42 (2013)

Prima waargebeurd drama over Jackie Robinson, de eerste zwarte speler in de Amerikaanse "major league" met weer eens een goede rol van good-old Harrison Ford, als Branch Rickey die Jackie Robinson de kans gaf om in de "major league" te spelen. Verder is het allemaal net iets te braaf om bv voor een acht te gaan ( 4 sterren) daarvoor miste de film de rauwheid en het nodige drama.

Best genoten van de film.

De 2 uren vlogen voorbij, mede door de goeie acteerprestaties van o.a. Chadwick Boseman (leek een beetje op Ryan Donk, ex-Club Brugge) en Harrison Ford.

Mooi om te zien hoe de rassendiscriminatie uit die periode geleidelijk aan, overal werd doorbroken (met vallen en opstaan).

Wel vond ik de stem van Branch Rickey (Harrison Ford) een beetje lijken op die van de oude trainer uit de Rocky films

Een verdiende 3,5 sterren.

Als waargebeurd verhaal is deze film een meesterwerk om zo'n doorgrdreven professionele honkbal de volle aandacht te schenken tijdens een moment dat de VSA, na de Duitse oorlog, aan het eigen racisme te sleutelen. Andersgekleurden werden en worden vernederd en minderwaardig beschouwd. Vandaag de dag nog.

Spijtig dat dit gevecht tegen het racisme niet meer kleur en aandacht kreeg in de film, want de werkelijkheid was/is veel erger dan men hier liet zien.

Een film zoals vroeger. Een rechtlijnig uitgewerkt verhaal constant vol talrijke emoties.

Ook het gezinsleven speelt hierin een rol en vooral het doorgedreven karakter van Chadwick Boseman die prachtig de rol van Robinson vertolkt schittert. Maar ook de vertoking van de andere deelnemers is uitstekend.

Gelukkig weer een gouwe ouwe waarin de emoties een belangrijke rol in spelen. Deed me weer terugdenken aan Harry Bellafonte. Ik was even vergeten dat dit een recente film van 2013 is.

Brian Helgeland weet dit uitstekend in beeld te brengen, zodat dit meer dan twee uur durende verhaal geen ogenblik verveelt. Ook al gaat het steeds over hetzelfde. Al is het weer over sport om een compititief thema uitvoerig te (kunnen) behandelen.

Mijn score gaan dan ook richting top met 4,5* en voor het karakter sterk aanbevolen.

Hoewel het Oscargeweld pas in januari weer losbarst, kan deze 42 alvast worden opgeschreven voor een aantal nominaties. Niet dat dit onvergetelijke cinema is dat je nog dagen laat nasidderen – integendeel- maar het is wel een oerdegelijk drama, vakkundig gemaakt en met een politiekcorrect thema dat op de Academy vaak hoge ogen gooit.

Jackie Robinson is de eigenlijke (in de 19e eeuw schijnen ze ook daar rondgelopen te hebben) eerste zwarte honkballer geworden en wellicht de meeste belangrijke sportman in de Amerikaanse geschiedenis; deze film toont zijn verhaal. Helgeland kiest voor deze biopic gelukkig voor een beperkte periode van zijn leven, vanaf het moment dat hij de stap kan maken tot aan het moment dat hij enigszins is gevestigd. Dus geen door decennia uitgerekt verhaal met een aantal hoogte- en dieptemomenten (zoals de draak The Iron Lady) uit ’s mans leven maar een krachtig korter verhaal dat evengoed genoeg zegt. We zien genoeg racisme rondom zijn persoon (het begint al dat hij geen wc mag gebruiken) om de tijdsgeest binnen te krijgen. Het verhaal speelt in de jaren 40, een interessante tijd aangezien de grote rassenrellen van de jaren 60 nog niet hadden plaatsgevonden. Er heerste nu in grote delen nog een apartheid. De blanken accepteerden de zwarten zolang ze hen maar niet zagen of niet met hen hoefden te werken. En nu net deze Robinson breekt in bij een blank bolwerk: het honkbal.

