The Green Inferno (2013)

Dit is eigenlijk best een aparte Horror / Thriller film en zeker wat betreft de voorgeschiedenis ervan. Deze film is gemaakt in 2013 en door omstandigheden zou hij pas in 2015 in de bioscoop komen. Daar heeft hij het alsnog niet gehaald, hoewel hij tijdens het Halloween weekend bij ons in de bioscoop op één avond (op vrijdag 30 oktober) was te zien en ook maar één voorstelling.

Dat deze film niet uitgekomen is in de bioscoop (althans niet grootschalig) kan ik me wel voorstellen, want het ging er soms best grof (voor mij had het overigens veel grover mogen zijn) aan toe en dat is natuurlijk niet geschikt voor het grote publiek. De eerste circa 40 minuten van het verhaal zijn saai en langdradig en daarin draait het om een groepje idealistische studentenactivisten (zeg maar gerust "linkse rakkers") uit New York welke afreizen naar de afgelegen jungle van Peru met een klein éénmotorig vliegtuig, om daar een protestactie te houden voor het behoud van de jungle en hun inwoners ervan omdat die worden bedreigd (er zit namelijk veel geld onder de grond). Nadat de protestactie min of meer is geslaagd, vliegen ze terug met dat kleine éénmotorige vliegtuig en al snel krijgen ze motorpech waardoor het vliegtuig neerstort in de jungle. Dat neerstorten werd overigens fraai en ook best hard in beeld gebracht. Direct na het neerstorten vallen de overlevenden in de handen van een groep kleurrijke kannibalen. Overigens niet iedereen want één vrouw, te weten Kara (gespeeld door Ignacia Allamand) wordt neergeschoten met twee pijlen (eentje door de keel en daarna nog eentje in het hoofd) door de kannibalen

De kannibalen nemen de overlevenden mee naar hun dorp en daar draait dan de rest van het verhaal over, welke best boeiend, spannend en ook grof was. De overlevenden zijn namelijk niet veilig in het dorp, want de kannibalen zien hun vooral als voedsel en voor sommige overlevenden geldt dat ook letterlijk. Voornamelijk het afslachten van Jonah (gespeeld door Aaron Burns) was zeer grof en het werd ook gedetailleerd in beeld gebracht. Zo werden in eerste instantie zijn beiden ogen eruit gestoken door het vrouwelijke stamhoofd, aardig gespeeld door Antonieta Pari, van de kannibalen en daarna ook vers opgegeten door haar, daarna werd zijn tong afgesneden en die werd ook vers opgegeven door het vrouwelijke stamhoofd, daarna werden al zijn ledematen één voor één afgehakt en daarna (toen leefde hij nog) werd zijn hoofd eraf gesneden. Het bloed wat dan uit zijn afgesneden hals komt, wordt opgevangen in een kom en wordt vers opgedronken (spoelt natuurlijk lekker de ogen en tong weg ) door het vrouwelijke stamhoofd. Ook het klaarmaken/voorbereiden (o.a. gaar stoven in een oven) van de restanten van Johan als voedsel en het opeten ervan werd gedetailleerd en smaakvol in beeld gebracht. Voor de overlevenden geldt nu zo snel mogelijk zien weg te komen want anders worden ze ook opgegeten. De overlevenden zijn best eensgezind daarin, op Alejandro (gespeeld door Ariel Levy) na, welke een smeerlap is (hij masturbeert ook in gevangenschap om de stress te verminderen ) en hij denkt ook alleen aan zichzelf en dan vooral om er voor te zorgen dat hij niet het volgende slachtoffer wordt.

Een enkeling, te weten Amy (gespeeld door Kirby Bliss Blanton, die ook nog een fraaie schijt scene heeft en dat zowel letterlijk als figuurlijk), kan het op een gegeven moment niet meer aan en pleegt zelfmoord (best grof en ook gedetailleerd in beeld gebracht) en ook vinden er ontsnappingspogingen plaats, welke niet altijd succesvol zijn. Ook moeten de vrouwen een harde maagdelijkheidstest ondergaan, waaruit blijkt dat Justine (gespeeld door Lorenza Izzo) nog maagd is en ook de enige. Het einde van het verhaal is misschien een beetje flauw en cliché, maar was toch best goed en verrassend en zeker als Justine haar tegendraadse (ze beschermt namelijk de kannibalen en zegt dat buiten haar iedereen is omgekomen bij de vliegtuigcrash en dat de kannibalen haar juist geholpen hebben) versie van het verhaal verteld bij terugkomst in New York.

