Prisoners (2013)

Prisoners is een bijzonder sterk geacteerde film, met een uitblinkende Hugh Jackman. De rest laat ook een goede indruk achter. Het grauwe dorpje leent zich perfect voor een deprimerende film en Villeneuve lijkt bijzonder goed met dit gegeven uit de voeten te kunnen komen.

Het verhaal sleept je op een emotionele, harde, maar ook wel geloofwaardige manier mee met de ontvoering van de twee meisjes en de emotionele nasleep hiervan bij de twee families. De jacht op de dader is een bijzondere, omdat je een aantal keer heen en weer geslingerd wordt en Jackman zelf ook de grip op de situatie kwijt dreigt te raken. De film is weliswaar ietwat te lang uitgerekt, zoals hierboven aangegeven staat, maar nergens heb ik de 2,5 uur als vervelend ervaren.

Een indrukwekkende film met een sterk verhaal die een goede indruk heeft achter gelaten.

4,0*

Wat mij betreft is dit een vakkundig gemaakte, traditionele thriller. Een sterke opbouw, goede sfeer en een paar mooie wendingen deden voor mij de film, ondanks de lange speelduur, voorbij vliegen. Bovendien was ik onder de indruk van de manier waarop Villeneuve ervoor koos om zijn personages diepgang te geven. In plaats van op een kunstmatige manier een uitgebreid achtergrondverhaal te introduceren leer je ze langzam kennen op basis van hun gedrag. Doordat er veel aandacht in het verhaal gestoken is, mondt de film ook niet uit in een goedkope wraakfilm, wat makkelijk had gekund met de thematiek van de film.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Prisoners (ZUBB.nl)

Leuke maar beklemmende film.

Kwam voor mij (als vader van 2 dochters) toch soms akelig dicht...

Ik voelde dat hij lang duurde, maar ging nooit vervelen...

Wauw!!! Wat een knap staaltje acteerwerk! I love it!

Ook het einde gelukkig niet cliche maar helemaal goed!

Prisoners is een sterke thriller die ver boven de middelmaat uitstijgt door het zeer sterke acteerwerk en het beklemmende camerawerk van Roger Deakins

Het is natuurlijk een film die je bijna 2,5 uur in spanning houdt. Hoewel mijn eerste vermoeden uiteindelijk de juiste bleek te zijn, duurt het tot het laatste moment totdat dit bevestigd wordt en ondanks dat deze gebeurtenis dus 2,5 uur op zich liet wachten duurde de film voor mij zeker niet té lang, lang duurt de film wel maar dat werkt niet tegen de film.

De film heeft qua sfeer heel veel weg van voor mij geweldige films als Seven en Zodiac. Alleen de sfeer vergelijk ik met deze films, voor de rest is prisoners een erg goede film, maar niet van het geweldige niveau als deze twee thrillers van David Fincher.

Hugh Jackman speelt een zeer sterke rol als vader die in een situatie komt waarin je niet meer langs de zijlijn wilt toekijken en zelf het heft in handen neemt. Daartegenover speelt Jake Gyllenhaal een in mijn ogen net zo'n goede rol als detective Loki.(hadden ze Tom Hiddleston hier niet voor moeten casten voor de grap) Daarnaast is ook de rest van de cast erg goed, Paul Dano (alweer als een engerd) ,Terrence Howard en Viola Davis (veel te weinig screentime, wat is deze dame toch goed).

Een mysterieuze thriller als deze moet natuurlijk een goede sfeer overbrengen, de sfeer waarin niets zeker is en iedereen verdachte is. Door het briljante camerawerk van Roger Deakins lukt dit, de man is talloze keren genomineerd voor een oscar en had er allang 1 of 2 moeten hebben en hier laat hij weer zien dat hij één van de beste is.

Denis Villeneuve laat zien dat hij na het zeer sterke Incendies een regisseur is die zeer bekwaam is een verhaal goed te vertellen en hier ook de tijd voor kan en wil nemen, Prisoners is een zeer goede thriller geworden met zeer sterk acteerwerk.

8/10

Briljante en bloedstollende thriller. Op Thanksgiving worden twee dochters vermist en er zijn maar weinig bruikbare aanwijzingen om ze terug te kunnen vinden. Raadselachtige verdachten en een hoop emotionele confrontaties. Zeer fraaie cinematografie en een bescheiden toepassing van de muziek. Jake Hyllenhaal vind ik altijd wel een toffe gast en Hugh Jackman en Terrence Howard spelen ook op hun best. Puik werk.