De absolute kracht van de film blijft dan ook, mede door de relatief korte periode die de film behandelt, dat hij ook aan het eind nog niet is geaccepteerd. Ja, als Robinson flink wordt uitgescholden door de tegenstander, en uit zijn concentratie wordt gehaald, helpt een teamgenoot hem. Maar enkel omdat de punten nodig zijn. Als een ander vraagt of hij meegaat douchen met de anderen, als ze hem feliciteren om een punt, dat alles is omdat ze hem als teamgenoot belangrijk vinden. Maar denk je werkelijk dat ze bij elkaar op de koffie gaan? Typerend blijft dat ook dan nog enkele collega’s en zeker tegenstanders en supporters van hen hem blijven negeren of uitschelden. Dan mag hij uiteindelijk hebben geholpen aan de verandering van het honkbal: in zijn tijd was hij nog gewoon een paria, ondanks dat de verandering eraan kwamen. Geen happy family allemaal op het eind. Dat cliché blijft ons bespaard.

Maar goed, je weet ook dat Robinson dus een belangrijk man is geweest. De afloop van de film is dan niet al te moeilijk te raden. Hij zal wel slagen. En ondanks zijn temperament (wordt ergens gezegd in het begin) en ondanks alle aantijgingen naar hem omwege zijn kleur, wil hij maar nooit echt ontploffen of iemand goed op zijn bek rammen. En dat mist de film wel een beetje, dat pit en dat pure lef. Echt grote problemen varen nooit langs, echt grote dilemma’s hoeven nooit opgelost te worden. De regisseur kiest voor een veilige weg. Dat is zijn goed recht, maar het geheel is wel erg braafjes zo.

Gelukkig is de aankleding bijzonder sterk. Samen met de ervaren cameraman Don Burgess (Forrest Gump) weet Helgeland een mooi tijdsbeeld te schetsen. In een okerkleurig palet ziet de film er niet alleen mooi uit, deze haalt je ook terug in de tijd (zoals men in The Godfather ook deed). Verder zien de sets met vooral de honkbalstadions er uitstekend uit, de retrobussen zijn heerlijk nostalgisch en de interieurs, kostuums en kapsels zijn allemaal in orde. Daar komt ongetwijfeld wel een Oscarnominatie voor Best Production Design. Alleen jammer dat de muziek constant op de achtergrond en te nadrukkelijk klinkt, en niet alleen cliché is, maar ook een beetje zeikerig.

Sowieso zijn alle gebruikte clichés te vinden op technisch vlak. Denk aan het geluid van een typemachine als de film begint, de voice-over van een volger van Robinson (ditmaal een journalist) die niets toevoegt, de vertraagde beelden en pompeuze muziek bij een belangrijk shot. Laat dat toch. Het is degelijk, maar wellicht te degelijk. Het acteerwerk is verder keurig, met vooral Ford in een uitstekende typische bijrol. Hij graaft wel nooit heel diep, maar met zijn zwaar opgezette stem en eindeloos charisma weet hij toch een sterk personages neer te zetten.( Hoewel dit eerder goede casting is.)

Maar goed, verder was het bijzonder vermakelijk, redelijk leerrijk en de 128 minuten glijden opvallend soepel voorbij. Er had alleen wat meer pit in gemogen. 3,5*.

Slecht

Buiten het feit dat we dit al 100x hebben gezien. Is het weer zo een typisch Hollywood sprookje. Geen enkel karakter krijgt een gezicht of een menselijk gevoel. Het is slappe sentimentele onzin. Een gast roept nigger, Robinson krijgt inspirational speech van (de vreselijk acterende) Ford, en ja hoor hij onze Uncle Tom gaat het even laten zien! Maar het is waar gebeurd natuurlijk! Hollywood stript net als met met elk historisch (sport) figuur al het rauwe, interessante van de situatie af. En maakt er een gelikt, oubollig zoutloos onbenullig filmpje van. Wat vooral kwalijk is, is dat dit juist om een waargebeurd verhaal gaat. Bij een Shawshank of Forrest Gump kun je het veel meer onder de noemer, sprookje set in the real world verkopen. Nu is het irritant. Het raakt geen enkele snaar, en je word soms zo flauw van dat nigger geroep wat me keer op keer deed denken aan de nigger-guy episode van South Park.

1 ster, het is niet eens interessant genoeg voor een flop lijst.

