Communion (1976)

Synopsis hierboven klopt inderdaad van geen kanten. Ook vreemd dat Brooke Shields hier bij de acteurs wordt genoemd, aangezien ze maar 10 minuten meedoet. En wat is dat met de titel? De originele titel is toch "Alice, Sweet Alice"? (zie begingeneriek van de film).

Maar goed, de film zelf. Het begrip slasher werd hier al verschillende malen genoemd, maar daar ben ik het toch niet zo mee eens. Strikt genomen is Halloween (twee jaar later uitgekomen) de eerste slasher, maar die discussie ga ik hier niet opnieuw voeren. Wel waren er vóór Halloween al enkele films die bepaalde elementen gemeenschappelijk hadden met slashers of regelrecht als inspiratiebron golden voor dit genre. Black Christmas en Bay of Blood bijvoorbeeld, maar ook Alice, Sweet Alice vertoont veel parallellen met de slasherformule. Het masker en het steekwapen bijvoorbeeld. Maar in mijn ogen ontbreken er teveel zaken om van een echte slasher te kunnen spreken. Bovendien is Alice, Sweet Alice meer dan zomaar een formulefilm, in die zin dat er merkbaar gewerkt is aan een degelijk scenario.

Niet dat slasherfilms geen degelijk scenario kunnen hebben, maar in deze prent primeert het verhaal toch op de formule naar mijn aanvoelen. Getuige de religieuze ondertoon die als basis voor het motief naar voor geschoven wordt. Ook de uitwerking is aardig, zij het een beetje kleurloos wat de beelden betreft. Wel wordt er af en toe geëxperimenteerd met "gedurfde" camerastandpunten hetgeen de spanning ten goede komt. De grootste kwaliteit van de film schuilt echter in het feit dat de identiteit van de moordenaar op slimme wijze in vraagtekens gehuld blijft tot in het slotkwartier. Als kijker word je al die tijd meermaals op het verkeerde been gezet, maar je blijft wel benieuwd naar de uiteindelijke ontknoping.

Er zijn maar een handjevol films die me nog kippenvel bezorgen, maar dit was er 1 van. Tot aan de 75ste minuut dan. Toen de identiteit van de moordenaar bekend werd, werd het stuk minder eng. Maar nog steeds wel spannend. Gek genoeg hebben de films die dat voor elkaar krijgen allemaal met geesten of religie te maken (The Omen en Ringu bv)
Het acteerwerk is over het algemeen zeer goed, zeker Sheppard zet echt een doodeng kind neer. Het verhaal is ook goed uitgewerkt en de sublieme soundtrack zorgen voor extra sfeer, die toch al zeer goed is.
De laatste 2 minuten zijn wel weer behoorlijk eng. Vooral het allerlaatste shot. Toen de oude vrouw dat mes in de strot van die priester stak schrok ik me de pleuris, ook al had ik het al verwacht en het allerlaatste shot met de kleine Alice bezorgde me toch weer kippenvel
Erg goed. Alleen jammer dat de laatste 20 minuten wat minder eng zijn. Dikke aanrader iig.

Stijlvolle slasher.

Deze griezelfilm met een bijrol van de piepjonge Brooke Shields, leunt vooral op een goede performance van de doodenge Paula Sheppard. Wat ook opvalt is het stijlvolle camerawerk en de continue vaart.

Het verhaal omtrent een klein psychopatisch meisje kent genoeg spanning, maar de ontknoping doet rieken naar kijkersbedrog. Echt storen doet het niet, want een en ander is niet gelijk knip en klaar.

Goed.

Zeker een aantal mooie moordscenes in deze film (en af en toe moest ik ook nog even aan Cronenberg's "The Brood" denken).

Toch geen klassieke horror wat mij betreft: er zit te veel matig drama in de film en de hoe-die-vork-nu-precies-in-de-steel-zit wordt te vroeg weggegeven.

Wel met uitermate overtuigende en creepy Alice, die had wat mij betreft beduidend meer screen-time mogen krijgen.

Aardig!

Voldoende spanning en verhaaltechnisch beter uitgewerkt dan de gemiddelde horror film. De ontknoping vond ik iets minder, maar slecht is die niet te noemen. 6/10*

Erg teleurstellend. Dat dit de hemel in wordt geprezen door sommigen vind ik maar raar. Het religieuze thema is aangrijpend, maar wordt nergens echt goed uitgewerkt. Het slechtste is nog dat de killer maar erg weinig bagage meekrijgt, wat de uiteindelijke ontknoping, die overigens veel te vroeg komt, maar lauw maakt. Daarbij wil Communion nergens ook maar een beetje uitdagen, wat je met een dergelijk thema toch wel mag verwachten. Het beste is nog de uitdossing van de killer en de creepy rol van Angela. Naar kind is dat toch.
2*

Dankzij een interessant aanbod op Amazon, ben ik in het bezit van deze DVD gekomen. De beeldkwaliteit en audio is niet geweldig en jammer genoeg geen ondertitels. Toch heb ik niet het gevoel dat ik belangrijke informatie heb gemist.

