Unbreakable (2000)

Ben hem zonder te weten waar het over ging maar gaan kijken, doordat die gister op tv was en ik heb mij zeer vermaakt. De film liep lekker en ze gaven je steeds weer wat meer info. Het plot vond ik dan ook geniaal. Ik begon soms alleen wel te twijfelen of ze nou net te ver gingen in hoeverre het realistisch moest blijven, maar ik vond het nog net kunnen. De scene waarin het zoontje met het pistool van Dunn had van mij wel wat dramatischer gemogen. Nadat het is gebeurt wordt er ook niet meer over gepraat. Ze doen alsof het niks was, terwijl er dan wel iets goeds mis in jouw hoofd is.

'No shooting friends, Joseph'. Een dieptepunt in een scène die de film zou moeten opveren, maar nooit van de grond komt. Lijkt me ook lastig om echt intensief uit de hoek te komen, als je film zich grotendeels in comateuze toestand afspeelt. Er sluimert iets geheimzinnigs, maar het doodse sfeertje en de geringe beleving die aan de dag wordt gelegd, smoren langzaam maar zeker het mysterie.

Zo'n zwembad-scène is best goed, wat op zich evenzeer geldt voor de openbaring in het (vrij korte) slot, maar tegen die tijd is mijn interesse allang verloren gegaan. Het idee lijkt nog best aardig, maar met zo weinig flair blijft er niet veel van over. Shyamalan's stijl zal wel niet aan mij besteed zijn.

Mooie ontknoping van het verhaal . Ik vond het juist een uitstekende film van M.Night Shyamalan.

Na een herziening blijkt dit toch een belachelijk trage film, die ontzettend pretentieus aandoet. Het verhaal is hier flinterdun en de mysterieuze sfeer wordt zelden interessant. Na The Sixth Sense is dit toch een enorme tegenvaller.

Sfeervolle film met een interessant thema en helaas niet een altijd even sterke uitwerking. Het idee is briljant en wordt bij vlagen dan ook zeer sfeervol uitgewerkt. Alleen kiest Shyamalan helaas iets te weinig voor de actie en teveel voor het verhaal, de speurtocht.

Acteerwerk is zoals gewoonlijk erg sterk van Willis en Jackson. Shyamalan's regie werkt verder ook prima en vooral de scenes in de regen zijn extreem mooi en sfeervol geschoten. Ondanks het het langdradig werd was het einde toch wel weer erg fraai. Als scenarioschrijver is Shyamalan toch verrassend goed naar mijn mening, hij komt toch vaak met sterke verhalen/eindes aanzetten.

Niet zijn beste werk, nog wel een voldoende.

3* blijven staan.

Slaapverwekkend, langdradig, gebrek aan een goed verhaal, saai,...

Dat zijn de woorden die me binnenschieten na het zien van Unbreakable.

Het begint met een treinongeluk waar je maar weinig van krijgt te zien, en daarna wordt er heel de film geleuterd over het feit dat David nooit gewond is geraakt of ziek geweest, zonder dat er ook maar iets spannends gebeurt.

Dat veel mensen dit een verdomd goeie thriller vinden begrijp ik niet. Ik vind het niet eens een thriller maar een psychologisch drama.

Ik ben een fan van Bruce Willis in z'n actiefilms, maar hoe hij hierin acteerde was zo bedroevend dat je hem 50 cent zou geven uit medelijden... of nog meer, opdat hij gewoon zou stoppen.

Enige lichtpuntje, de onverwachte ontknoping die kon voorkomen dat ik de 95 voorgaande minuten niet als totaal verspilde tijd beschouwde.

1 ster

Unbreakable is toch een behoorlijk tegenvallende film.

Shyamalan is een regisseur die altijd erg in speelt op het verrassingselement. The Sixth Sense moest het daar erg van hebben en het moet gezegd worden, dat de twist erg goed is. Hetzelfde probeert hij in Unbreakable, maar daar werkt het allemaal toch een stuk minder.

