Wagon Master (1950)

Geen beste film. De beelden, muziek en het spel houden de aandacht er nog wel bij, maar inhoudelijk stelt het geheel weinig voor. Een soort van western road movie lijkt het nog het meest, maar slecht uitgewerkt. Ja, er zijn problemen onderweg, ja ze komen vreemden tegen, er gebeuren dingen, en eigenlijk gebeurt er niks. De hele plot rond de bende had er net zo goed uitgeknipt kunnen worden. En zo waren er meer zaken die gewoon niet overtuigden. Bij het bereiken van die rivier dat iedereen als gekken erop afrende, je zit als toeschouwer je eerder te verbazen dan mee te leven. Ik had niet het idee gehad dat men echt te lijden had. Dan deed een David Lean dat weleens beter in zijn films, maar hij nam er ook de tijd voor. Dit lijkt me eerder een tussendoortje.
Wel mooie plaatjes en mooie muziek, maar Ford weet wel wat men wil zien bij een western. Soms dan wel weer een shot waarvan ik dacht: waarom? Ook soms wat shots zonder muziek, dan ging men weer rijden en kwam de muziek weer op. Kwam rommelig en weinig vindingrijk over.

Vreedzame western met heel mooie (zwart-wit) beelden van Far-Westlandschappen en ook met muziek en dans en een beetje romance.

"Mag eens wat anders zijn", zal John Ford bij zijn zoveelste western hebben gedacht.

Degelijke western met soms aardige beelden.

Acteurs zijn ook goed, net als het verhaal.

Verders was het niet heel veel en actie was er ook niet bijster veel.

3 sterren

Het schijnt dat een aantal mormonen die meewerkte aan een van zijn eerdere films een enorme indruk maakte op Ford. Hun bezieling sprak hen aan en hij wilde er een film over maken. Dat is dus Wagon Master geworden, waarin de kracht van de mormonen getoond wordt door ze door een woestijn te laten trekken. Een gevaarlijk gebied, maar de vredelievende mormomen gaan ongewapend. Vandaar dat er dus twee wagenmeesters nodig zijn, die ook nog eens het gebied op hun duimpje kennen.

Het lijkt alsof Ford zo onder de indruk was van de bezieling van de mormonen dat hij dacht dat de kijkers dat ook zouden zijn en dat ze verder niet veel nodig zouden hebben om meegesleept te worden door de film. Wagon Master heeft namelijk geen groot drama en nauwelijks actie, toch uniek voor een western. Er zijn schurken, maar ondanks heerlijk smerig spel van Charles Kemper (die qua uiterlijk, intonatie en acteerstijl beangstigend veel op John Goodman lijkt; is Goodman stiekem de eerste menselijke kloon?) leveren deze bad guys eigenlijk geen serieuze bedreigingen. Ook de indianen zijn zo onder de indruk van de mormonen dat ze vooral een vredelievende rol hebben.

Wat er voornamelijk overblijft is een simpele trektocht door de woestijn. De film steunt dus op drie elementen: de ziel van de mormonen, de beelden van de woestijnen en de liedjes van Sons of the Pioneers. Het is waarschijnlijk de western waarin het minste gebeurt, maar het heeft een poëzie die hem toch vrij aantrekkelijk maakt op zijn eigen manier. Ford is duidelijk betrokken bij zijn onderwerp en de liefde springt er vanaf. Het is een warm, menselijk filmpje. Daarnaast heeft zo'n trektocht door zo'n barre omgeving in films altijd een aantrekkingskracht op mij. Door het gebrek aan serieus conflict wordt het nooit zo goed als Red River (wiens trektocht met vee eerlijk gezegd ook niet iets mooier is om te zien), maar op zichzelf gezien is dit toch zeer aardig. Wel een moeilijke western om aan te raden. Mensen die meer een typische western met avontuur willen zien hebben hier niets te zoeken en voor de diepgang hoef je het ook niet te doen. Toch is kleine poëzie Fords beste eigenschap (zie vooral My Darling Clementine) en Wagon Master bewijst waarom.

3,5*

Gelukkig weer eens een film van Ford waarin ruim voldoende te genieten valt.

Vooral de sfeer die zo'n trektocht met zich meebrengt, is al voldoende voor mij. Dan hoeft er in de film helemaal niet heel veel extra's te gebeuren. Gebeurtenissen als een vriendelijke ontmoeting met de Navajo-indianen is dan genieten geblazen. De trektocht, met de omgevingen die dat met zich meebrengt, is dat eveneens.

De pijnpunten die ik bij Ford-westerns vaak heb, blijven hier veelal achterwege. Het lichtelijk overacteren van deze en gene valt reuze mee en de vrouw die op die hoorn staat te toeteren vond ik het meest irritante. Nou, als dat alles is....

Degelijke western van Ford. Niet zo goed qua verhaal als bijvoorbeeld The Man Who Shot Liberty Valance, niet zo belangrijk als Stagecoach, niet zo fraai in beeld gebracht als the Searchers en niet zo gevoelig als My Darling Clementine, maar scoort op al deze punten toch in elk geval wel een dikke voldoende. 3,5 sterren.

Mormonen zijn een volk, dat ik alleen van naam kenden en verder nog nooit iets van had gezien. Wagon Master gaat over mormonen en zo krijg ik dan eindelijk eens een beeld van wat voor mensen het precies waren.

Ford schetst hier op geheel eigen wijze een beeld van deze mensen. Wagon Master is vooral een verhalende film, waarin het drama centraal staat en er niet of nauwelijks actie plaatsvindt. De reis van de Mormonen door de woestijn is bij vlagen best boeiend, kent ook een paar mindere stukjes, maar is vooral erg degelijk. De cinematografie is in orde, evenals het acteerwerk en zonder echte hoogte of dieptepunten is Wagon Master een aardige film.

Ford heeft zeker betere films gemaakt, maar desondanks is dit geen vervelende film om te zien.

3,0*