Horns (2013)

Aja going strong! Van de Franse horror revolutie tot gerenomeerde Hollywood gladfilmerij. Maar dan lang niet zo negatief als het moge klinken. Horns is het zoveelste solide werkje van de beste man. Ditmaal genre-overschreidend en vrijwel volledig gedragen door Radcliffe die steeds meer van zichzelf laat zien. Als ik Shia hier in de comments hoor vallen, lopen de rillingen me over de rug. Moet-er-niet-aan-denken! Vermakelijk om te zien dat Aja het af en toe gewoon niet kan laten om z'n roots door te laten schijnen. Blijft toch wel een horror-regisseur pur sang. Binnen dit soort (romantische)fantasy is het tegenwoordig gelukkig wel geaccepteerd om uit te halen wanneer nodig/het kan. Dat scherpe (''gewaagde'') randje maakt deze Horns méér dan de moeite waard.

Goed.

Fijn om Aja weer op niveau terug te zien. Hopelijk heeft hij met Piranha gedaan waar hij ooit als kind van droomde en mogen we vanaf nu weer wat degelijke films van hem verwachten. Met Horns maakt hij in ieder geval een meer dan geslaagde comeback.

Toch was ook Horns een probleemkindje. De film zit al een tijdje in de filmkluis om op het publiek losgelaten te worden. Deze release rond Halloween is er duidelijk op gericht om inkomsten te doen op basis van de horroruitstraling van regisseur en thematiek, maar de uitgevers weten ook wel dat ze deze film daar flink tekort mee doen (en een aantal horrorliefhebbers gewoon dik een loer draaien).

Ondanks duidelijk horrorinvloeden zit er ook een nodige dosis mysterie en fantasy in, allemaal vastgeknoopt aan een whodunnit plot. Als er al iets slechts te vertellen valt over de film is het misschien dat wel, dat het middenstuk net wat teveel plotgericht is, en we van hint naar hint hoppen, waarbij het hele mysterie van de hoorns eigenlijk wat teveel verwaarloosd wordt.

Verder goed geacteerd. Radcliffe rukt zich ondertussen eindelijk wat los van z'n Potter-imago (al schiet hij nog net iets tekort als hij écht wild moet gaan), de rest van de cast doet het ook meer dan behoorlijk. Visueel valt er ook genoeg te genieten. Mooie locaties, duister sfeertje en geslaagde effecten. Soundtrack is redelijk eclectisch en haalt van overal inspiratie, maar past verder wel goed bij de film.

Het is jammer dat er halverwege een dipje inzit, maar genoeg memorabele scenes en een mooi begin en einde zorgen ervoor dat dit een leuk weerkeren is voor Aja. Verder mag Hill tijdens het volgende familieweekend King best wat pointers geven hoe een goede boekverfilming op poten te zetten. Te beginnen bij het kiezen van een goede regisseur.

Zeker de moeite, niet het typische horrorwerkje dat sommigen ervan zullen verwachten, maar dat maakt deze film alleen maar beter.

3.5*

Alexandre Aja kan weer een goede film op zijn c.v bijschrijven.
Een ontzettend originele film vind ik dit..eigenlijk heb ik nog nooit zoiets gezien.
Horror,drama en comedy zitten allemaal in deze film verwerkt zonder dat het elkaar in de weg staat.
Acteer werk van Juno Temple is zoals altijd een genot om naar te kijken,Radcliffe verbaasde mij het meest door te bewijzen dat hij meer kan dan de irritante Harry Potter spelen.
Ik zit ergens tussen een 3,5 en een 4 in.
de slecht geanimeerde slangen vond ik wel even een minpunt

Aanrader.

Goede horror die niet perse eng of spannend is maar wel origineel en vermakelijk.

Een combinatie van ouderwetse horror met een modern verhaal. De film deed me veel denken aan Stephen King door de sfeer en vooral omdat het in een zo'n typisch klein dorpje afspeelt waar King ook veel van zijn verhalen laat afspelen en hierboven lees ik dat het verhaal afkomstig is van zijn zoon die ik wel in de gaten ga houden na deze film.

Daniel Radcliffe wilde van zijn Harry Potter imago af en daar gaat hij met deze film wel de goede kant mee op want vind hem zeer geloofwaardig spelen. De film heeft een uitstekend vlot tempo want waar films normaal gezien een langere introductie nodig hebben voordat het noodlot wentelt gebeurt dat hier binnen vijf minuten en krijg je de rest te zien in flashbacks waardoor de film nooit gaat slepen.

