The Others (2001)

Wat een verrassing!
Ik wist niets over The Others toen ik 'm begon te kijken, dus ik wist niet wat ik moest verwachten. Maar ik moet zeggen, ik ben af en toe best bang geweest. De film weet, met z'n donkere setting, een erg griezelige sfeer te creëren. Dit doet de (weinige) schrikmomenten wel ten goede. Het verhaal vond ik best goed en er zit een hoog spanningsgehalte in de film zodat het nergens saai of eentonig werd. De twist op het einde zag ik echt niet aankomen en ik was best geschrokken toen Grace erachter kwam dat haar personeel dood was. Dit joeg me best de stuipen op het lijf. Nicole Kidman zet hier een topprestatie neer. Ook de kinderen speelden erg geloofwaardig. 3,5*

Leuk filmpje met een verrassend einde. Ik vond de film totaal niet cliché. Vond de kinderen overigens erg goed acteren. Top!

De Spaanse horrorschool in de Britse mist met uiteraard een enorm landhuis. Klassiek getint in beeld en geluid, vakkundig en geduldig in z'n spanningsopbouw. Dan kan een lullig tekeningetje al griezelig zijn, al blijft het op dat vlak aan de milde kant. De kinderen doen het zeker niet onaardig en Kidman weet zowaar op overtuigende wijze een vrome tang neer te zetten. Je hebt al gauw een hekel aan het mens.

De film krijgt het wat moeilijker wanneer Amenábar wat al te opzichtig aan z'n verhaaltje gaat sleutelen. Zo rond de plotselinge terugkeer van de vader van het gezin, verkeert het zelfs even in een dipje, waar de dreiging van de indringers en onderliggend drama elkaar een beetje in de weg zitten. De op zich sterke troef komt dan ook niet echt meer als een donderslag bij heldere hemel. Desalniettemin goed te doen.

Ooit tijdens de Pathé horrormarathon gezien, en sindsdien staat het in mijn top 10.

Geweldig script, erg goed acteerwerk, en een continu voelbare spanning.

Een mooie en intelligente horror. Aanrader.

Gisteravond gezien, groot beeld en goed geluid.

Prachtige film, wat een acteer- en camerawerk! Nicole Kidman is geknipt voor deze rol omdat ze van zichzelf al zo'n ijzige uitstraling heeft. Klassieke omgeving, oubollige, popperige kleding en krullen, rijke lui en mooi ouderwets speeldgoed voor de kinderen (jaja, ik ben een detailmens).

De alleroverheersende zware en onheilspellende sfeer is hetgene dat de film gevormd heeft tot thriller. De setting, de ziekte van de kinderen, het kille personage van Kidman en dan het plot, alle ingrediënten voor een asgrauwe en zware ouderwetse thriller zijn er.

Geen korte schrikmomenten, wel beklemmende momenten die me een aantal keer achterover in de bank drukten met de nagels tussen mijn tanden. Bv dat stuk tussen de meubels met witte lakens erover, de stukjes waarin het meisje Victor zag, het stukje in de mist buiten en dan de opmars naar de climax, die op een fantastische manier is afgewerkt.

Hoe Kidman de papieren verscheurt, en je begrijpt dat zij degene is die wordt opgeroepen! Hoe eigenlijk wordt uitgelegd hoe het oproepen van geesten in zijn werk gaat, hoe geesten verstoord worden, hoe onrustig hun "bestaan" is. Ook begrijp je op het laatst dat de nieuwe echte bewoners last moeten hebben gehad van het feit dat Kidman overal de gordijnen steeds dichtdeed, en dat ze ten einde raad alle gordijnen hebben weggehaald.

Je kan inderdaad de vergelijking maken met the Sixth Sense, maar deze film heeft toch echt een andere invalshoek die the Sixth Sense laat verbleken.

Ik vond het jongetje superschattig, het meisje maar een leeg, snotneuzerig karaktertje neerzetten. Doe mij maar het oudste kindje uit de film Mama. Maar het meiske had wél gelijk: it did happen.

Mooie rol van de huishoudster, klassieke, rustige, onderdanige en hardwerkende dame, je zou haar bijna als oma willen.

Wel heb ik nog een paar vragen. Waarom kwam de man van Kidman ineens terug? Ik denk niet om nog een keer met haar het bed te delen, want hij liep niet over van enthousiasme dat hij weer "thuis" was. En waarom kwamen die drie huishouders aankloppen? Alleen om Kidman ervan te overtuigen dat ze eigenlijk dood is?

Bijzondere film in het genre.

Dikke 4*

Eén van de weinige films, waarin ik Nicole Kidman kan waarderen. Normaal gesproken komt ze

heel erg koel over, hier pakt dat gelukkig goed uit.

Een goed verhaal, een hele mooie omgeving, heel veel sfeer. Precies zoals dat hoort bij dit soort films. Wat hiervoor in andere commentaren is gesuggereerd: waarom heeft Amenábar eigenlijk gekozen voor een setting, die meer Engels lijkt dan Chileens/Spaans? Zijn eigen (geboorte)land heeft op dit punt meer dan genoeg te bieden.

