Hoe Duur Was de Suiker (2013)

Niet best. Veel potentie, maar 't komt er niet uit. Ligt vooral aan het script, waarin veel letterlijk wordt uitgesproken terwijl alles er al zo dik bovenop ligt. Er werd tijdens de screening daarom af en toe pijnlijk gelachen op momenten waarop er eigenlijk niets te lachen viel. Verder staat slavernij nogal op de achtergrond voor een film over slavernij. We krijgen soaptaferelen over twee jonge meiden voorgeschoteld, waarvan er eentje toevallig slavin is. De meeste Nederlanders zijn hierin superaardig tegen hun slaven, slechts een enkele arme drommel krijgt soms slaag. Het lijkt me een wat romantische schets van een zwarte bladzijde uit onze geschiedenis. Gaite ten slotte mist de ervaring om deze rol te dragen, ook al heb ik haar hoog in het vaandel staan. Het ontbreekt de film, die toch een serieus onderwerp aankaart, sowieso aan gewichtige acteurs. Kees Boot speelt goed, Jaap Spijkers ook. Maar waarom krijgt Spijkers altijd te veel weinig screen time?

Positief: de setting. Zuid-Afrika leent zich goed voor een film over de slavernij in Suriname. Ook blijft Van de Velde dicht op de werkelijkheid. De slaven spreken Sranan en geen Nederlands en alle slaven gaan schaars gekleed. Dat betekent talloze toploze slavinnen zonder dat hun naaktheid geforceerd aanvoelt. Dat zie je in Hollywood niet. Grootste verrassing is debutante Yootha Wong-Loi-Sing als Mini Mini. Prettig en natuurlijk spel, een stuk minder geforceerd dan Jansen. Een hoogtepuntje in een film die goed had kunnen zijn.

“Ik kan je niet verstaan” zegt Gaite Jansen zo ergens tegen het einde van de film tegen Mini-Mini. Niet alleen zij had daar last van; ik ook en velen met mij in de zaal. Of het nu aan de geluidsband lag of de slechte akoestiek: veel dialoog was nauwelijks te verstaan. Maar dat was nog wel het minst storende aan de film.

We krijgen dus een verhaal van twee halfzusjes (of halfnichtjes) van elkaar, de één slaaf en de ander meesteres. Tot zover een uitgangspunt waar veel mee gedaan kan worden, maar dan wordt besloten de ene na de andere fout te maken. Deels zal dat aan McLeod liggen, die het boek schreef, maar ook deels aan Van de Velde die en dat boek als leidraad neemt, en ook moet weten dat boeken niet één-op-één te verfilmen zijn. Want we krijgen een groot resem aan thematiek, zonder dat ook maar iets goed wordt uitgewerkt of dat op de juiste zaken wordt ingezoomd.

Vanuit Mini-Mini krijgen we dus het verhaal over Sarith, al twee foute keuzes. Ten eerste is Mini-Mini met afstand het meest interessante personage, en ten komt daarmee de onvermijdelijke maar ook een volstrekt overbodige voice-over. Dat is slecht schrijfwerk, ook al zou het boek vast vanuit het ik-vertelperspectief zijn geschreven, maar wel heel irritant. Maar vooral Sarith als hoofdpersonage te kiezen is een foute, aangezien juist de slaaf die haar meesteres dient, die zelf ook gevoelens heeft, die nu eens vriendin speelt en dan weer wordt afgekat, eigenlijk de hoofdrol verdient. Sarith is zo eendimensionaal als wat, met een overigens vreemde wending in de laatste scène.

