Le Passé (2013)

Erg mooi en zwaar drama van Farhadi.


Farhadi maakt veel slimme keuzes en veel heeft te maken met het personage Ahmad, subliem vertolkt door Mosaffa. Vooral erg sterk dat hij niet de vader van de kinderen is maar slechts een 'passant', waardoor de opgebouwde relatie met Lucie en Lea een hele interessante is.


Sowieso een erg interessante fragiele thematiek, ook met het extra melodrama dat er later inzake Lucie bij komt kijken. Ook wat betreft Rahim de nodige conflicten die allemaal zeer neutraal en realistisch aanvoelen. Vooral Mosaffa vind ik enorm sterk als sereen middelpunt, wat is hij lekker rustig. Al zijn Burlet, Rahim en Bejo - die haar potentie maar weer eens bevestigd - niet minder spectaculair. Ook heel erg mooi geregistreerd.


Helaas moet ik bekennen dat dit mijn kennismaking met Farhadi was maar als dit zijn handelsmerken zijn moet ik snel maar a Separation en About Elly oprakelen. Sterk geschreven, sterk geregisseerd en sterk geacteerd. Erg mooi drama, die helaas op het eind wat begint te slepen door Rahim's 'rode draad'. Die wel heel erg mooi eindigt.

Ik ben het eigenlijk eens met alles wat Mochizuki Rokuro hier schrijft. Farhadi weet gemakkelijk de hele speelduur te boeien. Hij is enorm goed in het schetsen van complexe personages en om het beste uit zijn acteurs te halen. Ali Mosaffa geeft inderdaad een erg boeiende rol als buitenstaander die ooit binnen stond. Hij vormde voor mij ook de emotionele kern van de film, die er extra voor zorgt dat dit niet slechts een verhaaltje werd. De rest van de cast is even subliem, met ook Pauline Burlet als getroebleerde tiener als uitschieter.

De kritiek op het plot deel ik ook wel. Niet slecht uitgewerkt, maar gewoon met de teveel haken en ogen, wat ietwat vloekt met het naturalistische dat van de sfeer en het acteerwerk uitgaat. Vooral dat gedoe met vrouw van de stomerij is één plotelement teveel. A Separation had ook zo'n twistend verhaal, maar daar voelde alles wat meer natuurlijk aan.

Het is kleine kritiek, dit is pakkend drama, dat gelukkig nooit melodramatisch aanvoelt. Dat Farhadi met dit soort materiaal zo'n levensecht aanvoelende film weet te maken getuigt van natuurtalent.
4*

Ergens zo halverwege de film stapt Iranees Ahmad een woonkamer binnen, op de achtergrond is een potje voetbal. Ik keek uiteindelijk naar de voetbal en miste een drietal zinnen aan dialoog. Of dat gezond is? Geen idee, waar het zegt iets over de film: die is goed, maar weet net niet helemaal te beklijven.

Le Passé dus, al zou een Amerikaanse remake prima The Rebound als titel kunnen gebruiken, want daar draait het dan toch een beetje om in deze film. Farhadi maakt een intieme film over intermenselijke relaties op veel vlakken en de sociale problemen die uit verstoringen daartussen voortkomen. Dat is interessant, en door de haast naturelle manier van filmen en dialoog komt dit allemaal ook bijzonder goed over. Farhadi is geïnteresseerd in de mensen en toont hen in alle nuances. Nu wordt hij dan wel geholpen door een aantal uitstekend acterende personen, maar dat is ook deels een uitvloeisel van het verhaal en het script en de benadering daarvan.

Vooral Mosaffa als Ahmad speelt een schitterende innemende rol die ook niet helemaal gelukkig is met zijn keuzes maar gewoon beseft: dit was het minste slechte wat ik kon doen. Bejo (een prachtige vrouw overigens) brengt dan weer wat meer (Argentijns) temperament mee en Rajam is ook prima als nieuwe vriend. En het mooie is, voor iedereen valt wel iets te zeggen aan het eind. Dochter Lucie is ook sterk en vooral heel erg lijkend op Bejo (goede casting en make-up) en de twee kindjes doen het prima. Fouad is dan wel irritant -meestal is dat door een slecht acterend kind-, maar je merkt dat dat zijn rol is en in sommige scènes komt de ware Fouad naar boven, vooral in het metrostation bijvoorbeeld. Dat alles is warm gefilmd met goed getimede montage en af en toe bijzonder leuke scènes (op het viegveld) en een camera die altijd precies weet waar hij moet staan ( let erop hoe gefilmd is als Ahmad de tuin in loopt voor de eerste maal).