Jackson en Willis zijn degelijke acteurs en doen het hier niet eens zo heel slecht. Daaromheen valt er eigenlijk weinigs positiefs te melden. Ik vind het nooit fijn om het woordje saai te gebruiken, maar tot de twist is de film gewoon dodelijk saai. In feite staat de gehele film in dienst van die twist. En ja die twist is best goed, dat moet ik toegeven. Maar de weg ernaar toe is gewoon matig tot slecht. Ik kon er in ieder geval weinig boeiends aan ontdekken.

Kortom een film met een prima twist, maar de weg ernaar toe is ronduit erbarmelijk.

1,5*

Had onlangs het interessante en sfeervolle Signs gezien van Shyamalan en deze leek me ook wel interessant. Hoopte op een sfeer die zich kon meten met Signs. Helaas bleek dat niet het geval en is het nog een hele opgave om de film uit te zitten.

Gelukkig kent de film twee topacteurs. Bruce Willis en Samuel L. Jackson trekken de film een heel eind de lucht in en houden de weinige spanning die de film kent erin. Het verhaal kon me gewoon voor geen meter boeien en het is dat ik wist dat het einde nog een twist kende, anders had ik het nooit gered.

De twist aan het eind is ietwat overdreven maar kon me op zich nog wel bekoren. Er gebeurde tenminste iets en dat is al heel wat voor een film als deze.

Kleine onvoldoende.

Hele rare film, die wel boeit. Het is eigenlijk een superheldenfilm, maar dat heb je geen moment in de gaten. Dat komt door de realistische sfeer die rond deze film hangt. Er gebeuren geen gekke dingen en de film is traag. Dat is absoluut niet negatief en maakt deze film extra speciaal.

Erg sterke film van M. Night Shyamalan. Eerder had ik al Signs gezien, die ik ook erg goed vond. Wat sfeer betreft vond ik die zelfs beter, maar die schoot wat tekort wat verhaal betreft.

Het valt wel erg op dat de regisseur nogal veel scenes heeft waar mensen in het niets zitten te staren of naar voorwerpen die er schijnbaar niet toe doen. In Signs draagde dat bij aan de spanning, maar in Unbreakable lang niet altijd. Dat bezie ik als het grootste en één van de weinige nadelen in de film. Het verhaal is namelijk wél erg boeiend en de twist aan het eind is overdonderend. Ook het acteerwerk van Samuel L. Jackson mag er zeker wezen. Wat de film afmaakt is het realisme, nergens werd het echt ongeloofwaardig. Bovendien zit de film vol met details en is er bijvoorbeeld veel creatiefs gedaan met kleuren.

Één van de betere films die ik sinds een tijd heb gezien, niet alleen omdat in veel scenes de spanning om te snijden is, maar ook omdat het thema me ook erg boeit.

The good versus the bad

Ik heb M. Night Shyamalan nooit een geweldig sterk regisseur gevonden, en dat geldt ook voor zijn vroegere werk. En zo is Unbreakable hier ook geen uitzondering op. Hoewel ik absoluut toe moet geven dat het verhaal hier sterk gevonden is en er uitmuntend geacteerd word gebeurt er verder..nou ja, weinig.

Constant zat ik te wachten op meer diepgang, sensatie en met name scene's die de krachten van het personage van Willis illustreerden. Dit komt slechts in de laatste scene's wat meer naar voren maar ook deze beelden vallen tegen en hadden veel sensationeler gekund. Nu weet ik dat dit het doel van de film niet is, en dat het hier juist draait om het verhaal maar Shyamalan blijft teveel op het sterke idee leunen, en voegt er verder gewoon te weinig aan toe.

De ontknoping wist me wel te verassen, maar ook deze wordt veel vakkundiger gepresenteerd dan dat hij daadwerkelijk is. Hoe langer ik er over na ging denken hoe ongeloofwaardiger ik deze namelijk begon te vinden. Leuk idee van de tekentafel, maar hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. De commotie om deze titel ontgaat mij dan ook volledig.


2,5*

Unbreakable vind ik een vreemde, maar tegelijkertijd toch wel goede film om een keer gezien te hebben.

