Hoe Duur Was de Suiker (2013)

Bij Jean van de Velde:

BESTSELLER HOE DUUR WAS DE SUIKER WORDT VERFILMD

Hoe Duur was de Suiker, de succesvolle debuutroman van Cynthia McLeod, wordt verfilmd. Jean van der Velde neemt zowel het scenario als de regie voor zijn rekening, de hoofdrollen worden gespeeld door jonge talenten Gaite Jansen en Yootha Wong-Loi-Sing. De opnames voor het meeslepende familie-epos starten in maart 2013

Hoe Duur was de Suiker vertelt het verhaal van twee halfzusjes in het achttiende-eeuwse Suriname: de blanke Sarith en haar lijfslavin Mini-Mini. Terwijl Sarith verbitterd raakt door het harde leven in de kolonie, krijgt Mini-Mini haar eigen kans op geluk. Kan en durft ze die te grijpen ten koste van haar meesteres en halfzus?

In 2013 is het precies 150 jaar geleden dat de slavernij is afgeschaft in de toenmalige Nederlandse koloniën Suriname en de Nederlandse Antillen.

De film wordt geproduceerd door Paul Voorthuysen en Richard Claus en gedistribueerd door Entertainment One Benelux. Hoe Duur was de Suiker wordt in september 2013 in de Nederlandse bioscopen verwacht.

(Bron: persbericht eOne)

Hoe Duur Was de Suiker? - Cynthia Mc Leod (1987) - BoekMeter.nl

Van de Velde wil slavernijdiscussie door nieuwe film | nu.nl/film

Vanaf maandag starten de opnames van Hoe Duur was de Suiker. De opnames in Zuid-Afrika en Suriname duren tot eind april.

Bron: Nieuws - Entertainment One

Vanaf 26 september in de bioscoop (eOne)

Het heeft even geduurd jaren om precies te zijn voor de fondsen echt rond waren, gelukkig zijn de opnamen nu bezig

Ik heb zojuist de officiële poster geplaatst.

Benieuwd of ze van Zuid-Afrika een geloofwaardig Suriname hebben kunnen maken.

Openingsfilm NFF: HOE DUUR WAS DE SUIKER opent het 33e Nederlands Film Festival | Nederlands Film Festival - filmfestival.nl

Ben benieuwd. Gaite ziet er in elk geval fantastisch uit.

Trailer net gezien, ziet er goed uit!

Zo, kaartjes voor de première binnen. Wel niet in Rembrandt 1, maar dan toch in Rembrandt 2, met een borrel en Surinaamse ban daarna (naar 't schijnt). Wel eens leuk om de openingsfilm op het NFF te zien.

Surinaamse ban? Klinkt spannend man .

Freudiaanse verspreking

Deze gasten dus: Home - lobifiri.com

Ik kijk meer uit naar Tula: The Revolt maar deze ziet er ook interessant uit.

Daar hoef je niet meer naar uit te kijken; die film draait al een poosje.

Oh joh, kun je nagaan hoe weinig ik nog bezig ben met nieuwe releases.

Hoe hebben sommigen hier de film al kunnen zien? Persvoorstellingen?

Niet best. Veel potentie, maar 't komt er niet uit. Ligt vooral aan het script, waarin veel letterlijk wordt uitgesproken terwijl alles er al zo dik bovenop ligt. Er werd tijdens de screening daarom af en toe pijnlijk gelachen op momenten waarop er eigenlijk niets te lachen viel. Verder staat slavernij nogal op de achtergrond voor een film over slavernij. We krijgen soaptaferelen over twee jonge meiden voorgeschoteld, waarvan er eentje toevallig slavin is. De meeste Nederlanders zijn hierin superaardig tegen hun slaven, slechts een enkele arme drommel krijgt soms slaag. Het lijkt me een wat romantische schets van een zwarte bladzijde uit onze geschiedenis. Gaite ten slotte mist de ervaring om deze rol te dragen, ook al heb ik haar hoog in het vaandel staan. Het ontbreekt de film, die toch een serieus onderwerp aankaart, sowieso aan gewichtige acteurs. Kees Boot speelt goed, Jaap Spijkers ook. Maar waarom krijgt Spijkers altijd te veel weinig screen time?

Positief: de setting. Zuid-Afrika leent zich goed voor een film over de slavernij in Suriname. Ook blijft Van de Velde dicht op de werkelijkheid. De slaven spreken Sranan en geen Nederlands en alle slaven gaan schaars gekleed. Dat betekent talloze toploze slavinnen zonder dat hun naaktheid geforceerd aanvoelt. Dat zie je in Hollywood niet. Grootste verrassing is debutante Yootha Wong-Loi-Sing als Mini Mini. Prettig en natuurlijk spel, een stuk minder geforceerd dan Jansen. Een hoogtepuntje in een film die goed had kunnen zijn.