Negatieve punten: soms wat saaie dialogen, de motieven van de moordenaar zijn me niet geheel duidelijk (na lezen op imdb is het wat meer duidelijk geworden) en de revelatie van de moordenaar kwam naar mijn mening iets te vroeg, Alice had best wat meer screen time mogen krijgen

Positieve punten: het meisje dat Alice speelt is echt wel creepy, als kijker lang op het verkeerde been gezet, de dikke huiseigenaar is echt wel een vent om van te walgen paste heel duidelijk in het plaatje (ik moest meteen denken aan de gore Leroy uit The Bad Seed), het is meer een drama dan een slasher maar deze film is duidelijk een inspiratiebron geweest voor latere slasherfilms en de moordenaar die zijn/haar identiteit verbergt door middel van een creepy masker

Zeker een film om te herbekijken.

De DVD bevat ook audiocommentaar, die ga ik ook zeker eens beluisteren.

Communion is een vroege Amerikaanse Slasher die ongetwijfeld is geïnspireerd door Don't Look Now. De film werd later in 1978 uncut uitgebracht als Alice, Sweet Alice en daarna in diverse zwaar verminkte VHS uitgaves.

Alice, Sweet Alice is een a-typische slasher, omdat het voor een groot deel eigenlijk eerder een somber jeugddrama is met als setting het Amerikaanse Katholieke-milieu zoals we dat ook zien in films van Martin Scorsese bijvoorbeeld. Niemand is echt sympathiek in de film. Alice is een egoïstisch kind dat alleen maar aan zichzelf denkt en vooral heel erg jaloers is op haar zusje die de volle aandacht krijgt omdat ze haar eerste communie doet. Wanneer haar zusje is vermoord weten een aantal mensen al op voorhand dat zij het gedaan heeft, waardoor je als kijker toch medelijden krijgt. Dat verdwijnt echter snel als Alice een kitten wurgt (een schokkend stukje echte dierenmishandeling) om te ontsnappen aan de avances van de huisbaas, de meest morbide man die je ooit hebt gezien. Het is jeugddrama dat vooral de nare dingen laat zien, kibbelende meisjes die overal een probleem van maken, vervelende hypocriete tantes, ouders die zeggen wat je moet voelen en denken en dan ook nog religieuze fanatici. De troosteloze sfeer van de film wordt alleen maar versterkt door het feit dat vrijwel alle versies die je van de film kan vinden wazig beeld en blikkerig geluid hebben.

Door de laag van waas heen zijn best degelijke opnames te bespeuren. De muziek van Stephen Lawrence was ook goed en hielp de sfeer van de film ook een handje.

Het mysterie wordt in de film op een goede manier gebracht en je zit toch wel even aan je scherm gekluisterd. Het lijkt steeds heel duidelijk hoe het zit, maar uiteindelijk weet de film toch te verassen. De kills zijn sterk gedaan en komen ook wat schokkender over omdat het drama ook een stuk realistischer is. Het is geen slachtvee zoals in menig slasher.

Alice, Sweet Alice is een fijne Horror-film die invloeden van Hitchcock's Psycho, de Italiaanse Giallo en Don't Look Now vertoond en daarmee een voorloper is op de Amerikaanse Slashers die later zouden volgen.

De jonge Alice Spages (Paula Sheppard) is jaloers op haar zusje Karen (de bekende dame Brooke Shields uit bv. Blue Lagoon) Karen is duidelijk mama's lieveling want Karen krijg een mooie jurk en Karen krijg een mooie ketting. En Alice die krijg alleen maar kritiek of straf. Dus als Karen tijdens haar communie dood wordt aangetroffen in de kerk is er maar één dader mogelijk... Alice dat jonge vreemde meisje!

