The Birds (1963)

Ware klassieker. Een echte film met sfeer. Het is moeilijk om met dieren-films bij mij hoog te scoren, vooral als ze doorgeslagen worden en de mensen aanvallen. Gelukkig ben ik enorm fan van oud werk, en daarom zijn de beelden en de cast een enorme aanwinst voor de film. Het verhaal boeide me niet veel, het gaat erom hoe Hitchcock de spanning weet op te bouwen en stiltes durft te bewaren. Het is een enorme aanrader voor de gene die zich thuis voelt in films waaruit heel veel hedendaagse film aspecten worden gehaald. Neem aan dat the birds in die tijd vrij vernieuwend was, en dan is het wel grappig om te zien dat 2010 shit, niet eens zo veel verschilt. Vind dit eigenlijk veel beter, het is pure film en Hitchcock gaat niet goedkoop stemmen winnen om enorm veel spanning in de film te stoppen. Alles blijft natuurlijk, en een natuurlijke kijk op een filmmaker, en op de film zelf: kan ik enorm waarderen. 3,5 ster Op naar psycho, zeg ik maar.

Gezien omdat deze mij werd aangeraden omdat ik meer hitchcock wou kijken, ik had al eerder vertigo en psycho gezien.

Deze deed 't toch niet echt voor mij, op sommige momenten was het wel heel spannend, maar daarna kakte het toch snel weer in.

een 3,5 van mij omdat het wel een goede film is, maar ik verloor mijn interesse op sommige momenten en dat vond ik jammer.

Niet de film die ik verwacht had te gaan zien. Dacht vantevoren dat hij in zwartwit zou zijn, veel mysterieuzer en wat meer 'arty'.
Vind het lastig om hem te beoordelen, omdat je rekening moet houden met het feit dat het een oudere film is. Vond hem traag op gang komen, lange scenes, lange gesprekken, overbodige elementen met losse eindjes, zoals het hele Laura-Mitch-Melanie verhaal, waar je heel wat van gaat verwachten, maar wat uiteindelijk nergens naartoe gaat.
Tja, en dan de birds. De aanvallen zijn erg knullig, ik vind het vreemd dat ze geluiden maken van krijsende katten, en dat het grootste deel van de tijd niemand gilt of dingen naar elkaar roept. De aanvallen verlopen in stilte. Weet niet of Hitchcock hier een bedoeling mee had, maar het krijgt zo wel een raar tintje mee, en niet goed raar.
Ook vreemd dat het verhaal van Melanie en Mitch, en Mitch' moeder, en de rest, allemaal weinig te maken hebben met the birds. Het is een verhaaltje op zich, wat, zoals ik al eerder zei, helemaal nergens naartoe gaat.
De film wordt gered door een aantal zeer mooie scenes, zoals de kraaien die langzaam het klimrek vullen terwijl op de achtergrond de kinderen zingen, en helemaal op het eind (eigenlijk het enige echt spannende gedeelte) met de honderden vogels op en rond het huis. Het open einde vind ik niet geslaagd in deze film. Juist een uitleg of iets had de film net iets extra's meegegeven,, zoals anderen ook al zeggen, het werkt niet in deze film.

Door de mooie scenes af en toe, 3*.

Mooi staaltje werk van de 'Master of Suspense'. Hij weet de spanning echt goed op te bouwen en de vogels echt eng te maken. Je kunt gewoon niet ontkennen dat er een meester op dat gebied aan het werk is als je de scène ziet waarin de raven, onder begeleiding van een kinderliedje, zich bij de school verzamelen voor een aanval. Lekker spannend filmpje. Het gebrek aan special effects, waardoor het er soms nep uitziet, stoort helemaal niet. Er wordt goed in geacteerd Het einde is heel spannend. Er gebeurt niks, die vogels zitten er gewoon en staren maar toch is dat een van de engste momenten van de film. Het is geen meesterwerk a la Psycho of Rear Window, maar toch wel een goede Hitchcock, die in al die jaren nog niets aan spanning heeft afgedaan.

Deze film heb ik op TV gezien toen ik ongeveer 12 jaar oud was (in zwart-wit). Ik weet nog dat ik 'm erg boeiend en spannend vond, het maakte indruk. Ook vond ik de beelden heel mooi en contrastrijk. Ik zou 'm moeten herzien voor een waardering op dit moment, maar gezien de beleving die ik toen had moet het zeker een 3,5 zijn.

Wel jammer als door deze film mensen bang voor vogels zouden worden (daar heb ik wel eens over gehoord), want dat een vogel zo maar uit het niets een mens aanvalt is een zeldzaam gegeven. Ik hou zelf erg van deze prachtige dieren.

Ook weer zo'n klassieker waarvan men zegt dat die goed is, maar eigenlijk wat tegenvalt.
Het concept is eens wat anders dan haaien en krokodillen. De sfeer is ook goed e n ik ben blij dat men voor een open einde gekozen heeft. Jammer dat het wat over the top is. Niet zó goed. 3*

...And remember, the next scream you hear could be your own!