Maar het zijn ook de thema’s die nooit fatsoenlijk worden uitgewerkt. De titel verwijst naar de prijs die door slaven wordt betaald voor hun arbeid, zoiets als ‘De vis wordt duur betaald’ uit Op Hoop van Zegen van Heijermans. Maar daar wordt dan verdomd weinig mee gedaan. We zien dan wel twee verliefde slaven uit elkaar gedreven (met daarna een volstrekt overbodige subplot rond bosnegers ) en een enkele afranseling, maar daar blijft het zo ongeveer bij. Daar had de film veel meer lef mogen tonen. Zeker als de bosnegers proberen de slaven te bevrijden en zij dat niet willen. Zijn zij soms gelukkig als slaaf? Omdat ze niet beter weten wellicht, maar toch. Dat zou pas een interessant uitgangspunt zijn geweest. En de vraag waarom Mini-Mini zo trouw blijft mag ook worden geraden. Maar zelfs als je de film vanuit Sarith maakt is er meer mee te doen. Want hoe is het voor Nederlandse kolonisten zo ver van hun vaderland, om te leven tussen slaven in de jungle en rond de suikerplantages? Heel even wordt het aangestipt met de huwelijkspartners (ook lekker letterlijk uitgesproken weer) en een wat ongelukkige scène met Rutger die net het land inkomt, maar vaker niet.

De acteurs doen hun best, maar de onuitspreekbare dialoog maakt hen goed acteren al onmogelijk. In Wit Licht liepen wandelende flyers van War Child rond, nu mensen die ook keurig alle thematiek en hun gevoelens letterlijk uitleggen, Jean zou eens iemand moeten inhuren om fatsoenlijke teksten te schrijven. Het is niet alleen lachwekkend, het helpt simpelweg de acteurs ook niet. Jansen kan af en toe los gaan in een woede, en dat doet ze redelijk, maar haar bordkartonnen Sarith kan ze niet verder invullen. Enkel Mini-Mini komt een beetje uit de verf, en vooral Kees Boot is sterk die een bepaalde natuurlijke rust meeneemt. Een verademing. En de rest loopt erbij alsof ze op een verkleedpartijtje zijn.

Verder zijn er nog het dodelijke saaie camerawerk te zien en een ongeïnspireerde score te horen. Ook humor miste ik, met de nadruk op missen, want maar al te vaak barstten mensen spontaan in lachen uit waar werkelijk geen grap te vinden was. Enkel een blije neger in beeld, maar wat daar leuk aan was, was mij een volstrekt raadsel. Maar ja, voor de film stond één van de (donkere) hoofdrolspelers nog hele slechte grappen te maken (niveau Raymann of Jandino). Mijn maat en ik keken elkaar verontwaardigd aan waarom iedereen zo lachen moest. Mijn humor niet, denk ik dan maar.

Enkel de aankleding van de film is redelijk, al zie je het lage budget er vanaf – massascènes zijn er nooit. Verder zijn de locaties aardig, maar mooie overzichtsshots worden node gemist. De taal van de slaven en hun naaktheid zijn ook prima, maar toch blijven het allemaal randvoorwaarden. Het is verder dat de film redelijk uit te zitten valt dat het niet een volstrekt onding is geworden, al duurt de film zeker een twintigtal minuten te lang.

Hoe duur de suiker nu was is me onduidelijk gebleken, dat elke euro voor deze film, de goede bedoeling ten spijt, er een te veel is moge duidelijk zijn. 1,5* en dan ben ik heel mild.

Hoe Duur Was de Suiker

Naar aanleiding van de trailer die ik bij Elysium had gezien besloot ik dat ik deze ook maar eens in de bioscoop wilde bekijken. Ik las hier wat verontrustende recensies die mijn stemming wat deden dalen. Toch vond ik deze film een goed sterk drama, met een paar mooie wendingen in de film. En dan met name omtrent de personages die er in voor komen. Mijn suiker kostte maar €9, en was toch zeker waar voor zijn geld.

Allereerst is Hoe Duur Was de Suiker op een zeer interessante manier opgebouwd. De hoofdpersonage is niet degene waar het hele verhaal om draait. Dit geeft een ietwat rare, doch interessante draai aan de film. Sarith is duidelijk de hoofdpersonage, maar je volgt eigenlijk het hele leven van Mini-Mini. Dit gegeven deed enkele malen mijn wenkbrauwen fronsen omdat ik de desbetreffende wending op dat moment nogal raar vond. Hier kom je pas op het einde achter en dan valt alles ook als een puzzel in elkaar.
Het begin speelt zich geheel om Sarith af en hoe die emotioneel aan lager wal raakt. Nogal begrijpelijk; ik vond haar de hele film een kreng. Dit is volgens mij ook precies de bedoeling. Op het moment dat Mini-Mini met Kees Boot gaat valt het op zijn plek. Kees speelt daarbij ook het meest empathische personage en is erg leuk om naar te kijken. Het emotionele einde heeft een goed verwerkte symboliek in zich zitten door gebruik te maken van de afgestane schoenen. Gewoon een sterke uitwerking van het verhaal.

