42 (2013)

Trailer (YouTube)

Hoewel het waarschijnlijk de zoveelste film is in zijn genre vind ik de trailer toch erg boeiend.

Trailer #2 (Youtube HD)

Tja ik blijf de trailers intrigerend vinden. Kijk er echt naar uit.

Opnieuw een verfilmd inspirerend verhaal uit de wereld van de sport; deze keer over Jackie Robinson, de eerste zwarte speler in de Amerikaanse "major league" honkbal. In de kern een berekend "feel good" melodrama (gericht op de emotie van de kijker), recht toe recht aan verteld, over vertrouwen, moed, waardigheid en onrecht. En vanzelfsprekend over vooroordelen. Wel vond ik het verhaal begrensd: het was interessant geweest wanneer er ruimer aandacht besteed was aan de achtergronden van de rassendiscriminatie en de regisseur gedurfde vragen had gesteld.

Prima waargebeurd drama over Jackie Robinson, de eerste zwarte speler in de Amerikaanse "major league" met weer eens een goede rol van good-old Harrison Ford, als Branch Rickey die Jackie Robinson de kans gaf om in de "major league" te spelen. Verder is het allemaal net iets te braaf om bv voor een acht te gaan ( 4 sterren) daarvoor miste de film de rauwheid en het nodige drama.

Aardig, maat niet echt een verhaal met diepgang en zeker niet voor 2 uur.

Prachtige film, zoals verwacht erg bombastich en clichématig gefilmd, slomos en de breaking points van de hoofdrolspelers, dit zie je ook genoeg terug in de Football tegenhangers en ga zo door. Deze film weet het alleen mede door de ijzersterke Harrison Ford en de voor mij nieuwe Chadwick Boseman erg goed te brengen.

Film duurt 2 hele aangename uren ook door de mooie jaren 40/50 sfeer die eromheen hangt.

De infame foto:

http://i.imgur.com/rKa7lal.jpg

4.0*

Sfeervol en mooi verteld waargebeurd verhaal rondom eerste negroide honkballer in amerikaanse profleaque. Harrison Ford is heerlijk overtuigend in zijn rol als Honkbal baas.

de 2 uren vlogen voorbij en dat is vooral te danken aan het boeiende verhaal en puike acteerwerk.De nostalgische beelden van o.a bussen, treinen en kleding zien er geweldig uit en geven de film dat extra tintje historisch gevoel.

Maar het belangrijkste is dat ondanks dat er zoveel sportfilms zijn gemaakt deze " 42" staat als een huis.

3.5*/4*

Best genoten van de film.

De 2 uren vlogen voorbij, mede door de goeie acteerprestaties van o.a. Chadwick Boseman (leek een beetje op Ryan Donk, ex-Club Brugge) en Harrison Ford.

Mooi om te zien hoe de rassendiscriminatie uit die periode geleidelijk aan, overal werd doorbroken (met vallen en opstaan).

Wel vond ik de stem van Branch Rickey (Harrison Ford) een beetje lijken op die van de oude trainer uit de Rocky films

Een verdiende 3,5 sterren.

Als waargebeurd verhaal is deze film een meesterwerk om zo'n doorgrdreven professionele honkbal de volle aandacht te schenken tijdens een moment dat de VSA, na de Duitse oorlog, aan het eigen racisme te sleutelen. Andersgekleurden werden en worden vernederd en minderwaardig beschouwd. Vandaag de dag nog.

Spijtig dat dit gevecht tegen het racisme niet meer kleur en aandacht kreeg in de film, want de werkelijkheid was/is veel erger dan men hier liet zien.

Een film zoals vroeger. Een rechtlijnig uitgewerkt verhaal constant vol talrijke emoties.

Ook het gezinsleven speelt hierin een rol en vooral het doorgedreven karakter van Chadwick Boseman die prachtig de rol van Robinson vertolkt schittert. Maar ook de vertoking van de andere deelnemers is uitstekend.

Gelukkig weer een gouwe ouwe waarin de emoties een belangrijke rol in spelen. Deed me weer terugdenken aan Harry Bellafonte. Ik was even vergeten dat dit een recente film van 2013 is.

Brian Helgeland weet dit uitstekend in beeld te brengen, zodat dit meer dan twee uur durende verhaal geen ogenblik verveelt. Ook al gaat het steeds over hetzelfde. Al is het weer over sport om een compititief thema uitvoerig te (kunnen) behandelen.

Mijn score gaan dan ook richting top met 4,5* en voor het karakter sterk aanbevolen.

Hoewel het Oscargeweld pas in januari weer losbarst, kan deze 42 alvast worden opgeschreven voor een aantal nominaties. Niet dat dit onvergetelijke cinema is dat je nog dagen laat nasidderen – integendeel- maar het is wel een oerdegelijk drama, vakkundig gemaakt en met een politiekcorrect thema dat op de Academy vaak hoge ogen gooit.