Ik had al een tijdje zin om nog eens een Hitchcock klassieker te zien en gisteren heb ik de daad maar bij het woord gevoegd. De eerste drie films – North By Northwest, Psycho en Vertigo waren serieuze voltreffers. Rear Window werd dan de vierde film en vond ik iets minder dan de andere drie en nu was het dus de beurt aan The Birds.

De film komt inderdaad vrij traag op gang en Hitchcock neemt wel erg ruim de tijd om sfeer te scheppen en zijn personages uit te diepen. Het duurt dan wel een tijdje vooraleer de eerste aanval effectief plaatsvindt, toch kon de rustige opbouw me zeker en vast genoeg boeien. De verschillende karakters worden erg goed uitgediept en bovendien weet Hitchcock de film erg sfeervol te maken met de beelden van het dorpje Bodega Bay. De verhaallijn tussen Melanie en Mitch Brenner is best wel leuk en interessant om te volgen, maar spannend is het tot hier nog niet. Pas vanaf de aanval tijdens het verjaardagsfeestje komt de film in een stroomversnelling en krijgen we de ene spannende scène na de andere. Vooral de scène waar Melanie op een bankje zit en achter haar een klimrek vol vogels zitten is erg creepy, maar ook de scènes waar de vogels via de schoorsteen naar binnen komen vliegen en de aanval op de kinderen zijn echt geweldig. Het enige minpunt, en eigenlijk wel een zwaar minpunt die ik bij The Birds heb, is toch wel het einde. Ergens had ik gehoopt dat we als kijker zouden te weten komen waarom al die vogels de mensen plots begonnen aan te vallen. Maar neen, de film eindigt met het gezinnetje en Melanie die naar San Fransisco vertrekken. Ik vond het nogal een onbevredigend einde en wat was er nu juist aan de hand met die vogels? En het wordt allemaal nog mysterieuzer wanneer die ornithologe in het restaurant vertelt dat het onmogelijk is wat er allemaal gebeurt. Een open einde kan af en toe wel goed werken, maar in dit geval had ik toch graag een bruikbare tip gekregen van Hitchcock.

Tippi Hedren is nu niet meteen een naam die me veel zegt, nu ja dat probleem heb ik wel vaker als ik oudere films zie, maar ze weet haar rol erg sterk neer te zetten. Melanie Daniels is op zich een vrij leuk personage, maar ze wordt dan ook erg sterk neergezet. Hitchcock weet altijd wel een leuke dame te selecteren voor de hoofdrol en ook hier is dat het geval met Tippi Hedren. Toch is het Grace Kelly in Rear Window die met straten voorsprong mijn favoriete actrice is uit Hitchcock’s films. Rod Taylor is opnieuw een onbekend persoon voor mij, maar ook hij zet een prima hoofdrol neer als Mitch Brenner. Ik betwijfel of beide acteurs ooit dit niveau hebben kunnen overstijgen, het zou in ieder geval geen schande zijn als het niet was. Alleen aan de bijrollen heb ik me vaak zitten te ergeren, vooral Jessica Tandy, de moeder van Mitch stelde zwaar teleur. En waarom moet Hitchcock altijd zo’n moedertype in zijn films hebben? Ook het zusje van Mitch haalde meermaals het bloed van onder mijn nagels. De enige goede bijrol is weggelegd voor het oude vrouwtje/ornithologe die plots komt opduiken in het restaurant.

Ik ben blij dat ik eindelijk nog eens een film van Hitchcock heb kunnen bewonderen. Dat The Birds iets minder gelauwerd is dan zijn magistraal kwartet – Psycho, Rear Window, North By Northwest en Vertigo kan ik ergens wel begrijpen. Toch heb ik me met deze film erg goed vermaakt en scoort hij voor mij zelfs beter dan Rear Window. Zo te zien is de film gebaseerd op een boek. Dan ga ik toch maar even de moeite doen om hem op te zoeken, omdat boekverfilmingen me nu eenmaal interesseren en in de hoop iets meer te weten te komen over het gedrag van de vogels.

4*

Oerdegelijk.

The Birds kenmerkt zich vooral door de fantastische spanningsopbouw, die met name in het eerste uur erg sterk is. De scènes waarin de vogels niets doen, maar simpelweg groeperen zijn ronduit fantastisch. Vergeet actie en reactie, de spanning zoals die hier wordt opgebouwd en bespeeld is altijd beter.
Wanneer de vogels dan ook effectief beginnen aanvallen wordt er gelukkig niet gekeken op een wreed shot meer of minder. Zo is er in de speeltuinscène een meisje dat op de grond ligt en droogweg bepikt wordt door een meeuw. Zelfs anno 2012 vind ik dat best gedurfd.
Toch is de tweede helft wat minder. Zo nu en dan zit er een dood momentje tussen en het gewauwel met de schoonmoeder kan ook niet boeien.
Desalniettemin is het einde er eentje om in te kaderen - onze "helden" rijden verbijsterd en in angst weg en de vogels kraaien victory. Zo zouden er meer eindes moeten zijn.