Verontrustend goed

In eerste instantie stond de synopis van Prisoners mij niet bepaald aan. Ouders die het recht in eigen handen nemen en hierbij grensoverschrijdend te werk gaan is natuurlijk ook geen gegeven waarvan je nog nooit eerder gehoord hebt. Des te verrassender was het dus dat deze titel mij dus juist wel wist te verbazen, en hoe! Je wordt als kijker lang in het ongewisse gelaten over hoe de vork nu precies in de steel zit en net als de hoofdpersonages zelf wordt je dan ook constant in de rondte geslingerd. De onmacht van de personages wordt goed duidelijk gemaakt door met name het uitstekende acteerwerk van Jackman die hiermee duidelijk aantoont dat hij tot veel meer in staat is dan alleen de rol van de Wolverine op zich te nemen. Jackman zet dan ook een uitstekende rol neer als verontruste vader die er alles aan doet om de ontvoerde kinderen weer veilig thuis te brengen. Hierbij botst hij regelmatig met Rechercheur Loki (vertolkt door Jake Gyllenhaal) die het onderzoek rondom de kidnapping lijdt en die soms ook door wet-en regelgeving beperkt wordt. Er ontstaat hier vervolgens een interessante machtsstrijd tussen by the book en gut feeling wat het zo intrigerend maakt en waarbij de grens voor het personage van Gyllenhaal tussen deze twee op den duur ook begint te vervagen.

Daarnaast kruipt het verhaal al snel onder je huid en ben je al snel dood benieuwd naar hoe dit allemaal af gaat lopen. Combineer dit met een bloedstollende zoektocht naar de vermiste kinderen die erg spannend is en een verrassende uitwerking heeft, en je hebt een uitstekende titel met zowel thriller maar met name misdaad en drama elementen te pakken. Kanttekening is dat een speelduur van 146 min. natuurlijk wel een hele zit is, en het gevolg van deze hoeveelheid minuten is dan ook dat het verloop niet altijd even vlot is. Als je echter een voorstander bent van films die de tijd nemen voor hun verhaal en die ook daadwerkelijk met iets goeds kunnen komen zit je bij Prisoners echter meer dan goed. Ik was zelf dan ook compleet verbaasd over deze titel die veel meer diepgang, spanning en mysterie bracht dan ik aanvankelijk gedacht had. Meerdere malen maakte ik mij zorgen over de finale die gemakkelijk onbevredigend had kunnen zijn, maar de uitkomst was voor mij niet meer dan verassend te noemen.

Ik neem mijn petje dan ook af voor deze uitstekende titel die ondanks zijn lange speelduur mij absoluut niet tegen is vallen. En als je dan ook nog eens regelmatig aan toppers zoals Seven wordt herinnerd tijdens het bekijken hiervan weet je helemaal dat je met een moderne klassieker te maken hebt. Top titel, en bij deze een van de weinige titels dit jaar die ik er met de volle mep, én een notering in mijn persoonlijke top 10 vandoor laat gaan.

5,0*

Dappere poging om in het rijtje van Seven en Silence of the Lambs aan te sluiten. Prisoners is een intelligente en sfeervolle 'Who dunnit' geworden die drijft op puik acteerwerk, stemmige cinematografie en een niet direct voor de hand liggend plot met zelfs nog een diepere onderlaag.

Waarom dan toch slechts een 'dappere poging', Dat komt imo toch door het plot waar zo nu en dan een zijweg wordt ingeslagen die toch niet helemaal lekker loopt of uiteindelijk niet zoveel toevoegt. Zo vond ik het hele idee van de priester met het lijk in de kelder, de labyrinten en de slangen eigenlijk een stapje erover. Alsof kinderontvoerders al niet eng genoeg zijn als ze niet deel uitmaken van een rare sekte die in oorlog is met God. Ook de toevoeging van de 'Copycat' heeft wat haken en ogen maar moet zeggen dat de zelfmoord in de verhoorkamer dan wel weer geniaal gedaan is.

In beton gegoten blijft echter wel staan geweldig acteerwerk van met name het duo Jackman en Gyllenhaal, beidde heren zijn hier als tegenpolen goed gewaagd aan elkaar. Ook de het psychologisch en moreel verval wordt voelbaar via het scherm overgebracht, de wanhoop bij de ouders is op sommige momenten bijna tastbaar. Prisoners is niet zwart/wit in wat nu uiteindelijk moreel goed dan wel slecht is en zaait daarmee enigszins verwarring in het hoofd van de toeschouwer. Ik vind dat een van de sterkere troeven die de film slim weet uit te spelen.

Buiten dit alles is de film ook gewoon erg spannend (wat ik persoonlijk een fijne eigenschap vind voor een thriller) en de ruime speeltijd vliegt dan ook voorbij. Veelal ook gedragen door de prima opgebouwde sfeer, grauw regenachtig maar toch ook een doodnormale Amerikaanse middenklasse buitenwijk waar je moet uitkijken voor; "The neighbour with the big freezer..." Dat sfeertje dus.

(Net) niet geniaal maar zeker geslaagd, mooie 3.5*

Voor mij nu al de beste film van 2013: In een paar woorden: goed verhaal, perfecte sfeerbeelden en ook acteerprestaties op niveau. De spanning blijft hooggespannen tijdens de hele film. Een must-see !!! jammer dat de film maar in een beperkt aantal bioscopen draait !

Wauw! Wat een prachtige film. Absoluut een aanrader.

Spannend van begin tot eind. 2,5 uur wist deze film me te boeien en te verrassen. Verrassende wendingen in het verhaal.