Interessant is verder de specifieke fotografie, zoals gebruikt in deze film. Misschien met een historische achtergrond, misschien ter plekke bedacht voor de film. Vreemd dat niemand dat opvallende punt noemt.

Tenslotte is de religieuze variant die hier wordt opgevoerd wel een heel erg oude versie uit bij wijze van spreken (ik ken de exacte tijd niet) midden vorige eeuw. Er zullen maar weinig mensen zich herkennen in die variant of daardoor aanstoot nemen aan de film, hoop ik tenminste.

deze film is eigenlijk 2 keer leuk.'

een keer voor de twist.'

en de tweede keer om te kijken of het klopte.

je ervaart hem dan heel anders.

maar deze sfeervolle occulte film,is zeker beter dan gemiddeld.

of ik hem een 3e keer ga kijken.mah

Naar aanleiding van een reactie bij de film The Sixth Sense deze film gaan kijken. Hoewel ik die erg goed vond, was ik over deze film veel minder te spreken.

Het voelde als een typisch Britse film. Accenten, oubollig, langdradig, saai en nergens echt spannend.

De plottwist was nog wel aardig, maar kon de film niet meer redden. Ik was eigenlijk verbaasd dat ik niet in slaap was gevallen.

Dankzij de afgelegen locatie - een plattelandshuis op het eiland Jersey - is dit een gothic tale in de oude Engelse traditie. Het speelt zich af kort na de Tweede Wereldoorlog, maar ademt de sfeer van de negentiende eeuw, alsof ze op die afgezonderde plek in de vorige eeuw zijn blijven hangen. Omdat de kinderen aan lichtovergevoeligheid lijden, is er geen elektriciteit in het huis.

De tekening in het begin lijkt een illustratie uit een victoriaanse roman. Deze gaat over in een camerabeeld. Een claustrofobisch gevoel wordt gecreëerd door de gesloten deuren en het hek. Het eerste beeld van het personeel is achter het houten raamwerk van de deur. De duisternis en de mist bepalen de sfeer. Die mist kan symbool staan voor het geheugenverlies van Grace (Nicole Kidman). Op het einde, wanneer haar geheugen terug is, is het opeens helder weer. Toen de gordijnen verdwenen waren, was er al een contrast met het binnenvallende licht. je zou het hele verhaal kunnen voorstellen als een strijd tussen licht en duisternis. De stijl staat dichter bij Duits expressionisme en horror uit de jaren '30 dan bij het moderne, al te jachtige genre.

Er zijn gelijkenissen met de Griekse tragedie. Er is eenheid van plaats en handeling. Er is een blinde zieneres en het hoofdpersonage lijkt op Medea: ook een vrouw die haar eigen noodlot bewerkstelligde door haar twee kinderen te vermoorden. Er is een moment van herkenning: de bedienden op de foto. Postmortale foto's werden vaak gemaakt in de negentiende eeuw. Ze introduceren het motief van de dood.

Doordat het verhaal grotendeels vanuit haar standpunt verteld wordt, ben je geneigd sympathie te voelen voor het hoofdpersonage. Zij is echter een kindermoordenares, maar ze deed het in een vlaag van waanzin, zonder te beseffen wat ze deed. Als je de ontknoping al kent, zie je allerlei aanwijzingen die je de eerste keer gemist hebt, zoals het geweer en bepaalde uitspraken van de huishoudster en van Grace zelf ("Stop Breathing!").

Grace vertoont een vorm van godsdienstwaanzin. Ze is katholiek, al lijkt haar theorie over de hel een bijgelovige potpourri. Haar bij vlagen helderziende dochter Anne (Alakina Mann) komt tegen deze dogma's in opstand. Vrouwen zijn dominant: Grace t.o.v. haar verdwaasde echtgenoot, Anne t.o.v. haar sukkelachtige broertje en de huishoudster t.o.v. de tuinier.

Amenábar schreef zelf de muziek, met dissonante clusters die de griezeligheid verhogen.

Dit is een van de sterkste rollen van Nicole Kidman. Ze speelt iemand die zich een tijdlang vastklampt aan valse zekerheden, angstige momenten doorstaat en uiteindelijk de waarheid onder ogen ziet. Ook Alakina Mann is goed. Zo'n spookverhaal heeft natuurlijk kinderen nodig om het extra griezelig te maken: another turn of the screw.

"Death of a loved one can lead people to do the strangest things."

Een streng christelijke vrouw woont samen met haar twee kinderen in een groot afgelegen huis op een eiland aan de Britse kust. Haar man is nog steeds niet terug van het front en haar kinderen lijden aan een vreemde huidziekte waardoor ze geen zonlicht kunnen verdragen. Als ineens de hele huishouding is verdwenen huurt ze nieuw personeel in. Het personeel moet erg wennen aan de stikte regels. Dan gebeuren er vreemde dingen in het huis...

Goed acteerwerk van Nicole Kidman. Christopher Eccleston (Doctor Who) heeft een erg kleine rol als de echtgenoot, maar deed het ook zeker niet slecht. Die Eric Sykes, de tuinman, leek enorm veel op James Doohan (Scotty uit Star Trek) en ik dacht eerst ook dat het hem echt was. Ook de kinderen spelen erg goed voor hun leeftijd, verder ook allemaal prima Britse acteurs.