Dit wordt prachtig verbeeld door regisseur Alfred Sole. De film ziet er uit als een soort Amerikaanse giallo. Waarbij de zwarte handschoenen weliswaar ontbreken maar die grandioze gele regenjas en masker van de killer leken zo uit de Italiaanse tegenhanger te zijn weggelopen. Ook de manier waarop regisseur Sole met ons kijkers vooral aan het begin van de film speelt, is erg om van te genieten. Daarnaast zijn er een stel heerlijke interessante personages die Alice op haar pad tegenkomt en die zorgen dat de film niet begin te slepen. De moorden zijn lekker in beeld en goed gedaan en een moord op een kind is nog steeds niet heel alledaags. Dus horror-fans die bekender zijn met het werk uit de jaren '70 komen ook hier goed aan hun trekken! Ook moet je rekening houden met een scene met wat dierenleed want er wordt wat minder zachtzinnig omgegaan met een kitten. Het acteerwerk is zeer goed, iets wat in een film met een lagere budget nog wel eens te wensen over laat. Zeker kinderen kunnen je gaan irriteren maar met Alice is dat niet het geval! Dit maakt van Alice Sweet Alice is zeer fijne Amerikaanse pre-slaher.

Ik heb de film door Alexspyforever denk ik zo ongeveer een jaartje op mijn radar staan, en daarvoor had ik van Alfred Sole (1943) nog nooit gehoord. Geboren in Paterson, NJ, en met een architectuur diploma van de Universiteit van Florence op zak, besloot hij na een aantal jaar ontwerpen toch te gaan regisseren. Zijn debuut Deep Sleep (1972) zorgde naar verluidt voor zijn excommunicatie van de Rooms-Katholieke Kerk en aanklachten wegens obsceniteit. Toch liet hij zich niet uit het veld slaan en kwam hij in 1976 met zijn bekendste film: Alice Sweet Alice.

In feite is heet een soort pre-slasher met wellicht wat giallotrekjes, maar de invloed van Don’t Look Now die vaker genoemd wordt, is niet te missen. Zeker voor fans van die genres dus de moeite waard, maar het is ook grappig om Brooke Shields in haar debuut te zien en bizar hoe Paula E. Sheppard min of meer geloofwaardig een 12-jarige speelt terwijl ze 19 was tijdens de opnames. Bonuspunten voor de perverse landlord, al acteert hij niet al te geweldig. Wat een goorlap. De dierenmishandelingsscène is naar, maar gelukkig snel voorbij. Een meesterwerk vond ik het niet, maar een noemenswaardige (vroege) uiting in zijn genre is het zeker wel.

Na deze Lieve Alice zou Sole nog slechts 2 films maken, waarna hij zich meer met production design bezig ging houden. Je kunt zijn werk onder andere gezien hebben in Veronica Mars, Castle en de reboot van MacGyver. Still going Strong.

3,5*

Voldoende, maar niet geheel onder de indruk van deze Alice, Sweet Alice. Vond vooral het hele mysterieuze gedeelte vrij sterk, maar het horrorgedeelte zelf een stuk minder. Het hele gedoe wie is de moordenaar was behoorlijk uitgewerkt, maar de uiteindelijke moordenaar werd helaas veel te vroeg bekend gemaakt. Daarmee nam de spanning dan ook behoorlijk af en ging het te veel ten koste van de mysterie. Jammer dat het meisje dat Alice speelde relatief weinig screentime had, want zij was toch wel een aardig pluspunt in deze film.

Een vroege slasher. Minder expliciet in de grafische horror dan recenter slashwerk maar absoluut spannender en interessanter dan veel werk van latere datum. Met markante personages en een vreemd vorm gegeven killer, die door zijn plastic uitdossing een ongemakkelijk gevoel veroorzaakt. Ook met een portie drama dat narratief niet helemaal overtuigt, maar wel heel effectief nog een extra laagje ongemak teweeg brengt.

De personages zijn interessant. De film speelt zich af in een devote katholieke omgeving en bezit alle symboliek die daarbij hoort. De volwassen personages horen er thuis. Ze zitten in alle uiterlijkheid vol met hoogstaand moralisme en wijsgerige (op christelijke leest geschoeide) retoriek en spuien dat graag. Uiteraard bezitten zij een dubbele moraal, want onder al die uiterlijke schijn schuilt een zondige wereld. Logisch. Omdat de meeste personages emotioneel geblokkeerd zijn, is er natuurlijk extra risico op een zondeval. Alle zeven hoofdzonden komen volgens mij in een of andere vorm wel voorbij.