Al zit ik nog wel met een aantal vraagtekens qua verhaallijnen na het zien van deze film. Dat vind ik dan weer jammer...

4*

Wat een be-la-che-lijk goede film is dit zeg.

Voor mij is dit nu al de verrassing van 2013. Wat 'barry0404' hier boven zegt, gaat ook voor mij op. Ik had hier helemaal niks over gehoord en ging zonder enige voorkennis de bios in. Waarbij ik inderdaad moest uitwijken naar een andere bioscoop dan voor mij gebruikelijk.

Maar goed, Prisoners:
Op het gebied van spanning, naargeestigheid en intensiteit zijn dít de films die je moet kijken! Waar menig horrorfilm of middle of the road-thriller het probeert met vaak veel onzin, bombast en 'gore' etc. lukt het Prisoners wél om mij 2,5 uur met ingehouden adem te laten kijken. Wat een spanning, ongemak en intensiteit krijg je hier voorgeschoteld. Dit bleek ook uit de muisstille (volle) bioscoopzaal. Je houdt geen nagels meer over...

Ik ben het absoluut oneens met enkele mensen die hier zeggen dat deze film te lang duurt. Als er iets werkte bij Prisoners dan was het de speelduur wel. De heerlijke traagheid, zoals we die ook kennen van bijvoorbeeld 'No country for old men', is onmisbaar en zeer effectief. Er wordt uitgebreid de tijd genomen om goed in de psyche van de interessante hoofdkarakters te kruipen. Wat overigens natuurlijk ook te maken heeft met het fenomenale acteerwerk. Daar waar Jackman waarschijnlijk voor de meesten de show steelt (en het ook erg goed doet) is voor mij Gyllenhaal toch de sterkste pion in deze film. Met name ook omdat je maar weinig over hem te weten komt, maar toch o zo goed merkt dat hij geen lekker verleden heeft.

Verder is de film op cinematografisch gebied uitmuntend. Maar dat kan je ook wel verwachten met Coen-brothers' Roger Deakins aan het roer. De setting draagt daar ook zijn steentje aan bij natuurlijk (grauw, regenachtig, desolaat etc), maar hoe Deakins hiermee speelt en met bijna elk shot debet is aan de intensiteit van de film is erg mooi gedaan. Ook het 'spel' met licht en schaduw in deze donkere film is prachtig. Daarbij werkt de subtiel ondersteunde score, altijd 'in dienst van'. Nooit te opdringerig, maar zeker sfeerversterkend. Nee, audiovisueel is de film niks minder dan schitterend!

Dit is echt zo'n film die je niet dagelijks tegenkomt en waar er wat mij betreft maar weinig van gemaakt zijn. Althans; op dit niveau. Als er dan toch vergelijkingen gemaakt moeten worden dan houdt Prisoners het midden tussen Seven en Mystic River, waar hij ook kwalitatief makkelijk tussen past. Opzich ben ik niet echt fan van whodunit- films, maar deze film heeft veel meer dan dat alleen te bieden. Zo zet Prisoners je ook op op ethisch vlak aan het denken bijvoorbeeld.

Toch werkt de film werkt vanzelfsprekend naar een climax toe, waarbij het meeste duidelijk wordt. Vaak is dat ook wat ik minder vind aan soortgelijke films. Het wordt te uitleggerig, voelt geforceerd en 'te geschreven' aan en is soms ook voorspelbaar. Het script van Prisoners is echter sterk genoeg om dit niet zo te beleven, kent krachtige plot-twists, is niet voorspelbaar en eindigt op het goede moment. Toch ontkwam ik er ook hier niet aan dat ik het laatste gedeelte minder vond dan de eerste twee uur, maar ach dat is voor mij inherent aan dit genre.

Al met al een zeer ruime 4,5 * voor deze topfilm!

Denis Villeneuve moet nu even oppassen. Na Incendies en Prisoners begint hij bij mij de reputatie te krijgen van een regisseur die aangetrokken wordt door enorm gekunstelde scripts.

Bij Prisoners is dit extra jammer omdat dit lange tijd niet het geval lijkt te zijn, waar Incendies al vanaf bijna het begin vrij idioot was. Prisoners is namelijk vanaf het begin een uiterst sfeervolle thriller (Roger Deakins is echt een held met licht!) en een zeer geloofwaardige uitwerking. Het hele onderzoek is goed doordacht uitgewerkt en de emoties en dilemma's die de personages ondergaan worden goed uitgewerkt. De martelscènes maakten misschien niet zoveel los bij me als bij andere wellicht, misschien doordat het uit hetzelfde jaar komt als Zero Dark Thirty en ik dat onderwerp daar al eindeloos besproken heb, maar buiten dat om is het eerste anderhalf uur/ 2 uur uitstekend. Ik vond ook vooral Gyllenhaal hier erg fijn. Vond ik lange tijd een matig acteur, maar hij groeit steeds meer en hij doet hier erg veel met heel weinig. Jackman is ook prima, maar heeft daarvoor ook gewoon meer materiaal om mee te werken. Paul Dano krijgt weinig dialoog, waardoor zelfs hij de boel eens niet kan verpesten.