De cast is niet bepaald hoogstaand (de bekendste acteur is misschien nog wel Daryl Sabara die vooral bekend is van zijn rol in de "Spy Kids" films), maar voor deze film was dat meer dan genoeg. Zeker hoofdrolspeelster Lorenza Izzo in de rol van "Justine" en Ariel Levy in de rol van "Alejandro" deden het best goed en de laatste speelde heerlijk irritant en haalde ook regelmatig het bloed onder je nagels vandaan. Het is jammer dat het eerste gedeelte van het verhaal zo saai en langdradig is (had makkelijk afgedaan kunnen worden in 20 minuten), maar de rest van het verhaal is best aardig en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Wat ik wel miste in deze film was bloot (wel zijn eventjes zijn de piepkleine borsten te zien van Lorenza Izzo), want dat hoort nu eenmaal bij een film over kannibalen, en zeker wat betreft de lelijke vrouwen van de kannibalen. Die liepen zelfs rond met van natuur gemaakte BH's en dat is natuurlijk belachelijk en ook niet realistisch voor zo'n stam, want normaal gesproken dragen die geen of nauwelijks kleding (zoals o.a. een peniskoker).

Zo slecht als velen deze film hier vinden, vind ik het zeker niet en ik heb me er eigenlijk ook best goed mee vermaakt. Sowieso vind ik deze film veel beter dan meuk als "Cannibal Holocaust (1980)" en "Cannibal Ferox (1981)", waarbij ik het onnodige dierenleed ook zeer storend vond. Dat zit er in deze film gelukkig ook niet in, hoewel er dieren in voorkomen zoals grote mieren

P.S. weet iemand misschien wat er met de ontsnapte Samantha (gespeeld door Magda Apanowicz) is gebeurt

Toch vreemd dat veel mensen dat stukje missen. Is een nogal obvious ''hintje'' die Roth geeft.

Samenvatting

The Green Inferno - All Deaths - YouTube

Het Amazonegebied, uitstekende keuze om een donkere, beklemmende setting neer te zetten - ook eerder uitstekend gebruikt in Cannibal Holocaust (en schijnbaar vele andere kannibalenfilms die ik niet heb gezien) en, in een heel ander soort film, Aguirre, der Zorn Gottes. De inheemse stammen als boeman is natuurlijk niet echt terecht, maar goed, dit soort films kijk je niet voor je antropologische ontwikkeling.

Dat The Green Inferno een hommage aan de kannibalenfilms uit jaren '70 en '80 was, en in het bijzonder de klassieker Cannibal Holocaust, dat was me al duidelijk uit de titel. Pas na de film kwam ik erachter dat dit een film van Eli Roth was, en dat verbaast me na de film gezien te hebben ook helemaal niks. Ik ben niet zo'n fan van de man. Hostel was een gigantische draak en ook hier kan ik om vergelijkbare redenen niet zoveel mee. Ondanks de leuke setting zet Roth weer inhoudsloze horror neer, met veel marteling en kannibalisme, al viel de hoeveelheid echt expliciete gore me mee. De eerste veertig minuten gebeurt er sowieso weinig, en wat er daar verteld wordt had zonder problemen half zo kort gekund; dit eerste deel van de film is puur een aanloopje naar de hoofdmoot (no pun intended), dat begint zodra de kannibalenstam in beeld komt. En net als in Hostel wordt de film gedomineerd door irritante, vermoeiend domme karakters die ongeloofwaardige domme dingen blijven doen (die knuppel met rood haar bijvoorbeeld, die kerel die de propellor inloopt, dat veganistische meisje, of gedurende die hele film die karikatuur van een protestleider). Spanning daarentegen is er nauwelijks, en als je dit soort films serieus zou nemen bevat deze ook nog een nare, rechtse ondertoon. Dan was Cannibal Holocaust toch een stuk beter.