Tippi Hedren is best aardig, maar zakt in haar laatste scène - die waarin haar personage op zolder aangevallen wordt - door de mand. Op dat vreselijk gilmoment na valt er weinig op haar aan te merken.
Rod Taylor en zeker Jessica Tandy zijn ook niet onaardig, maar hun rol stelt ook niet al teveel voor.

Bijna 50 jaar na datum oogt The Birds nog behoorlijk fris. De aanvallen van de vogels zien er erg gedateerd uit, maar de nadruk ligt op de spanning en daarin blinkt Alfred Hitchcock uit. De massascènes waarin tientallen meeuwen en kraaien bijeentroepen ogen verrassend goed.
Het ontbreken van muzikale ondersteuning is overigens ook een schot in de roos.

3,5

De mooie opbouw en geweldige sfeer zijn de sterkste troeven van deze goede Hitchcock thriller.De scenes met de vogels zien er nu soms wat gedateerd uit maar ach dat mag de pret niet drukken.Voor die tijd was het in ieder geval prima gedaan.Het enige mindere aan deze film zijn de hoofdrolspelers Taylor en Hedren die ,ook al doen ze het helemaal niet zo slecht niet in de schaduw kunnen staan van eerdere combinaties als Stewart/Kelly of Grant/Bergman.

Nou, dit is toch wel een heel matige film van Hitchcock. Het plot en de personages stellen vrij weinig voor. Het acteerwerk is bovendien behoorlijk matig. Enkele spannende scenes zijn het enige pluspunt aan deze film. Ik verwachtte zelf dat er naar het einde toe nog een plotwending of uitleg zou komen, maar dat bleek helaas niet het geval.

Eigenlijk nog niet zo lang geleden pas voor de eerste keer gezien, hoewel ik er op jonge leeftijd al veel over had gehoord. Toen deze film op DVD in aanbieding was samen met Psycho heb ik die gekocht en bekeken samen met mijn moeder. Hoewel het meer aanleunt bij horror dan thriller hebben we echt wel genoten. Het verhaal is niet zo sterk, maar de film kende toch aardig wat spannende momenten. Vooral die scène waar Tippi buiten zit te wachten tot de schoolkinderen klaar zijn met het zingen van hun lied, terwijl ze niet door heeft (en de kijker wel) dat er steeds meer vogels op de speeltuigjes neestrijken is echt wel geweldig! Ook het bekijken van de making of was zeker de moeite waard.

Herzien.

Af en toe droge kost, vooral het eerste uur was lastig door te komen, maar dan wordt het gelukkig beter. Ik heb deze film voor het eerst gezien toen ik amper 10 jaar was, en dat had behoorlijk indruk gemaakt. De kijkervaring van toen valt natuurlijk niet te vergelijken met deze, dat was vele malen intenser.

Het einde blijft een zwaktebod, had het graag anders gezien. Aan het einde van de film was ik ook wel echt klaar met (het acteerwerk van) die blonde troela. Ze doet het niet slecht, maar aan het einde toe werkt ze je steeds meer op je zenuwen, wat afbreuk doet aan de spanning.

Toch leuk om na al die jaren weer eens herzien te hebben.

Strike 2. Hitchcock is bijna out voor mij en zal m'n volgende keuze dan ook weloverwogen moeten maken. Is er die ene film die mij over de streep trekt om meer van de beste man te bekijken? Ik hoop het. Met The Birds heb ik die allerminst gevonden, hoewel het einde wel bijzonder fijn werkt (rust - hectiek, een zeer mooi contrast) en het idee lovenswaardig is, zeker voor z'n tijd. Al is dat laatste ook meteen hetgeen dat roet in het eten gooit; visueel bij vlagen té crappy en een geluidsband die piekt en daalt...en daalt.

Uitstekende film van Hitchcock weer. Wat ik vooral fijn aan de man vindt is zijn talent voor verhalen vertellen op een juiste tempo. Een tempo dat net iets meer doet dan voortkabbelt, keurig constant blijft en toch zorgt dat de film voorbij vliegt. Buiten dat laat Hitch vooral de beelden spreken. Alleen al dat eerste shots waarin je in één beweging kennis maakt met de locatie en met de hoofdpersoon, dat is knap in beeld gezet.

Maar goed, verder is vooral de sfeer erg prettig, zijn de dialogen goed en het acteerwerk heel aardig. Echt spannend wordt het nooit in het begin en lijkt het ook iets te kalm. Ook de specials effects zijn wel zodanig lelijk dat dat de spanning niet echt kan verhogen. Niettemin is de tweede helft wel spannend met een aantal fantastische scènes, vooral met de kraaien en de school en dat repeterende kinderkoortje op de achtergrond. Sowieso is het gebruik van muziek doordat dit vrijwel ontbreekt en de omgevingsgeluiden pas echt eng kunnen worden. En dat mevrouw niet even simpel de deur open doet vergeef ik haar maar.