Jackie Robinson is de eigenlijke (in de 19e eeuw schijnen ze ook daar rondgelopen te hebben) eerste zwarte honkballer geworden en wellicht de meeste belangrijke sportman in de Amerikaanse geschiedenis; deze film toont zijn verhaal. Helgeland kiest voor deze biopic gelukkig voor een beperkte periode van zijn leven, vanaf het moment dat hij de stap kan maken tot aan het moment dat hij enigszins is gevestigd. Dus geen door decennia uitgerekt verhaal met een aantal hoogte- en dieptemomenten (zoals de draak The Iron Lady) uit ’s mans leven maar een krachtig korter verhaal dat evengoed genoeg zegt. We zien genoeg racisme rondom zijn persoon (het begint al dat hij geen wc mag gebruiken) om de tijdsgeest binnen te krijgen. Het verhaal speelt in de jaren 40, een interessante tijd aangezien de grote rassenrellen van de jaren 60 nog niet hadden plaatsgevonden. Er heerste nu in grote delen nog een apartheid. De blanken accepteerden de zwarten zolang ze hen maar niet zagen of niet met hen hoefden te werken. En nu net deze Robinson breekt in bij een blank bolwerk: het honkbal.

De absolute kracht van de film blijft dan ook, mede door de relatief korte periode die de film behandelt, dat hij ook aan het eind nog niet is geaccepteerd. Ja, als Robinson flink wordt uitgescholden door de tegenstander, en uit zijn concentratie wordt gehaald, helpt een teamgenoot hem. Maar enkel omdat de punten nodig zijn. Als een ander vraagt of hij meegaat douchen met de anderen, als ze hem feliciteren om een punt, dat alles is omdat ze hem als teamgenoot belangrijk vinden. Maar denk je werkelijk dat ze bij elkaar op de koffie gaan? Typerend blijft dat ook dan nog enkele collega’s en zeker tegenstanders en supporters van hen hem blijven negeren of uitschelden. Dan mag hij uiteindelijk hebben geholpen aan de verandering van het honkbal: in zijn tijd was hij nog gewoon een paria, ondanks dat de verandering eraan kwamen. Geen happy family allemaal op het eind. Dat cliché blijft ons bespaard.

Maar goed, je weet ook dat Robinson dus een belangrijk man is geweest. De afloop van de film is dan niet al te moeilijk te raden. Hij zal wel slagen. En ondanks zijn temperament (wordt ergens gezegd in het begin) en ondanks alle aantijgingen naar hem omwege zijn kleur, wil hij maar nooit echt ontploffen of iemand goed op zijn bek rammen. En dat mist de film wel een beetje, dat pit en dat pure lef. Echt grote problemen varen nooit langs, echt grote dilemma’s hoeven nooit opgelost te worden. De regisseur kiest voor een veilige weg. Dat is zijn goed recht, maar het geheel is wel erg braafjes zo.

Gelukkig is de aankleding bijzonder sterk. Samen met de ervaren cameraman Don Burgess (Forrest Gump) weet Helgeland een mooi tijdsbeeld te schetsen. In een okerkleurig palet ziet de film er niet alleen mooi uit, deze haalt je ook terug in de tijd (zoals men in The Godfather ook deed). Verder zien de sets met vooral de honkbalstadions er uitstekend uit, de retrobussen zijn heerlijk nostalgisch en de interieurs, kostuums en kapsels zijn allemaal in orde. Daar komt ongetwijfeld wel een Oscarnominatie voor Best Production Design. Alleen jammer dat de muziek constant op de achtergrond en te nadrukkelijk klinkt, en niet alleen cliché is, maar ook een beetje zeikerig.

Sowieso zijn alle gebruikte clichés te vinden op technisch vlak. Denk aan het geluid van een typemachine als de film begint, de voice-over van een volger van Robinson (ditmaal een journalist) die niets toevoegt, de vertraagde beelden en pompeuze muziek bij een belangrijk shot. Laat dat toch. Het is degelijk, maar wellicht te degelijk. Het acteerwerk is verder keurig, met vooral Ford in een uitstekende typische bijrol. Hij graaft wel nooit heel diep, maar met zijn zwaar opgezette stem en eindeloos charisma weet hij toch een sterk personages neer te zetten.( Hoewel dit eerder goede casting is.)

Maar goed, verder was het bijzonder vermakelijk, redelijk leerrijk en de 128 minuten glijden opvallend soepel voorbij. Er had alleen wat meer pit in gemogen. 3,5*.

Goede film hoor! Jeetje wat ziet Harrison Ford eruit,hahaha! Goed acteerwerk, leuk verhaal, keek lekker weg!