Deze film zet een vreemde en een hele onwerkelijke sfeer neer. Dit komt in de eerste plaats omdat het verhaal nog al vreemd is. De film gaat over een man die haast letterlijk onbreekbaar is en over een andere man die haast letterlijk breekbaar is. Een vreemd gegeven. Wat ook zorgt voor de vreemde sfeer is het camera werk. Want dat camera werk is nogal vreemd. Er word uit vreemde hoeken gefilmd. Maar ondanks dat het camera werk vreemd is vond ik het wel goed. Het draagt goed bij aan de sfeer. Verder draagt de muziek van James Newton Howard ook bij aan de vreemde sfeer in de film. De muziek van Howard is erg langzaam. Maar de muziek past perfect bij de film. Als laatste draagt Samuel L. Jackson als Elijah Price erg bij aan de sfeer van de film. Jackson zet een heel vreemd personage neer. Zijn personage komt al aan het begin van de film al een beetje gestoord over. Tegelijkertijd merk je wel dat Elijah weet waar hij het over hebt. Dom is het personage ook zeker niet te noemen. Jackson zet op een goede manier een vreemd personage neer.

Bruce Willis als David Dunn acteert ook goed. Hij weet de emoties van zijn personage goed te vertolken. Ik vond echter die jongen die het zoontje van David speelde wel wat minder acteren. Leek een beetje zijn tekst maar wat op te dreunen maar acteren zou ik het niet willen noemen. Op de rest van de cast heb ik niks aan te merken. Op het zoontje na , acteert iedereen van de cast erg goed.

De film heeft een traag verteltempo. Er gebeurt in deze film niet al te veel. Echter door de vreemde sfeer die deze film heeft bleef ik geboeid kijken. De film werd voor mij dan ook geen enkel moment langdradig.

Het verhaal van de man die breekbaar is en van die man die onbreekbaar is vond ik fascinerend. Echter om David langzaam te laten transformeren naar een superheld vond ik wat minder en eigenlijk vond ik dat wel ver gezocht. Ik vond David een erg interessant personage aan het begin van de film. Dat hij uiteindelijk gedegradeerd word tot een stripheld vond ik wat minder. Ik had liever gewild dat de film zich wat meer ging focussen op de oorzaken waarom David zo onbreekbaar en Elijah zo breekbaar is. In de film word gesuggereerd dat David en Elijah een band met elkaar hebben, daar waar beide water hun zwakte is. Maar verder rest word dit geven van een band tussen die twee niet verder uitgewerkt. Dat vond ik wel jammer. Nee de film gaat zich focussen op het superhelden aspect en er word met de haren een scene erbij gesleept van psychopaat die een gezin wil vermoorden. Erg jammer.

Een scene die er ook met de haren is bij gesleept is die scene dat het zoontje van David met een pistool gaat zwaaien. De scene zelf is op zich wel sterk, maar de scene komt wel plots uit de lucht vallen. De zoon wil op zijn vader schieten om te bewijzen dat zijn vader geen gewone man is. De zoon denkt dat zijn vader die kogel kan overleven. Gezien het context van de film is het misschien niet eens zo gekke gedachte. Maar het is wel heel krom om het uit te proberen. Nogal een vreemde gedachte kronkel van die zoon die naar mijn mening onvoldoende in de film word verklaard. Wat eigenlijk pas helemaal vreemd is dat nadat de zoon met een wapen heeft gezwaaid. Er niet meer over het voorval gesproken word. Alsof het niks is wat er is gebeurd. Ik vroeg me dan ook af wat die scene dat die zoon met een pistool zwaait toevoegde aan de film.

Het einde van de film is zeer verassend. Ik zag het niet aankomen. Elijah heeft een aantal aanslagen gepleegd om David zien op te sporen. Of beter gezegd. Om een persoon als David op te sporen die onbreekbaar is. Er zit duidelijk bij Elijah een steekje los. Het einde maakt Elijah een nog vreemder personage. In die zin vond ik het einde wel sterk. Aan de andere kant is het ook wel ongeloofwaardig dat Elijah zo veel aanslagen kan plegen zonder dat hij gepakt word. En ik had liever een einde gehad wat meer in ging op gegeven dat David onbreekbaar is en Elijah breekbaar is en de verbintenis tussen die twee personen. Daar gaat het einde niet over en dat is toch wel weer jammer.