42

Racisme is een vaak voorkomend onderwerp, zo ook in Hollywood. Hoe moet je daar mee omgaan als regisseur? Het is altijd lastig. Django Unchained kreeg nogal veel kritiek namelijk. Zo moet je een afweging maken. Van Robinson had ik wel eens gehoord, maar de preciezere verhalen kende ik niet. Zo probeer je nog eens iets geschiedkundigs te leren op je zaterdag middag, het weekeinde voordat de school weer begint.

Het meest opvallende aan dit verhaal vond ik is dat het zo rustig was. Heel erg politiek correct was het allemaal. Je zag allemaal wel dat het Jackie wat moeilijker ging, maar het ging toch vrij simpel vond ik. Alleen die coach was wat aan de ruigere kant.

De opening van de film is vrij standaard; voice-over zoals gebruikelijk eigenlijk. Korte en bondige introductie en dan gaan met de banaan. Daarna blijft het allemaal vrij mak en tam. Dit zet zich door tot het einde. Op de belangrijke momenten een slow-motion, meer niet. Zeer correct in het nu nog racistische Amerika. Zowel de blanken als de zwarten wordt geen haar gekrenkt in deze film. Jammer eigenlijk, Helgeland had gewoon onverbiddelijke blanken en keiharde negers moeten neerzetten. Had veel meer sensatie gegeven denk ik.

Harrison Ford was een positieve meevaller in deze film. Als opkomer voor de zwarte medemens vond ik hem erg sterk. Hij weet zowaar voldoende emotie over te laten brengen en is onberekenbaar. Dit is erg lekker om naar te kijken.

Chadwick Boseman is erg mak. Hij is echt aan het acteren, dat kun je zien. Dat geeft af en toe moeite om boeiend naar hem te blijven kijken. Hij weet je niet het verhaal in te zuigen, dat is erg jammer. De emotie moet juist van hem vandaan komen en dat is het net niet.

Nicole Beharie speelt een luchtigere bijrol die af en toe wat verlichting brengt in het slappere spel van Boseman. Ze doet het leuk. Verder vond ik Lucas Black als Pee Wee ook erg plezant spelen. De enige die echt een gevoel van trots in mij teweeg bracht. Een gevoel dat het goed komt, ook al weet je dat al.

De sfeer wordt juist gecreëerd in deze productie. De kneuterigheid van destijds met de oude radio's, de simpelere wedstrijdpakken, en de stadions zien er goed uit. Een stukje '40-er jaren zie je echt. Daarbij komt dat de film moeiteloos wegkijkt en de honkbalwedstrijden er erg goed uitzien.

Al met al een gewone productie die erg prettig weg kijkt. Iets te politiek correct, dat is jammer. Geen uitspattingen in de cast of memorabele prestaties. Gewone, leuke film met een gewone, leuke beoordeling.

3*

Zelf heb ik weinig met honkbal, maar 42 wist me toch goed te vermaken.

Racisme in de sportwereld na de 2e Wereldoorlog.

De film vertelt het waargebeurde verhaal over Jackie Robinson die over een grote hoeveelheid talent beschikt.

Echter zijn huidskleur is een groot obstakel voor alle liefhebbers en teamgenoten van honkbal.

Voor Jackie is het noodzakelijk om dit te negeren, en zich alleen te concentreren op de wedstrijden.

Je voelt je als kijker emotioneel betrokken bij Jackie Robinson.

De vernederingen die hij heeft moeten doorstaan, en tegelijkertijd een briljante wedstrijd moet spelen.

Harrison Ford zet een voortreffelijke rol neer als manager Branch Rickey.

Deze rol zou eerst vertolkt worden door Robert Redford.

De setting geeft een echt jaren '40 gevoel, en over de rest valt er ook weinig te klagen.

Een eerbetoon aan de honkballegende met nummer 42 die op 24 oktober 1972 op 53-jarige leeftijd overleed.

3,5

​Dat je in racistisch gekleurde sportdrama's c.q. biopics als deze ergens onderweg, onder begeleiding van aanzwengelende muziek, een aanzienlijke brok sentiment door je strot krijgt geramd, is (jammer genoeg) onafwendbaar, maar wat Helgeland hier presteert, tart elke beschrijving. Ik vind dit soort verhalen normaal gesproken best interessant en het thema zou, mits een beetje subtiel gebracht, wel wat beroering teweeg moeten kunnen brengen. Dit is echter niks meer dan een verzameling lomp achter elkaar gezette scènes die allemaal in het teken staan van de problematiek. Eveneens op lompe wijze opgediend.

