Horns (2013)

Redelijk origineel maar met de combinatie van Horror,misdaad en fantasy wilde de film toch iets te veel.Ook vond ik Radcliffe nou niet de meest overtuigende hoofdrolspeler.Met name zijn fysiek stak wat schril af van dat van zijn medespelers.Maar goed dat kan ook aan zijn Harry Potter verleden liggen.Verder was Horns wel een boeiend kijkspel met genoeg interessante invalshoeken en een adequate regie van Alexandre Aja.Toch nog een ruime voldoende.

Een goede drama/fantasie/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Daniel Radcliffe en David Morse...

Super Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Nu zijn er eigenlijk in de jaren '10 niet zo bijzonder veel goede horrorfilm op te noemen.

Mijner inziens is 'Horns' meer zo'n film die van elk vaatje probeert te tappen. Van fantasie tot mysterie naar dolle klucht, richting horror naar detectiveverhaal om dan uiteindelijk te eindigen in een (licht sentimenteel) liefdesdrama.

'Horns' heeft het allemaal, blinkt helaas nergens in uit.

Prachtig.... en ondergewaardeerd op Moviemeter... erg jammer.

En een reden om de boeken van Joe Hill op te gaan speuren. Deze boekverfilming ligt in handen van niemand minder dan Alexandre Aja... wat misschien nog wel eens een mooie redding was geweest door deze film niet te Amerikaans over te laten komen. (Lees, dat de zoetsappigheid en de geforceerdheid ervan af straalt.) Ook hier weet hij er een mooi mindfuck projectje van te maken.

Daniel Radcliff maakte na zijn Harry Potter periode een doorbraak met The Woman in Black en dat doet hij vervolgens weer met Horns. Aan het plot te zien had ik een erg rauwe en depressieve film verwacht, maar dat valt behoorlijk mee. Sterker nog... de genres gaan alle kanten op en weet de boel verrassend uit te pakken.

Radcliff speelt Ig, een jongeman die is beschuldigt voor het vermoorden en verkrachten van zijn vriendin en het inmiddels wel is gewend om gehaat te worden en om belaagd te worden met protesterende buurtbewoners en sensatiegeile journalisten. Terwijl hij buiten door een grote groep protestanten de hel in word gewenst zet hij nog even relaxt Heroes van David Bowie op op de platenspeler en wanneer hij gevolgd word door de pers steekt hij, zonder zich er echt wat van aan te trekken, een sigaret op. Maar hoe het ook went of keert... de nasleep van de onterechte beschuldiging zit hem wel diep... zo diep dat hij op een avond zijn ellende wegzuipt... en vervolgens wakker wordt met... jawel... groeiende hoorns op zijn hoofd... waarbij hij nu een andere reden heeft om zich druk te maken.

En dan de omslagen in de film, of het moet zo zijn dat de hoorns van Ig bepaalde krachten bezitten, of de Joe Hill/Aja hadden om de zoveel tijd zin om heerlijke absurde humor in het verhaal toe te passen. Waarbij de zwaarmoedigheid echt lijkt verdwenen te zijn. Met als hoogdepunten De rellende journalisten, die wachtkamerscene, die seksgefrustreerde dokter en al helemaal die scene met die twee agenten die voor hun homoseksuele gevoelens uitkomen... geweldig! Alsof Herman Brusselmans even was langsgekomen.

En daar blijft het niet bij... de film heeft ook genoeg tijd om er een wonderschone coming of age van te maken wanneer de flashbacks aan bod komen. Vooral bij het feit hoe Ig en Merrin verliefd op elkaar werden zou je het haast ook niet kunnen geloven dat Ig daadwerkelijk Merrin heeft vermoord. Je zou hier wel een beetje kunnen denken aan dezelfde opzet van The Green Mile. Maar al snel besefte ik dat ik naar een film zat te kijken die op een buitengewone manier veelzijdig blijft... op een fraaie manier. Ook de kilheid is niet te vermijden die scene met Ig's gek geworden moeder... en die gestoorde serveerster. Pijnlijk!