Alejandro Amenábar is een van de weinige (jonge) regisseurs die zijn eigen soundtrack maakt. Een zeer degelijke orkestrale score die erg goed werkt in de suspense momenten, maar vaak niet erg aanwezig is en niet echt memorabele melodieën heeft.

De film is mooi opgenomen. Vooral de enorm sfeervolle locatie van het landhuis in de mist is schitterend. In wide-screen had het misschien nog beter gewerkt, maar dat is natuurlijk niet zo'n punt. De film is nog op celluloid opgenomen en dat is te zien, heeft niet de doodse uitstraling van een digitale opname.

Het verhaal vond ik erg sterk en mysterieus. Al meteen ben je benieuwt wat er allemaal zou gaan gebeuren. Uiteindelijk denk je dat je weet hoe alles in elkaar zit maar dan krijgen we de totaal onverwachte wending dat de nieuwe huishouders spoken zijn. Daarbovenop komt ook nog dat aan het einde blijkt dat zij zelf de 'indringers' zijn, zij zijn de spoken en de mysterieuze geluiden en contacten zijn die van de nieuwe inwoners van het huis. Enorm sterk om het een keer helemaal omgedraaid te zien. Vraag me wel af of alles helemaal klopt als ik hem nu nog een keer zou kijken... maar ik vermoed dat dat wel in orde is. De film is gebaseerd op het spookverhaal The Turn of the Screw van Henry James, maar is toch qua plot erg anders als het boek. The Innocents (1961) is gebaseerd op dat zelfde boek.

Alles samen een erg sterke mysterie van regisseur Alejandro Amenábar. Ben inmiddels ook erg benieuwt geworden naar zijn Spaanse films en zal binnenkort Abre Los Ojos een keer gaan kijken.

Ik ben niet geheel een fan van Kidman. In Dogville is ze schitterend, maar gewoonlijk ligt ze me niet in haar films. Het was dan ook even wennen in The Others. Maar met Alejandro Amenábar had ik toch de hoop dat het meer dan een doorsnee thriller zou worden. De film is een doorsnee griezelfilm van een familie in een groot huis. Maar Amenábar zorgt wel voor de nodige sfeer. Dat er geen elektriciteit is en de gordijnen steeds dicht moeten helpt wel. Dan krijg je in zo'n groot huis al meteen voeding voor schrikmomenten. Geluiden, een deur die plots open staat, gekraak, spullen met een doek over, spiegels, ...

De film zelf kabbelt wat vooruit en ondanks de goeie sfeer is het toch langdradig. Je wacht eigenlijk al op het einde dat gezien de recensies de film vooral goedmaakt. En dat is ook zo, al had ik gaandeweg meer verwacht. The Others is een goeie film geworden. Iets te veel volgens het boekje, maar met het script en de sfeer wordt veel goedgemaakt.

Absoluut n topper..ga niet in op de details...aanrader..

Aménabar komt met een kinderlijk eenvoudig maar tegelijkertijd heerlijk griezelig horrorverhaal op de proppen. Anders dan vervallen in excessief geweld en schrikeffecten hanteert hij meesterlijk het camerawerk en de geluidsband, waarmee The Others zeker op het gebied van sfeer ver boven zijn contemporaine genrebroeders uitsteekt.
Helaas wordt het in de tweede helft allemaal wat meer scriptgedreven en dat komt de film niet geheel ten goede. Een film die gemaakt lijkt te zijn om in het lichtwerk en de atmosfeer van cameraman Aguirresarobe weg te dommelen kan het niet maken om ook nog eens zoveel aandacht voor zulke opzichtige plotontwikkelingen te eisen. De plottwist was, zoals zo vaak in cinema, ook niet nodig geweest (hoewel zeker vermakelijk en uitnodigend om de film nog een keer te zien) maar desalniettemin beklijft The Others zeker, al was het maar vanwege die geweldige sfeercreatie die het is.

“Sometimes the world of the living gets mixed up with the world of the dead.”

The Others is een ijzingwekkende en sfeervolle film. Vanaf het begin is de spanning voelbaar en het oude en grote huis zorgt voor een naargeestige setting. Regisseur Amenábar heeft niet veel nodig om de juiste sfeer op te roepen en het verhaal zit sterk in elkaar.

Je voelt dat er iets niet klopt, maar wat blijft lang onduidelijk. De twist was erg sterk en wordt fenomenaal gebracht. Kidman begin ik steeds meer te waarderen en ook hier was ze weer waanzinnig goed. De kinderen zijn lekker creepy en hetzelfde geldt voor die oude dame (de geweldige Flanagan). Er zitten een aantal sterke schrikmomenten in, maar de film moet het vooral hebben van de naargeestige sfeer en hier excelleert de film.

