Málmhaus (2013)

Begon veelbelovend; donker, spannend, tragisch. Vloog gaandeweg wat uit de bocht door deze noot te verruilen voor een luchtigere, kluchtigere aanpak waardoor ik mijzelf als kijker in de maling voelde genomen. Donkere lolfilm, prima, maar dan liever de geheie film (Shaun of the dead).

Verder waarom in gods naam Iron Maiden, Metallica en Megadeath gebruiken als voorliefde?? Als start vrij duidelijk omdat de 80's als startpunt gelden en deze bands toen het metalding waren, maar de evolutie van de hoofdrolspeelster leek meer naar de Black Metal kant toe te gaan, zoals bleek uit haar gedrag (666 handgebaren, nihilistisch, etc) en makeup (ohja, ook haar stukje gegrunt) toch bleven we die prachtige Symphony of destruction van Megadeath horen. Leuk, maar niet echt geloofwaardig.

ik wil hem graag zien, hoe kom ik er aan?

naar Groningen gaan! as dinsdag in Vera, zaterdag in RKZ maar als het hier draait, vast ook wel in andere filmhuizen in 't land

Erg fraaie film met de energie en vondsten die je normaal gesproken in een debuutfilm ziet. Er zitten verschillende scene's in de film die bij een mindere reg, heel, heel erg mis zouden kunnen gaan. Hier werkt het prima. Aanrader, ook voor mensen die niet van metal houden. Erg originele film. Wat mij betreft beste film uit ijsland sinds tijden.

Wow, deze wil ik zien!

Hij is o.a. hier te bestellen: Metalhead | Ein Film von Ragnar Bragason - Nuclear Blast - nuclearblast.de

Een film met twee gezichten.

Ik had graag wat meer van Hera's (gespeeld door Thora Bjorg Helga) emoties willen zien.

Het blijft allemaal namelijk redelijk oppervlakkig. Door haar gedrag merken we dat ze moeite heeft met het verwerken van de dood van haar broer. Ze lijkt alleen wel wat oud voor het puberale gedrag dat volgt. Alle stereotype zaken rondom "metalheads" komen voorbij.

Daarnaast blijft het een beetje onduidelijk in welke tijdsperiode deze film zich nou afspeelt. De muzieksmaak van ons hoofdpersoon is nog duidelijk gericht op de jaren '80 (zie de keuze aan nummers die voorbij komen en de gesprekken over o.a. Dio's Holy Diver). Men heeft het echter ook al over de kerkverbrandingen en de opkomende Noorse Black Metal bands, dus aan de hand daarvan zou je eerder zeggen dat we ergens in de eerste helft van de jaren '90 zitten. Een beetje ongeloofwaardig als men zelfs nog even iets obscuurs als Teaze's One Night Stand uit '79 laat passeren, maar goed.

Het einde vind ik dan wel weer erg tof. De dorpelingen die zich openstellen voor 'nieuwe dingen' en het gezin die zich door de metal muziek weer verbonden voelt met elkaar.

Daarnaast zijn de scenes met de gasten uit Oslo best grappig en leuk verzonnen.

Een aparte film waar ik al met al nog best redelijk van genoten heb. Leuk, ook voor mensen die niet zo van metal houden.

Een film die Metalhead heet, zou wat meer metal muziek voorbij moeten laten komen vind ik.

Ik vond de film wat traag en boeide niet echt.

Is dit scenario door een 14jarige 'metalhead' geschreven? Zelden zo'n irritant stereotype figuur gezien en er gebeurt ook nog eens niks. De conclusie was al helemaal een teleurstelling

Symphony... of destruction..

Beste wel gening,., typisch zondagmiddagfilmpje.

Weet niet precies wat de film wilde zijn.. een familiefilm? zwarte komedie? drama? maar goed dat maakt ook miet uit.

Het laatste nummer wat ze live zong was best gaaf trouwens.

Best wel redelijk, maar het beklijft toch nergens echt. Het is een dramafilm waar Hera als rebellerende tiener de metalmuziek induikt terwijl ze als puber over de dood van haar broer heen probeert te komen. Maar er wringt nogal wat aan de film, zoals hierboven al wel aangegeven is. Hera komt een stuk ouder over dan haar puberale gedrag suggereert, echt veel over haar gevoelens komen we niet te weten behalve dan wanneer ze zich uitleeft in haar puberale buien, en het blijft een wat oppervlakkig beeld van stereotiepe metalclichés. Wat betreft metal weet de film zich ook niet echt goed te plaatsen, de film speelt zich duidelijk in de jaren '90 af (gezien de kerkverbrandingen in Noorwegen), maar muzikaal gaat het alleen maar om de jaren '80. Blijft over een wat traag, niet zo hele bijzonder coming-of-age drama/familiefilm die door de metalinvalshoek nog wat aan originaliteit wint.

Eindelijk gevonden!

Best wel een goede film. Wat gemengde gevoelens bij Hera, enerzijds de ergernis van haar gedrag, anderzijds ook het medelijden. Wat ook betekent dat ik helemaal in haar rol zat, dankzij haar prima acteerwerk.

Denk wel dat het hier echt een voordeel is van een scandinavische film, ze hebben het allemaal moeilijk met het verlies van hun zoon / broer, en dit word allemaal puur weergegeven. Ik denk, dat als dit een Amerikaanse film was geweest, ik hem er vrij snel voor weg had gedaan. Er is verdriet, er is emotie, maar geen ellenlang gegrien en sentimenteel gedoe, waar de Amerikanen in hun films een handje van hebben. Dat het dagelijkse leven ook door gaat word in deze film ook niet vergeten.

Eindelijk bekeken!