Dat alles neemt niet weg dat het tweede gedeelte wat minder is. De film wordt meer verhalend, een whodunnit bijna, en dat wringt met de naturelle aanpak van de rest. Buiten dat is het gewoon minder interessant dan de observaties van mensen en hun vreugde en hun verdriet. Daardoor wellicht ook gaat de film net niet helemaal onder de huid zitten, al zijn sommige losse scènes wel ijzersterk. Maar als geheel is dat jammer, want de opbouw is daarvoor perfect maar een echte pay off komt nooit. Het blijft net iets teveel hangen in een mêlee van keuzes die allemaal net niet goed worden uitgewerkt. Farhadi eindigt overigens wel perfect met die lange take en lijkt iets van een hoopvolle boodschap mee te geven.

Al met al een goede film, die gewoon nog beter had gekund en dan had de voetbal me niet afgeleid. 4,0*.

Goede acteursfilm. Ik vind het altijd fijn als een film slechts speelt in een relatief beperkt tijdsvenster zonder al te veel voorgeschiedenis. Hier blijft de geschiedenis ook gissen, terwijl het toch door de gebeurtenissen sijpelt. Echt personages van vlees en bloed, een beeldschone Bejo, maar mist wel net het speciale of bijzondere om echt boven de rest uit te steken.

Asghar Farhadi flikt het weer. Met tussenpozen van twee jaar verrast hij ons met ware meesterwerken: About Elly (2009), A Separation (2011) en in 2013 Le Passé.
De film begint met een schitterende openingsscène, waarbij de hoofdpersonages aan weerszijde van een glazen wand elkaar niet verstaan, maar wel begrijpen. De slotscène is nog indrukwekkender, wanneer je als kijker gebiologeerd zit te staren naar twee in elkaar gevouwen handen, speurend naar enig teken van leven.

Daartussenin vertelt Farhadi een beklemmend verhaal over een gezin, waar de verzameling onderlinge relaties eruit ziet als een gordiaanse knoop. Het is een film met twee gezichten. Het eerste deel draait om huisvrouw/moeder Marie en haar haast explosieve banden met haar ex, haar huidige vriend en haar kinderen. In het tweede deel staat een zelfmoordpoging centraal en de schuldgevoelens, die dat bij de diverse (mogelijke) betrokkenen oproept. Terwijl de puzzelstukjes van het verleden van lieverlee in elkaar passen, doet iedereen op zijn of haar eigen manier verwoede pogingen om met dat verleden af te rekenen. Daarbij lopen de emoties regelmatig torenhoog op.
Het is een prachtige film over verwarring, liefde, wanhoop, woede, wantrouwen en schuld. Kortom een film over mensen van vlees en bloed, met hun vertwijfeling en met al hun goede bedoelingen en gebreken.

Aan de hand van een zorgvuldig scenario weet regisseur Farhadi, net als in zijn vorige films, het beste te voorschijn te halen uit zijn acteurs. Dit is voor mij tot nog toe veruit de beste film van 2013. Dus, als het aan mij ligt: zet de Oscars al vast maar klaar voor Asghar Farhadi, Bérénice Bego, Pauline Burlet (de dochter) en de kleine Elyes Aguis.
Net als de twee voorgaande films van Farhadi komt ook deze in mijn Top 10.

Een prima film weer van Asghar Farhadi, die van begin tot einde boeiend is. Net als zijn vorige film is ook dit een familiedrama, waarin deze keer vooral ook het verleden centraal staat. Ali Mosaffa speelt wat mij betreft de beste, maar ook meest boeiendste rol als Ahmed. Hij zit overal een beetje tussenin en krijgt het op een gegeven moment van meerdere kanten behoorlijk zwaar te verduren. Maar ook de rest van de cast is goed. Bérénice Bejo is mooi, maar weet haar paniek en twijfel ook erg goed over te brengen.