Een originele film over iemand die in de Duivel verandert en vooral het eerste gedeelte van de film vind ik sterk. Overigens vind ik films waarin de hoofdpersoon een transformatie ondergaat altijd wel boeiend. Denk aan Black Swan en District 9. Vooral het gebeuren dat iedereen om hem begint te zondigen of vragen of ze mogen zondigen aan de hoofdpersoon vind ik sterk.

Het tweede gedeelte waarin de dader naar voren komt en een afrekening plaatsvindt vind ik allemaal minder boeiend en voorspelbaar maar al bij al een vermakelijk horror om te kijken die aardig in beeld is gebracht met ook een afwisselende soundtrack wat ik ondertussen wel gewend ben van Alexandre Aja. Een interessante regisseur qua horror die altijd wel leuke dingen doet met het genre.

Laat voorop staan dat je in den beginne enige affiniteit moet hebben met Joe Hill als auteur en Alexandre Aja als regisseur. Joe Hill de pseudoniem voor King wist mij als schrijver nog niet te raken en Alexandre Aja als regisseur op het witte doek nog niet te overtuigen. Deze combinatie maakt het voor mij al praktisch onmogelijk om deze film serieus te nemen. Toch begint deze bovennatuurlijke zwarte komedie verrassend genoeg best fraai en is het zelfs satirisch en energiek. Je zit als het ware in de film en bent gewoon benieuwt naar wat er allemaal gaat komen. Wat al gauw volgt zijn dan toch de tekortkomingen van de regisseur om het boek succesvol te vertalen naar het witte doek. De film kent om te beginnen een te lange speelduur en na de eerste helft is de rek er dan ook aardig uit. De karakterloze invulling van de personages begint dan te vervelen, de tienerachtige benadering maakt dan zijn publiek onderhand wel kenbaar en kent met de goedkope afrafeling van misplaatste special effects een tranen trekkend einde. De conclusie wordt gewekt dat de regisseur aan dit bloederige einde meer plezier ervaart dan de moeizame weg ernaartoe.

nou, nou

dat zijn we niet van U gewend ,meneer Gauke.

Vanwaar al deze euforie plotsklaps ?

Ik ben het er toch niet helemaal me eens, maar laat aub zich niemand storen aan mijn

bescheiden mening.

Deze film heeft me vanaf de eerste minuut geenszins kunnen boeien.

kinderachtig kalverliefde drama met een voltallig aantal amerikaanse cliche-scenes, die

de pret al helemaal verderven.

Radcliffe loopt erbij als die jongen van "back to the future" met overmatig borsthaar, maar

bij elke (semi) actie gaat zijn hartje weer te keer als harrie potter.

2,5 voor de special effects en voor de filmmuziek.

Verbazingwekkend goede film met goede SFX, Ik heb me geen minuut verveeld.

Ook zat er soms humor in, en een paar verrassende plotwendingen.

Aardige horror/fantasy film met de nodige humor. De film begint sterk en houdt dat lang vol. De opbouw is goed en de combinatie van fantasy en humor is best goed. Richting het einde verdwijnt de humor en wordt de film donkerder en krijgt de horror de overhand. Dat is precies het moment waar het misgaat. De nodige gore op het einde is misplaatst. Radcliffe zet verder een redelijk sterke rol neer. Prima film, alleen jammer van het eind. 3.5.

De sterke eerste helft wordt volledig teniet gedaan, doordat de film in toon een draai van 180 graden maakt. De 2de helft is niets meer dan dood serieuze romatische, drama, thriller. En jammer genoeg ook met alle cliche's en verplichtingen van het genre.

Daniel Radcliffe laat zien dat hij kan acteren, alleen heeft hij af en toe te lijden onder zijn personage.

Opvallend ook dat de laatste kwartiertje niet meer is dan een pure opvulling en er eigenlijk net zo goed uitgeknipt had kunnen worden.

Zonde 2,5* voor de eerste fijne helft.

In het begin dacht ik wat een flutfilm. Maar de film ontwikkelde zich tot een soms huiveringwekkend, humoristisch, erotische, gewelddadig, romantisch, fantasierijk verhaal. Vooral hoe de geheimen, de begeerten en de gedachten van personen zonder remmingen opgebiecht worden, vond ik leuk. Radcliffe doet het prima. Met zijn Engelse smoel past hij trouwens beter in een Britse film.

