Grease (1978)

Draak van een film met dito soundtrack. Als You're the one that I want voorbij komt op een bruiloft of in de kroeg (ik zoek gewoon de verkeerde plekken op!) ga ik even roken. En ik rook niet eens meer!

Maar er is 1 uitzondering. De live-versie van Hopelessly Devoted to You. Die is fantastisch! Ik heb op mijn iPod de versie van de Grammys van 1979. Bij deze ontboezeming blijft het hoor!

Een klassieker met leuke liedjes en een goede sfeer.

Iedereen vond het erg dat ik Grease nog niet gezien had. En ik begrijp nog steeds niet waarom het zo'n big deal was, zo goed is de film nu ook weer niet. Ik denk dat de nostalgie de mensen zo leuk vinden. John Travolta schittert hier en ook Olivia Newton John deed haar best. De rest van de cast kon naar mijn mening niet echt acteren. Er zijn een paar leuke liedjes in de film, met als topper You're the One that I Want. Toen ik dit nummer hoorde, begon ik wel spontaan mee te zingen.

3*

Echt een klassieker, maar ben nu wel Grease-moe. Die herhaling elk jaar op tv vind ik sterk overbodig.

Vanavond samen met onze dochter vn 12 zitten kijken. Wat een tijdloze film. Zij lachte om dezelfde grapjes als ik, toen ik destijds 12 was en naar deze film keek. De liedjes ken ik nog steeds uit mijn hoofd, heerlijke feelgood movie.

Denk dat deze film incl de muziek nog vele generaties meekan.

Bij herkijken zie ik dat het toch meer de muziek is die nostalgie oproept dan de film zelf. Het eerste kwartier maar eigenlijk het eerste halfuur is toch wel wat aan de matige kant, dus ik kan begrijpen dat sommige mensen dan al afhaken. Bovendien moest ik ook wel wennen aan de oudere acteurs vergeleken met American Pie-achtige films.

Daarna wordt het beter alleen bij de danswedstrijd wordt het ook weer minder. Verder heeft de film een soortgelijke lijn als Saturday Night Fever. Weinig bijzonder verhaaltje over tieners, maar waar daar de brug moet hier de autorace nog voor wat spanning zorgen en dat is weer goed gelukt.

De mannen spelen over het algemeen wat beter maar dat zal ook wel komen omdat de vrouwen van die bakvissen moeten neerzetten en de guys zijn de stoere pubers. Maar Stockard Channing als Betty Rizzo zet toch een opvallend goede rol neer. John Travolta doet het wederom erg goed, naast die dansscènes maar bij zo'n scène als dat hij aan de sport gaat meedoen is hij toch ook erg leuk. En samen met Olivia Newton-John vormt hij een leuke combinatie. Het taboerijke jaren '50-sfeertje wordt goed weergeven, en Frankie Avalon die in die tijd een goede zanger en zeer bekend teenager-idool was treedt even op.

Niet helemaal geslaagd van begin tot eind, maar vanwege het opgewekte karakter en de prima muziek blijft het toch nog steeds een leuke film om te zien. 5.0

Vanavond (04-07-2013) is deze film weer eens een keer op televisie, en omdat ik de film idd al erg vaak gezien heb dacht ik tijdens het kijken laat ik eens even de beoordelingen op moviemeter bekijken.

De eerste reacties stammen uit september 2001, waarvan ook de bovenstaande quote van administrator Jordy die iedereen van 25+ ouwelui noemt.....

Jordy geboren in december 1979. 33 jaar inmiddels, bijna 34 eigenlijk al, ik ben benieuwd of je nu toevallig ook RTL8 aan het kijken bent, en of je beoordeling over deze film inmiddels al iets gewijzigd is nu je zelf al royaal tot de ouwelui behoord

Ik zelf (ook een Jordy, maar dan een jongere variant uit 81) vindt de film altijd nog steeds wel leuk om te zien, maar dat is dan misschien ook wel gewoon het jeugd sentiment, hoewel de film drie jaar voor mijn geboortejaar is uitgebracht. Wellicht behoor ik ook wel gewoon tot de ouwelui die deze film nog altijd goed vinden.

Van mij in ieder geval 3.5 sterren. Maar of ik hem vanavond helemaal afkijk.... ik denk eerlijk gezegd van niet.