Deze film was ergens halverwege toen ik me ineens een ongeluk schrok. Het 5.1-geluid stond namelijk zo goed afgesteld in de huiskamer, dat ik even dacht dat er echt een deur dichtsloeg in ons (deze dagen alleen door mij bewoonde) huis. Het is kenmerkend voor het waanzinnige sound design dat the Others mede vormgeeft. Sowieso vind ik het erg respectabel dat regisseur Alejandro Amenábar de score voor deze film zelf gecomponeerd heeft. Een herkenbaar thema ontbreekt, maar de (horror)sfeer die de muziek uitdraagt komt uitstekend tot haar recht in het lege landhuis dat dit metafysische plotje huisvest.

The Others is een prettig sfeerstuk, gevangen in een sterk scenario. In eerste instantie vond ik het verhaal wat beperkt, maar uiteindelijk blijkt dat de spaarzame informatie die je krijgt alleen maar ten gunste komt van een knappe twist. Sterke suspense dus. Dat de film de gehele speelduur weet te boeien, is vooral te danken aan het uitstekende acteerwerk. Nicole Kidman excelleert wederom (onlangs zag ik haar al schitteren in Dogville (2003)) en zet één van de sterkste rollen neer die ik van haar zag. De kinderen zijn perfect gecast, met name het jonge meisje. Fionulla Flanagan vult een belangrijke bijrol met verve in.

Ik kon het niet helpen dat ik na afloop moest denken aan The Sixth Sense (1999), maar liever zie ik The Others als een op zichzelf staande sublieme sfeerhorror, die uitblinkt in haar (sub)genre.

4*

Now children, are you sitting comfortably? Then I'll begin...

Een tijd geleden was ik in de Kringloopwinkel toen ik de DVD van The Others vond en meenam omdat ik al een tijdje bezig ben om wat meer van Nicole Kidman te gaan zien. Tot mijn verbazing zag ik dat ik ergens in 2008 al eens op de film had gestemd, maar ik kon me werkelijk niets van de film herinneren. Nu is 2008 toch ook alweer eventjes geleden, zou misschien zelfs kunnen dat het nog een stem van mijn pre-MovieMeter tijdperk is, maar ik vond het vreemd dat ik me dit met alle moeite van de wereld niet meer voor de geest kon halen. Hoog tijd dus om eens na te gaan of die 3.5* eigenlijk nog wel rechtvaardig was.

Dat is het geval, zoveel is duidelijk. Ben misschien net iets minder enthousiast dan de meesten hier, maar het is vooral het einde dat me hier over de streep weet te trekken. Niet dat het merendeel van de film niet om aan te zien is, regisseur Alejandro Amenábar levert een degelijke film af met een geweldig sfeerbeeld, maar vond het een erg leuke twist die de film naar een hoger niveau tilt. Typisch zo'n filmpje dat je nog eens een keer moet zien om echt met alle details mee te zijn en dat is altijd wel fijn. Niet alles loopt weliswaar even vlot, zo vond ik de terugkeer van Charles niet echt nodig, maar het is maar een futiele opmerking. Soit, de film steunt vooral ook op de sfeer van zo'n groot Victoriaans landhuis, altijd een goede keuze voor dit soort films, maar ook een degelijke soundtrack geeft net dat beetje extra.

Het koele dat Nicole Kidman altijd lijkt uit te stralen komt hier ook wel goed van pas. Het is een actrice die best wel veel verschillende rollen aankan, maar dit soort personages zijn toch vaak een kolfje naar haar hand. In Stoker van een paar jaar geleden vond ik ze ook al erg sterk. Beetje zonde ook dat de kinderen niet eenzelfde niveau kunnen benaderen. Onderling hebben ze nog wel een aantal leuke scènes (die scène waar Anne vraagt aan Victor om de wang van Nicholas aan te raken is wel erg goed gelukt) maar het klikt niet echt met Kidman. Goede bijrollen ook nog van Fionnula Flanagan, Eric Sykes en Elaine Cassidy die als nieuwe bedienden het verhaal op gang trappen.

Beetje moeilijk te beoordelen. De film steunt vooral op zijn einde en daardoor lijkt de opbouw wat links te zijn geschoven. Ben benieuwd wat een herziening geeft, misschien blijkt dan de opbouw geniaal in elkaar te zitten en komt er een fikse verhoging qua score aan te pas. Ben benieuwd, voor nu echter een dikke voldoende.

3.5*

Spannende en intrigerende film. Interessant verhaal, prima film, kan hem echt aanbevelen.

Toch wel erg onder de indruk van ‘The Others’ die me weer eens verbazingwekkend laat kwijlen over hoe goed de film eigenlijk wel niet is, er zijn hier en daar natuurlijk wel wat dingen die de film in mijn ogen wat beter had kunnen doen maar, als ik zie dat mijn grote vriend ‘alexspyforever’ hier al een aardig hoog cijfer voor opschrijft ga je, je zelf toch wel een beetje achter de oren krabben, en zette ik een héél hoog verwachtingsniveau neer voor deze film, en dat was toch even slikken als de film je verwachtingen eigenlijk zo goed als na komt: spannend, ‘eng’ en in vlagen erg gaaf, met een sfeertje waar je u tegen kan zeggen raast de film je voorbij, en lijkt het weer op een normale ‘geesten’ film waarvan we tegenwoordig al duizenden hebben. ‘The Others’ is anders, unieker en vele malen leuker.