De jonge (soms creepy) hoofdrol komt voor rekening van Paula E. Sheppard. Een onbekende naam in de filmwereld. Haar carrière beslaat slechts twee films. Desondanks een perfecte jonge hoofdrol, die er in slaagt om heel overtuigend zowel gemeen, verleidelijk en sardonisch als innemend en meisjesachtig te zijn. Heel verwarrend. Zelfs een rechercheur die haar op een bepaald moment ondervraagt raakt door die dubbelzinnige signalen van slag: ”She is a weird little girl. Did you notice her tits? When I put the tube around her she looked at me, like she wanted me to feel her up”.

In verhaal en dialoog veel toespelingen op goddeloos gerommel in de goegemeente. Zo zijn er scènes en dialogen die suggereren dat kindermisbruik binnen gezin en binnen de katholieke gemeenschap aan de orde is. De aanwezigheid van een vette huisbaas, die amper tot enige lichamelijke beweging in staat is, en die een aantal gluiperige interacties heeft met Alice, werkt in die zin bepaald niet reinigend. Zijn dubieuze gedrag en schimmige intenties richting de jeugdige hoofdrol voeden ranzigheid en versterken pedofiele vermoedens. Eenduidigheid is er echter nooit.

De kills tenslotte. Geen hele bloedige of spectaculaire kills. Toch maken ze indruk. Achter de kills zit namelijk een gedachtegang. Een verdorven gedachtegang weliswaar, maar evengoed een gedachtegang. Er wordt dan wel niet gesplatterd, maar de moorden getuigen van een enorme kilte. Afgezet tegen de warmte en de zuiverheid die de katholieke gemeenschap naar buiten toe etaleert, maken de koelbloedige en gevoelloze kills grote indruk. Gore en bloed zijn heus niet altijd nodig om van een kill een indrukwekkende voorstelling te maken.

Goeie film.

Deze film die alle kenmerken heeft van een Hitchcock thriller viel mij zeker niet tegen. De spanningsopbouw was voortreffelijk en ook het acteerwerk mocht er zijn uiteraard, vooral van Paula Sheppard in de rol van die duivelse Alice. Tja, en wat te denken van die vieze en perverse vetklomp "Fatty". Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit zo'n "fat man" in een film gezin heb. En dan Alice die qua perversiteit niet onder deed voor die vetzak door even zijn katje de keel dicht te knijpen. Tja, dierenvrienden kom er maar in. Ook de killings werden trouwens mooi in beeld gebracht. Verder is deze film doordrenkt van het Rooms-Katholieke fundamentalisme. De heilige communie, de biecht en nog meer van dat soort onzin. Niet dat het mij direct stoorde want het paste perfect in deze film, waarvan het verhaal zich afspeelde in de beginjaren zestig toen de R.K. kerk nog zeer veel macht had. Toch blijf ik met een vraag zitten: ruim voor het einde werd de identiteit van de moordenaar prijs gegeven. Veel te vroeg las ik in diverse commentaren. Dat dacht ik ook maar aan de andere kant zijn het toevallig wel moorden op die personen, Karen, "Fatty" de huisbaas o.a. die Alice haatte. Zou Alice die geflipte Mrs Tredoni niet tot die moorden aangezet hebben vroeg ik mij na afloop van de film af. De laatste scène waarin Alice het bebloede mes uit de tas van Mrs Tredoni haalde en dan die uitdrukking op haar gezicht alsof ze wilde zeggen "Dat heb jij prima gedaan!" deed mij in die richting denken. Het is om die reden dat ik deze film vandaag nogmaals bekeken heb.
Al met al dus een uitstekende thriller deze film van Alfred Sole waarvan ik tot voor kort nog nooit van gehoord had. Moest ook telkens denken aan die film van Nicholas Roeg "Don't Look Now" waar deze film qua spanning toch zeker niet voor onder deed.

4.0*

Goeie film waarin een meisje tijdens haar communie wordt vermoord, en waarvoor haar zus verdacht wordt. Een mysterieus verhaal dat vooral tijdens de eerste helft goed werkt. Na de plottwist wordt het allemaal iets minder mysterieus. De uitstekende sfeer wordt grotendeels bepaald door de sinistere muziek en de soms ongebruikelijke camerahoeken. Een kleine 3.5 sterren.

Gemiste kans.

Het begon allemaal best sterk. Sheppard doet het erg goed, ook die huisbaas was een heerlijk figuur. Maar het is toch vooral het Alice personage dat de film gestalte weet te geven, met een paar erg herkenbare attributen die inderdaad doen denken aan een slasher opzet. Was de film maar in die richting verdergegaan.

Halverwege gaat de vaart er jammer genoeg wat uit, is al lang duidelijk dat Alice waarschijnlijk niet de dader is en komt er een twist uit de lucht vallen die echt nergens op slaat. De film probeert wat te goochelen met het plot, maar het enige resultaat is dat de film heel wat saaier wordt.