Nee, ik ben niet overtuigd. Het is ook weer niet zo dramatisch als Hostel, en er zitten af en toe ook nog wel redelijke vondsten in, dus een paar puntjes verdient The Green Inferno wel. Maar meer dan anderhalve ster kan ik er niet van maken.

Een film die lang op zich heeft laten wachten en waar velen reikhalzend naar uitkeken.
Vergeleken met de befaamde kannibalen-films uit de jaren 70 van vaak Italiaanse makelij komt Green Inferno er slecht uit.

Om te beginnen het verhaal. Een aantrekkelijke meid die zich aansluit bij een aanstellerig links gezelschap om boomkap te voorkomen in de Amazone. Dat het c-acteurs zijn wordt al meteen duidelijk. Het leek wel een slechte dub.
Het vliegtuigje dat later neerstort ziet er slecht uit. Geen topbudget, ik weet het, maar leek nergens op.
Het overgebleven gezelschap trekt per kano verder en als de joker van het gezelschap even gaat plassen, leegt hij een magazijn voor een onschuldig vogelspinnetje dat al minutenlang naar hem toekruipt. Een domme scene waar er zoveel van waren.

Aangekomen in het dorp gaat het wat beter. Het gezelschap is trapped en de gezette jongen wordt bruut aan mootjes gehakt. De leider van het hippie-gezelschap ontpopt zich als een sluwe, berekenende eikel die de rest zich graag ziet opofferen voor extra tijd.
De scene dat hij, nadat het veganistische grietje in het gezelschap zichzelf om zeep brengt, aftrekt vond ik een van de sterkere scenes. Bizar en tegendraads, daar hou ik wel van.

Het is al een aantal keer aangegeven, maar 50 man high na het indirect eten(!) van een paar gram wiet ?

Een paar mislukte ontsnappingspogingen en kills, maar laf gefilmd of suggestief. De vriendschap tussen hoofdrolspeelster en een kannibalenkind (dat wel net als de rest haar soortgenoten doodt en eet) vond ik ook raar. Dat het kind haar uiteindelijk helpt, een zwaktebod.

De boodschap uiteindelijk dat de kannibalen niet slecht zijn in wezen, en dat ze zich afvraagt wie eigenlijk de kannibalen zijn, is gejat uit Cannibal Holocaust.

De film kent geen animal-cruelty die in de betere, authentieke kannibalen-films wel voorkomen. Dit hoeft van mij ook niet , maar gaf de films in de jaren 70 wel iets extra's. De jungle kwam zo wel wreder naar voren, wat het ook is. Anno 2015 kun je dat ook niet meer maken, dan heb je de poppen aan het dansen.

Een wanproduct, waar ik veel van verwachtte op voorhand. Ook in alle opzichten vele malen minder dan Hostel en Cabin Fever
1,0* (mede door de link met Che Guavara op het eind, goed gevonden)

Film met rare kronkels. De horror zit goed, de crash is bruut, maar er zitten teveel onnozelheden in. Alsof men zo plots een been kan afbijten? Een heel dorp high van een paar gram wiet? Het feit dat zij zwijgt dat er daar kannibalen zitten? En een penis laten ze half zien, een vagina is blijkbaar wat moeilijker. Durf toch gewoon!

Niet veel spanning of hetgeen waar ik zo op hoopte, jammer...

Wel aardig en daar blijft het dan bij. Roth heeft zich behoorlijk ingehouden wat betreft gore. Zelfs de eerste maaltijd was niet bijzonder lekker en daarna is het ook niet veel soep ! Best leuk om keer te zien maar voor de Gore kan men beter zombie holocaust , emanuelle and the last cannibals en last cannibal world eens proeven.

