijkingen te trekken met The Secret Life of Walter Mitty. Welke film beter is? Beide films zijn beter dan gemiddeld maar voor mij wint Simon omdat deze grappige Brit mij meer aanstaat.

Nog een vermakelijk filmpje, niet de top dat niet, zeker eens leuk om gezien te hebben.

Aandoenlijke leuke film. Zelfs nog een beetje road movie, wat wil je nog meer.

Goeie film, zitten best wel ontroerende momenten in! *** sterren

Bem het helemaal eens met jouw samenvatting, drie sterren is dan ook precies goed.

Matige film over een psychiater met een eentonig leven die beslist een reis te maken op zoek naar geluk. Vanwege de opzet wat fragmentarisch. Niet echt grappig en de personages weten niet echt te boeien, daarvoor is het geheel wat te voorspelbaar en oppervlakkig. De film ziet er verder wel goed uit, Simon Pegg doet het leuke en verder nog een aantal prima acteurs in bijrollen.

Mooie film die uitblinkt in het creëren van herkenbare situatie op onze grote zoektocht naar geluk. Het is een soort coming of age verhaal vermengd met een roadmovie.

Simon Pegg zet een geweldige rol neer en dat dient ook zeker gezegd te woren van Rosamund Pike. Naast hen zijn er nog legio andere goede acteurs en actrices te vinden die hun rollen overtuigend neerzetten. Plummer, Reno, Colette om er maar eens een paar te noemen. Onze "eigen" Barry Atsma heeft een bescheiden rol maar valt niet tegen.

Ik kan de link met the secret life of walter mitty zeker leggen en ik durf deze film makkelijk op de weegschaal te leggen. Simon Pegg komt een stuk geloofwaardiger over dan Ben Stiller en de het Engels realisme wint het op punten van de Amerikaanse kunstzinnigheid. Hector is een stuk toegankelijker dan Walter.

Laat je meenemen door dit reisverslag over de eeuwige ontdekkingstocht naar geluk en ik weet zeker dat je jezelf wat vragen stelt over wat geluk voor jou betekent na de film.

Zowel figuurlijke als letterlijke zoektocht naar "geluk", charmant uitgespit in een filmpje, met een lach en een traan, met flauwe en mooie momenten, en dat er een erg clichématig slot aan wordt gebreid, nemen we er toch bij onder de noemer "sympathiek".

Simon Pegg heeft een rare kop - het wordt hem in de film vanuit een kindermond trouwens gezegd - maar hij lijkt mij de geknipte acteur om dergelijke rol te vervullen.

Naast hem ook nog enkele bekende namen die zich ook wonderwel aanpassen.

Plezierig zijn ook de inlassingen met de tekeningen en uiteindelijk zijn enkele definities over het begrip "geluk" toch wel knap en raak.

Aangenaam vertier.

Dat huilen op het eind ☺️

Ondanks het gevarieerde verhaal en een topbezetting een tegenvaller. Protagonist Simon Pegg mist uitstraling en de rollen van de andere sterren zijn niet veel meer dat wat opgeblazen cameo’s. Bepaald geen film waar je erg "happy" van wordt.

Een lieve en vriendelijke film met een aardig uitgangspunt, een sympathieke hoofdrolspeler en diverse topzware bijrolspelers die eigenlijk maar weinig te doen hebben, hoewel Stellan Skarsgård indruk maakt met zijn bankier die het allemaal al eens gezien heeft (en "onze" Barry Atsma zet ook een zeer geloofwaardige rol neer). De Afrikaanse episode vind ik een misser; ik begrijp wel dat Hector naast het zoete ook het zure moet meemaken, maar de gruwelijke werkelijkheid van die kidnap valt qua toon totaal buiten de film, en onze held stapt ook wel heel vlotjes over die ervaring heen.
        En welke les hebben Hector en de kijker uiteindelijk geleerd, of had ik beter op al die tussentiteltjes moeten letten? Nou ja, de weg is belangrijker dan het doel zullen we maar zeggen, en als ze de moraal op een presenteerblaadje zouden hebben opgediend zou dat vermoedelijk een nog veel grotere afknapper zijn geweest. Of misschien moeten we wel letten op die dunne scheidslijn tussen de cliché's ("People who are afraid of death are afraid of life") en de waarheden ("We should concern ourselves not so much with the pursuit of happiness but with the happiness of pursuit" – een uitspraak die voor het gemak ook maar meteen in de trailer is gestopt), en is het aan de kijker om te oordelen waar het ene ophoudt en het andere begint. Kortom, na de eerste keer kijken was ik danig teleurgesteld, maar bij herziening begin ik toch wel onder de bekorting van deze film te geraken, ook al is het dan allemaal wat licht en vrijblijvend – en wellicht is dat ook juist de levensles van deze film.