Wat ik persoonlijk ook erg fijn vond, is dat je niet al te veel achtergrondinformatie meekrijgt. Vanaf het begin wordt je als het ware in het verhaal gegooid en langzaam maar zeker komen de verhoudingen tussen iedereen naar voren. Al die geheimen en andere zaken, komen op een mooie manier naar voren. Wel vond ik dat richting het einde de film een tikkeltje uit de bocht vliegt qua emotionaliteit. Daarnaast vond ik het jammer dat Ahmed op het einde ook nog maar weinig in het stuk voorkomt. Hierdoor voelde het ook een klein beetje te lang aan.

Los daarvan is het gewoon een sterke film, die mij behoorlijk heeft weten boeien, maar die door wat kleine minpunten net dat degen mist, wat zijn voorganger juist wel tot die echte topper maakte. Maar verder wederom een aanrader als je een interessant drama zoekt met zeer sterk acteerwerk.

4,0*

Waauw.

Spannend van begin tot einde. In tegenstelling tot veel van de meningen vind ik het whodunnit-gedeelte wel degelijk een extra toevoegen aan het verhaal. Hier en daar daardoor misschien ietwat ongeloofwaardig in de details, maar het geeft wel een veel breder uitgangspunt over de situatie doordat er op die manier veel meer betrokkenheid van de personen wordt gecreëerd waar die anders ietwat als bijzaak in het verhaal waren achtergebleven. En dat zou jammer geweest zijn, want juist de complexe rol die alle karakters in hun omgeving spelen in het verhaal maakt het zo'n sterke film.

De film is naast het sterke en originele verhaal vooral mooi door de erg sterk gespeelde rollen, en de erg mooi gefilmde beelden in hun vrijwel onnavolgbaar mooie setting. Wel wat filmhuizig, en ook wat overduidelijk op zoek naar prijzen. Maar is dat erg?

Tegenvallende Farhadi. Ik waardeer zijn films enorm vanwege de boeiende personages, het complexe scenario en de spanning die daarmee gepaard gaat. En juist op die punten schiet hij met Le Passé mijns inziens wat te kort. Dat is jammer want de film heeft behoorlijk wat potentie en de cast in uitstekend met een uitmuntende Bejo.

De afwikkeling van een scheidingsrelatie wordt hier langs alle kanten bekeken. Mannen, vrouwen en kinderen. Conclusie is dat er geen winnaars, maar wel veel vraagtekens door mekaar verweven zijn.

Dat maakt ook de film nogal zwaar om volgen en hakkelend.

De rollen werden prachtig vertolkt en het verhaal zit heel aardig in mekaar.

Ondanks een soort gewoon leven wordt er toch niet heftig gedaan en verloopt vooral het verhaal rond leugens, waarheid en de gevolgen voor de kinderen.

Heel aardig verhaal en film, dat hangen blijft en treft.

Hoe klein ook de kring en veel ter plaatse getrappel verveelt ie zeker niet.

Voor mij een 4,5* waard.

Le passé is op het eerste zicht het verhaal van een gewoon gezin dat te maken heeft met relatieproblemen en gevolgen ervan voor de kinderen. Maar het gaat verder dan dat. Le passé is het realistische beeld van een gezien waarin het tijd wordt dat er terug gekeken wordt naar het verleden. Elk heeft zijn of haar geheim en dat begint een eigen leven te leiden door een gebrek aan communicatie.

De film volgt verschillende personen en focust zich niet helemaal op een hoofdpersonage. En tegelijkertijd neemt het wel de tijd om de personage uit te diepen. Le passé is een film geworden met een zeer herkenbaar verhaal, ook al wordt het nooit echt groots. Maar door die herkenbaarheid en het goeie acteerwerk is dit een sterke film geworden. Mooie film!

Eerlijk gezegd was ik me bij het kijken van deze film niet bewust van het feit dat de regisseur ervan ook A separation heeft gemaakt. Niet dat dit een grote schok is, zeker niet, want het betreft ontegezeggelijk hetzelfde type film; te weten het genre van de (Franse) praatfilm waarin vol wordt ingezet op dialoog en personages.