De andere acteurs en actrices doen het eveneens goed.

Een onderhoudende film.

Top film! Ben er zonder verwachtingen ingestapt. Nou ja, ik wist dat het verhaal van Joe Hill was, de zoon van horror meester Stephen King. Maar ook zijn vader staat juist bekend om de bizarre benadering van het horror genre. Het is de slimmere horror. Niet gemakkelijk met schrik effecten, zombies en gore. Maar vaak juist met humor. En dan van een soort waar je eerst niet van weet wat je er mee aan moet.

En die gave heeft Joe Hill overduidelijk van zijn vader meegekregen! Alexandre Aja heeft dit schitterend vertaalt naar de bijna 2 uur durende misdaad/thriller. Denk dat dat het genre is dat er het meeste bij past. En doe er dan een vleugje horror en humor bij en je hebt Horns. Ik ga hier verder niets vertellen over het verhaal, dat zou alleen maar zonde zijn.

Oh ja... Tevens even dikke kudo's voor Daniel die voor mij nu echt zijn toverstokje kwijt is. Wat een goede rol zet hij hier neer zeg!

Kortom, een film die je eigenlijk zonder verwachtingen en zonder vooraf ook maar iets gelezen te hebben moet kijken. En ben je fan van King, dan zul je zeker een top avond hebben!

4,5 *

Aardig.

De film begint sterk - erg sterk eigenlijk. Radcliffe speelt goed, Temple is prima, en voor beiden zijn ook nog eens goed spelende en goed lijkende jongere versies gevonden. Het geheel speelt op mooi duistere locaties die goed bij de sfeer passen - de duisterheid druipt er vanaf.

Jammer dat zo ongeveer halverwege het allemaal te langdradig begint te worden, en er wat overbodige dingetjes in het plot sluipen. Wat meer beheersing had de sterke eerste helft in de tweede over laten lopen, en een halfuur kortere film opgeleverd.

Wat in ieder geval een positieve vermelding verdient is de originele manier om met journalisten om te gaan

Die Radcliffe gaat het ook zonder Harry Potter wel redden, zo te zien. Hij is hier prima als van moord beschuldigde man die opeens duivelshoorntjes uit zijn hoofd ziet groeien. Het onderwerp doet een komedie vermoeden en dat is de film ten dele ook, maar tegelijkertijd is dit een spannende thriller, een bloederige horrorfilm en een meeslepend liefdesverhaal. Regisseur Alexandre Aja balanceert alle elementen kunstig en levert een zeer onderhoudende en originele film af. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Joe Hill, de zoon van ene Stephen King.

Jammer. Aja kan bij mij een potje breken, met Horns wil dat niet echt lukken. Eentje met vele gezichten. Van geflipt sprookje tot lubby dubby drama, een in duistere fantasy gedrenkte thriller op zoek naar de dader en wie tijdens de flashbacks terugdenkt aan Rob Reiners Stand By Me of een vergelijkbare film, zal ik niet voor gek durven verklaren. Alsof dat niet genoeg is, mag je er ook nog om lachen.

Zoals rondom de twee agenten, maar op deze wijze komt het er niet helemaal van. Dat soort momenten pakken toch wat onhandig uit, de drugsscène had dan weer iets flamboyanter gemogen. Aan Radcliffe ligt het niet, ik heb nauwelijks last van zijn imago. Het aparte koppie van Temple past hier ook perfect, maar het blijft bij een stamppotje dat hardnekkig weigert om aan de kook te komen.

De wapperende toon van de film ligt me niet en wanneer je niet mee bent in Iggy's gehoornde reilen en zeilen, ontstaat de indruk dat het na anderhalf uur zo goed als op is, terwijl het toch nog wel wat onder de pet heeft. De SFX zijn ook wat aan de povere kant, maar als het briefje niet aankomt, is dat een veel groter bezwaar. Het voornaamste teken dat Aja hier onvoldoende een brug weet te slaan.

Niet eens zo heel slecht!!! Een echte B-film ook qua hoe de film oogde. Duidelijk gericht op tiener- jongentjes. Een beetje horror en een paar blote borsten doet het natuurlijk goed. ( verder niets mis mee hoor!) en mocht vriendin lief meekijken stoppen we er ook nog wat romantiek in. Lees hieronder dat het verhaal van zoon van Stephan King is. Tja, zeg dus eigenlijk wel genoeg.....

