Un Flic (1972)

Na de openingsscene had ik even een kwartiertje moeite om erin te komen. Maar daarna was het weer prachtig. Stond wel ook echt even te kijken van de miniatuur treintjes en vooral de extreem neppe helicopter. Maar na een paar minuten stoorde dit me ook al niet meer. Verder neemt Melville weer heerlijk de tijd om zijn verhaal rustig te vertellen wat me steeds beter gaat bevallen. Verder nog enkele prachtige shots en een geweldige Crenna en Delon. Wel balen dat bij iedere Melville die ik tot nu toe heb gezien het personage waar ik het meeste symphatie voor heb het niet overleefd. Hoopte heel erg dat Simon ermee weg zou komen maar wederom mocht het niet zo zijn.

beginnnen met een kleine 4,5 *

Eindelijk weer eens een fijne film van Melville, waarvan ik al bijna ging vermoeden dat hij zo `n one hit wonder fenomeen was.

De film begint gelijk sfeervol met een op handen zijnde overval. Het decor is er niet een van glamour. De zee is ruig, de parkeerplaatsen en wegen zijn leeg en de muziek is van een onheilspellend karakter. Er is geen communicatie onderling, ijskoud worden er bepaalde handelingen uitgevoerd overeenkomstig met de kille sfeer. Die zich ook terug laat zien door zijn kille kleurenpallet.

Gedurende de film verder veel fijne muziek en een aardige impressie van de omgeving. Deed mij wat denken aan Rififi. Men vangt op hoe de mensen zich voortbewegen en het verkeer, daarnaast weinig communicatie maar vooral hetzelfde uitgangspunt: mannen die een overval of heist plegen en uit de handen van de politie proberen te blijven. Volop levendigheid temidden van een kille ambiance. De wat nep ogende treintjes haalden mij niet uit mijn concentratie. Vond het op de een of andere manier veel beter dan de buitenbeelden in Hitchcock `s films. Maar Melville is er hier natuurlijk ook vaker op uit gegaan en niet enkel in zijn studio `tje gebleven.

Alain Delon is verder een boeiend personage. Al zie ik hem liever als schurk in Le Samourai. Deneuve is vooral mooi en soms een lekkere femme fatale. Aardige afsluiter in Parijs ook. Prachtige film, die langzaam spanning opbouwd dankzij enkele lang durende shots die de verbeelding soms doen prikkelen in plaats van dingen prijs te geven.

Verder grappig om te zien hoe Tarantino die scene met de Californian Mountain Snake in het ziekenhuis bijna letterlijk uit deze film heeft gekopieerd. 4*

Hoewel iets minder dan de eerder geziene Melville's toch weer een erg sterke film.

Melville kan crime in action echt geweldig in beeld brengen. De tijd die hiervoor genomen wordt en het gebrek aan dialoog is een geweldige manier je mee te laten slepen in het incident.

In Un Flic wordt sterk gebruik gemaakt van omgevingsgeluiden zoals het geval bij de openingsscene en de treinscene. Hypnotiserend gewoon.

Die beginscene is één van de sterkste die ik in lange tijd gezien heb.

Het is vaker gezegd dat Melville zich veel laat inspireren door de amerikaanse misdaadfilm. De personages zijn misschien wel zo larger than life dan in de meeste amerikaanse voorgangers en navolgers maar de tijd die de kijker krijgt zich mee te laten voeren in de gebeurtenissen is een unicum in de amerikaanse cinema. Dé handtekening van Melville als je het mij vraagt.

De treinshots van buitenaf zijn inderdaad knullig maar Un Flic boet daardoor niet in kracht in.

Vierde Melville voor mij en de vierde 4*.

Op naar Bob le Flambeur.

Bij mijn tweede poging Un Flic te bekijken deze keer niet in slaap gevallen, het lag dus niet aan de film.

Mijn 3e film van Melville en hoewel bij vlagen ook ontzettend mooi, cool en stoer is deze toch een stukje minder dan zijn vorige twee (Le Cercle Rouge en Les Armee des Ombres).

Aangezien iedereen hier minimaal 2 dingen kwijt moet over deze film zal ik daar ook maar mee starten dan hebben we dat vast gehad.
Ten eerste; Ja, ook ik dacht meteen aan Kill Bill toen Deneuve in haar verpleegsterpakje (Waarom bestaan zulke jurkjes tegenwoordig toch niet meer? Het zou mijn werk zo kunnen veraangenamen ) tot actie overging.
Ten tweede; Die treintjes en helikopter, het leek wel een slechte scene uit Thunderbirds zeg, vreselijk Geen idee wat Melville bezielde maar ik vind het er niet uit zien. gelukkig is de actie daarna in de trein zelf wel prima.
Het viel me trouwens wel een paar keer vaker op dat in deze film overduidelijk decors gebruikt werden op plekken dat ik me afvroeg; Waarom? Tijdens het gesprek in het museum bijvoorbeeld.

