The Dam Busters (1955)

Meer dan aardige oorlogsfilm uit de oude doos, die alleen iets te lang duurt. Het laatste half uur bestaat voornamelijk uit dezelfde beelden: vliegtuigen die de beoogde dammen aanvallen. Op een gegeven moment heb je het dan wel vaak genoeg gezien.

De special effects zijn matig. Het luchtafweergeschut en de ontploffingen zien er niet echt realistisch uit. Stoorde ik me toch enigzins aan.

Ondanks de weinig verrassende en originele momenten weet de film enige spanning op te wekken waardoor je twee uur lang (op enkele scenes richting het einde na) geboeid blijft zitten kijken. Vooral door de goede fotografie, aardige muziek en het goede acteerwerk de moeite meer dan waard.

Voor een film uit de jaren 50 zijn deze effecten uiters aardig te noemen. Het is een goeie film, die een goed beeld geeft hoe een aanval wordt voorbereid. Je voelt vanaf het begin tot eind de spanning van de aanval en je kunt goed meeleven met degene die hierbij betrokken raken. De film is hierdoor uiters realistisch en kan naar mijn inziens tot een van de betere oorlogsfilms genoemd worden. 4,5 ster

Dit was zo'n beetje de favoriete film van mijn vader, dus verplicht meekijken gegarandeerd.

Zeker niet slecht, hoewel vandaag de dag nog al oudbollig, doet vrij authentiek aan en er is toch behoorlijke spanning.

Ook het feit dat je weet dat het op ware feiten gebaseerd is, maakt het een behoorlijk boeiende film.

The Dam Busters is een prachtige film die zo'n fijne, typisch Britse sfeer ademt. De fotografie is mooi en fris. Daarbij neemt men rustig de tijd om het verhaal zo duidelijk mogelijk te vertellen. Ook de muziek is een pluspunt, mooi en op de juiste momenten.

Wat de special effects betreft, nog afgezien van het bouwjaar van deze film, vond ik de explosies van de bombardementen inderdaad wat minder ogen. Maar bij de beelden van de twee brekende dammen zat ik daarentegen met open mond te kijken, want die waren toch behoorlijk indrukwekkend!

Goede oorlogsfilm die het bij mij niet moet hebben van de gevechtscènes en zeker niet van de special effects - die zagen er maar belabberd uit - maar van de beelden van de overgebleven bemanningsleden, nadat zij bij terugkeer van hun missie van de vermissing van 8 vliegtuigbemanningen op de hoogte werden gesteld én de lege kamers en niet bezette tafels die toebehoorden aan de bemanningsleden die als vermist werden opgegeven. Deze scènes gaven de film een extra dramatisch gehalte. Voor de teruggekeerde bemanningsleden was het verlies van 56 crew-leden een enorme klap. Het betekende op het totaal van 153 crewleden een verlies van maar liefst 36½ procent en dat is zeer hoog. Gefeest hebben de veilig teruggekeerde crewleden in ieder geval niet. Interessant misschien om te vermelden dat twee Lancasters niet zijn neergeschoten maar verongelukt omdat zij op de terugweg tegen hoogspannings-kabels vlogen.

3,5*

Ja die ontploffingen waren erg nep.

Voor de rest was het aardig en verhaal mooi

Acteren is ook goed

3,5 ster

The Dam Busters is niet bepaald een film voor mij. De gehele film wordt er opgebouwd naar een soort climax. Uiteindelijk is die totaal niet bevredigend, en de opbouw naar deze te lange climax is voor mij totaal niet interessant. Qua effecten kan de film verouderd genoemd worden, maar wanneer de rest van de film enige vorm van spanning zou bevatten, had ik mij daaraan niet kunnen storen. Dat is dus niet het geval.

Een film van bijna 60 jaar geleden, over dingen die meer dan 70 jaar geleden gebeud zijn. Voor mij een beetje jeugdsentiment, want het boek waar deze film op gebaseerd is stond in de boekenkast van mijn vader, en het was een van de eerste Engelse boeken die ik las. Dat er een film van was ontdekte ik pas veel later.

En het is een mooie film. Een mooie opbouw die begint met het werk van Wallis, de wat verstrooide professor die met zijn geniale idee de boer op moet om er steun voor te vinden. En daar zijn hele ziel en zaligheid in steekt, en daardoor ietwat vergeet dat de missie die hij voorstelt een heel gevaarlijke is voor diegenen die hem uitvoeren moeten, en daarnaast dat het gevolg van het gooien van bommen vrij onvermijdelijk is.

In het tweede deel dan de aanval. En hoewel ik natuurlijk allang weet hoe het afloopt, spannend blijft het evengoed. Wellicht komt dat door de ontzettend origineel overkomende beelden - legermateriaal genoeg voorhanden nog, in 1954. Maar de acteurs zijn ook erg overtuigend, en wellicht meer dan een tikje trots dat zij deze rol spelen mochten. In Groot-Bretannie waren deze mensen tenslotte absoluut helden.

Waar de film en het boek de plank wat misslaan is hoe groot de impact van de hele raid op de Duitse oorlogsmachine nou werkelijk geweest is. Maar dat komt wellicht voor een groot deel omdat tijdens de oorlog deze aanval vooral als propaganda gebruikt is. De latere wapenfeiten van de Dam Busters - waar het boek veel meer over vertelt - hadden veel meer daadwerkelijke impact.

Dit blijft een indrukwekkende en spannende film die enkel wat te lijden heeft van de matige FX (de overgeschilderde bommen op het water in het begin, het Duitse afweergeschut, de exploderende dammen, de locomotief die in de loop van het water terecht komt). De opbouw is rustig maar nergens saai, waarbij het heen en weer springen tussen de voorbereidingen van Wallis en Gibson voor effectieve afwisseling zorgt, en de kalme thuiskomst van de overlevenden en de stille afwezigheid van de vermisten en gesneuvelden is aangrijpend: "Aren't you going to turn in, Gibby?" "No, I... I have to write some letters first." Uitstekende onderkoelde acteerprestaties in de beste Engelse traditie, met de afwezigheid van liefdesperikelen als extra pluspunt; vooral Redgrave is sterk als twijfelende maar gelukkig nèt niet clichématig-verstrooide professor. Klein rolletje voor Robert Shaw, zéér klein rolletje voor Patrick McGoohan.

Uitstekende film over de Britten die tijdens de Tweede Wereldoorlog een paar Duitse dammen willen opblazen. Gebasseerd op een waargebeurd verhaal over de menselijke inventiviteit. De hele operatie wordt uitvoerig behandeld en het is allemaal realistisch in beeld gebracht. Een goeie rol van Michael Redgrave die de gedrevenheid van zijn personage op een geloofwaardige en ook wel vermakelijke manier weet neer te zetten.

Onderhoudende, zij het te lange oorlogsfilm over het plan van de geallieerden om een drietal dammen in het Ruhrgebied op te blazen, waardoor een een groot gedeelte van de duitse oorlogsindustrie plat zou komen te liggen. De opbouw is aan de trage kant en veel personages blijven onderbelicht, maar gelukkig boeit de film desondanks wel en wordt er toegewerkt naar een spannende climax. Wel jammer dat de ambities van regisseur Michael Anderson groter bleken dan het budget, gezien bepaalde knullig in beeld gebrachte special effects. En die zwarte hond genaamd Nigger kan natuurlijk niet door de beugel, ook destijds niet.