En zeker uniek, in mijn ogen vooral aangezien ik er bijna nog geen film heb gezien die zich dusdanig voortbeweegt als wat ‘The Others’ heeft geflikt. De clou / plottwist is geweldig en ik heb me er zeker ontzettend door laten vermaken, toch had ik het gevoel ook dat de film rond het midden zijn snelheid kwijt raakte en dat de film toch wat aan de tragere kant begon te worden. Ook verloor ik als kijker mijn interesse zowaar een beetje en lijkt de film toch aardig ver te vallen, het plottwist was erg grandioos gedaan daar in tegen, en daar ben ik echt wel een fan van. De film wist het dusdanig te brengen, in een ontzettend fijne setting, dat het bijna overkwam als ‘ongelooflijke’. En na de plottwist begin je toch maar héél anders tegen de film aan te kijken en er over te denken, zo’n beetje alles wat er gebeurd is in de film heeft zich dus afgespeeld in ‘geestenland’.

De locatie vond ik zelf niet speciaal. Het is ontzettend gaaf zo’n afgelegen huis maar ik word er nooit warmer of kouder van, we hebben dit soort films ook gewoon in rijtjeshuizen en daar is het onderwerp vaak net zo leuk in. Groter is natuurlijk altijd beter, en wat makkelijker voor de regisseur omdat je wat meer kan laten gebeuren. Toch vond ik het geen bijzondere locatie, wel mooi om te zien maar wel eentje waarvan we er tegenwoordig al aardig wat hebben. Ja, erg vette locaties.

Ook het tijdsbeeld in deze film is in klasse verwerkt en je voelt de oudheid er uit spatten. Dit komt inderdaad dankzij het feit dat het huis zonder elektriciteit zit maar ook door de kledij die de personages dragen, erg gedateerd en super leuk. Zoals het plot al zegt speelt het af na de tweede wereldoorlog, toch valt dit (buiten de genoemde dingen om) niet goed te merken: we zien weinig oorlog of vernietiging, zoals ik al las speelde de film zich af op ‘Jersey’ die destijds in de Duitse handen was, aangezien het vlak voor Frankrijk ligt en binnen hand bereik was voor de Duitsers (mooie eilanden om afweergeschut neer te zetten en de geallieerden tegen te gaan). Maar buiten de ene keer om dat er word gehint naar de nazi’s: “Ik heb de nazi’s al eens buiten de deuren gehouden...” valt er niet veel meer op te merken dat dit in die tijdperk afspeelde, je moet dus even goed opletten anders weet je dit niet (als je het plot niet leest). Al komt de vader thuis en word er ook gehint naar de oorlog, de puzzelstukjes vallen langzamerhand in één. Dus qua setting ben ik erg te spreken over deze film, en dat is ook iets heel positiefs aangezien dankzij de setting er een bepaalde sfeer werd gecreëerd waarvan ik eigenlijk best wat kriebels kreeg, je werd goed mee genomen in de film en je zat eigenlijk van begin tot het einde aan de film vast gekluisterd, en dat is super gaaf.

“If you see a ghost, you say "hello".”

De film lijkt in eerste instantie een doorsnee geesten film te zijn waar we de al aardig wat van gezien hebben, echt interessant word het dan niet maar dankzij de positieve berichten (zoals ik al zei) en het hoge gemiddelde, wat ik niet vaak zie voor ‘geesten’-films maakte me al gauw héél erg nieuwsgierig. Maar vanaf het begin voelde de film anders, enger en interessanter dan de meeste meuk wat tegenwoordig op de planeet word gegooid (al is deze film al wel wat aan de oudere kant).

Over de cast was ik ook nog een beetje aan het twijfelen, ik als persoon haat kindacteurs in films en dan vooral in horror films. Ik kan gewoon niet wennen aan die etters die niet zitten te luisteren, dan vreet ik mezelf helemaal op van binnen, ook al is het maar een film. En daarom is het dus ook niet raar als ik zeg dat ik me lichtelijk heb geïrriteerd aan Anne (Stewart), de wat brutaalste van de twee al zeg ik het zelf. Ik vond persoonlijk in deze film de acteerwerken van Christopher Eccleston als Charles nog niet zo héél dramatisch en ondanks dat het een kindacteur was destijds viel hij nog wel mee (dankzij zijn personage), maar de personage van Anne is voor mij weer een irritatiepunt, kan daar maar niet mee omgaan haha. Nicole Kidman vond ik een leuke rol, als de soms wat hysterische moeder acteerde ze prima. En ook Fionnula Flanagan verdiend wederom een pluim om haar acteerkunsten in weer een horror film.

