Mission: Impossible II (2000)

Na een prima vermakelijk laatste deel was ik toch benieuwd hoe de andere delen zouden bevallen. Destijds ergerde ik me al dood aan de trailer waarin duidelijk de zoveelste ego trip van Tom Cruise ten beste werd gegeven. Al stoer doend op de motor had hij zo rond de eeuwwisseling al vakkundig het toppunt van stompzinnigheid bereikt. De lage waardering ten opzichte van de andere delen sprak natuurlijk al boekdelen.

Maar ik verwachtte toch een minimum aan actie met stunts en daarvoor kijk je een MI film. En zo leer je nog wat over filmmaken en toch niet van de minste: niemand minder dan John Woo laat zien hoe je zoveel mogelijk slow motions in een film kunt proppen.

Hoe je met een stukkie sportklimmen zonder veiligheidstouw weliswaar nul aan het plot toevoegt, maar daarmee toch efkens kunt laten zien wat voor een binkmans onze Tom toch weer is.

En zonnebrilletjes zijn bijvoorbeeld verrekte handig als je stuntmannen nodig hebt.

Uiteraard ontbreekt het nodige kogelballet niet. Jammer genoeg wel zonder Chow Yun Fat, die meer charisma in zijn linkerpink heeft dan Tom Cruise in zijn complete smoelwerk.

Vies haar is zonder uitzondering afstotend, ook als Cruise het draagt. Maar een gladgestreken kapsel staat Thandie Newton wel weer, ze is hier op haar smakelijkst. Helaas is haar agency nul komma nul. Ze is nota bene dievegge van wereldklasse (nu ik het erover heb, in het laatste deel zit WEER precies zo'n dame), maar kan binnen dit verhaal niets ervan toepassen, ze is enkel het ex liefje van de schurk.

Cruise mag ook nog een beetje wushu doen, dat wil zeggen net alsof. Ving Rhames mag op afstand weer wat dingetjes in het oortje van Cruise brommen maar uiteraard draait bijna elke scene om Cruise. Sowieso de zwakte van de hele reeks maar hier gaat het echt te ver. Oh ja, we hebben nog een piepklein beetje Anthony Hopkins want hij mag even baasje zijn van Impossible Mission Force. En ook daar wordt niets interessants mee gedaan.

De villain is een beetje een zielepiet. We leren totaal niets over hem. Alles in de film is vlak en slechts een langdradig excuus om wat actiescenes aan elkaar te plakken.

Het aantal kansen dat de vijand krijgt om Cruise op kinderlijk eenvoudige wijze uit te schakelen is op den duur niet meer bij te houden. Het gezichtswissel gimmickje wordt wel heel snel stomvervelend en het is hier nog nooit zo voorspelbaar uitgebuit.

Het verhaal is een even ongeinspireerd als slecht uitgewerkt plotje over een virus en een antivirus om rijk te worden. Gaap. Het aan een touw naar beneden zakken zagen we ook al in deel 1 en zo doet dit deel nog wel meer aan veelvuldige recycling, ook binnen de film zelf. Zo wordt elk guitig one linertje 3 keer herhaald.

Is het dan allemaal ellende? Meh, Woo redt wat hij kan met zwierige actie en we zien nog wat geinige stunts, bijvoorbeeld met een motor die als schild wordt gebruikt.

Wil je een lekkere maar toch westerse Woo film kijken: Paycheck is 10x leuker.

Ik trek de smugness van Cruise erg slecht in deze films. Dit was mijn tweede M:I en waarschijnlijk de laatste.