De film start werkelijk ijzersterk, wat een perfecte sfeer en ultieme coolheid. Geweldige keuze van de locatie ook. Een voor de winter zo goed als verlaten Frans strandplaatsje, de zee beukt volop, het is donker en de regen valt met bakken uit de lucht, heerlijk gedaan.
Melville lijkt sowieso wel een voorkeur te hebben voor mistroostige winterse taferelen, veel druilerig weer, kale bomen, regen of sneeuw.
Delon en Crenna spelen uitstekend, de bijrollen zijn dik in orde allleen de rol van Deneuve had wat groter mogen zijn. Wel deed het verhaal me deze keer wat minder. Het is ook vrij recht-toe-recht-aan en ik zit een beetje met het plot in m'n maag. Heb ik het nou goed begrepen dat Simon via een wel heel omslachtige manier zijn eigen drugs ging terug stelen?

De hele film speelt zich af in een bijzonder onderkoelde sfeer, opgekropte emoties en de onmogelijkheid van de hoofdpersonen om te communiceren met elkaar. Het komt mooi samen in de climax waaruit ik veel eenzaamheid vind spreken... Coleman is eigenlijk een zielige onbeholpen man ondanks zijn schild van gewapend beton.

Film met zowel min als pluspunten, niet over de gehele linie even solide maar zeker interessant. Voordeel van de twijfel, 3.5*

M'n derde Melville na Le Samouraï en Le Cercle Rouge en weer kan de Fransman serieus overtuigen. Toch leek Un Flic me een tikkeltje minder, maar daarvoor zou ik de twee andere nog eens moeten herzien.

Hoe dan ook, z'n films hebben duidelijk een gelijkaardige, kille sfeer die ondanks hun afstandelijkheid toch onder de huid kruipen. Ook al omwille van de tragische blik van Alain Delon, die me met z'n sobere spel immer weet te raken. Moet zowat de meest charismatische figuur zijn die ooit het grote doek heeft gesierd. De rest van de cast doet het eveneens voortreffelijk (niet in het minst Richard Crenna), waarbij elk personage een bepaalde somberheid met zich meedraagt.

Visueel boeiend maar het blijft (misschien omwille van de leeftijd?) in mijn ogen toch altijd beperkt. Dan heb ik het niet over de treinscène want ondanks de technische knulligheid vind ik die, net als de lange heistscène in Le Cercle Rouge, meesterlijk opgebouwd.

Sterke prent opnieuw van een unieke regisseur waarin Delon maar weer eens z'n grote klasse toont. Wat is Catherine Deneuve hier overigens wondermooi.

Mooie film met een verrassend einde. En aangezien het oog ook wat wil.........het geen straf om naar Alain Delon te kijken

Die openingsscène

Un Flic voelt erg klassiek aan in zijn misdaadverhaal maar als een vreemde eend in de bijt als het om de verhoudingen tussen de verschillende personages gaat. Je ziet Delon en Crenna nooit echt een diepgaand gesprek hebben, hoewel ze goed bevriend lijken te zijn. Het lijken personages die berusten in de onvermijdelijkheid van hun routineuze lot ( de telefoontjes die Delon in de auto ontvangt ). Het is al gezegd geweest, Melvilles speelgoedhelikopter tijdens de trein-heist kwam erg knullig over maar de realtime gefilmde scène compenseerde dit amateurisme enigszins. Ik heb geboeid gekeken.

Moeilijk hier een oordeel over te geven... De openingsscène was briljant, de sfeer gedurende de hele film perfect en de acteerprestaties uitstekend, en gedurende al die 95 minuten heb ik me echt geen seconde verveeld. Maar over de twee belangrijkste personages komen we eigenlijk zó weinig te weten dat sommige bijrollen (de travestiet, de vrouw van de "werkloze" man) interessanter lijken te zijn, en als ik dan automatisch terugdenk aan de klassieke heist movies uit de jaren 50 (The asphalt jungle, The killing, Rififi) komt Un flic er in dat opzicht toch wel een beetje bekaaid af. En ik heb zelf nooit zoveel moeite met matige of knullige special effects, maar die door mistflarden gecamoufleerde helicopter en dat treintje haalden me echt totaal uit de film (om nog maar te zwijgen van die flits van het stadje waar de "trein" doorheen snelt), hoewel Richard Crenna de daaropvolgende beroving wel èrg goed speelt (gelukkig heeft hij dan zijn gympies ook al verruild voor sexy sloffen). Dus al met al een extreem sfeervolle en boeiende film waarbij ik toch de hele tijd op íéts meer diepte en íéts meer uitwerking van de personages heb zitten wachten... maar dat ligt misschien aan mij.