Al met al vond ik Unbreakable een goede film. Op het zoontje van David na acteert de cast erg goed. De film weet een vreemde sfeer neer te zetten. Van die vreemde sfeer moet de film het vooral hebben. Het verhaal fascineert, alleen gaat het verhaal naar mijn idee de verkeerde kant doordat we het uiteindelijk gaan hebben over de geboorte van een superheld, dit vond ik wat minder. Over de plotwist aan het einde van de film heb ik gemengde gevoelens. Het maakt Elijah een nog wat vreemder personage, maar het is ook wel wat ongeloofwaardig. En verder had ik liever gehad dat het einde zich ergens anders op focuste. Maar desalniettemin vond ik dit geen slechte film. Maar het kon beter.

3,5 ster voor deze film.

Steengoede openingsscènes maar daarna zakt het peil van deze film snel.

Niet zo erg gelovenswaardig en zekerlijk verrassend wanneer er plots levensbeschouwingen en diefstal, rassenhaat, aanrandingen en geweld worden bijgesleurd. Heb trouwens bovendien van het hoe en waarom van het familiaal conflict niets begrepen., enz...

Gewichtig om niets. Niet ernstig en evenmin ontspannend.

Geen slechte film, maar van Shyamalan's andere films uit dezelfde periode (The Sixth Sense, Signs, The Village) vind ik Unbreakable de minste. Heb 'm na jaren herzien en heb het gevoel dat er wat te weinig overbleef nadat ik de verrassingen al kende.

Best wel vermakelijk. Visueel niet al te best, op sommige momenten voelde het zelfs een beetje tv-film-achtig aan. Ook jammer dat het treinongeval niet getoond werd, dat is nu net zo'n moment waar je visueel kan uitpakken. Wel één leuk visueel momentje, met het stripalbum dat omgedraaid wordt waarbij de camera meedraait. Soundtrack neigt soms een beetje naar melodrama, maar gelukkig ook weer niet de hele tijd.

Verhaal weet dan wel weer redelijk te boeien; je voelt de hele tijd dat er wat achter de personages steekt, wat voor een fijne spanningsboog zorgt. De ontknoping is dan wel weer wat teleurstellend: in het geval van Willis' personage blijkt dat er weinig interessants achter zijn karakter steekt; bij Jackson voelt het zelfs een beetje goedkoop aan. Jammer, want de film suggereert meer diepgang. Los van de ontknoping wist het plot voor een groot gedeelte toch redelijk te boeien, daarom 2*.

Ik ben recent een paar oude films van M. Night Smyamalan aan het herkijken, omdat hij met The Visit volgens bepaalde media weer wat goeds had afgeleverd (niet mee eens overigens). Zijn toptijd bestaat toch volgens de ratings uit de jaren waarin hij The Sixth Sense, Unbreakable en Signs maakte. Zelf vond ik Unbreakable echt heel slecht, toen ik 'm een jaar of 10 terug eens zag. Opnieuw kijken heeft het iets positiever gemaakt, maar ook weer niet erg veel.

Unbreakable blijft gewoon rommelig en vrij vervelend. Shyamalan krijgt het toch in bijna elke film buiten The Sixth Sense en Signs na om mij als kijker zwaar te vermoeien en vervelen met langdradige plotjes die maar nooit interessant weten te worden. Het verhaal rondom ''Mr. Glass'' is in deze film nog best wel leuk bedacht, maar de uitwerking is weer zo tergend saai dat het tot het laatste kwartier eigenlijk nauwelijks uit te zitten valt. Shyamalan lijkt maar niet te weten hoe hij de kijker moet boeien. Op gebied van sfeer en camerawerk slaagt hij meestal wel, maar neem eens een goede scriptschrijver aan zeg. Zo richting het einde als het verhaal wat duidelijker wordt vallen de puzzelstukjes wel in elkaar en is het iets beter te begrijpen. Dan merk je dat er toch wel aardig is nagedacht over het plot.

Ik heb de film nu twee keer gezien. Vermoedelijk was dit meteen ook de laatste keer. Stiekem hoopte ik dat ik de film nu wel goed zou vinden, maar Shyamalans enige goede films zijn nu toch echt gereduceerd tot The Sixth Sense en Signs. En dat is veel te weinig voor iemand die er ruim 10 heeft gemaakt.