Le passé doet dat op zich ook goed. De personages zijn interessant genoeg in hun onmacht over de situatie, die leidt tot zowel daden van woede als blijken van genegenheid, en geen van de volwassenen is al te gemakkelijk in een hokje te plaatsen. Alleen dat jochie, Fouad, vond ik niet overtuigend. Verder is het jammer dat Farhadi narratief wat te ver gaat; er treden vooral in het laatste gedeelte teveel plottwist op voor een serieus drama.

Maar het grootste manco van de film is toch dat het zo weinig durf laat zien. Nergens weet Le passé zijn medebroeders uit het genre te ontstijgen, integendeel, het is allemaal wel erg binnen de lijntjes (en qua vormgeving misschien zelfs nog kleurlozer dan dat, ook hier geen poging om onderscheidend te zijn). Daarmee kan je wellicht wegkomen als je een écht goed verhaal hebt, of een écht boeiend personage, maar in dit geval vond ik het wat te magertjes. Ik dacht daarom aan 2,5 sterren maar daarvoor zitten de karakters en hun leven me de volgende dag toch nog wat teveel in het hoofd. Volgende keer eens iets anders graag, meneer Farhadi.

Een boeiende en meeslepende film, sfeervol gebracht en met uitstekend beeld en acteerwerk. Het verhaal had me al vrij snel te pakken, en de intelligente draai die hier en daar gegeven werd maakte het allemaal nog boeiender. De titel zegt het al, dus niet vreemd als onder elke steen een verleden (en een klein drama) blijkt te liggen, al vond ik wel dat ze op den duur wel een beetje doorsloegen met elke keer op dezelfde wijze een nieuw element/draai(tje) aan het verhaal te geven, iets minder van die draaien waren niet erg geweest. Ondanks dat heb ik wel prima van genoten, al kost het de film wel een halve ster.

De film kwam ook vrijwel altijd erg authentiek over (jaloezie, wraakpogingkjes, verkeerde inschattingen/aannames, etc. zijn niet bepaald onrealistisch).

Gelukkig kent de film een soort van happy end, er is hoop op herstel, want zonder dat was dit wel een film die erg zwaar op de maag zou liggen.

4 ruime sterren.

Deze eens geprobeerd en 'k was toch niet zo onder de indruk. 'k vond de film toch een beetje langdradig. Van mij mocht het tempo toch iets hoger gelegen hebben.

De cast deed het anders wel prima en verder zag het er allemaal wel goed uit.

Jammer van het tempo, ander was het geen misse film.

Uitstekende film waarin een Iraanse man terugkeert naar Frankrijk om de scheiding met zijn vrouw definitief af te ronden. De film doet er behoorlijk lang over om het verhaal en de personages op te bouwen, maar dit wordt goed gemaakt tijdens een sterke tweede helft waarin een flink aantal onthullingen plaatsvinden die de verhoudingen tussen de personages doen verschuiven. Mooi, ingetogen acteerwerk van een meer dan prima cast.

Een goede drama/mysterie film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed camerabeweging...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Familiedrama met één en al ellende. Des te depressiever dat het geheel erg realistisch aandoet. Het acteerwerk is prima en de spanningen voelbaar. Een 'mooie' beeltenis wat trouwen, scheiden en kinderen allemaal voor diepe wonden kan meebrengen. Het verhaal had gaandeweg wel meer moeite me vast te kunnen houden. Op een of andere manier werd ik niet helemaal meegesleept en was het einde onbevredigend. Maar ik denk dat een drama met deze thematiek niet genoeg in mijn straatje past.

Prachtige film en ik vind het nogal meevallen met de ellende. Het zijn zware thema's, zeker maar het wordt nergens melodramatisch. Op het einde krijgt de film haast trekjes van een detective als de waarheid achterhaald dient te worden.

Acteerwerk is buitengewoon en net als de verhaallijn overtuigend.

Aanrader.

Ik heb de film vandaag pas gezien en was behoorlijk onder de indruk en heb de film dan ook in een ademteug uitgekeken. Het het spel van de personages, het verhaal etc etc etc wist me allemaal te intrigeren maar ik raakte toch even wat verward op het einde en daarom ben ik dan ook even hier de bevindingen nagegaan van andere kijkers.