De moorden/aanvallen zijn ook niet echt om over naar huis te schrijven, maar da's wel een beetje eigen aan 70s/80s horror. Extreem fake bloed en slechte editing maken er een makke bedoening van. Erg jammer van het tweede deel dus, was de film gewoon wat minder amibiteus geweest, was het resultaat een stuk beter geweest heb ik het idee.

2.5*

Een vroege slasher die de mosterd duidelijk bij de giallo haalt. De combi van gemaskerde moordenaar en religieuze symboliek komt zeer Italiaans over. En het moet gezegd, ook de langdradigheid die deze film kenmerkt, zien we terug bij sommige giallo’s. Het is even de knop omdraaien om in te leven in het bruine seventiestijdperk en dan toch mee vermaakt. Net wanneer je op het eind denkt dat Alice onschuldig blijkt, wordt dan toch weer een ander potentieel gesuggereerd. Bevat een aantal creepy scenes en de vergelijking met Don't Look Now komt ook niet uit de lucht gevallen. Al zijn het toch heel andere films.

Sterke psychologische horror waarvan ik het bijzonder jammer vind om in de synopsis te moeten lezen of ze het wel gedaan heeft. Dit doet het vermoeden rijzen dat ze wellicht onschuldig wordt beschuldigd, waardoor eigenlijk de spanning wordt weggenomen. Zonde.

Maar wat een glansrol zet de kleine Alice neer. Een ziek psychotisch kind. Een lieverdje is het zeker niet en ze haalt met haar aanstellerig gedraag het bloed vanonder eenieders nagels. Daarenboven blijft ze het engeltje van mama en papa. De tante zal het geweten hebben, of de onderbuurman ...

Wat de film extra sterk maakt - naast de spanningsboog die op niveau bleef - waren de creepy maskers. Dat geeft toch al gauw wat extra cachette. En zitten daarnaast toch een aantal sterke scènes in. Hoe manipulatief Alice kon zijn, de scène met het kitten, maar ook de moord op Karen. Dood was nog niet genoeg, moest er nog een vuurtje aan ... We zitten natuurlijk in het tijdperk van den 70-80 horror, met zijn specifieke 'effects', maar de film heeft ook die traditionele sfeervolle setting. Mooi!

Spannende mysterieuze horrorfilm waarbij het verhaal knap opgebouwd wordt naar een verrassende climax die misschien nog wel te vroeg komt, al weet het verloop daarna nog wel te verrassen. Weinig op aan te merken aan deze horrorprent want het geheel zit goed in elkaar en de cast speelt overtuigend. Vooral Paula E. Sheppard als Alice is bijzonder sterk in haar manipulatieve rol. Blijkbaar was ze toch al 19 jaar, al zou je dat in de film niet zeggen. Haar zusje Karen wordt gespeeld door de piepjonge Brooke Shields. Linda Miller speelt ook een zeer overtuigende sterke rol als moeder. Het verhaal is boeiend en spannend tegelijkertijd met heel wat interessante personages zoals de vieze vettige huisbaas die ook nare ideeën heeft, priester Tom en tante Annie. Daarbij werken de maskers en de gele regenjasjes wel heel effectief bij deze film. Het draagt bij tot meer spanning, maar het zorgt ook voor een bepaalde giallo sfeertje zonder de handschoenen dan. De kills zijn misschien niet zo opmerkelijk, maar wel de draagkracht ervan. Het mysterieuze verhaal heeft een kern rond christelijk geloof en de christelijke gemeenschap van het dorpje waar net zoals in de wereld ook heel veel mooie schijn naar de buitenwereld wordt geprojecteerd, maar helaas ook negatieve kanten zijn. Toppertje ! 8,5/10

Halfje eraf na herziening, maar toch blijft Communion van hoge kwaliteit. Specifiek het acteerwerk van Paula E. Sheppard is wat een film als deze maakt en zij speelt dan ook veruit het meest intrigerende personage van de film. Verder vallen ook de bijzonder brutale moorden op, die doeltreffend gemeen worden neergezet en daarmee een nare toonzetting realiseren. Het compenseert een mysterie dat niet altijd even interessant wordt neergezet en de ietwat trage montage van regisseur Alfred Sole. Het camerawerk is daartegenover betrekkelijk beter uitgewerkt en de finale met het opvolgende einde zijn passend memorabel. Toch is het lastig om de volledige speelduur geboeid te blijven kijken, maar kwalitatief blijft het gebeuren nog altijd.