Maar goed, dan komen we ineens aan bij de motivatie van die jongen die zichzelf neerschiet. Die was dus niet werkelijk de dader, maar iemand die zelf ooit ontvoerd en mishandelt is, ontsnapt is en vervolgens sterk de behoefte voelt om zijn eigen kidnapping het te beleven als de dader en dus te doen alsof hij zelf de twee meisjes ontvoerd en vermoord heeft. Daarvoor breekt hij doodleuk in bij de familie om maar de kleren van de slachtoffers te hebben. In feite wil hij verdacht wordt. Echt waar, wat voor 'n flutscenarist schrijft dit soort flauwekul? Ik weet dat ieder mysterie wat valse paden heeft, maar zo geforceerd als deze kom je ze gelukkig zelden tegen. Het is voor mij het moment dat de film veranderde van een rauwe, complexe en verontrustende film naar gewoon een Hollywoodthriller. Iets wat in de finale doorgezet wordt door de werkelijke kidnapper een weinig interessante en zelfs vrij bezopen motivatie mee te geven: een strijd tegen God, waarbij het niet zozeer om de verdwijning van de kinderen draait, maar om de reactie van de ouders. Je verzint het niet zou je zeggen, maar Villeneuve is dus zo iemand die kennelijk door dit soort nonsens aangetrokken wordt en het wederom met zulke serieusheid brengt dat je zou denken dat hij meent dat hij een nieuw evangelie heeft ontdekt. Helaas is het pure pulp, alleen dan minder leuk.

Jammer, want er zat hier zo veel potentie in. Dat bewijst zelfs de climax nog. Die autotocht waarin Loki het meisje naar het ziekenhuis brengt is nogal typisch in verhalende zin, maar is bijzonder hallucinant geschoten. Een prachtig moment, waarvoor Deakins eigenlijk gewoon een Oscar verdient. Helaas stelt de film zijn eigen topmomenten teleur door ze in zo'n onzinnig totalpakketje te stoppen.
3*

Een van de sterkste films die ik de afgelopen tijd heb gezien. Vond het verhaal van begin tot eind erg goed in elkaar zitten. Ook een film waar je zelf een beetje mee kan puzzelen. Uitstekend geschoten en goede muziek. De cast is erg sterk. Jackman doet het heel goed net als Gyllenhaal en Paul Dano. Opmerkelijk wel dat Melissa Leo die oudere dame was..

Was behoorlijk weggeblazen door de film.

4.5*

Een meesterlijke film die aanleunt met dramatische gebeurtenissen uit onze omgeving.

Bovendien ook uitstekend vertolkt door Doven (Hugh Jackman), één van de vaders van de twee meisjes die ontvoerd worden. Ook de rechercheur (Jake Gyllenhaal) vertolkt prachtig zijn rol.

Maar Dover neemt hardhandig, naast de politie, de zoektocht in handen.

Deze film laat zo'n 2,5 uren aan een stuk een spannend verhaal zien van wat er achter de schermen, ouders en politie, gebeurt. Aangrijpend dramatisch angstaanjagend en vooral geloofwaardig op enkele fragmenten na.

Op enkele vraagtekens na is dit de beste film die ik dit jaar gezien heb. Een aanrader voor iedereen.

Het verhaal is dubbel doorweven. Van de kant van de ouders die niet weg kunnen met hun verdriet. En de totale inzet van de rechercheur die zelfs door de ouders met schuld verweten wordt.

Zoals je merkt liggen de meeste scores erg hoog en geef ik de max. 5,0* vooral omdat het aanleunt bij de actualiteit van de laatste jaren.

Net gezien in de bios in België. Heerlijk spannende thriller die het me af en toe goed benauwd wist te maken. Komt (helaas) akelig dichtbij de realiteit. Verder zoals eerder te lezen een vergelijkbare film als seven en the lovely bones. Acteerwerk tilt deze film naar een hoog niveau. Ik zit alleen nog met één vraag:
de vermoorde man in de kelder van de priester, is dat de man van de tante, oftewel de dader die kinderen gevangen hield? Wordt imo niet duidelijk (genoeg) verteld.
4*

Te degelijk.

Een nogal trage en grimmigere versie van The Lovely Bones, die tegengewerkt wordt door een te lange speelduur en wat matige plotkinkjes om alles aan elkaar te breien.

Wat Villeneuve wel goed doet is het sfeertje uitbouwen tijdens het eerste half uur. Een druilerige omgeving waar het ook constant lijkt te regenen. De kilte en koude is goed voelbaar en ideaal voor een politiethriller/kidnap film als deze. Het is meteen ook hetgene wat me van deze film vooral zal bijblijven.

Acteerwerk is solid maar wat dik aangezet, enkel Jackman kon me niet echt overtuigen. Hij ging er geregeld over vond ik, wat het drama wat te dik aangezet maakt. De rest van de cast doet het wel aardig, maar iets subtieler was leuk geweest. De enige die me positief verraste was Gyllenhaal, normaal vind ik hem niet best maar hier speelt hij best goed.