1,5* (was 1*)

Langzaam, sentimenteel en ongeloofwaardig. Toch heb ik me redelijk vermaakt. Verstand op nul en gaan.

Origineel verhaal met op het einde een straffe plotwending, het is natuurlijk een tikkeltje ongeloofwaardig. De regisseur wordt niet voor niets king of the twists genoemd. Wel waren er momenten waar de film mijn aandacht verloor, maar dat lag misschien minder aan de film en eerder aan mezelf. Ook gebeuren er een aantal dingen waar verder niks meer mee gebeurd of over gepraat is die andere mensen al hebben aangehaald. Al bij al heb ik me wel degelijk vermaakt, maar het is geen topper.

Stijlvol, maar zonder vlees aan de botten.
Alles verloopt te gemakkelijk in Shyamalans film. Show, don't tell is allemaal goed en wel, maar een beetje uitleg bij Dunns mysterieuze gave was hier wel op z'n plaats geweest. Voorts gebeurt er doorheen de film te weinig om van een stevig plot te kunnen spreken. De twist over Price vormt dan nog slechts de kers op een reeds opgegeten taart.

“They say this one has a surprise ending.”

Een echte M. Night Shyamalan film. Een rustige opbouw, veel sfeer en uiteraard een dramatische twist. Unbreakable kabbelt soms iets te rustig voort en het lethargische gevoel van David Dunn (Willis) slaat ook over op de kijker. Maar toch blijft het verhaal wel boeien en Willis en Jackson zijn weer ijzersterk samen. Met weer een aardige twist op het einde die je aan had moeten zien komen, maar je toch perplex achterlaat.

In 2000 brak M. Night Shyamalan, de man wiens oeuvre zich het best laat samenvatten onder de noemer 'WTF', met bestaande filmconventies. Unbreakable is een superheldenfilm die weigert een superheldenfilm te zijn. Dit is dialectiek in een notendop: ieder idee kent een tegenhanger. Als beide uitersten samenkomen is progressie mogelijk.

Split vond ik intrigerender dan Unbreakable, met name omdat die eerste film intenser was en in het laatste halfuur ook nog eens heerlijk ontspoort (waar Unbreakable voor de twist juist even wat inkakt). Desalniettemin heeft dit werk van Shyamalan naar mijn bescheiden mening meer om het lijf dan veel mensen claimen. Los van de filosofische story arc legt de dramatische score van James Newton Howard emotioneel gewicht in de schaal, terwijl de donkere cinematografie sleutelscènes een goede dosis sfeer meegeeft. Bruce Willis acteert uitstekend in deze film, net als zijn enigmatische tegenhanger.

Het script is verre van perfect, de pacing kon beter, maar ik heb wél enorm genoten.

Als David als enige een treinongeluk overleeft komt hij in contact met stripboekenverzamelaar Elijah, die beweert dat hij een soort superheld is.

Unbreakable is een superheldenfilm die tegelijk totaal geen superheldenfilm is. In het begin lijken we een normale dramafilm te kijken, maar uiteindelijk speelt de film op een sterke manier met het concept van de held en de tweedeling goed en kwaad. Achteraf gezien is Elijah Price de hele tijd al haast een schoolboek voorbeeld van een superschurk, toch werkt de twist aan het einde.

Unbreakable is een van de best gefilmde films van M. Night Shyamalan. De camerabewegingen waren erg sterk en ook het kleurgebruik paste goed bij de film. De muziek van James Newton Howard werkte ook goed bij de film.

Nu bekend is dat Split en Unbreakable zich in het zelfde universum afspelen is het wachten op een confrontatie tussen David en Kevin in een volgende film. Waar hier nog sterk een goed vs kwaad climax wordt ontweken en in Split ook geen cliché happy end zit zou die film daar dan wel weer last van kunnen hebben.

Bruce Willis en Samuel L. Jackson speelden allebei erg goed hun rol en zoals eerder gezegd speelt de film op een geslaagde manier met het superhelden genre.

Unbreakable slaagt er wel in om de spanning enige tijd vast te houden, althans de indruk te wekken dat er meer steekt achter de hoofdpersonages. Uiteindelijk stelt het echter vrij weinig voor. Er wordt van alles opgeworpen, maar antwoorden worden vervolgens niet echt gegeven. Van echte diepgang is dan ook geen sprake. De twist op het einde maakt daarom weinig indruk. Ondanks degelijke rollen van Willis en Jackson toch een behoorlijk matige film.