Als Samir zijn "reuktest" doet rolt er een traan over de wang van zijn vrouw, ik hoor hier niemand over, alleen commentaar of haar handen nu wel of niet bewogen... Het wordt ook niet specifiek in beeld gebracht en je moet echt goed kijken, alle aandacht gaat na het totaalbeeld uit naar de handen die bewegenloos in elkaar blijven liggen, dat duurde in mijn ogen dan weer zolang dat ik begon te twijfelen of ik de traan nu wel of niet gezien had.....

Nu ga ik ervan uit dat die traan echt is gerold, voor mij is dat geen open einde.


Zoals mijn voorganger schrijft, een aanrader.

Knappe film over complexe relatieproblemen met volwassenen en kinderen en die, beetje bij beetje, naarmate één en ander wordt verduidelijk (en soms blijft de vraag bestaan) een bijna-thrillerallure krijgt. Boeiend is het alleszins, bewijze dat de film van in het begin je aandacht gaande houdt.

Net als in "A Separation" een sterk scenario en sterk acteren.

De dialogen zijn eenvoudig en logisch en de karaktertekening duidelijk.

Die Farhadi zal ons nog veel cinemaplezier bezorgen.

Misschien wat te traag opgebouwd, maar dit heeft wel als voordeel dat je gaandeweg een duidelijk beeld krijgt in de relatieproblemen van de verschillende personages. Het acteerwerk is prima en het geheel is sober, herkenbaar en realistisch uitgewerkt. Opmerkelijk is wel dat door al die dramatiek de film mij niet echt wist mee te slepen in het verhaal. Kan daardoor ook een pluspunt zijn om niet al te melodramatisch uit te pakken. Daarom een 7/10

Melancholische topfilm. Opbouw wellicht wat traag maar de drama wordt mooi en reëel geacteerd. Geen ingewikkelde dialogen en herkenbare problemen als het op familiebanden aankomt. Ik was er erg van onder de indruk.

Autoriteit was, vrijheid is (of toch niet?)

Een Iraanse emigrant keert terug om de scheidingspapieren van zijn voormalige huwelijk met een Française te tekenen. Eenmaal terug in zijn vroegere huis beziet hij de puinhoop die zijn ex en haar verloofde van hun gezinsleven hebben gemaakt. Dan blijkt het aanstaande huwelijksgeluk van de twee getekend te zijn door een web van leugens en veronderstellingen, die voornamelijk invloed hebben op hoe de drie betrokken kinderen zich verhouden tot de aanstaande inhuldiging. Het verleden als een duistere fantoom dat voortleeft in hoe het nageslacht zich ontwikkelt in de tegenwoordige tijd. Voor mij is het dan óók eerst en vooral een film over volwassen keuzes en de invloed op kinderlevens.

Farhadi is een meester in een zichzelf haast wegcijferende filmtaal; zonder overbodige opsmuk als visuele tierelantijntjes in gekozen locaties, editing, cameratechnieken en speciale effecten. Voor het grootste gedeelte registreert de camera slechts de alledaagse handelingen tussen acteurs en de dialogen die zij met elkaar hebben. Slechts sporadisch stuurt de camera bij met goed getimede visuele touches om de innerlijke belevingswereld van de personages te visualiseren. Idem voor de ijzingwekkend mooie soundtrack, waarmee net zo spaarzaam wordt omgesprongen om de kracht ervan te bewaren voor emotioneel meer heftige momenten.

Het registrerende in stijl fungeert wonderwel als een soort 'objectieve' morele meetlat waartegen de verschillende personages worden gelegd. Elk personage, ongeacht leeftijd, wordt even gelaagd geportretteerd als kwetsbaar subject dat moet leren leven met het onbespreekbare leed dat Ahmad stukje bij beetje blootlegt. Net als bij 'A Separation' (2011) voelde ik dat mijn eigen oordeel over de karakters tot aan de aftiteling bleef verschuiven. In de klassieke theatrale zin weet Farhadi steeds een discussie te ontlokken over behoorlijk heftige thema's (euthanasie, scheiding, fouten in opvoeding). Zijn personages worden nooit gepresenteerd als afgerond of makkelijk vast te pinnen, maar zij worden allen even liefdevol als onverbiddelijk getoond in hun onhebbelijkheden, ondeugden en menselijke zwakheden.