Na een uurtje neemt het plot over (buiten inderdaad de scene die TOR al aanhaalde, knap gefilmd maar jammer genoeg qua timing en verloop nogal cliché) en da's niet meteen het beste deel van de film. Allemaal aardig uitgemeten, de politie kan geen 10 seconden vast komen zitten of het volgend puzzelstukje dient zich al aan. Verder wordt alles netjes uit de doeken gedaan, de laatste scene daarin is ook echt wel een downer.

Wat deze film een beetje de moeite maakt is de grimmige setting en Gyllenhaal's personage. Verder iets te doorsnee en braaf gebracht. De reden tot hype ontgaat mij een beetje.

2.0*

Zeker een goede film met een goed verhaal, maar voor mij niet de topper die ik wel verwacht had.

De beginscene (waarbij ze een hert in het bos doodschieten) heb ik al in andere films gezien, niet echt een origineel begin, en voegde ook niets toe. Met de survivalhobby wordt ook niets mee gedaan. Maar het ergste vond ik toch hoe makkelijk de hoofdrolspeler zich liet inpakken door de oude dame (door steeds mee te werken, en door in dat gat te gaan) , zoiets zou je niet verwachten gezien hoe hij zich de rest van de film zich gedraagt. Dat stukje vond ik een beetje ongeloofwaardig.

De film vond ik blijft ook nogal hangen op het martelen van Alex. Het probeert met geweld te scoren, maar na een tijdje was de boodschap al overgekomen en hoefde dat wat mij betreft niet keer op keer op keer terug te komen in de film.

Zoals ik zei, zeker een goede film, maar wat mij betreft niet de topper die ik had verwacht.

Lekker filmpje hoor! Mooi te zien hoe Hugh Jackman een vader speelt die vecht voor zijn dochter. Waarbij hij zo ver gaat door de verkeerde te martelen. Het vette aan deze film is dat het ook een mysterieus film is, doordat je je de hele film afvraagt wie de meisjes heeft ontvoerd. Des ter verrassender is de uitkomst... De film duurt anderhalf uur maar door de spanning, het prachtige landschap en het mooie verhaal merkte ik daar niks van. Kortom een film die je moet gezien hebben!

Door de vele uitermate positieve reviews, ook maar eens naar het filmtheater getrokken. Maar waar die hausse aan positiviteit nu aan te danken is, is een groot mysterie. Alhoewel, de spanningssfeer is voelbaar, en met het acteergeweld (m.n. de getormenteerde Hugh Jackman heeft meer in zijn mars blijkt wel) is ook weinig niks.

De film snijdt zich echter flink in de vingers door een plot om van te janken. Alle puzzelstukjes worden zo opzichtig in beeld gebracht, dat de verrassingen nergens zijn te bekennen. Zo ultradom is de kijker nu ook weer niet (alhoewel dat natuurlijk valt te betwisten aangezien de helft van de zaal de film amper begreep...??? wft!!?). Bij het slotakkoord vroeg ik mezelf af of de filmmakers de kijkers serieus nemen. Volgens mij niet, beschamend.

En toch kom ik op een nipte voldoende. Hoofdzakelijk te danken aan de eerste helft van de film en dat ondanks de voorspelbaarheid het Villeneuve toch lukt de spanning er in te houden. Ondanks mijn gezucht en gesteun, hield ie me bij de les, of was het toch Jackman die de credits hiervoor verdient?

Prisoners leek een gewone thriller te worden. De cast met Hugh Jackman, Jake Gyllenhaal, Maria Bello, Terrence Howard en de onderschatte Paul Dano, deden in elk geval veel hoop opwekken. Het verhaal is niet echt nieuw, maar de uitwerking is wel sterk. Zonder al te veel prijs te geven, wordt je als kijker constant op het verkeerde been gezet. Waar veel thrillers in de fout gaan, ben je hier wel heel de tijd in het ongewisse. Dat zorgt mee voor de spanning, vooral omdat op de juiste momenten de puzzelstukjes bovenkomen. Daardoor komt al snel het vergelijk met films al Se7en en Silence of the lambs.

Regisseur Denis Villeneuve maakt er een mooie film van en word ondersteund door cinematograaf Roger Deakins (True Grit, Skyfall, Jarhead, Revolutionary Road, ...) en de IJslandse componist Jóhan Jóhannsson die met z'n minimalistische muziek de spanning mee kan ondersteunen zonder bombastisch te worden.

De film is misschien geen titel die in het geheugen blijft hangen, maar is desondanks zo goed gemaakt dat je toch met een goed gevoel achter blijft. Misschien omdat we het al allemaal eens gezien hebben, maar ik moet zeggen dat de kwaliteit ervoor zorgde dat het zich toch kan onderscheiden van de doorsnee Hollywoodfilm en misschien op termijn z'n waardering kan verdienen.

Geweldig intense film waarbij de nadruk van de onmacht van ouders schitterend in beeld wordt gebracht.