Melville's schildersetje. En speelgoed. Geen idee wat daar nu de gedachte achter was. Misschien dat hij destijds iets te vaak naar Bond en Palmer heeft gekeken (het idee achter dat plan is eigenlijk al vrij gek) en besloot om daar eens een behoorlijke snuf Rififi aan toe te voegen, want zo gedetailleerd is het wel. Een segment dat zich in real time afspeelt en waar alles aan bod komt. Even wassen, haartjes kammen, netjes opruimen, het hoort er allemaal bij.

Het geeft zo iets menselijks aan zo'n operatie, waar soortgelijke films zich vooral bekommeren om zaken als spanning en sensatie. Verder zijn het types die je in Melville's gangsterfilms kunt verwachten. Veelal stoïcijns en doelmatig. Crenna kan er wat van, Delon is zijn kopie aan de andere kant van de wet. Geen normale flic, dat vertelt de tekst al, het is er eentje die iets met blond haar heeft en niet schroomt om geweld en dergelijke te gebruiken.

Zo creëren Delon en Melville toch weer een fascinerend karakter in dito omstandigheden. En dat in iets meer dan anderhalf uur. Er zijn er die heel wat meer tijd gebruiken en niet eens in de buurt komen van deze Coleman. Deneuve heeft een in het oog springende scène, maar het is vooral wat het scenario niet met haar doet dat me aanspreekt. Liefdesheibel ligt op de loer, maar Melville vertikt het en rondt het net zo kil af als de rest van z'n film dat is.

De opening is niks minder dan formidabel. Grauwe, gure contreien, badend in blauw, zonder opgefokte toestanden, maar een minutieus uitgekiende en koel uitgevoerde overval met heren van stand. Het is zo'n onderdeel waarmee Melville mij meteen aan z'n film haakt. Dan kan ik de mindere elementen ook wat beter hebben. Die zijn er, jammer voor wat z'n zwanenzang bleek te zijn, maar zelfs dan is het nog altijd een stevige neo-noir. Een echte Melville.

Kan Melville’s stijl goed hebben, de afstandelijkheid waarmee hij registreert, de terloopsheid waarmee hij zijn personages introduceert, de bijzondere aandacht voor op het eerste oog onbelangrijke details in bepaalde scenes, maar hier werkt het voor mij toch allemaal iets minder.

Aan de acteurs ligt het niet, en de grauwe kleuren en lege straten zorgen voor een desolate sfeer die de sombere gemoedstoestand van de verschillende personages nog eens versterkt. Maar ik kan niet ontkennen dat de opvallend matige effecten me uit de film haalden, en ook de aangestipte maar nauwelijks uitgewerkte driehoeksverhouding kwam niet uit de verf. Deneuve had op papier een interessante rol maar het bleek niet meer dan een veredelde bijrol.

Dankzij de sterke heist-scènes komt Un Flic nog wel aan een ruime voldoende, maar de overrompeling die ik had bij eerder werk van Melville ontbreekt helaas.

Kleine 3,5 ster.

Veelbelovend begin, zoals we het gewend zijn. Maar die "treinroof"... Onbegrijpelijk...

Het heeft niet zoveel met deze film te maken, maar wat waren Franse auto's die in deze tijd rondreden toch mooi. Stijlvoller zijn auto's nooit geweest. Zo oneindig veel mooier dan de karakterloze eenheidsworst van nu.

Nu die opmerking uit de weg is: de film. De opening is misschien wel het beste dat Melville ooit maakte (van wat ik tot nu toe zag dan) en echt fantastisch in alle opzichten. Het is Melville die zijn stijl hier zo ongeveer geperfectioneerd heeft. Helaas houdt Un Flic dat nooit vast. Ik val niet keihard over de miniatuur trein met helikopterscene maar als je eerder zo briljante opening hebt gezien levert de film daar toch wel veel in. Te meer omdat de film beter was geweest met een ander verloop want erg geloofwaardig is het ook al niet. Hoewel de film nog steeds bij vlagen echt fantastisch is haalt de film erna toch nergens meer het niveau van de eerste 15 minuten. Le Cercle Rouge die ik gisteren zag was veel langer, maar toch veel evenwichtiger. En de aftiteling had met dat mooie liedje ook wel wat langer gemogen.

Nu twijfel ik tussen een dikke 3.5* of een kleine 4. Op dit moment kies ik het eerste, maar als de openingsscène een grotere rol gaat spelen in mijn herinnering aan de film komt dat halfje er misschien nog wel bij.