.......zoon van. Mijn advies is om het schrijven maar aan papa over te laten en zelf te gaan genieten van papa`s erfenis

Ondanks het ratjetoe aan stijlen en genres vond ik Horns zeer onderhoudend.

Vleugje fantasy, snufje comedy, likje horror, en een flinke dosis liefdesdrama, het zat er allemaal in. Radcliffe deed het overigens prima en volgens mij zaten er een hoop verwijzingen in naar Bijbelse symbolen en teksten. Ik heb er geen verstand van maar de nummerborden met Luke en Genesis vielen mij naast de slangen op.

Marilyn Mansons cover van Personal Jesus van Depeche Mode was wel aardig om te horen, alhoewel ik de voorkeur geef aan Depeche Mode's versie.

"I think it's because of me and these horns."

Gisteren zonder enige voorkennis meegepakt tijdens de Pathé Unlimited Night en ik moet zeggen dat ik in positieve zin erg verrast ben.

Het gegeven is gewoonweg te absurd voor woorden en wordt met de nodige dosis zwarte humor gebracht. Het heeft iets bevreemdend om personages zich anders te zien gedragen door de invloed van de hoorns wat voor een hoop grappige dialogen en gestoorde situaties zorgt. Hierbij wordt er goed gebruik gemaakt van de heerlijke soundtrack en enkele Bijbelse referenties.

Het dramagedeelte is solide te noemen; er zitten een aantal aangrijpende momenten in die je anders naar het geheel laten kijken. Dat komt ook door de manier waarop je meer informatie krijgt d.m.v. flashbacks en een paar - verrassende - wendingen die ervoor zorgen dat je als kijker blijft gissen naar de moordenaar.

Het tweede deel maakt meer plaats voor horror, met o.a. een over-the-top afrekening. Desondanks is het genieten geblazen om te zien hoe alle remmen losgaan en er zelfs een aardige portie gore in wordt gegooid. Overigens wordt de film nergens echt eng en/of spannend, maar de duistere sfeer is duidelijk voelbaar.

Al met al een verfrissende film die een mix van genres op een inventieve wijze tot één weet te smeden. Alexandre Aja zit weer op de goede weg.

3,5 Sterren.

"You killed that poor girl, and now the devil has claimed you."

Flink verrast. Ik had gelezen dat Shia LaBeouf eigenlijk was gecast ivoor de hoofdrol, maar vervangen werd door Daniel Radcliffe. Daar ben ik wel blij mee, hoewel ik moet bekennen dat ik moeite heb om Daniel los te zien van Harry Potter. Ik heb een tijdje gezocht naar de bril en de toverstaf, maar daarna was hij gelukkig Ig. Het is volledig Daniel zijn film geworden, zijn delivery is vlekkeloos en het is lastig om hem NIET leuk te vinden, je leeft steeds meer met hem mee en je gunt hem niets dan goeds.

Ik was blij verrast toen bleek dat er zoveel originaliteit in deze film zit. Het is een rollercoaster van emoties. Lachen, verbazing, empathie, afkeer (Die ouders..).. het wisselt elkaar flink af. In welk genre je deze film in kunt schalen? Horror, comedy, romantiek, mysterie.. en dan vergeet ik nog wel iets. Ik werd, wel pas na een dik half uur, volledig meegevoerd in het verhaal. Het is aangrijpend, de liefde die Ig voelt voor zijn meisje is onbeschrijfelijk. Vanaf het moment dat we terug gaan naar het verleden en de jonge kids beginnen aan hun kalverliefde, was ik verkocht. Ik was erg onder de indruk van de jonge Ig, wat een leuke knul. De flashbacks waren sterk en zorgden deels voor de sterke sfeer.

Naar het einde toe wordt het ietsje gekker, maar ik stoorde me er totaal niet aan. De special effects waren goed genoeg om mij als kijker tevreden te houden en me niet te storen aan het 'tikkeltje over the top' gebeuren. Je leert steeds beter de personages hun ware aard kennen. En de liefde... oh, wat is de liefde tussen Ig en Merrin mooi. Ik ben een sucker voor dit soort liefde.