Het verhaal bouwt zich rustig op en ontrafelt zichzelf zonder diepgang.

Voor mij in deze film een sterke combinatie waardoor de intensiteit sterk te beleven is. Zeker is hier goed acteerwerk een onderdeel van.

Alles bij elkaar een genot om gezien te hebben en een absolute aanrader.

Vond ik één van de betere thrillers van dit jaar. Prisoners is aangrijpend, donker verhaal met een kille begin-van-de-winter sfeer, speelt in op ethische vragen en blijft geheimzinnig. Ik zou liegen moest ik zeggen dat ik al op voorhand wist hoe de vork in de steel zat. Het lukte de film aardig om me op het verkeerde pad te sturen. Het boeit en de 150 minuten trekken zo voorbij.

Jackman wordt niet bepaald als een sympathiek personage neergezet; wel spijtig dat de film zich zo sterk concentreert op Gyllenhaal en Jackman. De zoon van Jackman zien we bijna niet meer tevoorschijn komen en ook het bevriende koppel krijgt niet veel meer te doen in de film. Dat had voor mij nog meer diepte toegevoegd. De twists mochten er zeker zijn. Ook de sobere uitvoering kwam goed over. Verder waren er heel wat vreemde sprongen en verwikkelingen. Ik moet me bij BlueJudaskiss aansluiten bij hoe het meisje Joy plots teruggevonden wordt. Dat komt nogal uit het luchtledige vallen en daar moest ik ook even bij fronsen.

Prisoners is er één om zeker te zien en nu al een favoriet voor de toplijstjes.

Sterke film, die wel onder zijn eigen gewicht te lijden heeft.

Vooral de morele vraagstukken die worden gesteld zijn erg sterk en tot het einde weet je ook niet wie de dader is. Er wordt prima geacteerd, vooral door Gyllenhaal met een ingetogen en intense rol, Jackman die net iets te veel gromt en Howard die heel veel emotie achter zijn blik heeft zitten en als moreel vraagpunt fungeert. Overigens is dat zijn enige rol zo het lijkt, en dat geeft al aan dat je je kan afvragen of er twee meisjes ontvoerd moesten worden of dat je je enkel tot Jackman moest richten. Verder zijn er veel vage zijpaden die niet per se uit de film voortvloeien maar eerder een soort gewichtigheid willen geven. En laten we wel wezen, de uiteindelijk verklaringen zijn tamelijk lachwekkend. Verder komt dat ene meisje vanuit het niets ineens weer in de film, alsof men ineens bedacht dat ze er maar eens een eind aan moest breien. En dan nog duurt de film minstens een halfuur te lang. Het had allemaal wel wat strakker gekund, met dezelfde vraagstukken en een iets betere verklaring dan ook voor de dader.

En ja, over de look is nagedacht. Veel shots zijn vanuit een bepaalde positie gefilmd (vaak vanuit een deuropening o.i.d.) dat de compositie altijd wel strak en goed is. Verder is alle kleur eruit getrokken waardoor het allemaal bijzonder deprimerend is. De woonwijk waar ze wonen lijkt zo heel kil, maar dat is dan wel met grijs gras en kale bomen door de winter. 's Zomers zal dit echt wel een leuke wijk zijn. Dus de aandacht aan het visuele werkt wel degelijk voor de sfeer en gemoedstoestand. En zeker die scène dat Gyllenhaal snel naar het ziekenhuis rijdt is mooi hallucinerend met die belichting. Al moet ik ook zeggen dat ik het allemaal samen net iets te grijs vind. Elke dag regen, alleen maar een dik grijs wolkendek; een beetje kleur had echt wel gemogen hoor.

In potentie een uitstekende film dus, waar helaas soms verkeerde keuzes zijn gemaakt. 3,0*.

Zeer goed verfilmd ,naar een waargebeurdt verhaal..

De personages zijn naar mijn menig iets te overdreven neergezet, maar maakt de film niet slechter. had wel korter gekunt dan viel het overdreven personages ook niet zo op

Pakkende thriller, Jack Gyllenhaa speelt meesterlijk.

Goede verhaallijn, Hugh Hackman speelt iets te veel losgeslagen vaderrol maar film kijkt uitstekend.

Pure degelijkheid.

Zeer degelijke thriller die het vooral moet hebben van het acteerwerk van Jackman maar vooral het magnifieke camerawerk van Deakins. Zijn camerawerk maakt van clichematige scenes toch wel inventieve counterparts, die toch net wat meer brengen dan in de films waar deze cliche's al eerder voorbij zijn gekomen. Al zijn het script en de speelduur wel heel lastig te verantwoorden.