Ook fijn dat er geen verklaring komt. Daar ging hij nogal de mist mee in bij Psycho, nu kan iedereen zelf uitmaken wat hij ervan moet denken. 4,0* in ieder geval.

Het bijzondere - en angstaanjagende – van deze film zou het feit zijn dat de aanvallen van de vogels geen enkele verklaring of logica hebben: het komt en het gaat zonder dat we het kunnen begrijpen. Maar het probleem is dat die aanvallen duidelijk totaal fake en niet eng zijn: de film zit goed in elkaar, maar hij is een beetje saai en naarmate de aanvallen van de vogels agressiever worden blijft de film in feite net zo saai…

mijn favoriete hitchcock.

ontzettend spannend,mooi opgebouwd.en een fantastisch gegeven.

het hele jaren 60 sfeertje,is ook prettig.ik kan me er soms aan storen.

en desondanks de special FX ( voor zo ver die aanwezig zijn ) die nix voorstellen,mag dat de spanning niet weg nemen.

Ik houd me mijn hart vast voor de remake met o.a michael bay in het team als co-producer.

The Birds remake: Michael Bay to produce Alfred Hitchcock movie - News - Films - The Independent - independent.co.uk

wat wel weer cool is,is dat zowaar een nederlander met de naam Diedrik Van Rooijen de film gaat regiseren.wie weet?

Nog eens opnieuw bekeken, blijft een indrukwekkende film.

En heb hem nu in mijn collectie

Prachtige sfeerschepping. Niet de actiescènes maar wel in deze waar de dreiging op gevaar groeit.

Wellicht Hitchcock's beste werk niet - daarvoor is het verhaaltje te zwak - maar toch een heel bijzondere, met merkwaardig acteerwerk van Tippi Hedren, die er een Golden Globe aan over hield en nog steeds het best met deze film geassocieerd blijft.

De film ruikt flink naar de studios en Hitchcock doet vakkundig beroep op heel wat trucage. Onvermijdelijk met dergelijke enscenering.

"Don't they ever stop migrating?"

Tegenvaller, tot nu toe de minste Hitchcock film. Ik had vrij hoge verwachtingen door de status die de film heeft en omdat ik zelf Psycho, Vertigo en Rear Window al erg goed vond.

The Birds begint op zich goed. Al snel word het verhaal mysterieus en krijgen we dat bekende Hitchcock sfeertje. Maar al vrij snel zakt het een beetje in, we krijgen een hoop drama voorgeschoteld en wat op het eerste gezicht mysterieus leek is eigenlijk helemaal niet zo spannend. Ook door het ontbreken van filmmuziek is de film een behoorlijk lange zit.

Het hele concept staat me ook eigenlijk niet aan. Ik snap niet waarom mensen bang zijn voor de natuur. Een grote tijger, een gorilla of een hongerige wolf kan ik nog enigszins begrijpen. Maar vogels? Maak je een grapje. Misschien komt het omdat ik gewoon een enorme dierenvriend ben en ooit een valkeniers cursus heb gevolgd (waar ik dus gewoon grote valken en uilen op mijn hand heb gehouden), maar ik vind vreemde mensen veel angstaanjagender dan een paar kraaien of meeuwen. Misschien zag Hitchcock de film dan ook als uitdaging, 'Ik ben de meester van suspense, ik kan mensen zelfs bang maken voor vogeltjes'. Mijns inziens is dat niet gelukt en komt de film op veel punten net zo dom over als de gemiddelde rampen/monster-film uit die tijd. Er word namelijk niet eens uitgelegd waarom de vogels zo'n raar gedrag vertoonde. Mensen die zeggen 'Na deze film gezien te hebben, kijk ik nooit meer het zelfde naar vogels' vind ik dan ook heel erg overdreven. Op dat ene shot van de door meeuwen vermoorde man met lege oogkassen (dat trouwens meesterlijk gemaakt is), na vond ik de film nergens spannend of eng.

De film is op zich prima opgenomen. Hitchcock's gebruikelijke afwisseling van goede op-locatie-shots en gedateerde studio-opnamen. De vogel-geluiden op de soundtrack hadden wel wat en de beelden van de vogels tijdens de opening-credit zijn meesterlijk opgenomen. Ook enorm knap hoe de vogels in de grote shots zijn getraind. Tijdens de vogel-aanvallen waren de effecten wel enorm gedateerd en nep. Zo overduidelijk dat er gewoon een laag overheen is geplakt (meestal waren de vogels slechts zwart-wit of gewoon zwarte vlekken). Nee, een hoop van de effecten hebben de tand des tijds niet goed doorstaan. Maar aan de andere hand heeft de film ook weer een aantal erg goed opgenomen scènes en een hoop scenes waar wel echte vogels worden gebruikt.