Ook deze Unbreakable verdiende nog eens een nieuwe kijk. Ik hou wel van de films van Shyamalan. Het is mijn 5e film van hem die ik al gezien heb (minstens 2 tot 3 volgen dra nog) en hij heeft er een patent op om zijn films te kruiden met een mysterieus spannend sfeertje. Zijn films hebben eigenlijk alles in zich om echte toppers te zijn. Toch heb ik het gevoel (behoudens The sixth sense dan) dat zijn films alles behalve kritiekloos zijn. Hoewel het potentieel er wel degelijk is, mis je vaak iets. Of zijn het de verwachtingen die hij niet meer kon inlossen sinds 1999?

De spanning en het mysterie zit erg goed bij deze Unbreakable. Vanaf het begin wordt je meegezogen in het verhaal van David Dunn (Bruce Willis) die als enige een grote treinramp overleeft. Unbreakable is een donkere grauwe film die een goede opbouw kent. Dunn wordt gecontacteerd door Elijah Price, een man die wegens een zeldzame botziekte fysisch erg zwak is. Al gauw creëert Shyamalan een polarisering tussen beiden. Shyamalan overgiet dit met een symbolisch sausje van comic books. Het jammere echter van deze comic books is het feit dat het gewoon een ordinaire spoiler is voor de rest van het verhaal. Er is nu eenmaal geen held zonder antiheld. De film verliest zijn spanning en als kijker wacht je gewoon hét moment van Price af.

De polarisering tussen Dunn en Price is tweevoudig: Enerzijds is Dunn fysisch haast onverwoestbaar, maar anderzijds is hij mentaal erg broos. Zijn huwelijk zit in het slop, is neerbuigend en is zeer onzeker. Hij offerde ook zijn carrière op voor zijn relatie. Hij staat ten dienste van de mensheid en zijn eigen geluk is hieraan ondergeschikt. Price is het tegenovergestelde: fysisch erg zwak, maar mentaal des te sterker. Een mastermind als antiheld dus. Beiden hebben elkaar nodig en kunnen niet zonder elkaar. De wisselwerking tussen S.L. Jackson en B. Willis is erg knap. Het concept van de film is zeer knap en origineel. Zoals Ramon K het al verwoordde is dit een superheldenfilm met enige diepte al was de uitwerking niet altijd top. De muziek daarentegen paste goed bij de film. Het einde bevat een leuke twist, maar zat eraan te komen. Jammer, al hakte hij toch opnieuw op mij in. Het is zoals je weet dat je zwanger bent, maar het extra "hard/fijn" aankomt wanneer je het blauwe streepje ziet ... Een dikke 4,0* als quotatie!

Er is nog geen jaar voorbij na het succes van The Sixth Sence en regisseur M. Night Shyamalan bracht alweer zijn nieuwe film Unbreakable uit op het grote scherm. Ook voor deze film kon de regisseur Bruce Willis inzetten en word de cast verder aangevuld door Samuel L. Jackson, Robin Wright en Spencer Treat Clark.

Het verhaal van Unbreakable is weer typisch op Shyamalan zijn manier gefilmd en neer gezet. Al vanaf het begin is de sfeer te voelen en komt het allemaal langzaam en mysterieus over. Vooral het camerawerk wordt hier vanaf het begin tot het einde heel erg goed verwerkt. Op een speelse en creatieve manier draait de camera mee met de bewegingen van de personage's en word alles scherp in beeld gebracht. Hier komt het allemaal weer neer op de kwaliteiten van de regisseur. Het kwaliteit ligt zo hoog dat de film in het algemeen mooi is gefilmd en is verwerkt in de montage. Enkel het verhaal lijkt wat kracht te verliezen. Het is goed bedacht en erg herkenbaar voor het werk van Shyamalan, maar in dit sterke script verliest de regisseur zijn greep tot het publiek.