Gaite Jansen is ongelofelijk irritant als personage. Ze zet met verve een verschrikkelijk kreng neer. Woorden als: snol, slet en sloerie schoten regelmatig door mijn hoofd. Dit geeft duidelijk een groot talent aan. Sympathie en empathie opwekken lijkt mij soms makkelijker dan een ondefinieerbare onuitstaanbaarheid voor een hoofdpersonage. Bovendien speelt ze een wipkip die met iedereen ligt te rollenbollen behalve met de mensen die haar echt leuk vinden. Deze emotionele labiliteit zet ze zeer goed neer.
Yootha Wong-Loi-Sing zet met overtuiging een Mini-Mini neer. Ze heeft geen bijzonder grote rol maar ze weet duidelijk te overtuigen.
Anna Raadsveld is vooral in het begin met Yannick van de Velde in beeld. Hun plotselinge verdwijnen was voor mij een raadsel. Dit was het totdat ik er achter kwam dat het niet om hun draaide in de film. Ze weten beide een plezant stelletje neer te zetten en spelen goed.
Kees Boot was zoals ik al zei het meest empathische personage in de film. Alleen de blik in zijn ogen was al fantastisch. Zijn opbloeiende liefde voor Mini-Mini en zijn steeds groter worden afstotelijkheid tegen Sarith is goed overgebracht op het publiek. Ook al waren dat maar 10 mensen in de zaal waar ik zat.

Visueel ziet Hoe Duur... er puik uit. Zuid-Afrika lijkt heel veel op mijn persoonlijke beleving van het vroegere Suriname. Een voor of nadeel is de grote hoeveelheid bloot die in de film voorkomt. De frequente seksscènes van Sarith zijn echter geen ramp om naar te kijken. Ook de slavinnen lopen met ontbloot bovenlichaam. Ik heb mij echter laten vertellen dat dit vroeger gebruikelijk was en de film dus dicht bij de werkelijkheid is gebleven.

Daarbij komt nog dat het relatief rustige camerawerk een goede rust creëert in de film. Overzicht en orde zijn prettig om naar te kijken. De enkele actie en opwinding die er in voorkomt is een leuke afwisseling op de sterke dramatiek.

Hoe Duur Was de Suiker vind ik persoonlijk een veel te lage waardering hier op MM hebben. Nu ik er zo op terug kijk verhoog ik mijn aanvankelijke 3 sterren. Hoe Duur... is gewoon een sterk, mooi en ontroerend Nederlands drama die zich goed staande weet te houden. Erg goed.

3.5*

Prima film met goede vertolkingen van Gaite Jansen, Kees Boot en vooral Yootha Wong-Loi-Sing. Ook de setting was dik in orde en het zag er allemaal erg goed uit. Eigenlijk was de film naast dat het een belangrijk punt uit de geschiedenis was ook een mooi liefdesverhaal.

Ik heb een beetje een ambivalent gevoel overhouden aan deze film. Hij is zeker niet slecht met zijn fraaie settings en aankleding. Na een nogal brokkelig begin ontwikkelt zich van lieverlee een tragisch liefdesverhaal over een jonge vrouw, die wanhopig op zoek is naar een liefdevolle huwelijkspartner. Verbitterd door een uitzichtloze toekomst wordt zij alsmaar onhandelbaarder en komt zij tot daden, die haar steeds meer vervreemden van haar familie en ook van haar trouwe lijfslavin. Die vertelt haar tegen het einde dat zij vooral zichzelf vergiffenis moet schenken voor haar daden.
Het secundaire plot over de opstandige bosnegers eindigt helaas in het luchtledige.