Het enige dat The Birds onderscheid van gedrochten als Birdemic of The Birds 2 is de mysterieuze opbouw, het prima acteerwerk, goede regie en de goede cinematografie. Al met al dus een beetje een teleurstellende film, bij lange na niet zo goed als films als Vertigo en Psycho.

Om maar even bij de juiste beeldspraak te blijven: "Een beetje vreemde eend in de bijt". Op zich wel een aardig verhaal, maar om daar nou een hele film aan op te hangen..? Het vlakke optreden van Tippi Hedren, mooie vrouw maar met de uitstraling van een koelkast, doet de film ook al geen goed. Al met al een matige film van de Master of Suspense. Staat niet in mijn top-5 van Hitchcock-films.

Sluimerend conservatisme of gevaarlijke seksuele promiscuïteit

Lastig om hier een eenduidige score aan te geven. Aan de ene kant heeft de nadruk op gedateerde speciale effecten en tijdsgebonden trucages als negatief bijeffect dat het lachwekkend koddig oogt. Aan de andere kant toont Hitchcock zich hier een speelse visionair die juist de grenzen van technische mogelijkheden opzoekt. Vooropgesteld: deze film had eigenlijk nog niet bevredigend gemaakt kunnen worden in 1963, en toch heeft Hitchcock geprobeerd om iets neer te zetten wat de technische beperkingen van het pre-CGI tijdperk tart. Zelfs de grootste criticus zal moeten beamen dat bijvoorbeeld de explosie bij de diner en het bird's eye perspective technisch imposant zijn voor een werk uit die periode.

Waar 'The Birds' absoluut punten mee scoort is dat het een gelaagde dialoog aangaat tussen Freudiaanse symboliek en de genreconventies van toentertijd gangbare SF-thema's. Zie hier veel voorspelbare vergelijkingen met andere invasiefilms, maar deze vogelinvasie is toch wezenlijk anders in dat het niet in gang wordt gezet door buitenlandse mogendheden of buitenaardse entiteiten. Integendeel: het is een sluimerende kracht die altijd al in onze omgeving verkeerd heeft, die wij niet meer als anders zien dan een onschuldige bijrol in onze menselijke levens. In mijn ogen is 'The Birds' op zijn best in de vele fragmenten waar de vogels in kwestie niks anders doen dan aanwezig zijn in de nabijheid van de personages. Het vertrouwde is het gevaar.

Tegelijkertijd wordt de niet nader gedefinieerde invasie duidelijk gekoppeld aan dorpse kleinburgerlijkheid en seksuele moraal, want het eerste uur zet slechts in op het luchtige spel van flirten, aantrekken en afstoten tussen sterrenkoppel Tippi Hedren en Rod Taylor. Voor mij zijn de vogels symbolisch een unheimische oerkracht van seksueel verlangens onderdrukkende mechanismes die altijd in onze nabijheid verkeren. Buiten onszelf bestaan cultuur, religie, wetenschap, politiek en zoveel andere machtssystemen die de spelregels ordenen van wat wel en niet mag bestaan tussen mannen en vrouwen. Net als de indringende blikken van de gevederde creaturen, zijn diezelfde machtssystemen eng en vertrouwd tegelijk. Ze gaan tegen onze menselijke natuur in, maar zij zijn ons zo vertrouwd dat er in onze beleving geen wereld kan bestaan zonder hun aanwezigheid.

Hitchcock houdt in het midden of luchtige spielerei tussen het liefdeskoppel de aanzet vormt tot de latere gewelddadigheden; of dat hun luchtige liefdesspel juist gebroken wordt omdat de vogels zich tegen de mensen keren. Anders geformuleerd: is seksuele moraal iets wat ons in het gareel houdt tegen plichtsverzuim óf is het een verstikkende conservatieve kracht!? Tekenend is dat de meeste slachtoffers onschuldige kinderen betreft, immers: zij zijn enerzijds altijd de zwakkere partij als seksuele moraal te losbandig wordt (pedofilie bijvoorbeeld), maar anderzijds wordt kinderen óók met de paplepel ingegoten wat wel en niet conform maatschappelijke normen zijn.

Voor mij is 'The Birds' toch een visionair werk. Enerzijds in de ambities waarmee Hitchcock met montage, soundtrack en sfeersetting dystopische beeltenissen weet te koppelen aan een 'simpel' genrewerkje. Anderzijds is het een gelaagd symbolisch onderzoek naar (mogelijk) ontwrichtende seksuele moraal tegenover de opkomst van vrouwenemancipatie/lossere seksuele moraal .De moderne kijker wordt wellicht geconfronteerd met technische onmogelijkheden en tijdsgeestspecifieke thematiek, maar het heeft een invloedrijke film opgeleverd die de kloof tussen blockbusters en toegankelijke filosofie kleiner heeft gemaakt.