Al vanaf het begin straalt de film een hoop rust af en ligt het tempo ervan erg laag. En dat is helaas het grootste minpunt van de film. De film blijft traag doorlopen en komt daarbij ook nog vrij rustig over. De meeste rust straalt van acteur Willis af, die hierin wel een erg goede rol neer weet te zetten. Maar Unbreakable kent gewoon weg geen hoogte punt waardoor het verhaal al snel in zakt en niet meer interessant lijkt te worden. Enkel richting het einde lijkt Shyamalan iets spannends in petto te hebben, maar dat komt helaas te laat om het vermaak nog omhoog te krijgen. Gelukkig bewijst hij zich nog met een verrassende ontknoping die de film meesterlijk afsluit. De kwaliteit is er en dat bewijst hij zeker. Dat maakt de film nog erg goed. Voor vermaak is het een lange zit, maar zou je er met interesse naar het verhaal er nog wel door heen kunnen komen.

3,5*

Met alle stripboekverfilmingen en superheldenfilms van de afgelopen jaren zou je verwachten dat men juist nú met alternatieve films als dit op de proppen komt. Maar M. Night Shyamalan kwam al voor al die gekte met een bijzondere superheldenfilm aanzetten. Ik wil de man niet teveel neerzetten als een genie - dat doet hij zelf al genoeg, heb ik het idee - maar het is wel interessant dat hij met Unbreakable een film maakt die vandaag de dag nog steeds fris voelt. Geen superheldenfilm of stripverfilming zoals we die al heel veel zagen. Geen snelle actiefilm, maar een trage karakterstudie van iemand die zijn krachten langzaam ontdekt.

Want langzaam, dat is Unbreakable. De film zit boordevol enorm lange shots van personages die met veel pauzes hun zin uitspreken en tussendoor veel staren. Op bepaalde momenten voel je dat de film wel íets meer peper in de reet mag krijgen, maar het levert ook voortreffelijke sequenties op. Eigenlijk zijn alle momenten waarop Willis zijn superkrachten ontdekt en uiteindelijk er ook iets mee gaat doen interessant en sterk uitgevoerd. De dialogen zijn soms wel iets te veel van het kaliber ‘zie mij eens diepzinnig willen doen’. Shyamalan is duidelijk het beste als ie zichzelf zoveel mogelijk inhoudt en dat lukt gelukkig aardig in Unbreakable. Meer dan in de meeste films die hij hierna maakte.

4 sterren.

Unbreakable zou eigenlijk (Un)breakable moeten heten dan belicht je ze namelijk alle twee. Sixth sense is echt een klasse beter dan deze Unbreakable, die vooral heel erg traag is wat met name komt door Bruce die ook nog eens weinig zegt en veel vooruit staart. Dat maakt de film er niet beter op. Ook de chemie tussen hem en zijn vrouw vond ik slecht uitgewerkt. Zij praat hij zegt niks of bijna niks. Het lijkt alsof hij in een soort trans zit in de hele film. Feitelijk heeft hij nog meer contact met zijn zoon dan met zijn vrouw. Ook gek hij weet niet precies wanneer hij voor het laatst ziek is geweest. Als je zo bijzonder bent weet je gelijk of je alle kinderziektes hebt gehad of überhaupt wel eens ziek bent geweest. Bruce lijkt het zelf niet precies te weten en vraagt het aan zijn vrouw. Ik kan me nog voorstellen dat je in een shock bent na zo'n treinongeluk, maar op e.o.a. manier komt dat er in de film niet echt uit. Voor sommigen kan de film dan ook wel saai zijn. Feitelijk komt de film nooit echt los tot ongeveer 1.18 minuten, wanneer hij zijn vaardigheden op de proef gaat stellen, maar dat is veel te laat in de film. Jammer! Hij is dan tot het einde wel weer goed. Grappig genoeg lijkt het eind iets op S7ven wanneer alles ineens duidelijk wordt wat er is gepasseerd. Vond de rol van Jackson een stuk beter. Ook met zijn moeder in het begin en op het eind.

De film duurt 1.40 minuten, maar interessant wordt hij pas na 1.20 en dat is best wel jammer. Hij is niet slecht, maar mist het juiste evenwicht en toon en dan met name in de rol van Bruce die veel te passief is in deze film.

