Le Passé (2013)

Deze film heet "The Past"

Waarschijnlijk is dat slechts de internationale titel. Komt vaker voor dat het eerst foutief op IMDb is ingevoerd.

Le Passé - film 2012 - AlloCiné - allocine.fr ('Franse MM')

Vanaf 8 augustus in de bioscoop (Cinéart)

Trailer (Youtube HD)

Lijkt me echt een geweldige film! Een indrukwekkende cast plus Asghar Farhadi, kan niet missen dus.

NL trailer (YouTube)

We hebben een winnaar. Le Passé is op dit moment de grote kanshebber om de hoofdprijs in Cannes te pakken.

Heerlijke geluiden vanuit Cannes. Kijk hier erg naar uit.

Vanaf vandaag speelt deze al in België! Dit weekend maar eens gaan zien, werd ontzettend goed onthaald op Cannes, zeer benieuwd, vooral na het geweldige a Separation.

Meeslepende, en aan het scherm kluisterende cinematografie, groots in zijn eenvoud, goed en overtuigend geacteerd. Farhadi ontvouwt langzaam het hoe en het waarom van een uit elkaar scheurende familie.

Erg vergelijkbaar met A Separation, een referentie in het gerne, hoewel Le Passé zich naar mijn mening een héél klein beetje verliest in een overdreven plot. SPOILER --->>> dat gedoe met die vlek op de jurk, en het bijhorende bijna politionele onderzoek bvb.

Sowieso een must see!

Het verleden kan onze toekomst belasten wanner we onszelf verliezen in frustratie, woede en afgunst. Deze gevoelens zijn onvermijdelijk bij een scheiding, maar we mogen er niet blijven bij stilstaan. Het heeft geen zin. We moeten uitkijken naar een nieuwe kans. We krijgen er niet zoveel en het leven is kort.

Dit is een op het leven geënte film. Aangrijpend en pijnlijk. Er wordt niet gelachen, niet geknuffeld en niet gekust. En toch gaat het over de liefde die we allemaal zoeken...

Het pakt je en het kruipt onder je vel.

Het was heel stil in de zaal waar ik deze sterke film bijwoonde...

Erg mooi en zwaar drama van Farhadi.


Farhadi maakt veel slimme keuzes en veel heeft te maken met het personage Ahmad, subliem vertolkt door Mosaffa. Vooral erg sterk dat hij niet de vader van de kinderen is maar slechts een 'passant', waardoor de opgebouwde relatie met Lucie en Lea een hele interessante is.


Sowieso een erg interessante fragiele thematiek, ook met het extra melodrama dat er later inzake Lucie bij komt kijken. Ook wat betreft Rahim de nodige conflicten die allemaal zeer neutraal en realistisch aanvoelen. Vooral Mosaffa vind ik enorm sterk als sereen middelpunt, wat is hij lekker rustig. Al zijn Burlet, Rahim en Bejo - die haar potentie maar weer eens bevestigd - niet minder spectaculair. Ook heel erg mooi geregistreerd.


Helaas moet ik bekennen dat dit mijn kennismaking met Farhadi was maar als dit zijn handelsmerken zijn moet ik snel maar a Separation en About Elly oprakelen. Sterk geschreven, sterk geregisseerd en sterk geacteerd. Erg mooi drama, die helaas op het eind wat begint te slepen door Rahim's 'rode draad'. Die wel heel erg mooi eindigt.

Net als bij A Separation laadt Farhadi iets teveel drama op elkaar de hele situatie met Naima van de stomerij bijvoorbeeld, of de alsmaar meeluisterende kinderen, maar de cast speelt subliem, de locaties en het productiedesign voelen zo ongelofelijk authentiek aan en alles krijgt daarmee zoveel extra kracht.

De rol van Mosaffa als Ahmad is mooi geschreven: de buitenstaander die met alles vervlochten is: zich niet kan losmaken en eigenlijk geen betrokkenheid meer heeft en moet loslaten. Zijn gesprek tegen het einde met zijn oude cafévriend illustreert dat terloops, maar o zo treffend. Bejo overtuigt, maar speelt wel een egoïstisch loeder. Deed me denken aan Cotillard in De Rouille et d'Os.

Zou mooi zijn mocht Farhadi eens een film maken die het drama wat kleiner houdt en wat minder nadrukkelijk is. Zijn stijl is zeer trefzeker.

Ik ben het eigenlijk eens met alles wat Mochizuki Rokuro hier schrijft. Farhadi weet gemakkelijk de hele speelduur te boeien. Hij is enorm goed in het schetsen van complexe personages en om het beste uit zijn acteurs te halen. Ali Mosaffa geeft inderdaad een erg boeiende rol als buitenstaander die ooit binnen stond. Hij vormde voor mij ook de emotionele kern van de film, die er extra voor zorgt dat dit niet slechts een verhaaltje werd. De rest van de cast is even subliem, met ook Pauline Burlet als getroebleerde tiener als uitschieter.