Voor één keer komt het gevaar bij Hitchcock niet van een misdadiger, maar van onze gevederde vrienden. De inspiratie kwam deels van een kortverhaal van Daphne du Maurier, deels van een echt incident met meeuwen die vergiftigd plankton gegeten hadden. Het is een opstand van natuur tegen cultuur, de elfde plaag van Egypte, een gruwelijke fantasie waarin de illusie van veiligheid wegvalt.

Met aanvallen van vogels heb je nog te weinig om twee uur te boeien, dus hebben ze komische, tragische en romantische elementen geïnjecteerd. Het meest tragische voorval is de dood van Annie. De dreiging werkt doordat je mee kunt leven met degenen die erdoor belaagd worden. Het leukste nevenpersonage is de amateurornithologe. Andere dorpsbewoners illustreren het bijgeloof en de bekrompen argwaan van zo'n besloten gemeenschap. Een parallel met de werkelijkheid is dat Veronica Cartwright haar dertiende verjaardag vierde op de set.

Tippi Hedren doet het verbazend goed voor iemand die gekozen werd op basis van een reclamespotje. Haar Melanie Daniels is schalks, gracieus, geëmancipeerd. Edith Head, keizerin der kostuumontwerpers, gaf haar een groen pakje, en ze rijdt met een groene Aston Martin. Deze kleur contrasteert met het zwart-wit van kraaien en meeuwen, en met het bruin van de aan verlatingsangst lijdende Lydia (Jessica Tandy). Ook de dwergpapegaaien (lovebirds) zijn groen, maar hun kop is rood, zoals het bloed op Melanies gezicht.

Het camerawerk is dynamisch, al is het mooiste shot een stilstaand, van op een heuvel geschoten beeld, alsof een boze God toekijkt hoe de meeuwen een voor een naar beneden duiken om Sodom en Gomorra te vernietigen. Wanneer kort voor het einde Mitch (Rod Taylor), in de traditionele rol van beschermende man, de deur naar buiten opent , is er eigenlijk geen deur, maar ze wordt gesuggereerd door geluid en licht.

Wanneer Melanie met haar rug naar dat klimrek gaat zitten, is dat een moment van dramatische ironie. Wij weten dat de kraaien zich verzamelen, maar zij weet het nog niet. Dan volgt er een tergend lange close-up van een rokende Melanie, waarna een subjectief camerastandpunt haar blik volgt. Dit is een mooi voorbeeld van visuele spanningsopbouw. Doordat sommige vogels op het rek bewegen, ga je er spontaan van uit dat ze allemaal leven, maar een deel is nep en onbeweeglijk.

Op vlak van trucage zijn de destijds beschikbare middelen benut. De kinderen lopen op een loopband en worden grotendeels aangevallen door nepvogels. Heel wat andere aanvallen zijn met echte vogels, die gelokt werden door aas achter de camera en op handen van acteurs. Er zijn complexe matte shots gebruikt. Het laatste shot is een combinatie van tweeëndertig beelden van kleine groepjes vogels, een rijdende auto en een geschilderde achtergrond. Hitchcock had alle beelden op voorhand in z'n hoofd en tekende ze uit op storyboards. Daarna waren alle middelen goed om deze beelden zo dicht mogelijk te benaderen.

En dan... het geluid! Afgezien van het kinderliedje op school, waaraan strofes toegevoegd moesten worden, en Melanies uitstekende vertolking van Debussy's Arabesque No. 1 - waarbij ze praat en wegkijkt van de toetsen - is er geen muziek gebruikt in de traditionele zin. De vogelgeluiden zijn echter afkomstig van een trautonium, een vroeg elektronisch instrument. De soundtrack, waaraan Bernard Herrmann meewerkte, is dus een vorm van experimentele muziek. Ook de stilte is op een effectieve manier gebruikt.

Er bestaan allerlei theorieën over de reden en de symbolische betekenis van de aanvallen, maar er zijn geen eenduidige antwoorden. Je kunt best het absurde van het gegeven aanvaarden en je laten onderdompelen in een zee van beeld en geluid.

Een van de eerste Hitchcock films welke ik zag en die heeft toen een geweldige indruk op mij gemaakt. Nadeel van vaker een film zien is dat je ook meer op de onvolkomenheden gaat letten.
Alhoewel onvolkomenheden kun je het noemen als je het naar de huidige maatstaven bekijkt.
Maar inderdaad er zitten wat technische onvolkomenheden in, die toen niet anders konden worden opgelost maar storend is dat niet. Wat ik wel vind storen is het gebrek aan goed ondersteunende bijrollen, de film wordt nu eigenlijk qua acteren compleet gedragen door Hedren. Taylor speelt solide maar een dimensionaal, ik vind hem ook verkeerd gecast in deze rol. Liever had ik daar Stewart of Peck gezien, die konden meer diepgang aan een dergelijke rol geven. Er is maar 1 leuke bijrol, die van de amateur ornitholoog, of all names, miss Bundy. Zelfs Tandy heeft beter gepresteerd. Maar uiteindelijk draait het om de aanvallen van de vogels en dan vooral de suspense die het te weeg brengt. Er zitten schokkende momenten in de film, zoals de dood van Annie en wat te denken van de masale aanval in het plaatsje, of de aanval bij de speeltuin op de kinderen. Het beste aan deze film is het geluid, de soms schril versterkte vogelgeluiden maken die momenten extra intens.
Birds, een van Hitchcocks beste films