"Why, this car is Auto-matic. Its System-matic. Its Hyyyyydro-matic. Why, its Greased Lightning!"

Redelijke film. Ik hou totaal niet van dit soort films en heb een hekel aan musicals maar zo slecht was dit nou ook weer niet.

De film ziet er best oud uit op een of andere manier (kan ook aan de tv-uitzending liggen) maar het doet me denken aan eind jaren '60.

Het is een beetje irritant dat er veel gezongen word en dat de film op de meest vreemde manieren word onderbroken. De liedjes die gezongen worden zijn wel lang niet slecht en ik moet zeggen dat ik die jaren '70 muziek echt wel kan waarderen.

Het acteerwerk was ook lang niet slecht.

Verder wil ik er niet meer zo veel over zeggen. Gewoon een redelijke film met goede muziek.

Grease, uit de tijd met de vetkuiven. Een onvervalste musical/filmklassieker met een luchtig romantisch verhaal, compleet met sterke liedjes. Toch is het meer dan luchtig vermaak. Geen hoogstaande literatuur, maar wel een sterke zedenschets over puberale schooljongeren die enerzijds aan de buitenkant hun imago in stand moeten houden en anderzijds worden geconfronteerd met hun echte verlangens die botsen met datzelfde imago.

De hoofdrolspelers zetten overtuigend hun rol neer, tegelijkertijd zijn de bijrollen ingevuld door goede acteurs die een duidelijke versterking zijn. Prettig is ook dat zowel Olivia als John de zangpartijen minimaal geloofwaardig invullen. Let ook op de choreografieën, ze zijn een lust voor het oog en kloppen.

Houd wellicht in je achterhoofd dat het een film is uit 1978.

Mensen die in films snel of geleidelijk veranderen in andere wezens of een metamorfose ondergaan, ik vind dat vaak erg leuk wanneer dat gebeurt in een film. Een goed voorbeeld daarvan is natuurlijk de sullige Clark Kent die in een paar luttele seconden Superman wordt. Of denk aan de boze stiefmoeder in Snow White and the Seven Dwarfs die zich door een eigen toverspreuk laat veranderen in een oude heks. Linda Blair in The Exorcist, Sissy Spacek in Carrie, de weerwolf in An American Werewolf in London, maar in deze musical zit ook een hele fraaie transformatie, die van muurbloempje Sandy die plots is veranderd in een vamp..

Maar de mooiste metamorfose in een film zit wat mij betreft in Batman Returns: Selina (Michelle Pfeiffer) de klunzige secretaresse die Catwoman wordt.

Wil je erover praten...?

Hij staat inmiddels ook op mijn iPhone. Dat dus.

Deze film is vooral jeugsentiment. De muziek is erg sterk en tijdloos. Misschien één van de leukste musicals ooit. De opvolger was echt crap. Trouwens een mmoie nieuwere musical aanrader is Hairspray uit 2007.

Deze film was destijds een groot succes en tegenwoordig vinden velen deze film (wordt helaas ook nog steeds vrijwel ieder jaar uitgezonden op TV) en de liedjes (wordt helaas steevast gedraaid op feesten) ervan nog steeds leuk. Ik vind er eerlijk gezegd totaal niets aan en vind zowel de belachelijk liedjes als de uitvoering ervan in deze film vreselijk. Inclusief de verschrikkelijk slechte liedjes blijft er ook niet veel over van deze film en zijn flut romantisch verhaal, want als er niet gezongen (hoogst zelden overigens) wordt is de film het aankijken ook nauwelijks waard.

Een musical is eerlijk gezegd ook niet echt mijn ding en als er ook nog eens vrijwel continue (zoals in deze film) in gezongen wordt, dan draait mijn maag om. John Travolta en Olivia Newton-John doen het overigens goed en leuk (de overige cast is vreselijk slecht en irritant) in deze film en daarom geef ik deze film toch nog een 1,0. Wat eigenlijk ook belachelijk is, is dat deze film draait om een highschool en dat Olivia Newton-John bij het maken van deze film al 30 jaar was

P.S. de film en de muziek is wel geschikt om politieke gevangenen op Guantanamo Bay aan het praten te krijgen. En misschien zelfs ook om ISIS te bestrijden in Irak.