De kritiek op het plot deel ik ook wel. Niet slecht uitgewerkt, maar gewoon met de teveel haken en ogen, wat ietwat vloekt met het naturalistische dat van de sfeer en het acteerwerk uitgaat. Vooral dat gedoe met vrouw van de stomerij is één plotelement teveel. A Separation had ook zo'n twistend verhaal, maar daar voelde alles wat meer natuurlijk aan.

Het is kleine kritiek, dit is pakkend drama, dat gelukkig nooit melodramatisch aanvoelt. Dat Farhadi met dit soort materiaal zo'n levensecht aanvoelende film weet te maken getuigt van natuurtalent.
4*

Nog meer mensen die het gevoel hadden dat de vrouwen in Le Passé de 'bad guys' waren?

Letterlijk. Bedoel dus dat alle vrouwen in Le Passé nogal wat problemen verzorgen en ook de nodige verwijten naar hun hoofd toegegooid krijgen. Heb het nu over de dochter, de moeder, de illegale werkneemster en de vrouw die in coma ligt.

Valt reuze mee. Alleen Ahmad kwam er erg goed vanaf, maar hij speelt dan ook geen rol in de problematiek. Hij is een buitenstaander. Die Samir gaat immers ook vreemd en trekt in bij een nieuwe vrouw vlak nadat zijn eigen vrouw in een coma is geraakt. Erg verantwoordelijk komt die Samir niet op me over. De vrouwen zijn verder misschien hier op de eerste plaats aanstichters, maar ze zijn niet gewetenloos. Ik leefde erg mee met de dochter, eigenlijk. Farhadi maakt haar schuldgevoel voelbaar.

Kan me vinden in TOR's analyse. Bovendien is deze film daarin toch niet uniek? Dan is het de één en dan weer een ander. Ik heb in elk geval zeker niet de indruk dat Farhadi daar iets mee zou willen zeggen. Wat bracht jou op dat idee?

Het blijft in algemene zin en bewoordingen een film over moeilijkheden in menselijke verhoudingen, relaties en communicaties. Daarin wisselen de sympathieën en inzichten gedurende de film - ongeacht afkomst, geslacht of leeftijd.

Als Iraanse regisseur had ik af en toe het gevoel dat hij kritiek uitte op de 'moderne' westerse vrouw. Neem de moeder. Die voor haar veertigste ( ? ) voor de derde keer gaat trouwen. Dat was voor iedereen een struikelblok in Le Passé. Maar in het bijzonder haar eigen dochter. In de basis is dit het probleem waardoor in La Passé iedereen terug moet kijken in zijn verleden. Maar de moeder lijkt in het geheel niet haar 'schuld' te willen bekennen. En juist Samir - van iedereen - gaat heel diep om uiteindelijk toch weer bij zijn vrouw terug te keren.

Dan zou ik/jij wat meer moeten lezen over zijn beweegredenen. Iraanse cinema gaat over het algemeen veel over vrouwen en hun positie naar mijn gevoel. Verhoudingsgewijs meer dan andere toch - al heb ik er geen onderzoek naar gedaan. Dus het kan goed zijn dat Farhadi de 'westerse' invalshoek een keer wilde tonen. Al blijf ik me afvragen of hij bewust voor deze 'etikettering' heeft gekozen. Ik heb daar bij het kijken geen moment aan gedacht. Maar zoals ik al zei moet ik er dan misschien meer over lezen.

Het enige wat ik vond is het volgende uit de Filmkrant:

Ergens zo halverwege de film stapt Iranees Ahmad een woonkamer binnen, op de achtergrond is een potje voetbal. Ik keek uiteindelijk naar de voetbal en miste een drietal zinnen aan dialoog. Of dat gezond is? Geen idee, waar het zegt iets over de film: die is goed, maar weet net niet helemaal te beklijven.

Le Passé dus, al zou een Amerikaanse remake prima The Rebound als titel kunnen gebruiken, want daar draait het dan toch een beetje om in deze film. Farhadi maakt een intieme film over intermenselijke relaties op veel vlakken en de sociale problemen die uit verstoringen daartussen voortkomen. Dat is interessant, en door de haast naturelle manier van filmen en dialoog komt dit allemaal ook bijzonder goed over. Farhadi is geïnteresseerd in de mensen en toont hen in alle nuances. Nu wordt hij dan wel geholpen door een aantal uitstekend acterende personen, maar dat is ook deels een uitvloeisel van het verhaal en het script en de benadering daarvan.

Vooral Mosaffa als Ahmad speelt een schitterende innemende rol die ook niet helemaal gelukkig is met zijn keuzes maar gewoon beseft: dit was het minste slechte wat ik kon doen. Bejo (een prachtige vrouw overigens) brengt dan weer wat meer (Argentijns) temperament mee en Rajam is ook prima als nieuwe vriend. En het mooie is, voor iedereen valt wel iets te zeggen aan het eind. Dochter Lucie is ook sterk en vooral heel erg lijkend op Bejo (goede casting en make-up) en de twee kindjes doen het prima. Fouad is dan wel irritant -meestal is dat door een slecht acterend kind-, maar je merkt dat dat zijn rol is en in sommige scènes komt de ware Fouad naar boven, vooral in het metrostation bijvoorbeeld. Dat alles is warm gefilmd met goed getimede montage en af en toe bijzonder leuke scènes (op het viegveld) en een camera die altijd precies weet waar hij moet staan ( let erop hoe gefilmd is als Ahmad de tuin in loopt voor de eerste maal).