Een echte klassieker die we vroeger echt eng vonden op onze kleine zwart wit tv! Anno 2017 ziet het er natuurlijk wat anders uit en een stuk minder eng. Het begint al met de keuze van kleur. Tip; zet deze film in zwart/wit en hij ziet er een stuk enger uit. Deze film schreeuwt om een zwart/wit uitgave. Moet zeggen de kleur versie ziet er goed uit, maar met al die effecten die er niet allemaal netjes uitzien valt het juist bij kleur meer op. Vooral de scene met de rennende scholieren ziet er fake uit. En om nog maar eens een kritische noot te plaatsen, je mist een goede soundtrack. Je hoort namelijk bijna geen opzwepende muziek waardoor het horror gevoel gewoon een stuk minder is. Wat wel weer mooi is is het gekrijs van de vogels. Ben zelf totaal niet bang voor deze mooie beestjes, maar ik had een tante die vogels en gefladder maar niks vond.

Maar mijn toch wel hoge waardering komt toch vooral door de fantastische opbouw mooie uitzichten en een beklemmend gevoel vooral op het laatst. Ook Tippi Hedren speelt een uitstekende rol. Inmiddels al 87 jaar oud!! Vooral op het laatst als zij wordt aangevallen door de birds en in een complete shock verkeerd... Dit speelt ze voortreffelijk. Meer dan dat, want ze was na deze scene compleet van het stokje. Ook de moeder speelt een belangrijke rol in deze film en speelt ook een gedegen rol.

Het eind had er anders uit moeten zien, maar was technisch niet mogelijk. Toch kan ik zeker leven met dit einde. En voor die tijd zeker mooi gemaakt toen computer er nog niet was.

Vreemd genoeg had ik The birds nog nooit eerder gezien. Hier kreeg ik gelukkig afgelopen weekend alle mogelijkheden toe via CAZ waardoor ik geen excuses meer had. The birds is vooral een film die het wederom moet hebben van zijn ongelooflijke spanningsopbouw en sfeerfactor. De special effects en de geluidseffecten van de vogels waren voor die tijd erg vooruitstrevend. De vogels creëren een beklemmend gevoel en je moet wel Hitchcock heten om dit maximaal uit te buiten.

Niet voor het eerst vind ik het verhaal vrij eenvoudig en heb ik de indruk dat dit de minste zorg is van Hitchcock. The birds kent een vrij lange aanloop en het duurt wel even vooraleer we de aanvalslustige vogels in actie zien (eerst eentje bij Melanie, uiteindelijk dan toch in zwerm). Inhoudelijk stelt het bitter weinig voor en de eerste ontmoeting tussen Melanie en Mitch is goedkoop en amateuristisch (om nog maar te zwijgen van haar visite).

Neen, het begint pas echt boeiend te worden wanneer de vogels opduiken natuurlijk. Voor die tijd - we spreken straks toch van 55 jaar terug - best gewaagde stukken gezien. Die man met de uitgeprikte ogen bijvoorbeeld, was vrij heftig. Ook de aanval op de schoolkinderen waarbij een jongetje en meisje valt, kan best "choquerend" geweest zijn in die tijd.

Tippi Hedren doet het fantastisch als Melanie Daniels. Niet voor niets werd ze hiervoor meermaals bekroond. Vanuit het niets introduceerde Hitchcock haar naar de filmbusiness. Ze deed dit nogmaals over in Marnie. Haar carrière nadien raakte wat in het slop en het is onthutsend te moeten lezen dat er ook hier sprake zou geweest zijn van seksuele uitbuiting en chantage.

The birds is een goede thriller, maar toch ben ik niet helemaal tevreden. Hier en daar vind ik de film slordig. Bij de rennende schoolkinderen werd het meisje gered, maar is er van het gevallen jongetje geen sprake meer. Ook van de man die sneuvelt aan de telefooncel is geen spoor meer wanneer Melanie de cel verlaat. Wat ik ook bizar vond en me echt stoorde is dat er geen énkele vogel tussen de vele geopende en gesloten deuren kon vliegen. Neen, binnen en buiten (en omgekeerd), deur open/toe, en absoluut gescheiden van de vogels ... En vogels die zelfs door deuren heen pikken? Straffe snavels lijkt het me ...

De meest creepy momenten waren voor mij niet de aanvallen (ik vond die vrij chaotisch, maar dat lijkt me ergens normaal), wel de grote meute wachtend op één of ander teken om aan te vallen. De eindscène is dan ook weergaloos. Ik ben er niet uit of ik wou weten wat de oorzaak van de aanvallen was en waarom ze niet altijd aanvielen. De onwetendheid geeft de film een extra mysterieuze sfeer. De film komt ermee weg, meer zelfs, het versterkt de film. Een dikke (maar eveneens strenge) 3,5* en dit ligt in de lijn van alle Hitchcock's die ik al zag.