Het doet in wezen niets meer dan het springen van het ene naar het andere wrange feitje, elke narratieve structuur lijkt overboord te zijn gegooid. Dan is het ook nog eens eentje waarvan je de geschiedvervalsing, blijkbaar moet het nóg een beetje dramatischer, er zo uit kunt pikken. Wanneer in het gangetje de knuppel doormidden gaat bijvoorbeeld. Rondom de Pee Wee fans zal zo ongeveer het dieptepunt zijn, al is Fords lachwekkende optreden en geknauw wat dat betreft een stevige concurrent . Geen tel serieus te nemen. Deze simpele en kleffe film ook niet. De drager van #42 verdient ongetwijfeld heel wat beter.

Gelaagde en geslaagde biopic over de Amerikaanse honkballegende Jackie Robinson. Zijn toetreden tot de blanke honkbalwereld vormt niet alleen een mijlpaal in de sportgeschiedenis, maar ook in de maatschappijontwikkeling van Amerika.

Films over rassensegregatie zijn bij mij meestal wel goed voor een aantal kippenvelmomenten. Dat is hier niet anders. Het volgens kenners historisch vrij accurate verhaal wordt op voortreffelijke wijze over het voetlicht gebracht door een uitstekende Harrison Ford en de Robinson-look-alike Chadwick Boseman. Een mooie, indrukwekkende film, waarin niet de sport centraal staat, maar zaken als gelijkwaardigheid, doorzettingsvermogen en zelfbeheersing.

Met dank aan Jackie Robinson’s weduwe Rachel: "It was important to me because I wanted it to be an authentic piece. I wanted to get it right. I didn’t want them to make him an angry black man or some stereotype, so it was important for me to be in there . . . I love the movie. I’m pleased with it. It’s authentic and it’s also very powerful." Bron: http://www.foxsportswest.com.

Een mooie drama/sport/biopic film...

Mooi en ontroerend verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteurs Harrison Ford en Lucas Black (Seven Days in Utopia)...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Het is een moeite waard...

Goeie film over de eerste, zwarte honkbalspeler in de major leaugue. Een mooi, waargebeurd verhaal waarin racisme en sport de hoofdrol spelen. Wellicht allemaal al eens eerder gezien en vrij clichématig, maar zeker wel onderhoudend. Een mooie aankleding en Harrison Ford zet een vermakelijke rol neer.

Zoveelste waargebeurd verhaal rond het onrecht dat rassendiscriminatie heet.

Het thema geraakt niet uitgefilmd, maar, onafgezien van het déjà-vu-gevoel en aldus de voorspelbaarheid, is de film van een goed niveau, geen haperingen in het plot, aanvaardbaar intrige met daarin meerdere scherpe en onthutsende voorbeelden van de discriminatie.

De acteurs overtuigen in hun rol en worden er niet te veel langdradige scènes gewijd aan honkbalspelletje - waar ik weinig van snap - op zich en geef ik toch de pluim voor het acteren aan good old Harrison Ford.

Ik hou van honkbal en ik hou van honkbalfilms.42 is niet de beste,dat blijft Moneyball,maar wel één over één van de belangrijkste onderwerpen/gebeurtenissen in deze sport.

Jackie Robinson met in zijn kielzog Branch Rickey (goede rol van Harrison Ford) zorgden voor acceptatie van zwarte spelers in het honkbal en maakten het tot de misschien wel meest geïntegreerde sport.

Het Hollywoodsausje haalt wat scherpe randjes van de film af maar dat doet niet zoveel af aan het feit dat 42 een goede film is met prima acteerwerk,mooie fotografie en ook regisseur Brain Helgeland levert geen onverdienstelijke prestatie af.

Ik heb me ruim twee uur lang geen moment verveeld.

Wat een draak van een film, bomvol clichés en overacting van Ford. Dit verhaal had een betere film verdiend.