Leuke film en zeker een toevoeging aan de filmwereld. Alleen worden de levenslessen aan het eind een beetje irritant.

De Londense psychiater Hector kan zijn patiënten niet meer helpen. Hij woont in een flat aan de Theems, zijn vriendin (Rosamund Pike) kookt, doet de was en biedt hem waanzinnige seks aan. Maar wat Hector nodig heeft, hij bezit voldoende besteedbaar inkomen, is even helemaal er tussenuit zijn. Dus hij trekt net als zijn favoriete stripheld Kuifje langs "China" (Shanghai), "Tibet", "Afrika" (we weten niet waar) en LA om erachter te komen wat mensen gelukkig maakt. De film biedt twee uur goed bedoelde enigszins naïeve tegeltjeswijsheden en de beproefde film-formule. Maar het heeft beslist zijn charme, net als de, ietwat kinderlijke stijl van filmen, en de onderbrekingen met animaties. Simon Pegg speelt aandoenlijk als de man/psychiater Hector die altijd een jongetje is gebleven. Tijdens zijn reizen ontmoet Hector tal van kleurrijke figuren; bijrollen ingevuld door een bekende cast. Zoals Stellan Skarsgård als rijke bankier en Ming Zhao als de verdacht inschikkelijke Chinese schoonheid in Shanghai, Barry Atsma als arts zonder grenzen in Afrika, Jean Reno als de simplistisch neergezette bad guy en Toni Collette als studio-ex. Uiteindelijk blijkt de film dankzij een gezonde dosis luchtigheid en een hoop avontuurlijkheid, toch de juiste snaar te raken!

Onderhoudend.

Walter Mitty and the Search for Happiness: dat had de titel ook kunnen zijn. De gelijkenissen zijn treffend, ook in toon. Daarbij vind ik dat Simon Pegg niet aimabeler is dan Ben Stiller. Zijn personage maakt ook niet direct de meest populaire keuzes: bij de interesse van een fraaie Chinese schone vergeet hij haast dat hij een braaf, ordentelijk vrouwtje thuis op hem wachten heeft. Voor de zoektocht naar geluk moet men wellicht wat over hebben, maar da's toch niet netjes. Ook z'n verdere avonturen zijn niet altijd even geslaagd, maar de film blijft wel gewoon een sympathiek niemendalletje. Het vordert allemaal best aardig en dan kan ik zo'n tussendoortje gemakkelijk hebben.

3

Een ondersteunde cast met onder anderen Stellan Skarsgård, Jean Reno, Toko Igawa en Toni Collette verrijkt dit sentimentele sprookje (in de beste zin van het woord) over een uitgebluste Londense psychiater [Simon Pegg] die concludeert dat hij een wereldreis nodig heeft om te ontdekken wat geluk in feite is. Hij laat zijn vriendin [Rosamund Pike] achter, ontmoet vele mensen, beleeft de nodige avonturen en eindigt daar waar je verwacht dat het zal eindigen. Pegg geeft subliem gestalte aan de geleidelijke transformatie van zijn personage en laat in de ontknoping (met een bijrol van Christopher Plummer) ook uitstekend overweg te kunnen met emotionele scènes.