Dat alles neemt niet weg dat het tweede gedeelte wat minder is. De film wordt meer verhalend, een whodunnit bijna, en dat wringt met de naturelle aanpak van de rest. Buiten dat is het gewoon minder interessant dan de observaties van mensen en hun vreugde en hun verdriet. Daardoor wellicht ook gaat de film net niet helemaal onder de huid zitten, al zijn sommige losse scènes wel ijzersterk. Maar als geheel is dat jammer, want de opbouw is daarvoor perfect maar een echte pay off komt nooit. Het blijft net iets teveel hangen in een mêlee van keuzes die allemaal net niet goed worden uitgewerkt. Farhadi eindigt overigens wel perfect met die lange take en lijkt iets van een hoopvolle boodschap mee te geven.

Al met al een goede film, die gewoon nog beter had gekund en dan had de voetbal me niet afgeleid. 4,0*.

Kinderen hebben wat te lijden onder het handelen van de ouders, dat maakte deze film wel duidelijk.

Interessante film van Farhadi waarbij het eerste gedeelte beduidend sterker is dan het tweede. De ontwikkeling (qua verhaal) stokt wat en zodoende wordt het een aangedikt drama. de slotscene had van mij weggelaten mogen worden, het had de film meer eer aangedaan als het einde zou zijn dat hij terug zou lopen met de parfummetjes naar zijn comateuze vrouw .

Goede acteursfilm. Ik vind het altijd fijn als een film slechts speelt in een relatief beperkt tijdsvenster zonder al te veel voorgeschiedenis. Hier blijft de geschiedenis ook gissen, terwijl het toch door de gebeurtenissen sijpelt. Echt personages van vlees en bloed, een beeldschone Bejo, maar mist wel net het speciale of bijzondere om echt boven de rest uit te steken.

Asghar Farhadi flikt het weer. Met tussenpozen van twee jaar verrast hij ons met ware meesterwerken: About Elly (2009), A Separation (2011) en in 2013 Le Passé.
De film begint met een schitterende openingsscène, waarbij de hoofdpersonages aan weerszijde van een glazen wand elkaar niet verstaan, maar wel begrijpen. De slotscène is nog indrukwekkender, wanneer je als kijker gebiologeerd zit te staren naar twee in elkaar gevouwen handen, speurend naar enig teken van leven.

Daartussenin vertelt Farhadi een beklemmend verhaal over een gezin, waar de verzameling onderlinge relaties eruit ziet als een gordiaanse knoop. Het is een film met twee gezichten. Het eerste deel draait om huisvrouw/moeder Marie en haar haast explosieve banden met haar ex, haar huidige vriend en haar kinderen. In het tweede deel staat een zelfmoordpoging centraal en de schuldgevoelens, die dat bij de diverse (mogelijke) betrokkenen oproept. Terwijl de puzzelstukjes van het verleden van lieverlee in elkaar passen, doet iedereen op zijn of haar eigen manier verwoede pogingen om met dat verleden af te rekenen. Daarbij lopen de emoties regelmatig torenhoog op.
Het is een prachtige film over verwarring, liefde, wanhoop, woede, wantrouwen en schuld. Kortom een film over mensen van vlees en bloed, met hun vertwijfeling en met al hun goede bedoelingen en gebreken.

Aan de hand van een zorgvuldig scenario weet regisseur Farhadi, net als in zijn vorige films, het beste te voorschijn te halen uit zijn acteurs. Dit is voor mij tot nog toe veruit de beste film van 2013. Dus, als het aan mij ligt: zet de Oscars al vast maar klaar voor Asghar Farhadi, Bérénice Bego, Pauline Burlet (de dochter) en de kleine Elyes Aguis.
Net als de twee voorgaande films van Farhadi komt ook deze in mijn Top 10.

Deze opvolger van 'A Separation', met weer een scheiding als uitgangspunt, vond ik beter dan z'n voorganger. Voor mij kwamen de intermenselijke betrekkingen en hoe om te gaan met waarheid en leugen, beter uit de verf. In de kern draait alles rondom een afwezige personage en de regisseur brengt het acteurs-psychodrama rond goede bedoelingen, misverstanden, angst en heimelijke wensen, pakkend.

O ja, het slaat in dit verband nergens op, maar bij de beelden van het interieur van de woning van de hoofdpersoon, moest ik aan "een huishouden van Jan Steen" denken.

Na een kijkbeurt is hij voor mij vooralsnog iets minder dan A Separation, maar wel nog steeds erg sterk! Moet nog even bezinken, paar heftige scenes!

Nou ik vind het maar een oersaaie, slaapverwekkende film. Heel even, na anderhalf uur ofzo, lijkt het wat interessanter te worden maar t draait op niks uit. Het acteerwerk is best goed maar het verhaal boeide me gewoon niet. Niets bijzonders deze film. 2 sterren