Gisteren weer eens bekeken en ik doe er een halve ster bij, want dit blijft toch wel heerlijk fout.

De nummers zijn vaak te zoet voor woorden en de dansjes zijn lekker theatraal. Verder word er op een leuke en overdreven manier een beeld gegeven van de Amerikaanse High Schools uit die tijd. Erg tof gedaan en een leuke cast.

Wederom een typisch geval van 'zonder jeugdsentiment heeft het geen enkele extra waarde voor mij'. Wat een enorme aaneenschakeling van verschrikkelijke personages, walgelijk kitscherige aankleding en muziek en een wanstaltig verhaal. Ja, ik kende een aantal van de hits wel, maar heb nooit echt de interesse gehad op basis hiervan om deze film eens aan te zetten. Niet dat ik iets tegen musicals heb, Jesus Christ Superstar en Schumacher's versie van The Phantom Of The Opera vind ik fantastisch, maar in de tussentijd merk ik dat dit misschien toch ook voor een enorm stuk aan de thematiek ligt. Opgeschoten jongeren die elkaar in verschrikkelijk achterhaalde slang aanspreken, meidengroepjes met irritant hoge stemmen die het alleen maar over jongens kunnen hebben terwijl de jongens ook alleen maar achter hun piemel aanlopen. Grappig dat de film in dat opzicht als zo'n klassieker wordt gezien, ik had ergens nog wel verwacht dat er in de tussentijd enorm veel kritiek van conservatieve hoek (tieners geobsedeerd met seks) en de liberale hoek (jezelf moeten aanpassen om leuk gevonden te worden, objectificatie van de vrouw, een compleet gebrek aan gekleurde acteurs) zou zijn gekomen, maar dat valt me voorlopig allemaal nog behoorlijk mee (of tegen, afhankelijk van hoe je het bekijkt).

Oh ja, en dat deze personen kinderen moeten voorstellen maakt het nog een stuk erger, bij enkele personen zijn de rimpels al bijna te zien. Ik vind die verheerlijking van de Amerikaanse high school altijd al vrij idioot, alsof je leven tussen de hormonen, puisten, overhoringen en oppervlakkig achter elkaar aanlopen nooit beter zal worden. Ik wil in dat geval graag een verlenging na de eindcredits waarbij vertelt wordt dat die twee idioten na een jaar uit elkaar gingen omdat ze er achterkwamen dat kalverliefde niets met de werkelijkheid van doen heeft. Noem me cynisch, maar een oppervlakkige film als deze waarbij saaie gebeurtenissen elkaar snel opvolgen, zorgt er geen moment voor dat ik mee wil of kan gaan in dat puberale ideaal.

Ja, het zangwerk is soms goed (al is het allemaal verschrikkelijk geplaybackt en komt het nergens 'natuurlijk' over en de danschoreografie zal allemaal best spectaculair zijn, maar zolang ik me niet kan investeren in het verhaal of de personages blijft het niets meer dan een vlag op een modderschuit. Ik voelde me daarnaast ook meerdere malen zelf beledigd door de seksistische implicaties dat alles in feite om de mannen draait, zelfs op het moment dat Sandy wat macht zou kunnen uitoefenen op Danny, verandert ze speciaal voor hem. Wat wil je vrouwen meegeven als 'pas jezelf aan aan de persoon met wie je seks wil hebben!' kennelijk een uitzonderlijk belangrijk thema is? Zelfs als Danny een poging doet, is hij maar wat blij dat hij 'zichzelf' kan blijven (lees: een opgeschoten irritant kutjoch) als het meisje zich al eerder heeft aangepast.

Een aardig liedje (You're The One That I Want) wordt daarnaast ook vakkundig de nek om gedraaid met het wanstaltige eindlied. Ik was dan ook maar wat blij dat het voorbij was. Ik heb het geprobeerd, maar het is hem gewoon niet geworden. De tweede heb ik ook maar meteen opgenomen van tv, na de walging die ik voor deze film voelde, kan ik me moeilijk voorstellen dat het vervolg me echt zoveel meer zal ergeren.

Ik herinner het me nog als de dag van gisteren, toen meerder van deze liedjes uit de film continu in AVRO's Top Pop op de eerste plaats stonden, verdween het ene van de eerste plaats kwam er wel een ander in de plaats... weken heeft dat geduurd...