Ervaring? Wat heeft dat er mee te maken?

Niet per se iets. Yootha Wong-Loi-Sing is ook tamelijk onervaren en speelt toch sterk en natuurlijk. Jansen lijkt veel meer moeite met haar rol te hebben. Ik krijg bij haar het idee dat het wel in haar zit, maar dat het er nog niet uitkomt. Veel hooi op haar vork.

Gisteren gehouden. Overigens heeft de regisseur de film nog niet bekeken.

Heb deze op de persvoorstelling van het NFF gezien. Regisseur Jean van de Velde zei daarbij dat hij het boek al heel lang wilde verfilmen. Het waarom daarvan is voor mij een raadsel, want ik vind het een nogal vreemd verhaal. Hoewel de titel naar het leed van de slaven die op suikerplantages moesten werken verwijst, draait het grootste deel van de film niet om deze thematiek.

In plaats daarvan volgen we de dochter van een slavenhouder terwijl ze zich na een mislukte liefde van de ene op de andere man werpt als de Madame Bovary van Paramaribo. Dit slecht uitgediepte en onprettige personage staat het grootste deel van de film centraal. Ik vind dit vanuit een moreel en verhaaltechnisch oog punt slecht te verdedigen.

Langere recensie kun je hier lezen: Recensie Hoe Duur was de Suiker (ZUBB.nl)

Gaite en Wong-Loi-Sing bij Humberto (wie anders, zou je zeggen) op bezoek:

RTL Late Night

De suiker werd duur betaald

“Ik kan je niet verstaan” zegt Gaite Jansen zo ergens tegen het einde van de film tegen Mini-Mini. Niet alleen zij had daar last van; ik ook en velen met mij in de zaal. Of het nu aan de geluidsband lag of de slechte akoestiek: veel dialoog was nauwelijks te verstaan. Maar dat was nog wel het minst storende aan de film.

We krijgen dus een verhaal van twee halfzusjes (of halfnichtjes) van elkaar, de één slaaf en de ander meesteres. Tot zover een uitgangspunt waar veel mee gedaan kan worden, maar dan wordt besloten de ene na de andere fout te maken. Deels zal dat aan McLeod liggen, die het boek schreef, maar ook deels aan Van de Velde die en dat boek als leidraad neemt, en ook moet weten dat boeken niet één-op-één te verfilmen zijn. Want we krijgen een groot resem aan thematiek, zonder dat ook maar iets goed wordt uitgewerkt of dat op de juiste zaken wordt ingezoomd.

Vanuit Mini-Mini krijgen we dus het verhaal over Sarith, al twee foute keuzes. Ten eerste is Mini-Mini met afstand het meest interessante personage, en ten komt daarmee de onvermijdelijke maar ook een volstrekt overbodige voice-over. Dat is slecht schrijfwerk, ook al zou het boek vast vanuit het ik-vertelperspectief zijn geschreven, maar wel heel irritant. Maar vooral Sarith als hoofdpersonage te kiezen is een foute, aangezien juist de slaaf die haar meesteres dient, die zelf ook gevoelens heeft, die nu eens vriendin speelt en dan weer wordt afgekat, eigenlijk de hoofdrol verdient. Sarith is zo eendimensionaal als wat, met een overigens vreemde wending in de laatste scène.

Maar het zijn ook de thema’s die nooit fatsoenlijk worden uitgewerkt. De titel verwijst naar de prijs die door slaven wordt betaald voor hun arbeid, zoiets als ‘De vis wordt duur betaald’ uit Op Hoop van Zegen van Heijermans. Maar daar wordt dan verdomd weinig mee gedaan. We zien dan wel twee verliefde slaven uit elkaar gedreven (met daarna een volstrekt overbodige subplot rond bosnegers ) en een enkele afranseling, maar daar blijft het zo ongeveer bij. Daar had de film veel meer lef mogen tonen. Zeker als de bosnegers proberen de slaven te bevrijden en zij dat niet willen. Zijn zij soms gelukkig als slaaf? Omdat ze niet beter weten wellicht, maar toch. Dat zou pas een interessant uitgangspunt zijn geweest. En de vraag waarom Mini-Mini zo trouw blijft mag ook worden geraden. Maar zelfs als je de film vanuit Sarith maakt is er meer mee te doen. Want hoe is het voor Nederlandse kolonisten zo ver van hun vaderland, om te leven tussen slaven in de jungle en rond de suikerplantages? Heel even wordt het aangestipt met de huwelijkspartners (ook lekker letterlijk uitgesproken weer) en een wat ongelukkige scène met Rutger die net het land inkomt, maar vaker niet.