En kom ik de gekke situatie dat ik nu de eerste vijf en de laatste vier films van Melville gezien heb en de vier ertussen niet. Die volgen wel weer als ze op mijn pad komen

Waarschijnlijk moet je het in zijn tijd plaatsen, maar ik snap de hoge waardering toch niet echt. Wat een vage film en wat een dubieuze, nep koele, acteerprestaties. Inderdaad, die eerste scene met de bankoverval is wel erg de moeite waard. Maar daarna zakt de film in naar een soort van blufpoker spel tussen commissaris en gangster met zijn liefje. De actie met de miniatuurtrein is heel ongeloofwaardig. Hij staat 119e in de top 250 van beste actiefilms.

Actiefilms zijn al niet echt mijn genre, maar als dit dan als een goede beschouwd wordt, dan houd het bij mij toch snel op vrees ik. Waar ik wel van genoten heb is de jaren zeventig setting van de film. De auto's, de trein, de aankleding en zelfs de telefoon met meeluister apparaatje aan de achterkant. Dat was ik helemaal vergeten, maar dat hadden wij vroeger ook bij onze telefoon.

Slecht.

De openingsscène is veelbelovend: weliswaar wat gedateerd, maar ik kan die mistroostige look uit de 1970s wel hebben. Helaas wordt het nadien dodelijk saai. Alain Delon, maar ook Richard Crenna of iemand als Catherine Deneuve: er is niemand die niet houterig acteert. Ondanks de beperkte speelduur sleept de film zich zonder vermeldenswaardig hoogtepunt moeizaam naar het einde, eentje waar ik heel blij om was.

1,5

Beetje teleurgesteld na het fenomenale 'L'Armée des Ombres', die ik al wel tien keer gezien heb. Delon ben ik nooit erg van onder de indruk geweest (ook niet veel van gezien), maar hier heeft hij wel z'n momenten. Apart om de Amerikaan Crenna hier ineens te zien. Deneuves rol is inderdaad wat karig. De modeltreintjes en helikopter maken me altijd aan het gniffelen en die hele scene is wat te uitgebreid. De opening is het meest indrukwekkend, alleen vraag ik me altijd weer af waarom iemand, wanneer de geweren getrokken zijn en al "Handen omhoog!" geroepen is in een bankgebouw, het nodig vindt om ook nog eens verbaal groots aan te kondigen dat het om een overval gaat... Maar goed, hoort erbij, zeker. Sfeertje zat in elk geval goed.

3,5*.

Recentelijk zag ik met Le Samourai en Le Cercle Rouge vrij gelijkaardige films van Melville en hierbij Un Flic nog eens aan een herziening onderworpen. Het blijft wel iets hebben, die zwijgzame mannen en het grauwe, afstandelijke sfeertje, maar er ontbreekt toch telkens iets om er echt een topfilm van te maken. Nochtans begon de film erg goed met de bankoverval, dat erg sfeervol wordt gebracht. De verlaten straten, de hevige regenbui. Heerlijk om mee te starten, maar het vervolg kon me minder boeien en het niveau van de eerste 15 minuten wordt niet meer gehaald.

3.5*

Qua nivo stylist is Melville vergelijkbaar met Sergio Leone imho. Grappig dat de 1 zwaar leunt op muziek en de ander op geen muziek. Top keuze acteurs in zijn fims. Verhaaltjesschrijvers zouden wat beter mogen soms. Op 1 dag Le Doulos en deze gekeken en waar ik vond dat Le Doulos stond als een huis vond ik deze over the top, leunend op bekende patronen en daardoor minder boeiend. Maar ik vond Leone vroeger ook niet zo geweldig omdat ik niet zo ben van form over substance. Kan de schoonheid wel waarderen maar hoe lang is het leuk om naar een levend schilderij te kijken.

De laatste film van de veel te jong gestorven regisseur. En wat voor één. Een neo-noir van de zuiverste soort. Heel mooi gefilmd met een kil kleurenpalet. Onderkoelde - en gepaste - acteerprestaties van de protagonisten. Een verhaal over de strijd tussen politie en misdaad waarbij de lijnen regelmatig overschreden worden. Zoals het een noir betaamt is het verschil tussen goed en kwaad niet altijd even duidelijk. De flik, gespeeld door Alain Delon, worstelt met een persoonlijke crisis, lijkt het. Zo van het noirachtige existentialistische type. Waarom doet hij wat hij doet? Verder spiegelen criminelen en de flik mekaar in opportunisme en professionele aanpak. De heist op de trein is super gedaan, one of a kind, typische Melville ook. De muziek van Michel Colombier past de film als een handschoen: dreigend en op de achtergrond.