De film, ik had hem eigenlijk nog nooit gezien, het verhaal is simpel, veel romantiek.

Maar de liedjes, die zijn toch wel goed, het ene al wat beter dan het andere, maar ondertussen zijn het wel klassiekers geworden.

En het zijn vooral de nummers die de prent leuk maken.

Van de 2 hoofdrolspelers heeft John Travolta het wel gemaakt in de filmwereld, ook Olivia Newton-John heeft nog films gemaakt, maar haar succes was daarin beperkter, wel heeft ze een succesvolle carrière uitgebouw als zangeres.

Ook Stockard Channing heeft een relatief succesvolle carrière uitgebouw in de filmwereld en is nu nog regelmatig in films te zien.

Kortom: een pure feel-good film is dit en toch wel leuk om eens te bekijken.

Een film die de opkomst van de 'popcultuur' en de jaren 50' in het algemeen uitstekend weet neer te zetten. De auto's, de kleding, de aankleding etc. etc. is allemaal fantastisch gedaan. Je moet 'm alleen niet te vaak kijken, anders gaat de muziek wellicht wat tegenstaan (die-hard Grease fans uitgezonderd natuurlijk).

Wat een verschil met Saturday Night Fever zeg. Van die had ik destijds de soundtrack al meteen in huis, maar van deze film nooit. Een aantal nummers werden flinke hits, en die blijven leuk, maar de rest is toch niet zo bijzonder.

Het is toch ook echt een musical (combi romantische komedie), terwijl ik SNF toch meer als een dans/dramafilm zie.

Goede rol van Travolta en de combinatie met Newton-John blijft ook leuk om te zien. Maar verder is het een hoop zoetsappig gedoe. Sommige gedeelten zijn ronduit vervelend, zoals met die bakvissen en de danswedstrijd.

De Rock and Roll fifties sfeer wordt goed weergegeven. Maar dat is ook, want met de taboes wordt wat al te luchtig om gesprongen. 3.0

Niemendalletje.

Al klopt dat in feite niet, want de film heeft natuurlijk wel z'n status. Ikzelf vind het allemaal wel grappig, zo'n fout sfeertje in die jaren '50-setting.

Veel stelt het allemaal niet voor - ik heb de film ook maar met gedeelde aandacht gezien (wellicht beter zo), maar dat het voor sommigen "leuk" is kan ik best begrijpen.

De cast zet de stereotiepe personages niet onaardig neer. John Travolta vind ik wellicht de meest geslaagde persiflage, met z'n nichterige tred en machogelul. Hij heeft ook zo'n stem die totaal niet bij z'n hoofd past.

Verder iets te lang, af en toe wat idiote liedjes - maar personages die lukraak beginnen zingen zijn ook idioot, natuurlijk, blij dat een musical dit kan overbrengen.

Klein 3'tje.

Dank zij een schoolvriendin (die deze film minstens één keer in de week wilde zien) ken ik hele delen dialoog uit mijn hoofd. En natuurlijk de liedjes, maar dat is niet zo moeilijk. Die blijven lekker hangen.

Ik vind het toch nog steeds een leuke film. Alles loopt lekker vlot door, tempo is goed, verhaal loopt logisch en dan vergeef je de mis-casting van mensen boven de twintig als tieners. Ach. In de jaren 50 deden tieners ook graag alsof ze twintig waren en waren ze met 25 al bejaard...

Leuke film, voor mij, dan.

Absolute knaller die zijn weerga niet kent. Voor mij begon de muziekwereld in 1978. De liedjes waren heerlijk catchy en het is een van de eerste films die ik op het witte doek zag. Mocht net de bios in haha. Op e.o.a. manier heb ik deze musical (waar ik normaal gesproken helemaal niet van houd) leuk gevonden. Het is een frisse film, met leuke dialogen, the typische Amerikaanse High School met alles erop en eraan en het verhaal dat gewoon lekker doorloopt tot het eind. Voor Olivia betekende dit haar doorbraak als zangeres al was ze natuurlijk al wat langer bezig. Daarna heb ik ze niet meer op het doek gezien. En John had weliswaar een hitje met Saturday Night Fever, maar dit was zijn echte doorbraak. Ik heb de film lang niet meer gezien, maar wist nog precies alle details. Een lekker sfeertje uit de jaren 50 met La Bamba op de achtergrond. Een echte cliffhanger uit mijn jeugd!