Hoewel ik halverwege de film al een belangrijke ontknoping (Dat ze ernstig ziek was)geraden had, bleek aan het einde van de film, bleef ik verrast worden. Enkele goede twists, enkele voorspelbare. Dat laatste hou je helaas toch niet tegen, maar het doet geen afbreuk aan de filmbeleving.

Hele gave, originele film vol (niet opgedrongen) drama en liefde.

Ondanks dat het iets heel anders is geworden dan dat ik had verwacht, vind ik het een erg amusante film. Veel genres (romantiek, mysterie, horror, drama, fantasy) worden bij elkaar gesmeten en dat levert een (meer dan half) geslaagde en bovendien erg originele film op.

Losjes zie ik dit ergens als een hedendaagse The Green Mile (zal te wijten zijn aan het hoofdpersonage dat over een gave beschikt en onterecht wordt beschuldigt op verkrachting en moord). De andere waar deze me aan deed denken was Kaboom (2010). Er zit namelijk dezelfde soort humor in, maar natuurlijk is er ook Juno Temple.

Daarnaast nog een soundtrack (o.a. Bowie,Pixies) die wel een beetje onevenwichtig is maar uiteindelijk toch een kleine meerwaarde geeft aan de film.

Toch wel een aangename verassing, want de titel leek me vooraf niet echt veelbelovend. Het draait in principe allemaal om zijn hoorns, en om dan je productie ook 'Horns' te noemen vond ik een beetje too much. Maar toen bleek dat hij een merkwaardig effect op iedereen had, en er op een akelige manier achterkwam hoe zijn voormalige vriendin aan haar einde was gekomen, kon ik er toch wel wat waarde in ontdekken. Het viel me ook wel op dat er net een wat andere regisseur achter de knoppen zat dan doorgaans, in dit geval meneer Aja. Bijvoorbeeld die scène waarin er een half gezicht werd afgeschoten en Lee begon te lachen... zoiets noem ik spontaan. Ook bijvoorbeeld de overdosis aan allerlei verschillende drugs... de slangen op de grond en het winkelwagentje over een schans alvorens te verdrinken onder een rij boomstammen zijn dingen die je niet zo vaak tegenkomt. De vele flashbacks daarentegen hadden van mij trouwens niet gehoeven.
Men moet zich trouwens wel beseffen dat de duivel slecht is; tegenwoordig wordt dit door de corrupte regering gepromoot als cool. Infowars.com

Beetje een onevenwichtige, te langdradige film van Aja. Had zich vooral op de ontwikkeling van het personage moeten richten in plaats van een hoop aangedikt gedoe over zijn vriendin. De leukste scenes zijn keer op keer de biechten aan Ig, maar op een gegeven moment sijpelt daar de sjeu ook wel tussendoor. Dat maakte het uiteindelijk gewoon een te standaard film binnen het genre, die ook nog te lang duurt en daarom in het middenstuk nogal sleept. En dat had niet gehoeven denk ik.

Wel goed was de soundtrack, althans, de muziek zelf. Grappig om Sunset Rubdown op het eind te horen, maar echt passen deed het allemaal niet als je het mij vraagt. Veel bekende hits, die ik persoonlijk ook wel erg goed vind hoor (daar niet van), maar we stuk voor stuk al in zo'n 100 andere films hebben gezien.

Visueel ook iets te cheesy naar mijn zaak. Verder over het algemeen wel vermakelijk maar gezien het potentieel wordt er te weinig mee gedaan. 3.0*

“How about you guys beat the shit out of each other and the winner gets an exclusive interview with me?”

Ik moet toegeven dat ik bewondering kan opbrengen voor Daniel Radcliffe op dit moment. Hij doet enorm zijn best om de stempel van “Harry Potter” van zich af te schudden. Na jaren als tovenaarsleerling met een toverstokje rond te zwaaien, richtte hij zijn pijlen op heel andere projecten die toch duchtig afwijken van datgene wat we van hem gewend zijn. “The woman in black” was een voltreffer maar lag nog een beetje in de lijn van het voorgaande : donker,macaber en zich afspelend in een eng,oud herenhuis (Een soort Zweinstein in het klein). “Kill your darlings” is dan weer van een heel andere categorie. Een filosofische getinte film over poëten en revolutionaire schrijvers waarbij Radcliffe waarschijnlijk intensief de handleiding over homoseksualiteit heeft moeten doorbladeren. En dan is er ook nog “Horns”. Een religieus getinte horror met een fikse dosis humor als toevoegsel. Dit alles kan echter niet verhullen dat de basis van de film gevormd wordt door een puur romantisch verhaal over allesomvattende liefde en de overtuigingskracht om dit te ondermijnen doordat het lot er anders over beslist heeft.