Het verhaal dan, een subliem verhaal waar ik uitermate van genoten heb met een ontzettend goeie plottwist die ik totaal niet zag aankomen. Het verhaal dan, we volgen de familie Stewart die zich hebben genesteld in een groot huis. Hier hebben ze een aantal werkers in dienst, onder andere ‘Mr. Edmund Tuttle’ en ‘Mrs. Bertha Mills’. Het lijkt allemaal goed te verlopen, echter is er één ding aan de hand. De kinderen kunnen niet tegen zonlicht en moeten hierdoor constant in een donkere ruimte geplaatst worden, met de gordijnen dicht. Er is alleen iets raars aan de hand. Het dochtertje Anne beweerd dat ze geesten ziet, doet mysterieus tegen haar broertje en maakt hem onder andere heel erg bang. Het begint een probleem te worden, echter na een tijdje merkt ook Grace ook rare dingen op, hoort dingen en ziet dingen bewegen terwijl mensen ergens anders aanwezig zijn. En nadat ze in een kamer aangekomen was waar ze vervolgens rare geluiden en stemmen hoort besluit ze het huis grondig te doorzoeken en opzoek te gaan naar de mensen die volgens haar hebben ingebroken. Ze vindt niemand maar de rare situaties worden wel steeds erger.

Vervolgens raakt ze in een trans, eerder een beetje in shock en besluit even te wandelen als ze haar man tegen het lijf aanloopt die blijkbaar uit de oorlog teruggekeerd is, na een familie reünie lijkt de man des huizes een beetje doorgedraaid, en om beter te zeggen het lijkt wel alsof hij leid aan PTSS. We zien hem voornamelijk op bed liggen en daarna verdwijnt hij weer, al gaat het niet beter binnen de familie die steeds meer geestenwaarnemingen opnemen.

De sfeer draait vooral om als Grace ook de vreemde mensen begint te zien, Anne had opgeschreven op een papiertje wie ze allemaal zag en hoe vaak, een oude vrouw het meest. Eenmaal wanneer Anne haar communie pak heeft gepast en hier nog even in zit komt de oude vrouw weer in de film. Voor het eerst nemen we één van de ‘geesten’ waar via Grace die daarna de oude vrouw probeerde te wurgen, echter bleek dit nog steeds Anne te zijn. Anne rent in shock en jankend weg richting Bertha die haar verteld dat ook zij de geesten gezien heeft en verteld dat er nog wat ergers gaat gebeuren, na dit verhaal begint de plottwist.

De werksters en werker bij de familie Stewart blijken het op de familie gemunt te hebben. Ze halen de gordijnen weg die de kids moesten beschermen en daarna vinden de twee de grafstenen met de drie namen er op. Dit blijken geesten te zijn en gaan achter de familie aan. De kids moeten verstoppen van Grace en Bertha legt constant uit dat ze de kwade mensen steeds weg hielden maar dit nu niet meer konden doen, Grace besluit terug te gaan naar de kids die opeens in een kamer bij meerdere mensen zitten, de oude vrouw, de vrouw en de man, en nog twee die Anne constant op noemde. Ze vertelden dat ze niet dood waren, Grace deed dit ook maar toen zagen we opeens een perspectief dat de bladen begonnen te zweven die Grace aan het verscheuren was. En toen was het verhaal totaal anders. Grace blijkt samen met haar familie de geesten te zijn die een familie lopen te teisteren binnen het huis, en daar komen we op een laat moment achter. Grace bleek haar kinderen gewurgd te hebben en vervolgens haarzelf door het hoofd te hebben geschoten, een hele gave plottwist die een hele gave film toch een ander staartje weet te geven.

De film heeft heel wat te bieden, ook op uiterlijk (zoals ik al eerder zei), de setting maar ook dingen die ze vinden binnen de film. Zo vond ik persoonlijk het fotoalbum heel vet, waar men lijken hebben gefotografeerd en deze hebben ingelijst. Tot ze de foto van de drie werkers ook zag staan, en de clou als snel viel..

Ik ga er even niet langer op door, want dan ben ik nog wel even bezig, heb trek en wil mijn pizza graag op eten. Ik twijfel erg tussen de score maar ik heb het gevoel dat ik bij deze film toch liever de wat hogere kant wil pakken, ik voel me daar het beste bij. De kleine puntjes hebben mij niet tot een volledig cijfer gebracht maar, het scheelde echt niet veel!

4.5*

Een mooie, elegante, sfeervolle horrorfilm met prachtig spel van alle betrokkenen (inclusief oudgediende Eric Sykes, mij vooral bekend uit The plank (1967) maar hier in een totaal andere rol), maar de speelduur gaat uiteindelijk tegen de effectiviteit werken : de film bevat voor mij gewoon te weinig spanning en te weinig plot om 100 minuten lang boeiend te blijven. Het einde is een mooie variatie op The sixth sense, ook bij herziening nog uiterst bevredigend, en hoewel ik niet speciaal een fan van Nicole Kidman ben is ze hier wel een uitstekend middelpunt van dit aparte huishouden.

Geen keiharde horror maar een bedachtzaam geënsceneerde psychologische thriller met horrorelementen.

In een interview vertelde Regisseur Alejandro Amenábar dat de film een relatief eenvoudig verhaal vertelt waarin de dramatiek en de speciale effecten in vergelijking met de complexe personages zo simpel mogelijk zijn gehouden. De film kent geen helden of slechteriken. De film laat slechts mensen zien die proberen een verklaring te vinden voor de dingen die ze meemaken.