“It's the end of the world!”

Horrorfilm zoals alleen Hitchcock die kan maken. The Birds heeft een rustige opbouw en de introductie van de verschillende personages duurt lang, maar Hitchcock en de acteurs zorgen er wel voor dat het interessant blijft. Het kustplaatsje als locatie voor een horrorfilm werkt ook goed, en het geluid van de vogels gaat op een gegeven moment echt onder je huid zitten. Vooral op het laatst, wanneer de vogels een huis proberen binnen te dringen, is het genieten geblazen. Samen met Psycho is The Birds de enige echte horrorfilm die Hitchcock heeft gemaakt, en de man laat weer eens zien dat hij alles kan.

Erg aardige film, hoewel je hem als horror (of thriller) niet al te serieus moet nemen. Daarvoor ziet het er in dit geval echt te nep uit. Een ander minpunt zijn de onlogische acties van de personages, zoals met een schoolklas een gebouw uit vluchten omdat er vogels buiten zitten, en natuurlijk het betreden van de zolder door Tippi. Maar, naast deze zwakke punten zijn er in The birds ook veel goeie scenes te vinden, in dit topic allemaal wel genoemd. Vooral de montage is daarnaast heerlijk, met de grote hoeveelheid POV's die soms haast ritmisch worden ingezet, maar ook de manier waarop de montage vaart geeft en spanning creëert (met name bij de aanval op het tankstation) is bijzonder sterk. Kortom: The birds is soms ietwat potsierlijk, soms ronduit memorabel, en altijd vermakelijk (maar geen meesterwerk).

Dit weekend gekeken en ik moet zeggen dat ik het een mooie film in zijn tijd en genre vind. Echt horror vind ik dit niet. Daarvoor is hij te oud; je kan toch zien dat dit niet echt is. Maar wel knap gedaan door Hitchcock.

Eindelijk volledig gekeken.

Toen ik écht geïnteresseerd raakte in film was deze te zien op de BBC. Dat moet dan een kleine 20 jaar geleden geweest zijn. Toen een poging ondernomen maar halverwege gewoon afgezet. Het was één van mijn eerste klassieke films en een dusdanige tegenvaller dat het jaren geduurd heeft voor ik weer een wat oudere film wou kijken.

De laatste jaren wel spijt van gehad, want erg veel zin om er opnieuw aan te beginnen had ik niet. Ondertussen ook al aardig wat Hitchcock films gezien en het is gewoon mijn regisseur niet. Nu dan toch eindelijk The Birds volledig gezien en dat blijkt ook maar weer.

Staat te boek als horrorfilm, maar ik vind het vooral een praatzieke film die nergens spannend weet te worden en vooral veel oninteressante, pratende mensen in beeld brengt. Het is me achteraf ook een raadsel hoe met dit tot 120 minuten heeft weten rekken, al voelde het meer aan als 180 minuten.

De personages zijn absoluut niet boeiend, het verhaaltje is eerder lachwekkend en de effecten weten ook helemaal niet te overtuigen. Het is ook niet verwonderlijk dat deze film niet hetzelfde effect als Jaws had, de vogel(tjes) weten geen seconde angst aan te jagen.

Maar zo heb ik alle grote Hitchcock films gehad en is er toch weer een klein trauma uit mijn filmverleden weggewerkt. Heel veel is er alleen niet veranderd in die 20 jaar.

1.0*

Bij deze film moet ik Onderhond toch bijtreden. The Birds is een oninteressante praatfilm die nergens spannend wordt en waarvan de effecten te gedateerd zijn. Misschien komt deze film op mij eerder belachelijk over omdat ik kippen geweldige beesten vind. Zo zijn er ook mensen bang van wat ik helemaal niet begrijp. Ze kunnen wel al eens naar je vingers pikken als ze je niet kennen maar daar zal het vast bij blijven. Ik kan me dus moeilijk voorstellen dat kraaien zoveel anders zijn, ondanks dat ze misschien gezien worden als een vogel des doods.

Het eerste uur is al vrij saai met een magere introductie tussen Melanie Daniels (Tippi Hedren) en Mitch Brenner (Rod Taylor) die elkaar kennen maar doen alsof ze elkaar niet kennen. Dat leidt uiteindelijk tot een liefdesverhouding die ik veel te gekunsteld vond. Hun samenspel is ook nogal afstandelijk waardoor hun verhouding ongeloofwaardig overkomt. Dat terzijde zijn de effecten zeer gedateerd (enerzijds logisch maar dat hoeft het niet te zijn). Ik doel dan op de vogels. Het bloed kan ik nog mee leven. Jammer maar je kan niet elke keer 5* verwachten Hitch!