En nee, daar blijft het nog steeds niet bij. Het verhaal wordt steeds ingewikkelder en de vraag wie nou daadwerkelijk de dader is word ook steeds vager... Ohja... nog even een mooie tripscene erin verwerken. Ja hoor, gooi der maar bij. En de hoorns groeien nog altijd door op Ig's kop, en dan kan je een mythische climax ook niet vermijden. Oh wacht even... nog even een headshot ertussen in met de shotgun... ja, ga maar verder!

Conclusie: deze film is gewoon een pareltje vol verrassingen waarbij ik het nog steeds jammer vind dat deze hier word ondergewaardeerd. Dit is gewoon eigenlijk hoe een film voor mij hoort te zijn en Aja is totaal niet onverschillig geweest. De uiteindelijke uitkomst van Merrin is ook een klap in het gezicht. Ja, ik wil er nog meer over zeggen omdat hij zo goed is... maar... nouja gewoon goed! Niet meer en niet minder. Ik ga achter het boek aan.

5,0*

WAUW!

Ik sluit mij aan bij sinterklaas. De variëteit aan genres, in combinatie met de soms intense scènes en dialogen, plotwendingen en het betere acteerwerk, doen je van de ene verrassing in de andere vallen.

Om eerlijk te zijn is het geen film die mij onmiddellijk aansprak. Een man met hoorns op zijn hoofd, laat het dan nog Harry Potter zijn, ziet er bizar uit. Daarnaast is de trailer slapjes en geeft dit het vermoeden van een slechte B-film te zijn. Sommigen gaan misschien met bepaalde verwachtingen kijken, zijnde als volbloed horror of fantasy maar dat is het dus niet. Het is moeilijk hier een sticker op te plakken want de flashbacks bv. hebben een totaal andere insteek. Ook wordt niet alles even goed uitgelegd en is er ruimte voor vrije interpretatie. De geïnteresseerden zou ik dan toch aanraden om het boek eens te lezen.

Een thema dat gaandeweg belangrijker wordt is religie. Nochtans kan je de film niet echt christelijk noemen. De schunnige praat vliegt je om de oren en de personages laten zich van hun slechtste kant zien. De scènes waarin moeder en vader hun onderliggende gevoelens uitspreken voor hun zoon, zijn pakkend. Allerlei zondes worden opgebiecht en men is niet vies van wat naakt of gore. Toch opvallend hoe films die vaak refereren naar de Bijbel of te maken hebben met... vaak zo expliciet zijn.

De film greep me van bij het begin al beet, niet het minst door Bowie zijn Heroes. Is toch wel een meeslepend nummer. Zo passeren er nog een paar aardige nummers en hoewel ze op het eerste zicht niet passen bij de film, doen ze dat in die scènes juist wel.

Daniel Radcliffe: ik noemde hem daarnet nog Harry Potter maar de jongen heeft allang afscheid genomen van dat personage. Het is gewoon een goede acteur die zijn ervaring gebruikt en wat mij betreft nog even mag doorgaan.

Dat ‘Horns’ verschillende stijlen draagt, maakt alles boeiender om te volgen. Van alle invloeden vind ik het detective verhaal misschien nog het meest voorspelbaar. Feit dat Lee de enige was die Ig zijn hoorns niet kon zien, deed al een belletje rinkelen. Ondanks blijft het toch spannend en alsof de film niet opmerkelijk genoeg is, krijgen we nog een gestoorde finale met een opvallende mix van fantasy en expliciete horror.

Een pareltje!

Ik had een hele lage verwachting van de film omdat ik al wat negatieve reacties had gehoord.

Echter viel deze film me zeker niet tegen.

Ik vond hem echt heel goed! Hij bleef geboeid. (en dat zegt heel wat, ik val meestal in slaap bij films)

Veel verschillende genres romantiek, komedie en ook hier en daar een beetje horror/ thriller.

Ontzettend goede film wat mij betreft! Zeker het kijken waard!

Film met een dalende lijn.

Het begin van deze film (eerste 30 minuten vooral) haddenvan mij een 3,5* naar een 4* gekregen, maar als de film in het tweede deel stapt zwakt hij af en neemt hij flink gas terug.

Radcliffe speelt weer een goede rol, en de rest was bij vlagen ook wel lollig. Alleen Minghela viel me een beetje tegen. Juno Temple had ook niet veel overtuiging bij vlagen, alhoewel ze niet veel tekst had, Carpenter (haar als kind) speelde wel beter.