De film focust vooral op Gaite Jansen, terwijl het personage van de puik acterende Yootha Wong-Loi-Sing eigenlijk veel interessanter is. De verschillen qua karakter van die twee had niet duidelijker getekend kunnen worden.
Jammer dat het toch vooral een liefdesverhaal is. Gegeven het feit dat het 150 jaar geleden is dat de slavernij in Suriname afgeschaft werd, had ik verwacht dat de film met name over de slavernij zou gaan. De verschrikkingen daarvan krijgen hier en daar wel aandacht, maar naar mijn gevoel te weinig. Toch een gemiste kans, vind ik.

Aardige film.

Prima Nederlandse productie en een interessant tijdperk van Nederland om eens wat vaker in te duiken. Jean van de Velde laat zien dat je weldegelijk een boeiende maar bescheide historische film kunt maken in Nederland. Nova Zembla was hier toch niet in geslaagd dus ik ben blij dat deze film wel is geslaagd.

Decor en alle andere props zien er goed uit. Acteerwerk is ook prima en het verhaal is niet al te dramatisch of schokerend, maar zeker interessant om 2 uren te boeien.

Laat Nederland maar meer van zulke films produceren.

3.5*

Ik was wel benieuwd naar deze film, zeker vanwege de vele wisselende recensies.

Al met al viel mij dit slavendrama niet eens zo erg tegen.

Al helpt het niet mee dat ik een week eerder het overdonderende "12 years a slave"

had gezien. De eerste 45 minuten was ik aangenaam verrast door de mooie beelden en een realistische setting. Ook de bijbehorende soundtrack zorgde voor een positief effect.

Maar wat mij ook opviel was het matige slappe en houterige acteerwerk. Wat ontzettend jammer. Toch bleef "Hoe duur was de suiker" wel boeien kwa verhaal. Na een uurtje viel mij het houtje touwtje acteerwerk niet meer zo op, of werd het naarmate de film vorderde beter?

Uiteindelijk toch wel een geslaagde film.

Maar ook ik vind dit meer een romantisch drama met een slaven verhaal als rode draad op de achtergrond.

3*

Ik vind het een mooie film.Het gaat meer over vriendschap,liefde en sex dan de slavernij.Maar dat vind ik juist zo goed! Je ziet namelijk hoe mensen onder deze omstandigheden toch een leven willen leven.Het was destijds normaal maar iedereen voelde ergens diep van binnen dit is fout.En dat komt steeds meer naar boven drijven!

Zeer zwakke film waar eigenlijk weinig positiefs over te melden valt. Allereerst was het acteerwerk om te janken zo slecht. Ik kende er bijna geen één, en ze lieten allemaal zien waarom. Vanaf het begin ergerde ik me aan het acteerwerk en dat heeft tot het einde aangehouden.

Verder was het verhaal erg saai. Af en toe een scene waarin er wat gebeurde, maar verder was het erg langdradig.

Het enige positieve is dat er wel mooie beelden voorbij komen. Prachtige natuur passeert regelmatig de revue, alleen als dat het enige is waarmee ik positief geprikkeld word is het wel matigheid troef.

Nee, snel vergeten deze hap. Zwaar onvoldoende.

Het begint mij tegen te staan dat historisch drama in Nederland zo verduiveld belegen moet blijven aanvoelen. Alsof de kosten voor aankleding en dure sets het in de weg staat om ook nog eens met een verrassend en onconventioneel script te komen. Dat verklaart misschien ook waarom er bij dit soort ambitieuze projecten vaak gekozen wordt voor boekverfilmingen van populaire romans.

Hoe Duur Was de Suiker is geenszins een slechte film, maar het heeft overal dat politiek-correcte toontje waar je in de jaren negentig misschien nog mee weg kwam maar dat nu niet meer van deze tijd is. We zijn allemaal opgegroeid met het idee dat de slavernij een walgelijk iets is en dat we het tot in zijn diepste vezel moeten verwerpen (terecht!). Maar wat voegt een film als dit dan toe aan die overbekende beeldvorming?