Het is een subtiele film geworden over onthechting en (onuitgesproken) verschillen tussen mensen in cultuur, gender, maatschappelijke positie, juridische status. Verschillende levens raken aan elkaar, worden ontegenzeggelijk door elkaar beïnvloed, maar tegelijkertijd is er altijd een ruimte waarbinnen het onmogelijk is om een ander werkelijk te kunnen doorgronden. Elk mens wordt gevormd door én staat in afstand tot anderen.

Terug naar het pedagogische aspect wat ik eerder benoemde. Voor mij is de film een bespiegeling op relatief recente maatschappelijke tendensen om relatievorming niet meer te koppelen aan ouderwetse gezinsstructuren, die gevolgen hebben voor de manieren waarop familiebanden lopen. Relaties worden diffuus. Twijfel over wie waarvoor verantwoordelijk is. Meer zeggenschap voor de kinderen, terwijl zij nog niet in staat kunnen en mogen zijn om bepaalde beslissingen te nemen. Het creëert een soort postmoderne onduidelijkheid over wie of wat er uiteindelijk de autoriteit over het gezinsleven draagt. Kinderen worden gedwongen om volwassen inzichten te krijgen tegenover volwassenen die kinderlijke keuzes maken in hun zoektocht naar liefde en genegenheid.

Wat dat betreft is de Iraanse Ahmad best een complex personage. Enerzijds biedt hij als vertrouwde buitenstaander enige structuur en regelmaat te midden van de woelingen die dit gezin plagen; anderzijds zijn z'n autoriteit en legitimiteit verkeken in zijn eigen keuze om weg te vluchten voor zijn eigen moeilijkheid om in het Westen te aarden. De niet-westerling wordt de brug tussen een meer patriarchale gezinsstructuur en meer vrije westerse invulling, maar tegelijkertijd is die positie paradoxaal: hij is namelijk wél en niet onderdeel van het betreffende gezin. Overigens is óók Ahmad wederom niet één ding. In tegenstelling tot de 'echte' ouders kan hij wel invoelend zijn naar de eisen en wensen van de kinderen, terwijl de werkelijke opvoeders bijna agressief proberen om hun eigen opvattingen erdoor te drukken.

Volgens mij is het Farhadi allerminst erom te doen dat één levensstijl prevaleert boven andere levensstijlen, maar hij signaleert maatschappelijke ontwikkelingen waarbinnen Oost en West, elk afhankelijk van culturele context, worstelen met het wegvallen van vroegere zekerheden in dit veranderde tijdsgewricht. Klassieke gezinsstructuren passen niet meer in de manier waarop relaties aangegaan worden. Zij zijn echter (nog) de enige stabiele factor die vorm geven aan een veilige thuishaven voor opgroeiende kinderen. De nieuwe tijd geeft angsten om het wegvallen van zekerheden die in veel van ons resoneren, maar die aan de andere kant niet meer passen in verworven vrijheden van verschillende emancipatiegolven. Onorthodoxe familiebanden, zoals hier geportretteerd, jagen angst aan én bieden hoop voor nieuwe invullingen van toekomstige gezinsstructuren.

Sommigen zijn daar juist weer dol op:

Jiskefet - Johnny en Willy - Boekwinkel (open einde) - YouTube

Ja, ik word hier een beetje melig van. Open einde of niet, ik ben wel zo ongeveer klaar met het bedompte, depressieve naturalisme van Farhadi. Hier vindt ie het nodig om een op zichzelf al tamelijk dramatische situatie van gebroken gezinnen en interculturele problematiek (al blijft dat laatste een beetje in de lucht hangen) in een vreselijk geforceerd ellendig plotje te persen, om het allemaal nog extra onontkoombaar te maken.

‘t Is inderdaad om zelfmoordneigingen van te krijgen, of een aanleiding om eens flink naar de fles te grijpen. Maar bij mij komen, bij het aanschouwen van dit soort ijverige pogingen om iets met een opeenstapeling van ellende dramatisch in de verf te zetten, op een gegeven moment onvermijdelijk de lachspieren in actie.

De opmerking van Farhadi ergens dat het publiek mag oordelen of een personage verantwoordelijk of schuldig is, vind ik minder om te lachen. Het riekt inderdaad allemaal een beetje naar moralisme.