Net voor de tweede keer gezien en beviel me opnieuw prima.Eindelijk weer eens een verfrissende horror film,beter nog een goede kannibalen film en dat was al weer een tijdje geleden.The Green inferno kwam misschien wat traag op gang maar echt storend was dat niet.Met ingang van de sterk in beeld gebrachte vliegtuigcrash begon de 'fun' pas echt.Daarna ontvouwde zich een culinair spektakelstuk waar de gore (meestal) lekker goor op het witte doek werd opgediend.Veel kills (zonder al te veel prijs te geven) waren behoorlijk memorabel en ook met de sfeer en setting was weinig mis.Zelfs het acteerwerk.in het verleden toch vaak erg matig bij dit soort films,was heel behoorlijk.Extra bonuspunten voor de lekker sinistere vrouwelijke leider van de kannibalen stam (die Generaal geelkop was trouwens ook niet mis) en de prachtig gefotografeerde Amazone jungle.In het horrorgenre mag the Green inferno dan ook zonder meer een topper (zeker de laatste jaren) genoemd worden.

Goddank nog iemand die het wél snapt.

Ik vond de film best goed alleen begin van de film mocht wat sneller.
Mensen met een zwakke maag raad ik niet aan deze film te kijken.
Alleen vond il dat stukje met zakje dat zakje wiet dat een heel dorp daar high van werd erg over dreven.

Ik vond de film best goed alleen begin van de film mocht wat sneller.
Mensen met een zwakke maag raad ik niet aan deze film te kijken.
Alleen vond il dat stukje met zakje dat zakje wiet dat een heel dorp daar high van werd erg over dreven.

Nope:

Eli Roth's New Movie Is About How Much He Hates People Who Overreact On Twitter - CINEMABLEND

Review: 'The Green Inferno' Gleefully Skewers SJW Culture - Breitbart

Eli Roth's 'Green Inferno' devours the Internet's 'social justice warriors' - LA Times - latimes.com

"Who Are We To Say That Cannibalism Is Wrong?": Eli Roth Savages "Social Justice Warriors" in New Flick - defamer.gawker.com

etc.

Viel me alles mee!

Eerste 30 minuten kunnen rustig overgeslagen worden, maar als het eenmaal mis gaat is het af en toe toch wel genieten. vliegtuigongeluk en de eerste kill van de natives is toch wel erg fijn.

Hierna wordt helaas toch wat gas teruggenomen, maar verder toch wel genoten van de mooie locaties en overtuigende natives. Ook de hoofdrolspeelster vond ik goed gecast.

Laat ik beginnen met de positieve benadering; ik herinner me deze film waarschijnlijk over twee of drie jaar nog steeds. Voor de rest ... tja behoorlijk slecht.

Meest bepalend voor de lage score is het acteerniveau van de acteurs die werkelijk overal onderschoren. Zo slecht zelfs dat ik vermoed dat de regisseur bepaalde mimiek wilde terugzien waardoor het geheel uitermate ongeloofwaardiger is. De aanvoerder van de linkse studentenclub (ik weet zijn naam niet) voert de boventoon binnen het bedroevende acteergehalte. Het is hier en daar vermakelijk maar de onwaarschijnlijkheden in het script maken het tot en vreemd geheel. En inderdaad... een volledig lachende en niet oplettende volksstam door een paar toppen weed... kansloos. Voor degene die het genre leuk vinden vind ik het recente "Bone Tomahawk" vele malen sterker.

De minste in het rijtje van Eli Roth, die met Knock Knock onlangs nog best een aardige film neer zette.

Ode/remake aan Cannibal Holocoust maar bereikt nooit diens niveau.

In het kannibalen genre een middenmoot maar zeker niet slecht.

Waar hij veel punten verliest is de onnodig lange aanloop naar een groene protestactie die losjes 30 minuten had kunnen ingekort worden.

De setting is prachtig en de natuur komt mooi in beeld, de kannibalenstam kwam voor mij ook wel goed authentiek over en het acteerwerk is bet ok.

Van een Roth had ik, zeker gezien de huidige gore filmperiode, vooral meer gore verwacht. Er zitten wel een paar heerlijke scènes in maar algemeen, voor het genre, vrij zwak en zeker minder dan bv. de voorgangers Cannibal Holocoust en Cannibal Ferox.

De verhaallijn is eerder eenvoudig met een nogal futloos einde, nooit spannend en vrij voorspelbaar.

Voor de genreliefhebber zeker niet slecht maar zeker geen mijlpaal.

3*

Bereikt never het niveau of ook maar de status van Cannibal Holocaust. daar zit C H veel beter voor in mekaar en bovendien veel groffer en creepier.