De troosteloze sfeer is echt grandioos en constant aanwezig. Deakins bewijst maar weer eens enorm veel te kunnen met belichting. Helaas kent het script zoveel onlogica dat het niet meer door de vingers te zien is en de stompzinnigheden stapelen zich maar op. Over details valt helaas niet meer te spreken. Het scheelt dat Dano, Gyllenhaal en vooral Jackman weer enorm op dreef zijn dat dit bij de meesten niet zo op zou vallen. Ik ben een fan van Melissa Leo en vind haar zoals normaal ook steengoed alleen jammer dat ze zo'n personage toebedeeld krijgt die betrokken is bij stompzinnigheden en Viola "powerhouse" Davis had wel meer screentime mogen krijgen. Howard op de automatische piloot ook altijd +1.

Al is het vooral het werk van Deakins die zorgt voor veel damage control en er voor mij een alleraardigste film van maakt ondanks onlogica en stompzinnigheden.

Hele sterke film over de wanhopige zoektocht van een vader naar zijn vermiste dochter.

De film duurt 2,5 uur, wat ik normaal veel te lang vind bij dit soort films, maar wat ditmaal tot de laatste minuten toe een enorm spannende en boeiende film opleverde. Dit is te danken aan het sterke acteerwerk van Jackman en Gyllenhaal, maar ook vanwege het feit dat je tot het einde toe in onzekerheid blijft of zijn dochter nog leeft en wie er achter zit. De film zet je een aantal keren op een dwaalspoor (al is het wat vergezocht dat die zwakzinnige kerel simuleert dat hij de dader is) en openbaart pas op het einde dat zijn dochter nog leeft en dat dit het werk van een geflipte vrouw is die er een rare reden voor heeft. Het is vergezocht, maar aan de andere kant valt het best wel te accepteren, omdat de film verder grotendeels sterk in elkaar steekt. Al vond ik wel dat het slot iets te snel afgewerkt werd, ondanks dat de film 2,5 uur duurt. Het vriendinnetje van zijn dochter is plots gevonden en kort daarna staat Keller bij de juiste woning, waar hij wat dom in de val trapt. En de rechercheur staat niet al te lang daarna ook in het huis, maar pakt het wat beter aan. Ik rekende wel op een soort van happy end, dus het verbaasde me ook niet dat hij nog het fluitje hoorde. Maar in dit geval hoopte ik ook dat het goed af zou lopen.

De film lijkt je regelmatig ethische kwesties voor te leggen. Is het goed te praten dat iemand er echt alles aan doet om achter antwoorden te komen? Dit zit wel in meer films, maar blijft toch elke keer weer interessant. De dialogen tussen Jackman en Gyllenhaal versterken dit gevoel.

Visueel ziet de film er schitterend uit, met fraai camerawerk en een hoop knappe lichteffecten. Hoogtepunt van de film op visueel vlak is toch wel de hallucinante trip van Gyllenhaal in de auto, op weg naar het ziekenhuis. Werkelijk schitterend!

Prisoners is 1 van de verrassingen van 2013. Allemaal gaan kijken!

4*

De film scoort toch wel heel erg hoog hier en op IMDb. Zonder meer een goede thriller, maar ik heb niet het gevoel echt iets bijzonders gezien te hebben.

De film wordt gedragen door een uitstekend acterende Jackman en Gyllenhaal. Het zou je ook maar overkomen dat je dochter ontvoert wordt. Jackman weet dit met overtuiging naar het witte doek te vertalen, de wanhoop nabij.

Ik vond het verhaal alleen wat pover. Het motief is zwak en het einde gaat onverwacht in een stroomversnelling. Ondanks de speelduur geen al te lange zit, gewoon een goede thriller.

Pray for the best, but prepare for the worst.

Mijn echtgenote wou nog eens een thriller kijken. En een thriller heeft ze dan ook wel echt gekregen. Want bij een thriller van zulk hoog niveau als “Prisoners” , surft mijn echtgenote nerveus het internet af om het plot te lezen en begint ze zenuwachtig te worden en verontwaardigt te zeggen dat alles veel te lang duurt en vreselijk uitgerokken werd.

“Prisoners” is dan ook een nagelbijter van jewelste en eigenlijk een mix van een psychologisch drama, met een bloedstollende suspense en een scheutje horror erbij. Een mengeling van “Mystic River” en elke top-film over een jacht op een seriemoordenaar zoals “The Silence of the Lambs” of meer recent “The Frozen Ground”. Als kijker word je geconfronteerd met vreselijke gewetensvragen. Hoever zou je durven en kunnen gaan als je dierbaarste bezit van je wordt ontnomen ? Zou je het recht in eigen handen durven nemen en mensonterende feiten plegen om achter de waarheid te komen ? Daarlangs zijn we getuige van de radeloosheid en onmacht dat een speurder van zulke misdaden kan voelen.

Hugh Jackman speelt de rol van de beproefde vader , Keller Dover, met verve. Hij toont een persoon die verscheurd wordt door radeloze woede en immens verdriet omdat hij ten eerste zijn lieftallig dochtertje kwijt is en ten tweede faalt als gezinshoofd die naar eigen zeggen zijn familie tegen alles kon beschermen. Zijn vrouw Grace , gespeeld door Maria Bello , raakt naarmate de dagen vooruitgaan, in een depressieve toestand waarbij slaap en kalmeringsmiddelen het enige zijn dat haar nog kan verder helpen. De overgebleven zoon bekijkt het allemaal van op afstand en waakt over Grace terwijl Keller voortdurend afwezig is. De andere familie Birch komt wel in beeld , zeker Franklin die Keller met zijn wanhopig plan naderhand helpt , maar hun emoties worden niet zo gedetailleerd ontrafelt als deze van de Dover’s.