De acteurs doen hun best, maar de onuitspreekbare dialoog maakt hen goed acteren al onmogelijk. In Wit Licht liepen wandelende flyers van War Child rond, nu mensen die ook keurig alle thematiek en hun gevoelens letterlijk uitleggen, Jean zou eens iemand moeten inhuren om fatsoenlijke teksten te schrijven. Het is niet alleen lachwekkend, het helpt simpelweg de acteurs ook niet. Jansen kan af en toe los gaan in een woede, en dat doet ze redelijk, maar haar bordkartonnen Sarith kan ze niet verder invullen. Enkel Mini-Mini komt een beetje uit de verf, en vooral Kees Boot is sterk die een bepaalde natuurlijke rust meeneemt. Een verademing. En de rest loopt erbij alsof ze op een verkleedpartijtje zijn.

Verder zijn er nog het dodelijke saaie camerawerk te zien en een ongeïnspireerde score te horen. Ook humor miste ik, met de nadruk op missen, want maar al te vaak barstten mensen spontaan in lachen uit waar werkelijk geen grap te vinden was. Enkel een blije neger in beeld, maar wat daar leuk aan was, was mij een volstrekt raadsel. Maar ja, voor de film stond één van de (donkere) hoofdrolspelers nog hele slechte grappen te maken (niveau Raymann of Jandino). Mijn maat en ik keken elkaar verontwaardigd aan waarom iedereen zo lachen moest. Mijn humor niet, denk ik dan maar.

Enkel de aankleding van de film is redelijk, al zie je het lage budget er vanaf – massascènes zijn er nooit. Verder zijn de locaties aardig, maar mooie overzichtsshots worden node gemist. De taal van de slaven en hun naaktheid zijn ook prima, maar toch blijven het allemaal randvoorwaarden. Het is verder dat de film redelijk uit te zitten valt dat het niet een volstrekt onding is geworden, al duurt de film zeker een twintigtal minuten te lang.

Hoe duur de suiker nu was is me onduidelijk gebleken, dat elke euro voor deze film, de goede bedoeling ten spijt, er een te veel is moge duidelijk zijn. 1,5* en dan ben ik heel mild.

Onlangs Toussaint Louverture gezien die lijkt me al beter als ik dit zo lees. Overigens wat een vreselijke titel. Ouderwets. Had dan gekozen voor Suikerplantage. Die bijwoorden maken de film al gelijk minder. Maar goed kan geen oordeel geven want ik moet hem nog bekijken. Cover vind ik overigens wel schitterend kan niet anders zeggen. Zeer fraai, maar ja...

Rotfilm. Wat een rotfilm. En nee, weer niet omdat het slecht is, maar omdat ik de beelden zeg maar nauwelijks kon verdragen. In de eerste seconden van deze film werd al een onmenselijk iets naar voren gehaald, en dat ging de hele tijd door. Mijn hart bloedde na afloop, van een bepaald soort schaamte. En ja, ik ben geen blanke, woonde hier oorspronkelijk niet eens toen het .gebeurde, dus kun je nagaan hoe ik me wel niet in zat te leven.

Heftig, schrijnend. Sp!ts vind de taferelen te braafjes naar ik las, maar mijn mening staat in dit punt wel lijnrecht tegenover deze recensie. Ik vond het zo erg.

Gaite Jansen is echt een steengoeie, klasse actrice, Yootha is wel een beetje onwennig, maar houd zich naast Kees Boot en Gaite prima staande. Over de cast niets te klagen dus, en het verhaal sleept mee als een kano die op de kant wordt getrokken.

Met een pakje bananenchips en een glas jus d'orange vooraf dus de voorpremiere bijgewoond. De hele zaal was Surinaams volgens mij, en degene met wie ik was, ( een blanke vrouw, getrouwd met een Surinamer) vertelde me onder de film half fluisterend dat ze bepaalde dingen herkende in haar leven.

Mooi dus. Ik ben nog steeds geraakt als ik weet niet hoeveel.

Hoe Duur Was de Suiker

Naar aanleiding van de trailer die ik bij Elysium had gezien besloot ik dat ik deze ook maar eens in de bioscoop wilde bekijken. Ik las hier wat verontrustende recensies die mijn stemming wat deden dalen. Toch vond ik deze film een goed sterk drama, met een paar mooie wendingen in de film. En dan met name omtrent de personages die er in voor komen. Mijn suiker kostte maar €9, en was toch zeker waar voor zijn geld.