Film 3.0

Beeld 3.5

Geluid 4.5

Extra's 4.0

"Except for Pixar, I have made the four most successful original movies in a row of all time."
- Shyamalan

Inhakend op de discussie hierboven: ik was beetje door zijn quotes op IMDB aan het scrollen en je krijgt in ieder geval wel een beetje het idee dat de man zichzelf wel te gek vindt. Ik stoor me er weinig aan, al vind ik dat je jezelf als regisseur pas een cameo moet geven als je ook daadwerkelijk kunt acteren.

Dat gezegd hebbende was ik bij herziening toch wel verbaasd wat een klein meesterwerkje Unbreakable is. De premisse stond me nog bij, maar na een half uur leek het alsof ik een film keek die ik nog nooit gezien had...en een die op uiterst gecontroleerde manier een kleinschalig maar stiekem reuze innovatief verhaal vertelt. En hoewel ik het eens ben met Ramon K's post - die op alle fronten prijst wat er te prijzen valt aan Unbreakable - :

...valt er toch ook wel het een en ander op af te dingen. De positieve punten die ik hier citeer - en waar ik het volmondig mee eens ben - hebben wel veelal betrekking op het script van Unbreakable.

De kernachtige vertaling naar het scherm is soms wat erg sober. Qua camerawerk wordt er zeker wat bijzonders gedaan maar overtuigen deed het niet altijd (er is een sliding shot waarbij een stilstaande Willis rechts het beeld in komt en links weer verlaat, wat ik een typisch voorbeeld vond van leuk-geprobeerd-niet-geslaagd), de soundtrack was saai en met name het acteerwerk (vooral door een passieve Willis) laat sterk te wensen over. Ook qua kleurgebruik, belichting en mise-en-scene had er meer uitgepakt kunnen worden, met name bij de scene waarin Willis de oranje jumpsuit achtervolgt en de kinderen redt. Enfin, het is een soberheid die wel past bij wat de film wilt doen maar het levert niet meteen de maximale beleving op.

Niettemin was het een zeer aangename verrassing om deze (samen met Split) in de aanloop naar Glass nog eens te herzien. Blijkbaar altijd al als geheel bedoeld, is het mooi dat noodzaak Shyamalan dwong het stuk van Kevin Crumb eruit te halen (schijnbaar is de vrouw-in-het-roze met kind in het stadion er als een verwijzing naar de jonge Crumb per ongeluk in blijven zitten). Nu heeft hij 15 jaar de tijd gehad om zijn trilogie stiekem onder ieders neus af te metselen. Hopen dat hij het waarmaakt. 4*

Om nog maar met een (licht megalomane) quote van Shyamalan af te sluiten: "My movies don't get acclaim the day they come. I have to wait longer."

Ok.

Niet een heel slechte film dit, gekeken zodat ik ooit ook aan Glass kan beginnen. Zo goed als Split vond ik hem lang niet. De verhalen gaan binnenkort samen, dus is het wel handig om de karakters alvast gezien te hebben. Ik had het niet moeten missen, maar indrukwekkend is het niet.

Het eerste deel is wat saai, typisch een beetje Shyamalan. Willis is wel leuk, Jackson lijkt zichzelf ook behoorlijk goed te amuseren. Wright liep er wat verloren bij, en enkele scenes waren nogal pijnlijk (in een negatieve manier) om te zien. De film was daarnaast ook vaak wat saai.

Pas richting het einde als Willis zijn "draai" begint te vinden wint het wat kracht en is het pakweg een stuk interessanter om te volgen. Het is wat leuker, interessanter en sterker daar, al zal niet iedereen zo'n slotfase leuk vinden wat ik dan ook goed kan begrijpen.

Uiteindelijke resultaat is niet slecht, maar ook niet heel goed. Ik heb me wel redelijk vermaakt, Shyamalan laat het gelukkig niet al te lang duren.

Prachtige film waarin een man als enige een groot treinongeluk overleefd. Een originele superheldenfilm (vooral ook omdat je niet in de gaten hebt dat je naar een superheldenfilm zit te kijken). Stijlvol in beeld gebracht met uitmuntend camerawerk en mooie, lange shots. Traag, spannend, mysterieus en intrigerend. Wat mij betreft de beste film van M. Night Shyamalan.