Het begint allemaal met de verdwijning van de dochtertjes Anna en Joy op het moment dat beide families Thanksgiving vieren. De beide meisjes hadden die middag nog bij een witte mobilhome gespeeld die voor de deur geparkeerd stond en deze is niet meer te bespeuren. Het signalement wordt doorgegeven en diezelfde avond wordt de mobilhome gesignaleerd op een parking bij een tankstation. Hier is het moment dat detective Loki in beeld komt. Voor mij een megaprestatie qua acteren door Jake Gyllenhaal. Voortreffelijk hoe hij deze inspecteur portretteert. De gedrevenheid, de zenuwtrekjes en de manier waarop hij zich vastbijt in het onderzoek , terwijl het soms erop lijkt dat het hem eigenlijk niet zo echt interesseert. Hoe achteloos hij SMS berichtjes leest en schijnbaar bijna niks opschrijft tot Grace daar een opmerking over maakt om dan toch achteloos iets neer te pennen. Er is wel het feit dat hij tot nu toe alle zaken die hem toegeschoven werden opgelost heeft.
De bestuurder van de mobilhome probeert te ontvluchten en wordt uiteindelijk gearresteerd. De wagen wordt doorzocht en niks gevonden. Wat overblijft is de nietszeggende en verwarde verklaring van de twintigjarige Alex Jones, die een mentale achterstand en het IQ van een 10 jarige heeft. Door een gebrek aan bewijs moeten ze Alex terug vrijlaten , terwijl Keller er vast van overtuigd was dat hij schuldig was en niet vrijuit mocht gaan. Bij de zin “They only cried when i left” slaan de stoppen door en werpt Keller elk christelijk gebod waar hij als diepgelovige aan vasthoudt, overboord. Hij overschrijdt zelfs de grens van het menselijke zodanig dat een terugkeer onmogelijk is.

En dit is dan de belangrijkste morele vraag van deze film. Zou je ook iemand ,waarvan je stellig zeker bent dat hij schuldig is, dusdanig kunnen folteren om de waarheid te weten te komen ? Als vader zijnde, ben ik er van overtuigd dat het verdwijnen van je dochtertje, het ergste kan zijn wat je als mens kan meemaken. Een onmenselijke nachtmerrie. En bij de uitgesproken zin, die voor interpretatie vatbaar is, zou ik waarschijnlijk ook tot zoiets in staat zijn. Zelfs als het uiteindelijk zou blijken dat de betreffende persoon onschuldig is.

Het verloop van de film is tergend , op de zenuwen werkend , traag. Misschien een cinematografische uitbeelding van de tergend lange tijd die ouders van vermiste kinderen moeten doorstaan, al wachtend op positief nieuws. Het zit verder wel logisch en verdomme gehaaid in elkaar. Achtereenvolgens krijgen we te maken met de ontdekking van een vergaan lichaam van een kinderverkrachter in de kelder van een priester, een copycat die uiteindelijk de kans grijpt om zichzelf een kogel door de hersenpan te schieten en de uiteindelijke ontknoping die voor mij niet totaal onverwacht is maar door het voorgaande toch verrassend. Meermaals lees ik over het feit dat er nogal wat gaten in het scenario zit en bepaalde zaken niet kloppen. Ik kan echter niet direct de vinger leggen op een onvolkomenheid in deze film. Het raadsel van het doolhof is dat er volgens mij eigenlijk niet echt één is maar gewoon een perceptie is in het bewustzijn van enerzijds een achterlijke jongen en anderzijds een misbruikte jongen die dit beeld (de medaillon van de overleden vader) jarenlang hebben moeten aanschouwen. Het enigste waarover ik een beetje in het duister tast, is of de slangen een bepaalde betekenis hebben. En daarnaast stoorde mij het onprofessioneel handelen van de ordehandhavers .De hoofdinspecteur werkt meer tegen, dan mee te helpen om de zaak op te lossen. En in zo’n belangrijke misdaadzaak zou ik de hoofdverdachte zeker niet onbewaakt aan zijn lot overlaten. En de woning van Alex zijn tante zal ook wel met een Franse slag doorzocht zijn.

Eindconclusie : Voor mij op dit moment het beste wat ik gezien heb op filmgebied dit jaar. Een aangrijpende, vreselijk emotioneel bij de keel grijpende film met een sterke en boeiende verhaallijn in een filmisch depressief decor met zijn grijzige tinten en eeuwige druilregen en gedragen door een topcast. Het laat toch maar weer eens zien dat er enkele totaal zieke geesten onze aardbol bevolken en dat het religieuze steeds maar weer gebruikt wordt als excuus om het te vergoelijken.

Een overtuigende 5*