In de loop van de film zijn er wel wat aanwijzingen over de vork en de steel, maar eenduidigheid is er pas op het einde. Verrassend vond ik het.

Een film over angsten. Niet een film over goed en kwaad. Geen personage is goed of slecht. De personages zijn simpelweg menselijk. De horrorelementen die af en toe oppoppen zijn bescheiden. In de setting van de film (een oud landhuis) horen de bewoners stemmen en verdachte geluiden en hebben ze vreemde gewaarwordingen. Het zijn bescheiden middelen die worden ingezet. Met deze beperkte middelen ontstaat echter een fijne verontrustende spookachtige sfeer.

De personages reageren onrustig, hysterisch en paranoïde. In hun angstige wervelingen die los komen bij de onverklaarbare gebeurtenissen, houdt de horror zich op. De locatie doet de rest.

Het oude Victoriaanse huis is een perfect spookhuis. Lange gangen. Talloze kamers. Antieke inrichting. Spaarzame verlichting. En kijkend uit het raam ontwaart de kijker een winterse omgeving met een dichte mist die verstikkend over het landschap hangt. Allemaal sfeervolle symboliek die verwijst naar het isolement en de eenzaamheid van de personages die geen andere keus hebben dan zich strijdend dan wel lijdzaam te voegen in hun dwingende lot.

De film vertelt niet echt een verhaal. De film draait om de psyche van de personages. Zij lijden onder angsten, maar weten niet waarom die angsten er zijn. Ze komen nogal koud over. De kijker is derhalve ook niet zeer betrokken bij de personages. Er is afstand tot hun gemoedstoestand.

Toch zijn de personages best boeiend. Neem bijvoorbeeld het personage van Nicole Kidman. Een strenggelovige vrouw die troost zoekt in haar geloof maar innerlijk begint te worstelen als zij merkt dat haar geloof het machteloze gevoel niet opheft en de merkwaardige gebeurtenissen niet doen stoppen. Of neem Fionula Flanagan in de rol van huishoudster. Eén en al degelijkheid, maar tegelijkertijd ook fascinerend en mysterieus.

En dat is de film ook.

Op zijn laatste film na heb ik alles al gezien van de Spaanse regisseur Alejandro Amenábar. Toch wel één van mijn favorieten ondanks een zeldzame uitschuiver met Regression (2015). Al zijn andere films zijn uitstekend te noemen met onder meer Mar Adentro (2004) en Abre los Ojos (1997).

Deze The others stond al héél lang op mijn verlanglijstje. Deze The others moet het in de eerste plaats hebben van een ijzingwekkende sfeersetting en spanning. En die is aanwezig. Eerst en vooral met het kille landhuis omgeven door mist met zijn talloze kamers waar portretten en silhouetten haast tot leven komen. De donkere gesloten kamers creëren een benauwend effect. Dit wordt nog eens extra versterkt door de bizarre regels die de dame des huize hanteert voor haar personeel.

Nicole Kidman in een glansrol overigens waarbij haar angsten en ongerustheid zeer naturel overkomen. Een personage waarvan ik niet kan zeggen of ik er nu sympathie voor heb of niet. Enerzijds is ze de zichzelf wegcijferende vrouw voor haar kinderen, aan de andere kant is ze voor hen erg hard en is de koelheid tegenover haar personeel niet echt aan te moedigen. Tot slot zijn de twee kindacteurs, Alakina Mann en James Bentley erg sterk in hun rollen.

De film wordt nog meer beklemmend met de komst van de drie bedienden die je op één of andere manier niet vertrouwt. The others is geen uitgesproken horror - maar kruipt wel onder je vel door de gecreëerde bloedstollende omstandigheden die Amenabar heeft geschapen. De schrikmomenten zijn beperkt, maar zijn voldoende - een overload zou de film alleen maar schaden. Het einde is top en doet erg denken aan Shyamalan's The Sixth Sense (1999) die een paar jaar eerder uitkwam.

Een film waar ik me vreemd genoeg toch altijd weer door laat verassen in de positieve zin.

Bijna gebruikelijk tafereel met een afgelegen landhuis en de nodige vreemde dingen vormt het begin. Dingen waarvan de lading meteen al zoiets is van; wat zou het allemaal betekenen? Subtiel is de opbouw te noemen van een moeder die zelf nogal panisch en dwangmatig overkomt, en vanuit haar perspectief is te bedenken dat zij ze gewoon ziet vliegen. Maar al snel verschuift het verhaal qua waarneming maar ook balans. Is die huishoudelijke hulp met aanhang wel wie ze beweert? Dat daar meer achtergehouden wordt ligt voor de hand.

De film blijft ondanks, het mysterie dat zich ontwikkeld, op zijn eigen, niet te snelle, tempo voortborduren en lijkt zich vooral niet te willen vergalopperen. Sterker, bijzonder degelijk wordt er best wel naar een indrukwekkende apotheose toegewerkt waarvan 'het midden' tot het laatste moment onzeker blijft. Indringend en kippenvel waardige zijn de seance waar de waarheid op tafel komt, en de scene waarin de kinderen de grafstenen buiten vinden.