Ben absoluut geen liefhebber van musicals maar deze is echt wel een uitzondering hierop. Tijdloos mag je de film intussen wel noemen. Blitze personages en aanstekelijke popdeuntjes, waar is de tijd gebleven. Mijn eerste film op het witte doek, een brok jeugdsentiment. 4,5 sterren

Ik ben 30 enbheb deze film voor het eerst gezien toen ik 10 was ofzo en ik kom net pas door een vriend erachter wat de betekenis van de film is... ik vond het allemaal al zo apart... maar nu snap ik het ....http://i.imgur.com/RjChFGT.jpg

Echt wauwwww... wauw.. en niemand die de film kijkt had dit kunnen verwachten maar nu snap ik het wel...

Zondagmiddag in het theater de Nederlandse versie van de musical gezien en aansluitend thuis de film nog maar eens opgezet, voor de tigste keer. Twee keer erg genoten. Ik ben nog net niet naar de winkel gelopen om weer brylcreem te kopen.

Ik weet ‘t: er is van alles en nog wat aan te merken op de film, maar volgens mij is het na 40 jaar inmiddels een tijdloze klassieker vooral dankzij de muziek. Ik vermoed dat mijn achterachterkleinkinderen daar over een halve eeuw nog steeds van zullen genieten. Vanwege dat tijdloze karakter mijn stem verhoogd naar 4,5*.

Een klassieker met een fijne sfeer en dito muziek.

Ik hou van musical noch romantiek, maar deze krijgt wel een voldoende. Het verhaal doet eigenlijk niet ter zake, want het gaat vooral om de muziek, die tijdloos genoemd mag worden. Goede rollen trouwens van Travolta en Newton-John. Toch is en blijft het niet mijn genre.

3*

Deze musical valt voor een keertje wel te doen. Enkele nummers zijn klassiekers geworden en zeker de moeite waard, andere nummers zijn wat minder. Het verhaal zelf houdt in ieder geval niet over. De acteurs zijn duidelijk een stuk ouder dan de scholieren die zij moeten portretteren. Het acteerwerk is ook niet al te bijzonder, hoewel Olivia Newton-John wel een charmante verschijning is.

Nou ja, die heb ik maar meteen op Blu-ray aangeschaft en met deze was ik niet zeker en daarom eerst de dvd er maar weer ingedaan. En waarschijnlijk was ik vorig jaar niet in zo'n goede stemming. Maar moet zeggen dat hij deze keer weer erg goed is bevallen, dus ben benieuwd naar de Blu-ray.

Dat we te maken hebben met oudere acteurs die voor tieners moeten doorgaan, daar heb ik dan maar doorheen geprikt. Verder eigenlijk niets dan lof. De mannen spelen wat beter dan de vrouwen. Al blijft Newton-John best schattig als keurig burgermeisje. Travolta komt wat meer op de voorgrond, zodra hij gaat sporten om Sandy voor zich te winnen. Een hilarische rol vaak en zijn dansen, vooral tijdens die wedstrijd blijft geweldig. Het jaren '50 sfeertje blijft erg leuk om te zien. En goed gedetailleerd, tv, drive-in, auto's... Ook de liedjes en de muziek blijven vaak erg goed en gezien de speelduur niet overdreven veel. De vele kleine grapjes en humoristische dialogen maken er een onbezorgd filmpje van. 5.0

Super leuke film en super gezellig om mee te zingen ken ze allemaal uit mijn hoofd en soms zing ik ze op mijn werk of in de tram.

Nog nooit gezien. Nu toch maar een kans geven.

Top! Ook top is hoe Travolta eigenlijk zoveel acteer effort in het begin van z'n film carrière stopte. Had al m.i. een Oscar verdiend voor Saturday Night Fever. Maar denk ook aan Blow Out. Grease is bijna 40 jaar oud... Oeff, Olivia Newton John kon met haar 28 jaar nauwelijks nog voor een leerling doorgaan in de film... en is nu tegen de 70 jaar. Driedubbelwerf Oefff. Stockard Channing was nog ouwer, in de film 33 jaar. Haar liefje Jeff Conaway is inmiddels zo dood als een pier.