Slecht

Buiten het feit dat we dit al 100x hebben gezien. Is het weer zo een typisch Hollywood sprookje. Geen enkel karakter krijgt een gezicht of een menselijk gevoel. Het is slappe sentimentele onzin. Een gast roept nigger, Robinson krijgt inspirational speech van (de vreselijk acterende) Ford, en ja hoor hij onze Uncle Tom gaat het even laten zien! Maar het is waar gebeurd natuurlijk! Hollywood stript net als met met elk historisch (sport) figuur al het rauwe, interessante van de situatie af. En maakt er een gelikt, oubollig zoutloos onbenullig filmpje van. Wat vooral kwalijk is, is dat dit juist om een waargebeurd verhaal gaat. Bij een Shawshank of Forrest Gump kun je het veel meer onder de noemer, sprookje set in the real world verkopen. Nu is het irritant. Het raakt geen enkele snaar, en je word soms zo flauw van dat nigger geroep wat me keer op keer deed denken aan de nigger-guy episode van South Park.

1 ster, het is niet eens interessant genoeg voor een flop lijst.

Goeie film maar zo heb ik er wel al veel van gezien en ze zijn allen hetzelfde, een ietsje ander verhaal en andere acteurs. Slecht is de film niet.

Harrison Ford vond ik maar irritant, bah.

Iemand een lijstje met films die hierop lijken. Off igg het zelfde soort films?

Tegenvaller. Het verhaal mag mooi zijn, de film is gewoon slecht gemaakt en wil maar niet tot leven komen. Je ziet de acteurs hun best doen, maar het lukt ze niet om echt mensen van hun personages te maken. Dat geldt ook voor Harrison Ford, die ik echt wel hoog heb. Hij doet een zuidelijk accent na, maar dat lukt 'm niet goed, waardoor zijn hele personage een rare karikatuur wordt. Jammer.

Aardige film met een mooi verhaal dat wel een beetje traag op gang komt maar uiteindelijk toch steeds meer gaat boeien. Ook wordt er goed geacteerd. En ondanks dat ik eigenlijk niets met baseball heb, heb ik wel van deze film kunnen genieten. 3,5 ster

Ik vond het een boven gemiddelde film, ondanks het toch ook erg veel over honkbal gaat.

Volgens mij heb ik zo iets ook geschreven bij "Trouble with the curve" want ik vind honkbal echt helemaal niets.....Ondanks dat vond k dit een zeer fijn filmpje en zelfs nog wel iets beter dan trouble with the curve omdat de hele jaren 40/50 setting mij wel boeit.

Werkelijk een geweldige film, een aantal keer kippenvel ervan gekregen!

een om in te lijsten !

Mooie film, hou van dit soort waargebeurde films en zou sommige mensen toch na laten denken wat racisme betreft.

Zeker een aanrader!!

Niet al te best. Er zijn verscheidene vertellingen over de autochtoon/allochtoon dichotomie. Zoals hier al vaker is benoemd mis je de binding met de hoofdpersonen, de film wil te veel vertellen zonder al te gewichtig over te komen wanneer het nodig is. Ford's performance komt (onbedoeld?) wat clowneske over wat totaal niet pas bij een film over dit thema. Een 'lichte' insteek hoort gewoon niet bij dit thema.

Niet slecht, mooi verhaal ook. Toch konden op de een of andere manier de personages mij niet helemaal pakken. Hierdoor werd het voor mij allemaal wat vlak en roept het niet de emoties op die je zou verwachten bij een verhaal als dit..

Als ik mijn reactie zo teruglees komt de film er nog genadig af met 3*, dat het geen 2.5 of zelfs 2* zijn geworden ligt echter aan het boeiende verhaal..

Wat een geweldige film is dit. Heel puur geacteerd, mooi verhaal met een boodschap en heerlijke acteurs. Echt een aanrader.

Zwaar geromantiseerde, sentimentele en theatrale biopics als dit zijn aan mij niet besteed. Er ontbreekt elke vorm van diepte in het verhaal, personages zijn eendimensionaal en het barst van de clichés. Dat Robinson veel veranderd heeft voor de sport geloof ik zeker, maar de verheerlijking die Helgeland hier laat zien zorgt voor een nare nasmaak. Elke heroïsche scene wordt ondersteund met een stroperige score en een portie patriotisme. Ford is trouwens bedroevend als het geweten van de film. Het pruttelt, strompelt en mommelt wijsheden uit die ik zonder ondertiteling nooit had kunnen ontcijferen.

1,5*

oscarvragend degelijk stukje werk met een vervelende Harrison Ford (afgezien van die ene keer dat ie emotie toont). Mooi in beeld gebracht, echt top maar dat heeft de film niet gered.