‘Verantwoordelijkheid’? ‘Schuld?’ Daar over te oordelen, laat ik in dit geval aan de liefhebbers over. Ik heb er geen zin in.

Le Passé is een sterke innemende film over diverse liefdesrelaties en welke invloed deze hebben op elkaar en de daaruit ontsproten kinderen. Het grootste mankement van de film in mijn ogen is het feit dat ik in het geheel niet wist waar dit naartoe moest. De opbouw is zeer traag. Daarnaast worden allerlei thema's aangeboord zoals familiale onthechting (ik kon met moeite onderscheiden wie de vader/moeder van al die verschillende kinderen was), culturele verschillen, maatschappelijke diversiteit, opvoedingsproblematiek in nieuw-samengestelde gezinnen, depressie en jaloezie ...

Nu, de trage opbouw geeft wel duidelijk de complexe relaties weer tussen Ahmad, Samir,Marie (en Lucie). Marie bevindt zich aan een mijlpaal aan haar leven: langs de ene kant tracht ze het ene af te sluiten (maar lukt dat niet) en aan de andere kant tracht ze een nieuwe toekomst op te bouwen, maar weet ze niet of ze Samir kan of moet delen. Daarbovenop komt de spanning van de puberale tienerdochter die de relatie duidelijk afkeurt.
De film is sober gefilmd met sterke dialogen en veel dramatiek. Ook de plotwendingen zijn aardig ingewerkt in het verhaal.

Ik ben ook blij dat het einde open is, een einde zonder happy end alvast, maar nog steeds met de troostelijke (wan)hoop of het ooit nog goed komt. Ik vreesde even dat zijn vrouw zou reageren op die parfum. Gelukkig gebeurde dit niet. Mooi staaltje van regie om te focussen op die hand overigens.

Le Passé

Weer een fantastische film van Farhadi. De man stelt nooit teleur, en ook Le Passé is weer een mooi menselijk verhaal over een aantal personages die de pijnlijke gevolgen van hun acties onder ogen moeten komen. Oud zeer, pijnlijke scheidingen, omgaan met verlies en fatale beslissingen, de consequenties dragen van deze beslissingen, een verstoorde moeder-dochter relatie etc. Farhadi kiest weer voor vrolijke kost...

Maar de man is een meester in het schrijven van dialogen die levensecht aanvoelen, en het uitwerken van complexe en herkenbare personages. En met Rahim, Bejo, Mosaffa en de jonge Burlet heeft hij ook fantastische acteurs gecast. Ik was helemaal vergeten dat Bejo in de The Artist heeft gespeeld, en haar eerste scene is een leuke knipoog naar deze geweldige Oscarwinnaar.

Vier jaar nadat hij zijn vrouw Marie [Bérénice Bejo] en zijn dochter Lucie [Pauline Barlet] achterliet om terug te keren naar zijn geboorteland Iran, keert Ahmad [Ali Mossafe] terug naar Parijs om de echtscheidingsprocedure af te ronden. Daar ontdekt hij dat Marie een relatie heeft met Samir [Tahar Rahim] wiens vrouw in coma ligt en wiens zoontje Fouad [Elyes Agis] emotionele problemen heeft. Geleidelijk blijkt dat iedereen geheimen over hun verleden te verbergen heeft en wanneer die boven komen drijven lopen de emoties hoog op. Een wat melodramatisch en vaak deprimerend relaas, maar over het algemeen goed geacteerd, met name door Bejo.

Zeer mooie film, die eigenlijk gewoon gaat over hoe moeilijk relaties kunnen zijn. Gewoon prachtig in beeld gebracht, en vooral de acteurs zorgen dat de film boeit tot op het einde. Bejo was toen een grote belofte, ik kan nu niet zeggen dat ze nog veel prachtige films gemaakt heeft sindsdien.

Vrouwen van Venus, en mannen van Mars, het kan toch absoluut wel kloppen, het zijn echt twee totaal verschillende wezens.

Bv, waarom moeten veel vrouwen dadelijk een nieuw kind hebben, ook al hebben ze er al twee van een andere man, bij de derde weer. Dit begrijp ik nou helemaal niet, dan zoek je toch de grote miserie, maar we wijken af.

Prachtfilm...