Recensie Horns

Aja

Was weer lang geleden. Hij omschreef Hollywood ooit eens als een snoepwinkel, waar die lekker elk snoepje ging proeven voor die terug naar huis zou gaan. Hier lijkt hij indd weer wat anders te proeven in het horror genre. Het is ook niet eens puur horror meer een whodunnit met wat fantasy. Weer geen slechte film van de fransman. Verhaaltje is grappig. Vaart zit er ook wel goed in. Dat ze hem alles vertelde was erg leuk. Maar daar zit ook het addertje (pun!) onder het gras. Sinds Aja naar Hollywood is gegaan is hij ook wel naar een wat mat land gegaan. Dit is voor US begrippen al op het randje. Maar stiekem had het nog veeeeel verder moeten gaan bij het moment dat de mensen alles moet vertellen. Je ziet dat hij/Aja wel meer wil. De man die graag ze piemeltje wou laten zien was hilarisch. Maar je ziet ook dat er ook teveel mensen meekijken over zijn schouder.

Het is wat jammer want ergens had dit wellicht geniaal kunnen zijn. Dat is het nu bij lange na niet. Aja is kundig genoeg om hier een prima film van te maken die makkelijk te gehele speelduur leuk is. Maar hij is tot meer in staat.

3.5 sterren.

Horns

Een film die alles in 1 brengt. Seks, drugs, alcohol. Gevechten, demonen, 'crime-scene investigation', veel bloed .... Een film wat soms wat moeilijk te begrijpen was, maar toch wel vermakelijk was om naar te kijken. Ik had niet zoveel van Horns verwacht, al heeft hij wel een tijdje op zich laten wachten, we zijn inmiddels alweer twee jaar verder.. (2013 - 2015). Al moet ik zeggen dat ik het demonen stukje soms te gek vond worden, ook iets van drie seks scenes achter mekaar. Het is wat dat betreft wel een vlot lopende film die je eigenlijk continu wel weet te vermaken. Op het eind vond ik hem ietsjes weg hebben van Maleficent. Alleen dan niet met zo'n brandende lava body als hier bij Horns.

Het is toch telkens wel even wennen om Daniel Radcliffe in andere films dan Harry Potter te zien spelen. Je kan merken dat hij hier heel wat ervaring heeft opgedaan, en dat neemt ie mee in films zoals Horns. Ook Juno Temple kom je vaker tegen in films, en ook zeker niet de kleinere namen. Rest van de acteurs acteerde ook wel goed.

Het verhaal van Horns is soms ingewikkeld maar, leuk om te volgen. Het concept is ook een beetje van een rare kant. Maar ook hier weer leuk om te volgen. Al om al leuk om eens gezien te hebben! By the way, ik haat slangen. Dus die scenes met slangen waren niet echt fijn om naar te kijken, hahaha!

3.0*

zoals hierboven al vermeld: deze film... you hate it or love it en ik moet zeggen: i loved it.

Radcliffe deed me na 5 minuten al meteen z'n hele harry potter-verleden vergeten en zette zijn rol echt met verve neer. de film begint inderdaad lichtvoetig, gaat dan over in een misdaadthriller om er dan steeds meer horror-elementen in te voegen maaar wat ik zo goed vond aan deze film was dat die horror-elementen niet echt gebruikt zijn om constant schrik te krijgen of schrikmomenten op te leveren maar eerder om het verhaal verder te laten vertellen en de spanning hoog te houden. juno temple is dan ook nog eens een heerlijke verschijning en het verhaal behoud een hoog tempo. Maar het is toch vooral voor de heerlijke performance van Radcliffe dat je deze film moet zien en het is dan ook jammer dat de film nergens echt groots heeft gedraaid want deze film verdiende dat zeker en vast. ook een leuke gedachte om eens over eeuwige liefde na te denken bracht deze film bij mezelf teweeg. en tot slot: de eindscène is de beginscène, word zo vaak gebruikt maar vaak nutteloos (gone girl was bijvoorbeeld nog eens een uitzondering) maar bij deze film werkt het echt. waar je bij de eerste zin nog denkt waar gaat dit naartoe, is het op het einde een soort ironie die eigenlijk de hele film dekt.

kort:

Een aangename verrassing met een uitstekend spelende Radcliffe in een bizarre maar heerlijke film.