Maar slecht is deze green inferno niet en bij wijlen ook behoorlijk bruut.

Maar moet zeggenm ik had behoorlijk meer van verwacht, omdat het orgineel cannibal Hollocaust zo'n favoriet van me is.

Niet al te best in plot, acteerwerk en common sense. Verder zaten er wat mij betreft wat rare stijlbreuken in, zoals de gekke casting (de cannibals zien er goed uit, en de rest gaat overwegend dood ), maar de groep protesters is te gelikt. De hele omgeving is echte jungle de film gaat over jungle , en dan loopt de cast er zo misplaatst bij. In diezelfde hoek valt ook de gebrekkige nudity op. De stam heeft masaal bikini's bedacht, slachtoffers worden met kleren áán opgegeten. Voor de duidelijkheid; dit is een exploitatiefilm die naakt uit de weg gaat, het voelt als stijlbreuk. Het is geen topper, maar wel een erg leuke genrefilm; vies, broeierig en naar. Dat de film wat houterig loopt qua plot vind ik niet zo erg, en het is overwegend mooi gefilmd en goeie effecten where it counts . krappe 3 dus.

Ik vond dit wel een goede film ondanks dat ik met sommige dingen niet helemaal eens ben zoals hier boven ook al gedeeltelijk te lezen was. Deze film is overigens wel lekker goor voor de verandering.

Sommige personages irriteerde mij en hadden ook wel eerder of een andere dood mogen krijgen en het einde roept voor mij ook vragen op, maar zeer zeker een keer kijken waard.

Gewoon weer een prima horrorfilmpje van Eli Roth op z'n Roths, had ook niets anders verwacht.

Het begint rustaaagh, maar dan kan het feest(maal) beginnen en zitten er wel weer enkele heerlijke smaakvolle scènes in.

Vond het een zeer geslaagde ode/paradie aan/op de cannibal exploitation flicks. Zoals Rickyman al zei, een langggzaaaaame opbouw met een aantal heerlijke scenes voor de horror-liefhebber!

best aardig (zeker als je horror kan waarderen)

echt eng wordt het niet maar vond het wel onderhoudend

matig acteerwerk

En daar is smeerpijp Eli Roth weer. Was ik nog maar half bijgekomen van het fantastische Knock Knock, ploft zijn volgende al weer op de mat. Of eigenlijk de vorige, want door allerlei releaseperikelen verschijnt zijn vierde film pas een dikke twee jaar te laat in Nederland.

Gelukkig voelt het niet als mosterd na de maaltijd. Het zeer hoge niveau van Knock Knock - misschien wel de meest vermakelijke film die ik dit decennium zag - wordt weliswaar nergens gehaald, maar ook The Green Inferno bevat weer alle ingrediënten die Roth zo krankzinnig goed maken.

Ten eerste de sfeer. Roth balanceert net als in zijn vorige films hier weer heel knap tussen echte, expliciete horror en een vreemd, ziekig gevoel voor humor die de meeste mensen niet meekrijgen en verwarren met een gebrek aan kunde. Ledematen die worden afgehakt, ogen die worden uitgeprikt; hoe luguber ook wordt alles constant met een dikke knipoog gebracht.

Daarmee schuurt The Green Inferno ook vaak heel dicht tegen de gore aan. Waar dat subgenre me echter nooit zo aanspreekt omdat het vaak gepaard gaat met weinig kwaliteit, is Roth een waar vakman. Ook hier vloeit alles weer heerlijk in elkaar over en krijg je volop niet al te in het oog springende maar wel zeer verzorgde shots voorgeschoteld. In dit geval levert dat in combinatie met het brede kleurenpalet van de stam alsnog vaak erg mooie beelden op.

Uiteraard blijft er van zo'n film - net als zijn vorige - weinig over als je er met een te serieuze, kritische blik naar gaat kijken. Maar dat moet je dus ook niet doen bij een artiest als Eli Roth. Dit is puur, onvervalst vermaak waar het enthousiasme in dikke klodders van je scherm afspat. Het zijn films waar je met een dikke grijns naar kijkt, die je anderhalf uur meevoeren naar zijn curieuze brein. Films bovendien die alleen hij maakt.