42 is een erg mooie film met een inspirerend verhaal. Toch kwam het niet helemaal binnen bij me. Waar een film als Green Book (soortgelijk thema) me ruim 2 uur boeide, merkte ik hier dat de aandacht regelmatig weg viel. Wellicht omdat het verhaal zo voorspelbaar is? Of omdat de dramatische wendingen zo overduidelijk voorspelbaar zijn?

Met Jackie kon ik wel meeleven. Zijn rol wordt goed vertolkt, en de opgekropte woede over het onrecht dat hem keer op keer overkomt is goed neergezet. Voor de rest wordt de film bevolkt door clichématige karakters, die me niet bijbleven. Ook zijn hele team bestond voor mijn gevoel uit inwisselbare gezichten.

Het overduidelijke sentiment waarmee de film vertelt wordt, heeft plus en minpunten. Een dikke plus vind ik die heerlijke jaren 40 sfeer, met mooie decors, kostuums, muziek en kleurenfilters. Het nadeel vind ik wel erg duidelijk aangezette tijdsgeest, die af en toe naar een parodie neigt.

De film heeft een goede boodschap en wil dit graag keer op keer duidelijk maken. De moraal wordt er dan ook regelmatig, al dan niet met Bijbelse verwijzingen doorheen gedrukt, wat op de duur vermoeiend wordt. En natuurlijk de talloze strijkorkesten die dit verhaal nog dramatischer moeten maken dan het al is, hadden van mij minder gemogen.

Ondanks de clichés en de dik aangezette moraal, een erg fijne en inspirerende film. En dat het een waargebeurd verhaal is, maakt het zeker de moeite waard om eens gezien te hebben.

3*

Redelijk op zijn best.

De eerste, niet bepaald oninteressante, schreden van de eerste gekleurde honkballer in de MLB wordt gevolgd. Het te verwachten beeld van racisme, schoffering, bedreiging en andere tenenkrommende gebeurtenissen trekken voorbij met natuurlijk op het einde 'verbroedering' en het feit dat Robinson slaagt en door zijn eigen team geaccepteerd wordt.

Op zich een onderwerp waar veel uit te halen is en een prima drama of biopic van te maken zou zijn, ware het niet dat, zoals hier boven door velen al aangehaald, de film een aaneenschakeling van clichés is. De film verast dan ook nergens ook al doen Ford, Black, Boseman en Meloni hun best er wat van de maken.

De film ademt wel een bepaalde kwaliteit uit, toch overschrijd de film nergens de grens van gemiddeld. Al met al een film die niets nieuws onder de zon brengt en op het saaie af is en zelfs braaf. Jammer, want een dergelijke verhaal had mogelijk toch meer verdient.

Zeker lomp (of op zijn minst ongenuanceerd), maar prikkelt wél tot nadenken wat mij betreft, al is dat niet geheel positief. Ik zou met alle liefde meejuichen met Jackie, maar het voelt niet goed.

Ik had graag een versie hiervan gezien van Ava DuVernay of Barry Jenkins, of iemand anders met enig historisch besef. Maar Helgeland geeft ons helaas het zoveelste White Saviour verhaal terwijl de historische figuur Jackie Robinson ruimte geeft voor zoveel meer dan dat. Ik lees hierboven dat de nabestaanden tevreden zijn met de film, maar dit had een zoveel gelaagder portret kunnen zijn dan het is.

De film heeft best een aantal zaken op orde (al ben ik geen fan van Harrison Fords performance hier), maar wanneer je dit onderwerp tackelt, moet je niet de belangrijkste zaken opkloten. En dat doet 42 behoorlijk.

Zonde.

2*

Beetje oubollige maar verder wel meeslepende film die het waargebeurde verhaal vertelt van honkballer Jackie Robinson (Chadwick Boseman), de eerste afro-amerikaanse speler in de prestigieuze MLB-competitie. We zien hem hier aan het begin van zijn legendarische carrière, waarbij hij voortdurend te maken krijgt met onbegrip en vooral racisme. Boseman is uitstekend in de hoofdrol en de wisselwerking met manager Harrison Ford is leuk om te zien. Ford zet zijn rol behoorlijk dik aan maar zijn personage is zo sympathiek dat we dit maar door de vingers zullen zien. Iets dat overigens ook voor de hele film geldt.