Allereerst is Hoe Duur Was de Suiker op een zeer interessante manier opgebouwd. De hoofdpersonage is niet degene waar het hele verhaal om draait. Dit geeft een ietwat rare, doch interessante draai aan de film. Sarith is duidelijk de hoofdpersonage, maar je volgt eigenlijk het hele leven van Mini-Mini. Dit gegeven deed enkele malen mijn wenkbrauwen fronsen omdat ik de desbetreffende wending op dat moment nogal raar vond. Hier kom je pas op het einde achter en dan valt alles ook als een puzzel in elkaar.
Het begin speelt zich geheel om Sarith af en hoe die emotioneel aan lager wal raakt. Nogal begrijpelijk; ik vond haar de hele film een kreng. Dit is volgens mij ook precies de bedoeling. Op het moment dat Mini-Mini met Kees Boot gaat valt het op zijn plek. Kees speelt daarbij ook het meest empathische personage en is erg leuk om naar te kijken. Het emotionele einde heeft een goed verwerkte symboliek in zich zitten door gebruik te maken van de afgestane schoenen. Gewoon een sterke uitwerking van het verhaal.

Gaite Jansen is ongelofelijk irritant als personage. Ze zet met verve een verschrikkelijk kreng neer. Woorden als: snol, slet en sloerie schoten regelmatig door mijn hoofd. Dit geeft duidelijk een groot talent aan. Sympathie en empathie opwekken lijkt mij soms makkelijker dan een ondefinieerbare onuitstaanbaarheid voor een hoofdpersonage. Bovendien speelt ze een wipkip die met iedereen ligt te rollenbollen behalve met de mensen die haar echt leuk vinden. Deze emotionele labiliteit zet ze zeer goed neer.
Yootha Wong-Loi-Sing zet met overtuiging een Mini-Mini neer. Ze heeft geen bijzonder grote rol maar ze weet duidelijk te overtuigen.
Anna Raadsveld is vooral in het begin met Yannick van de Velde in beeld. Hun plotselinge verdwijnen was voor mij een raadsel. Dit was het totdat ik er achter kwam dat het niet om hun draaide in de film. Ze weten beide een plezant stelletje neer te zetten en spelen goed.
Kees Boot was zoals ik al zei het meest empathische personage in de film. Alleen de blik in zijn ogen was al fantastisch. Zijn opbloeiende liefde voor Mini-Mini en zijn steeds groter worden afstotelijkheid tegen Sarith is goed overgebracht op het publiek. Ook al waren dat maar 10 mensen in de zaal waar ik zat.

Visueel ziet Hoe Duur... er puik uit. Zuid-Afrika lijkt heel veel op mijn persoonlijke beleving van het vroegere Suriname. Een voor of nadeel is de grote hoeveelheid bloot die in de film voorkomt. De frequente seksscènes van Sarith zijn echter geen ramp om naar te kijken. Ook de slavinnen lopen met ontbloot bovenlichaam. Ik heb mij echter laten vertellen dat dit vroeger gebruikelijk was en de film dus dicht bij de werkelijkheid is gebleven.

Daarbij komt nog dat het relatief rustige camerawerk een goede rust creëert in de film. Overzicht en orde zijn prettig om naar te kijken. De enkele actie en opwinding die er in voorkomt is een leuke afwisseling op de sterke dramatiek.

Hoe Duur Was de Suiker vind ik persoonlijk een veel te lage waardering hier op MM hebben. Nu ik er zo op terug kijk verhoog ik mijn aanvankelijke 3 sterren. Hoe Duur... is gewoon een sterk, mooi en ontroerend Nederlands drama die zich goed staande weet te houden. Erg goed.

3.5*

Waanzinnige goede film. Heerlijk om naar te kijken en het één en ander op je te laten inwerken.

Ik ben het ook absoluut niet met bovenstaande kritieken met lage waarderingen eens. Vind deze film behoorlijk boven zo'n komedie-niemandalletje of het overdreven Hollywoodgeweld uitspringen. Als er één puntje van kritiek is dan is het grime werk wel.De tijd dendert voort maar Gaite blijft dezelfde 'leeftijd' houden. Maar goed eindelijk weer zo'n film waarvoor geldt: oordeel maar zelf.

Mwahh.. Acteerwerk erg wisselvallig, het blijft bij Nederlandse films duidelijk vissen uit een kleine vijver goede acteurs. Verhaal leuk en vooral interessant maar er had soms wel wat meer vaart in gemogen, vond het een behoorlijk lange zit.

De films over de slavernij schieten als paddenstoelen uit de grond lijkt wel en dat proberen ze in Nederland dan ook maar meteen en helemaal zo slecht nog niet. Ik lees hier veel slechte berichten maar ik heb me prima vermaakt bij deze film. Oke het had misschien wel wat spectaculairder gekund maar ik vond het toch heel aardig en het verhaal verveelde geen moment. Als er meer geld ingestoken had kunnen worden had er volgens mij zelfs een hele goeie film van gemaakt kunnen worden, maar met de middelen die ze hadden vind ik het toch redelijk geslaagd en zal er vast en zeker nog eens naar kijken.