Er wordt nog geprobeerd om iets van een ongebruikelijk perspectief erin te verwerken door de plantagehouders te vermenselijken. Toch weet het nergens echte grijstinten te krijgen. Het blijft er namelijk dik bovenop liggen hoe walgelijk het systeem eigenlijk was. Wat ook niet bijdraagt is dat het verhaal van de hak op de tak lijkt te springen, zelfs in de mini-serie waar de tijd is om het dieper uit te werken. Hierdoor wordt het een fragmentarische soepzooitje dat weinig ruimte biedt voor psychologische diepgang.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Nederland en kostuumdrama’s? Het land waarin we het gezegde ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’ hebben bedacht, die nu het genre met meestal een behoorlijk dramatische noot en met over de top kostuums aan gaat pakken. Ik hou er van, daar niet van, maar ik was benieuwd hoe goed we dit hier konden maken.

Een boek is meestal een stevige basis voor een film. Een film kijken zonder dat je het boek hebt gelezen is meestal een goede manier om teleurstellingen te voorkomen. Dat laatste heb ik hier gedaan. O.k., dat waren wel weer even genoeg vooroordelen.

Ik baalde wel dat men hem heeft gesplitst in 4 delen. 2 Delen was beter geweest. Maar ik zat toch weer steeds op tijd op de bank om te kijken wat er nu ging gebeuren. De indeling kwam in ieder geval ook wel overeen met de ‘hoofdstukken’ in de film.

Pak een willekeurig kostuumdrama en je kunt deze er ongeveer op uittekenen. Dus origineel is het niet. Wel helpt het dat nu de slavernij erbij wordt betrokken. Dat maakt alles weer net wat verser. Ook de Surinaamse taal helpt om de aandacht erbij te houden.

Zowel de decors van de plantages als binnen de huizen komen echt over. En ook in de kostuums zitten wel wat uurtjes werk. Ergens in het laatste deel zat de pruik van Jansen alleen niet helemaal naar wens. De kostuums, of het gebrek daaraan, bij de slaven was wel even wennen, maar dat ging snel genoeg.

De intro van de film zag er prima uit en klonk ook zo. Het zette al meteen een passende sfeer neer.

Jansen doet me nog steeds denken aan een oude kennis van me. En ik leefde behoorlijk mee met haar karakter van In Therapie, dus zij was al een goede keus voor deze film. Ook hier overtuigde ze weer. Haar manier van acteren spreekt me wel aan en ze kon de film ook prima als leading lady dragen.

Ook Wong-Loi-Sing was goed gecast. Erg overtuigend in haar rol en met haar accent. Ze had een fijne stem als narrator.

Niet iedereen deed het even goed, want de tijdsgeest kwam niet overal goed uit de verf. Vaak kwam de manier van spreken me te modern over. Dat zouden ze om moeten kunnen zetten voor een rol. De Surinaamse taal kwam hier voor mij wel echt over. (Geen idee of het correct was.)

Ik heb me hier 2 uur prima mee vermaakt, en ik twijfel weer tussen een 3 en 3,5*. Nu

3,5*

Ondanks dat de eerste twee delen me niet echt konden bekoren, ben ik de serie wel blijven volgen. En achteraf gezien was dat zeker een goed plan, want de laatste twee delen maken veel goed. Zeker het 4e en laatste deel wist te boeien en had op het einde wel iets weg van de film "12 Years a Slave (2013)".

Het verhaal zit achteraf gezien best aardig in elkaar als drama en ook met de uitvoering zit het wel goed. Dat laatste komt mede door de vele prachtige beelden van de omgeving maar ook door de cast in de vorm van Yootha Wong-Loi-Sing (als "Mini-Mini", volgens mij had die naam betrekking op haar borstjes ) en Gaite Jansen (als de nukkige, jaloerse en nooit tevreden "Sarith") die best goed speelden en er ook fraai uitzagen. Ook de rol van Kees Boot was wel noemenswaardig met zijn altijd goede bedoelingen.

Wat ik eerder aanhaalde (het Nederlandse handelskenmerk in een film, namelijk "bloot") was ook een pluspunt in deze serie en was ook rijkelijk aanwezig. Al met al is dit toch wel een aardige Nederlandse drama serie geworden, die wel iets wegheeft van de Nederlandse film "Max Havelaar".