Goeie film waarin bij een jongeman horens uit zijn voorhoofd groeien na de dood van zijn vriendin. Een origineel verhaal uit de pen van de zoon van Stephen King (maar het had net zo goed van zijn vader zelf kunnen zijn). Het verhaal ontvouwt zich mooi door lange flashbacks. Op sommige punten wel wat voorspelbaar. Een wat eigenaardige maar prima mix tussen horror, romantiek en humor.

Rare film maar hij had heel goed gespeeld

Onlangs dat het een lange film is geworden, was het wel een goeie film. Een toch wel mysterieus verhaal, waar je toch wel wil weten hoe de vork in de steel zit.

De cast deed het prima en kwam wel overtuigend over. Ook visueel zat het wel snor.

Het is zeker geen zuivere horrorfilm geworden, er zit wel voor iedereen iets in.

Toch wel aangenaam verrast door deze film en vond het wel een aanrader.

Verloren in onbalans

Afgelopen nacht eindelijk gezien, want wat was ik hier eigenlijk nieuwsgierig naar. Ik had echter geen idee wat ik ervan moest verwachten omdat de beelden die ik gezien had mij niet direct wisten te imponeren, maar het idee van het hele gebeuren wél. Uiteindelijk bleef het echter toch bij waar ik op voorhand al bang voor was: een sterke premisse, maar helaas een uitvoering die mij teleurstelde.

Dit kwam omdat de hele film een beetje onevenwichtig aanvoelde. Met name het eerste deel van de film kende heel veel zwarte humor maar eveneens ook een aantal flashback scene's die opeens veel serieuzer waren. Het voelde voor mij op dit moment dan ook of ik twee films door elkaar aan het kijken was, en dit ervoer ik niet als positief. Ik vond de scene's in het verleden dan wel een stuk sterker, omdat de scene's in het heden een beetje herhalend werden en in mijn ogen ook te overdreven waren.

Naarmate de speelduur vorderde werd het hele verhaal in zijn geheel wel wat serieuzer, maar ook steeds meer bizar. Met name de finale en het krijgen van de engelenvleugels bij Ig kwam echt totaal niet over en zag er goedkoop en belachelijk uit. Wat ik dan wel weer erg sterk vond was de reden waarom de vriendin van Ig bij hem weg ging maar wat ik dan bijvoorbeeld weer een stuk minder sterk vond was de ontknoping die betrekking had op wie haar nu eigenlijk vermoord had. dit deel voelde dan weer een beetje cliché aan en hoe ver de jaloerse vriend met name in de finale ging was heel ongeloofwaardig en eveneens ook te overdreven

De film was daarnaast voor mij ook minder goed omdat de hoorns zelf te minimaal verklaard werden. Het waarom Ig Perrish de hoorns heeft gekregen wordt dan wel beantwoord maar het beantwoord nog steeds niet de vraag hoe dit nu precies mogelijk was. want wat voor een connectie had zijn vriendin bijvoorbeeld met het krijgen van de hoorns? (Dan doel ik op haar rol in het hoe gebeuren)

Uiteindelijk is Horns voor mij dus een tegenvaller gebleken. Daniel Radcliffe die nu niet bepaald tot mijn favoriete acteurs behoort wist mij dan wel totaal niet te storen hier, de onevenwichtigheid in het script deed dit echter wel. Toch nog een hele kleine voldoende voor met name de interessante flashback scene's in de eerste helft, maar als geheel stelt Horns hoofdzakelijk toch echt teleur.

2,5*

Dit is zo'n film waarbij ik eigenlijk voor 75% van de tijd heb genoten van de heerlijke dialogen, het bizarre plot en het prima acteerwerk. Echter ontspoort de film in de laatste 25% van de speelduur zodanig dat het de eerder genoemde 75% wel voor een heel groot deel teniet doet. Erg jammer, want er had qua score echt veel meer in gezeten. Nu is het wat mij betreft niet meer dan een vaag tussendoortje. Heb het boek van Joe Hill overigens niet gelezen dus ik weet niet of het daarin ook zo over the top eindigt.

2,5*

5/10 (IMDB)