Met The Green Inferno levert Roth zijn vierde knaller op rij af. Geen slechte score voor iemand die nog maar vijf films heeft gemaakt.

Groepje studenten reist af naar Peru voor de goede zaak en komt na oninteressante en langdurende belevenissen in handen van kannibalen.

Wat daarna volgt is nogal grotesk en bloederig. De stam vermaakt zich vooral met vage slachtrituelen waarvan de studentjes het slachtoffer zijn. De slagerspraktijken zien er luguber uit. Het enige doel van zoveel fantasieloze plasticiteit lijkt het shockeffect te zijn. De film concentreert zich daar vervolgens dan ook erg op. De religieuze of etnologische waarde van de rituelen is onduidelijk.

De kannibalen zijn voorzien van een rood geverfde huid en hebben gemene tronies. Ze zijn behangen met opzichtige artefacten en gedragen zich als overspannen wildemannen. Ze zijn karikaturen uit een stripalbum en excelleren in barbaarse lachwekkendheid. Niet geslaagd.

Ik heb niets tegen wat Gore of overdrijving, maar wat ik hier wel mis is iets van contrasterende subtiliteit. Iets als humorvolle tekst of spot, wat relativerende duiding of misschien zelfs opvallend goed acteerwerk.

Met het accent op overdreven bloederig en luguber, creër je wellicht shock, maar zeker geen boeiend verhaal, laat staan spanning. En bij deze film die alleen op het shockeffect teert, steekt bij mij dan na verloop van tijd enige ergernis de kop op over het gebrek aan iets anders.

Ok, het acteerwerk dan maar. Het acteerwerk is matig. De personages worden kunst- en clichématig en stereotiep vormgegeven. Ze zijn plat en vervelend. Foltering als straf voor zoveel non-dimensie past dan trouwens goed. Wel geslaagd!

Maar goed, ik benader het natuurlijk allemaal veel te serieus. En zo is de film niet bedoeld. Weet ik wel. De film riep behalve wat shock en ergernis, bij mij weinig op. Ik vond het gewoon niet veel.

Ai, niet al te best dit. Toch zorgt het nog voor enig vermaak en is het zo af en toe een fijne ode aan de kannibalen films van weleer.

Het duurt wel erg lang voor de film op gang komt. Als het begin dan ook nog eens leuk, goed en vooral sfeervol zou zijn, maakt dat niet heel veel uit. Maar The Green Inferno heeft geen van dat alles. Komt nergens in de buurt van de sfeer die Cannibal Holocaust en Ferox in het begin al meteen hebben. Komt ook voornamelijk door de muziek die hier nogal ruk is. Verder is het hele milieuactivisten verhaaltje eromheen nogal lame. En ook de uiteindelijke boodschap.

De film begint pas een beetje lekker te draaien als het vliegtuig crasht. Al een heerlijke scene. En dat is nog maar het begin. Aangekomen in het kamp krijgen we meteen al een erg lugubere scene. Dat is wel echt een verbetering ten opzichte van de oudere kannibalen films. Maar met Nicotero en Berger zit je sowieso goed qua effecten. Niet alleen gaan de personages lichamelijk door een hel maar ook geestelijk. Komt redelijk goed over. Niet helemaal omdat niet iedereen goed acteerwerk laat zien. Waarbij een enkeling het best aardig doet. Nu wil ik niet zeggen dat het in de oude kannibalen films heel veel beter was, maar daar was nog genoeg aanwezig om dat te verbloemen. Verder is het camerawerk heel erg goed en ook het gebruik van kleuren is erg mooi gedaan.

Roth maakt het af en toe net even wat te bizar en gaat om sommige momenten toch net wat te over the top. Hij wil gewoon te graag. Voor mij heeft hij zijn topper Cabin Fever echter nooit overtroffen. Daar werkt alles wat Roth probeert wel erg goed.

Niet heel goed, maar zeker ook niet een film om tot de grond toe af te branden aangezien er best fijne elementen aanwezig zijn. Maar voor de rest vond ik het gewoonweg niet veel aan.

Dit is géén horror!

Jawel.

Cabin fever?En Hostel dan?