Goeie film over twee half-zusjes die opgroeien op een suikerplantage in Suriname. De film speelt zich af in de 18de eeuw en heeft een prima aankleding. Een mooi en meeslepend verhaal waarbij de relatie tussen slaaf en eigenaar wellicht iets te simpel wordt neergezet. Yootha Wong-Loi-Sin en Gaite Jansen zetten twee goeie rollen neer als de half-zusjes.

Bij het zien van de titel van de film denk je onmiddellijk aan het feit dat de winstmaking bij de suikerproductie een hoge prijs eiste onder vorm van onderdrukking, zeg maar slavernij, fysieke en psychische pijn en mensenlevens en in de film komt dat ook sterk aan bod. Er is echter ook heel veel plaats voor liefde (of wat er soms moet voor doorgaan) en romantiek en hierop is de filmtitel niet zo direct van toepassing. Een kleine wanverhouding misschien maar al bij is deze "Hoe duur was de suiker" een uitstekende prent, wetenswaardig en emotievol.

Gaite Janssen vooral zet een sterke act neer.

Prima.

Toch wel 1 van de betere producties rondom Nederland. Van de Velde lijkt goed te weten dat het zo-praat-niemand gehalte te vaak in Nederlandse films zit en heeft dit gelukkig minimaal in beeld gebracht. Al zat Jansen vaak op het randje.

Dit tijdperk blijft natuurlijk een gitzwarte pagina in de Nederlandse geschiedenis, en dit wordt zo soms dus ook goed in beeld gebracht. Dat was ook wel nodig, want dit mag nooit meer gebeuren en kan dus niet zo langs de kijker gegooid worden.

Zo is dit een dramafilm met romantiek vooral. Een soort wie-ben-ik verhaal vermengt met een stevige achtergrond. Zo zijn er enkele zeer verontrustende beelden in vermengt die je toch wel even met open ogen doen kijken. Niet elke Nederlander is echter als een wrede man afgebeeld, maar ze zitten er wel tussen.

Jansen doet het redelijk als kreng. Dat laatste woord kan ze wel goed trouwens, want daarin was ze uitstekend. Echter valt ze soms plots volledig door de mand met goede tijden, slechte tijden niveau. Gelukkig is dit niet de hele film lang, maar omdat ze juist soms zo goed in haar rol zit valt het gelijk op.

Ook Van der Velden speelt prima in zijn wat korte, maar prima rol. Maar diegene die ongelooflijk ver boven de rest uitsteekt, is natuurlijk Kees Boot. Ik snap niet waarom hij altijd de bijrol heeft, hij is 1 van allerbeste Nederlandse acteurs die er momenteel zijn. Hij is grappig, terwijl hij de drama ook volledig onder de controle heeft.

Het verhaal duurt net wat te lang, waarbij de slotfase een beetje suf is. Zo'n geval waar Boot achter zijn liefje gaat voelt wat geforceerd aan. Visueel is het ook niet heel bijzonder. De locatie is prachtig, maar te weinig mee gedaan. Je hoort altijd een warme sfeer te krijgen alsof de hitte echt aanwezig lijkt te zijn, maar dit was niet echt het geval.

Daarbuiten lijken de slaven het ook niet altijd zwaar te hebben. Dat kan aan de omgeving liggen, maar ik zag nergens dat ze enorm toegetakeld waren en het zo zwaar hadden. Maarja, daar moet je als kijker maar mee leven.

Uiteindelijk toch echt wel 1 van de betere NL films, daarvoor mijn complimenten.

Deze film eens bekeken en vond het een prima film. Ondanks dat het hoofdpersonage niet zo sympathiek is, weet het toch te boeien van begin tot einde. De cast deed het prima en ook de film zag er wel goed uit.

Een prima Nederlandse film, vond hem wel het bekijken waard.

Hoe Duur Was de Suiker

Redelijke historische film. Het grootste minpunt van Hoe Duur Was de Suiker is dat het allemaal zo conventioneel en voorspelbaar is, en daar komt dan ook nog het soms zeer matige acteerwerk en de verschrikkelijke dialogen bij. Het Nederlandse film probleem zeg maar, hoewel het visueel en qua verhaal allemaal goed in elkaar steekt. Hoe Duur Was de Suiker is ook niet vervelend om naar te kijken, maar ik had er iets meer van verwacht.