Very Good Girls (2013)

Aardige film, waarin alleen niet heel veel gebeurd. De film wordt echter gedragen door een uitstekende cast en een fijne sfeer. Lekker indie weer. Toch blijft het vreemd om de lieve aandoenlijke Dakota Fanning seks te zien hebben. Haar tegenspeelster Elizabeth Olsen is wel al wat meer vrouw dan haar (is ook 5 jaar ouder in het echt). En hoewel Olsen aardig acteert wordt ze wel weggeblazen door Fanning. Verder is een film met leuke beelden, aardige dialogen en klein beetje drama.

3.5*

Er gebeurt niet heel veel lijkt het misschien, maar dat komt dan wellicht vooral door het erg trage tempo. Toch zijn er wel degelijk een aantal behoorlijk dramatische ontwikkelingen in het jonge leven van de twee meiden - onopvallend, doordat die zonder veel ophef en met een soort van de ene dag in de andere filosofie doorgemaakt worden. Meer eigenlijk een sfeertekening dan dat het echt ergens over lijkt te gaan - maar in die sfeertekening slaagt de film dan ook wel erg goed.

Olsen en vooral Fanning spelen charmant, en de beeldstijl is mooi consequent flets zomers.

Er zijn behoorlijk wat films op de markt verschenen met als onderwerp het verliezen van de maagdelijkheid. Zo staat dit delicaat onderwerp ook in -Very Good Girls- centraal. Vriendschap, liefde, familie, jezelf ontdekken, ondoordacht gedrag, verraad en consequenties voeden hierin het onderwerp. Het verhaal kent een traag tempo, waardoor het lijkt dat de film aan zichzelf voorbij gaat. Toch blijf je als kijker geboeid, aangezien het fijne acteerwerk een meeslepend karakter heeft. Echt vernieuwend is het allemaal niet maar de film is erg subtiel en meeslepend, waarbij je als het ware zelf een stapje terug in de tijd maakt en voelbaar geconfronteerd wordt met herkenbare situaties. Opmerkelijk zijn de grote leeftijdsverschillen van de cast, waarbij gezegd moet worden dat het in de film niet of nauwelijks opvalt.

“Very Weird Girls” zou een veel toepasselijker titel zijn geweest van deze film over twee jonge meiden, die voortdurend het noorden kwijt zijn en in willekeurige volgorde overhoop liggen met zichzelf en/of met elkaar en/of met hun ouders en/of met hun “gemeenschappelijke” vriend (= lustobject). Over het waarom van dat alles laat de film de kijker in het ongewisse, want de karakters zijn zo plat als maar zijn kan. Het verhaal van regisseur Foner heeft ook al niets om het lijf en de regie is navenant. In de bijrollen enkel vergane glorie en dat is er na deze film niet beter op geworden.

Gewoon zonde van de moeite dus.

Matig.

Very Good Girls is een vrij slap niemendalletje, waarbij de gebeurtenissen heel verwarrend zijn voor de twee vriendinnen. Mij verwarde het ook, die rare keuzes die ze maken - droogweg, zo lijkt het.

Met zo'n happy end dat er tegenaan gegooid wordt kan ik al helemaal niks - ook weer zoiets dat gebeurt omdat het kan/mag/moet.

Dakota Fanning tuurt voornamelijk wat voor zich uit. Echt acteren lukt niet, daar zijn de iets "diepgaandere" scènes het bewijs van. Vaak staat ze in die scènes ook tegenover Elizabeth Olsen, die stukken beter is. Boyd Holbrook - het 90s Brad Pittgehalte druipt ervan af, bweik - kan er ook helemaal niks van.

Het kabbelende tempo en de zomerse sfeer - inclusief dromerige plaatjes (helaas vooral van Fanning) - zorgen voor wat gezelligheid. Ik kan daar altijd wel van genieten, ook al stelt het niet veel voor. En dat redt wellicht mijn oordeel in deze.

2,5

Een leuke film naar mijn mening.

het verhaal omschrijft tienerdrama in de levens van deze twee beste vriendinnen.

Ze worden verliefd op dezelfde jongen. De één houdt het voor de ander verborgen.

Door een nare gebeurtenis in het leven van één van de meiden zorgt deze verliefdheid voor problemen.

Houdt hun vriendschap stand, of wordt deze verbroken voor een jongen?

Redelijke film over twee vriendinnen waarvan er eentje een relatie krijgt met een jongen zonder dat de ander ervan weet. De film heeft verder weinig om het lijf en het verhaal kabbelt rustig voort. Het kijkt wel gemakkelijk weg, vooral vanwege de prettige sfeer en de fijne cast. Een kleine 3.0 sterren.

Een aardige opener van Naomi Foner.

Eerst en vooral worden de verhaallijnen van de liefdesdriehoek en het overspel van de vader goed opgebouwd en ze lopen parallel door elkaar heen. Het gedrag van Lilly tegenover haar vader verandert naargelang haar eigen ervaringen. Op het einde van de film worden enkele gevolgtrekkingen over de eerder opgesomde thema's rondgestrooid. Het intellect stukje wordt tenslotte ook nog eens goed onderbouwd met symboliek, camerapositionering en kleurengebruik.

Er waren wel 2 zaken die mij stoorden. Ten eerste hebben we de vreselijk acterende David/vreselijke rol en de manier waarop Gerri zo vluchtig de dood van haar vader achter zich kon laten maar misschien deed Naomi dit bewust om zich aan de essentie van het verhaal te houden. Een betreurende beslissing mijns inziens. Anders was het een 3,5*, maar nu houd ik het op een 3,0*

Twee goede vriendinnen zijn verliefd op dezelfde jongen. Dat is best wel een cliché-onderwerp dat vraagt om een clichéfilm. Maar dat hoeft niet. Er zijn wel meer films met een voorspelbaar en veelvoorkomend onderwerp en de bijbehorende valkuilen, maar die toch verrassend goed blijken te zijn. En daar hoop ik bij deze film dan maar op. Maar helaas, tevergeefs. Deze film weet de valkuilen niet te omzeilen. Al lijkt hij even nog wel mooi op te bouwen. Maar dat is van korte duur. Dit is een filmpje om snel weer te vergeten. Al is het me achteraf ook een raadsel, waarom ik deze film sowieso geselecteerd had om te zien.