Het Fantasy gedeelte was erg leuk, Horror is er niet erg veel en de drama / zwarte humor is ook wel goed. Jammer van een wat zwakker tweede deel.

Aparte film met leuke aspecten maar ook mindere dingen.

Het uitgangspunt is heel aardig, vooral de mensen die aan Ig hun 'biecht' doen, over de meest vreselijke dingen die ze uit willen voeren, vind ik erg humoristisch. Vooral een acteur als Radcliffe te zien in een rol buiten Harry Potter is interessant, heeft zo'n acteur meer te bieden? Ja, best wel.

Een beetje gruwel, mysterie, liefdesdrama...het heeft van alles wat en is best aardig. Vooral de transformatie en terug is interessant en staat wellicht voor de mens zelf die zowel goed en kwaad in zich heeft, maar daar vaak ook mee worstelt. In dit geval zien we in tegenstelling tot de andere mensen kennelijk de ware gemoedsrust van Ig.

Hoewel leuk, vermakelijk en humoristisch weet Horns niet altijd mijn aandacht beet te houden. Eindoordeel is dan ook; leuk voor een keer, maar niet meer dan dat.

Zo'n leuk en apart uitgangspunt wekt altijd interesse, maar langzaam maar zeker verandert de film dan een beetje in een gewoon dertien-in-een-dozijn-moordmysterie met Ig die merkwaardig genoeg zomaar onopgemerkt door het kleine stadje kan blijven dwalen. De climax met die stand-off met z'n vieren in het bos en dat gedoe met die slangen is ook niet erg spannend, maar de cast doet in ieder geval z'n best en maakt best veel goed. Desalniettemin na het leuke begin wel een teleurstelling, en dan sluit ik me eigenlijk in grote trekken toch bij mijn voorganger aan.

Verveelde me niet maar wordt ook nergens echt goed. Daniel Radcliffe doet het zoals gewoonlijk prima. Deze film combineert heel wat genres van romantiek, tot absurde komedie tot wat horror en suspense. Beetje zoals altijd met Aja zijn films, best fantasierijk concept, degelijke gefilmd en geacteerd maar nergens echt speciaal zoals een Bayona of een Del Toro dat soms wel afleveren.

Soms is het fijn als je niet de discussie aan hoeft te gaan of het boek of de film beter is. 'Horns' (2010) van Joe Hill was een onderhoudend tussendoortje met een cool uitgangspunt, maar uiteindelijk blijft het allemaal net iets te braaf om écht tot wasdom te komen. En laat voor de verfilming 'Horns' (2013) precies hetzelfde gelden. Zelfs onder de regie van Alexandre Aja blijft het allemaal een beetje tam. Iggy's duivelse krachten worden nooit écht naar. Zijn personage blijft te vriendelijk om veel meer te doen met door hem ontketende orgies/groepsvechtpartijen dan ze gebruiken in zijn zoektocht naar antwoorden. Als kritiek op hypocriete christelijke moraal kleurt 'Horns' (2013) ook veilig binnen de lijntjes als rechtvaardige wraakvertelling.

Daniel Radcliffe rekent effectief en genadeloos af met zijn verleden als Harry Potter in deze gitzwarte komedie, die aantoont dat hij overtuigen in duistere, gewaagde rollen. Hij speelt Ig Perrish [Daniel Radcliffe], die verdacht wordt van moord op zijn grote liefde Merrin [Juno Temple], omdat ze vlak voor haar dood de relatie beëindigde. Ig ontkent in alle toonaarden, maar alleen zijn goede vriend Lee [Max Minghella] gelooft hem en is bereid hem te verdedigen. Igs toenemende woede en frustratie loopt gelijk op met groei van duivelachtige hoorns met een zonderling neveneffect: de mensen die Ig ontmoet spreken hun duisterste gedachten en fantasieën uit. Ook al omdat Ig door zijn fysieke afwijking nog meer als een gevaarlijke buitenstaander wordt behandeld, neemt de verleiding toe om zijn gave te gebruiken als wraakmiddel. In feite een duistere variant op What Women Want uitgewerkt tot een scenario dat er niet geheel in slaagt om horror en komedie op effectieve wijze te mengen. Radcliffes tour-de-force maakt dit echter de moeite waard, maar het geforceerde happy end had niet gehoeven.