2.5*

Ik vond de film een beetje tam, gezien het onderwerp. Ik heb hem moeiteloos uitgekeken en heb sprakeloos (met mijn hedendaagse bril) zitten kijken naar de reikwijdte van het racisme in de toemalige V.S., maar zelden werd ik geraakt of aangezet tot nadenken.

Al met al heeft de film te weinig diepgang en dat past wellicht meer bij een film over honkbal dan bij een film over racisme en ik kan me niet voorstellen dat dit de bedoeling was van de regiseur

42

Racisme is een vaak voorkomend onderwerp, zo ook in Hollywood. Hoe moet je daar mee omgaan als regisseur? Het is altijd lastig. Django Unchained kreeg nogal veel kritiek namelijk. Zo moet je een afweging maken. Van Robinson had ik wel eens gehoord, maar de preciezere verhalen kende ik niet. Zo probeer je nog eens iets geschiedkundigs te leren op je zaterdag middag, het weekeinde voordat de school weer begint.

Het meest opvallende aan dit verhaal vond ik is dat het zo rustig was. Heel erg politiek correct was het allemaal. Je zag allemaal wel dat het Jackie wat moeilijker ging, maar het ging toch vrij simpel vond ik. Alleen die coach was wat aan de ruigere kant.

De opening van de film is vrij standaard; voice-over zoals gebruikelijk eigenlijk. Korte en bondige introductie en dan gaan met de banaan. Daarna blijft het allemaal vrij mak en tam. Dit zet zich door tot het einde. Op de belangrijke momenten een slow-motion, meer niet. Zeer correct in het nu nog racistische Amerika. Zowel de blanken als de zwarten wordt geen haar gekrenkt in deze film. Jammer eigenlijk, Helgeland had gewoon onverbiddelijke blanken en keiharde negers moeten neerzetten. Had veel meer sensatie gegeven denk ik.

Harrison Ford was een positieve meevaller in deze film. Als opkomer voor de zwarte medemens vond ik hem erg sterk. Hij weet zowaar voldoende emotie over te laten brengen en is onberekenbaar. Dit is erg lekker om naar te kijken.

Chadwick Boseman is erg mak. Hij is echt aan het acteren, dat kun je zien. Dat geeft af en toe moeite om boeiend naar hem te blijven kijken. Hij weet je niet het verhaal in te zuigen, dat is erg jammer. De emotie moet juist van hem vandaan komen en dat is het net niet.

Nicole Beharie speelt een luchtigere bijrol die af en toe wat verlichting brengt in het slappere spel van Boseman. Ze doet het leuk. Verder vond ik Lucas Black als Pee Wee ook erg plezant spelen. De enige die echt een gevoel van trots in mij teweeg bracht. Een gevoel dat het goed komt, ook al weet je dat al.

De sfeer wordt juist gecreëerd in deze productie. De kneuterigheid van destijds met de oude radio's, de simpelere wedstrijdpakken, en de stadions zien er goed uit. Een stukje '40-er jaren zie je echt. Daarbij komt dat de film moeiteloos wegkijkt en de honkbalwedstrijden er erg goed uitzien.

Al met al een gewone productie die erg prettig weg kijkt. Iets te politiek correct, dat is jammer. Geen uitspattingen in de cast of memorabele prestaties. Gewone, leuke film met een gewone, leuke beoordeling.

3*

Hollywood in het kwadraat. De aanzwellende muziek, zelfs Steven Spielberg zou er nog de rillingen van krijgen. Super melodramatisch. Het verhaal was zeker niet slecht, knap geschoten en gespeeld. Maar jongens, dit kon 20 jaar geleden al niet meer.

Zelf heb ik weinig met honkbal, maar 42 wist me toch goed te vermaken.

Racisme in de sportwereld na de 2e Wereldoorlog.

De film vertelt het waargebeurde verhaal over Jackie Robinson die over een grote hoeveelheid talent beschikt.

Echter zijn huidskleur is een groot obstakel voor alle liefhebbers en teamgenoten van honkbal.

Voor Jackie is het noodzakelijk om dit te negeren, en zich alleen te concentreren op de wedstrijden.

Je voelt je als kijker emotioneel betrokken bij Jackie Robinson.

De vernederingen die hij heeft moeten doorstaan, en tegelijkertijd een briljante wedstrijd moet spelen.

Harrison Ford zet een voortreffelijke rol neer als manager Branch Rickey.

Deze rol zou eerst vertolkt worden door Robert Redford.

De setting geeft een echt jaren '40 gevoel, en over de rest valt er ook weinig te klagen.

Een eerbetoon aan de honkballegende met nummer 42 die op 24 oktober 1972 op 53-jarige leeftijd overleed.

3,5