The Others voelt eigenlijk nergens spectaculair aan maar weet wel indruk te maken in zijn spanningsopbouw. Ondanks het gebrek aan sfeer of muziek wordt je toch prima wijze meegenomen in dit mysterie dat een buitengewone opbouw kent en daarmee een prima en voor degelijke film is.

Echt horror was dit niet (dat is geen verwijt), meer een drama-thriller, maar wel sfeervol en met redelijke spanning die toch vrij snel door heel de film hangt. Ook een sterke Kidman en da meisje was ook sterk. Of dit nu een ware topper is, dat ga ik niet zeggen, maar een meer dan boeiende film dat zeker wel, had deze misschien wel beter op een koude donkere herfst/winteravond gekeken ipv op deze nazomerdag

Voor mij een van de beste horrorthrillers ooit met een geniaal en verrassend slot. Kidman is een van de beste actrices ooit en dat bewijst ze hier weer. Superlatieven schieten tekort dus laat ik het hier maar bij, deze film hoort eigenlijk ook thuis in mijn persoonlijke top 10. Opmerkelijk trouwens hoeveel uitstekende films er werden gemaakt eind jaren 90 begin 2000 zonder al die special effects van nu,.

Waar veel films in het horror- en thrillergenre vrij sterk beginnen en op het einde volledig de mist ingaan is dit zeker hier niet het geval want deze film groeit echt naar een climax. 5 sterren

Wauw. Heel erg onder de indruk. Dan heb ik het in de eerste plaats over die opmerkelijk fantastische plottwist op het einde die de hele film op z'n kop draait. Ik moet zeggen dat ik het écht niet zag aankomen, en achteraf gezien lijkt bijna elk detail en elke merkwaardigheid in de film perfect te passen met de twist in het achterhoofd. Zoiets is heel erg knap natuurlijk. The Others bestaat echter uit meer dan alleen de twist, en is ook op elk ander vlak van een uitzonderlijk hoog niveau. De aankleding en het authentieke interieur van het oude Engelse landhuis is schitterend en enorm sfeervol. Al die uitgebreide kamers, de schilderijen en kandelaren, de donkere belichting, etc. Visueel is het echt een heel mooie film, inclusief de buiten-scènes met de mistige tuin. Ultieme vorm van sfeer. Dit wordt versterkt door de niet-traditionele, maar niettemin spannende, horrormomentjes; voetstappen op de bovenverdieping, een piano die vanzelf begint te spelen, de gordijnen die opeens weg zijn. Het is niet in your face maar subtiel, en daardoor kruipt het juist onder je huid. Het is een van de meest atmosferische films die ik in lange tijd zag.

Alleen deze elementen hadden al een geweldige film opgeleverd, maar dit wordt aangevuld door passende, sferische muziek en een heel sterke cast. De kindacteurs zijn niet al te sterk, maar bijvoorbeeld die huishoudvrouw speelt een heel goede rol, en vooral Nicole Kidman is ijzersterk. Klassenbak van een actrice. Ze is kil en koud, maar tegelijkertijd ook meelevend en bezorgd, bang en hysterisch. Ze haalt veel emoties uit de kast, en heeft enkele heel sterke individuele scènes (wanneer ze tegen haar man uitbarst, of wanneer ze haar kinderen op het einde in ontreddering vasthoudt wanneer ze eindelijk beseft/aanvaardt dat ze alledrie dood zijn). Het enige minpunt is misschien dat het wel heel snel duidelijk is dat die drie huishoudhulpjes geesten/dood zijn en lange tijd dacht ik eigenlijk ook dat dat de 'twist' ging worden. Gelukkig was dat niet het geval. In ieder geval was dit een schitterende, atmosferische film met een heel sterke cast, veel sfeer, enkele spannende momenten en een knaller van een plottwist. 4.5*.

Een film die, ondanks pogingen daartoe, nergens echt spannend wordt en mij ook maar weinig kon boeien. De aankleding en sfeerzetting zijn best goed, maar interessante rollen zitten hier niet in. Qua verhaal heeft het ook niet veel te bieden. Het draait vrijwel volledig om de plottwist en die zag ik eigenlijk al van best ver aankomen, zodat die mij niets deed. De vergelijking met de enkele jaren eerder uitgekomen film The Sixth Sense dringt zich hier ook wel heel erg op.

En nadat we hem hadden uitgezien bleven we bij de 8 van eerder, geweldige film!

De film berust op de bekende horrorclichés van the haunted house en contact met de doden (zoals bij séances) maar hij steekt met kop en schouders boven de gemiddelde horrorfilm uit doordat het zich onthoudt van grote effecten maar juist ingetogen, subtiel en sfeervol opbouwt naar de oplossing van het mysterie wat er aan de hand is en daarachter wat er is gebeurd. De spanning is die van een psychologische thriller – de film gaat onder je huid zitten – en het horrorverhaal is intelligent waardoor het een heerlijke, klassieke horrorfilm is.