Side Effects (2013)

Start van de film is traag en saai, middenstuk is prima te hebben en einde is helaas weer erg zwak.

Verder best origineel verhaal over de wereld van pillen, geld en hun bijwerkingen. Al had ik wel het idee dat er flink wat "gaten" in de film zitten die veel beter uitgewerkt hadden kunnen worden, of zelf hadden gemoeten.

Sterke laatste film van Soderbergh, hopelijk bedenkt hij zich en maakt hij meer films van dit

niveau.

Het verhaal wordt uitstekend in beeld gebracht en vooral met een goede plottwist middenin is het tot het einde toe erg spannend.

Complimenten ook voor Jude Law. Hij speelt een geweldige rol als jonge psychiater die de depressieve Emily een nieuw medicijn voorschrijft, met alle gevolgen van dien.

De rol van Emily wordt ook uitstekend vertolkt door Rooney Mara. Lastige rol om een zwaar depressief iemand te spelen, ze doet het uitstekend.

Ik kan weinig kwijt over het plot, want dat zou ik een heleboel verraden.

Zeker een kijktip en voor nu een dikke drieënhalve ster. Misschien dat er na herziening nog een verhoging in zit. Prima thriller!

Tsja.

Het is niet een film met veel actie of humor. Wel redelijk spannend met goed acteerwerk. Jammer dat de ontknoping, het einde dus, een beetje afgeraffeld is.

Ik vond het een prima film, ook het einde.

Vond dat juist geniaal. Net goed!

Vond einde zwak, onlogisch, vergezocht, onnodig ingewikkeld gemaakt.

Er wordt wel lekker geacteerd, al kan ik persoonlijk zeta jones nooit zo goed hebben, maar dat zal wel in míjn psyche zitten

Viel goed mee

Tegenvaller, hier had ik meer van verwacht. De film was voor mij veel te traag. Wel afgekeken, maar dat had ik net zo goed niet kunnen doen. Jammer!!!

Zeer sterke thriller met zowel geraffineerd acteerwerk van Law & Mara, zeer afgewogen gebruik van de muziek van Thomas Newman (American Beauty), sterk camera- en lichtgebruik en een perfecte structuur. Wat plot betreft een aardige rollercoaster voor het brein en tevens levert het impliciet kritiek op de effectenhandel, de farmaceutische industrie en het najagen van het grote geld in het algemeen. Geen minpunten op aan te merken. 4,5*

Saaie troep die niet op gang komt

Een film met veel plusjes en minnetjes.

De film is traag, veel te Amerikaans, en Catherine Zeta-Jones zet wat mij betreft een wanprestatie neer.

Daartegenover vond ik Jude Law echt goed spelen. Geloofwaardig.

Wanneer de drama omslaat in een thriller stijgt wat mij betreft de kwaliteit van de film ook.

Niet de film van het jaar, wel een voldoende: *3.0

Tip: boven elke plotomschrijving staan de filmgenres.

Begint boeiend en interessant, als kennelijk een film over de farmaceutische industrie en hoe de menselijke psyche op de verschillende beproefde dan wel experimentele medicamenten reageert, maar gaat halverwege plotseling in complot-thriller-modus, en dan wordt het opeens veel meer gewoontjes en daarmee een stuk minder boeiend. Uitstekende rollen voor (en van) Law en Mara.

'k vond dit eigenlijk een erg goeie film. 'k wist enkel dat het over medicatie ging gaan, maar voor de rest niks en 'k was eigenlijk wel aangenaam verrast.

De film begint een beetje sloom, maar desondanks was 'k toch geïntrigeerd. De film werd gelukkig beter en beter. Het einde vond 'k sterk en passend.

Ook de cast deed het goed, vooral Jude Law en Rooney Mara waren erg sterk. Van Catherine Zeta-Jones had 'k wel iets meer verwacht.

'k vond het toch wel een aanrader, prima drama/thriller.

Vond het erg sterk beginnen maar na de plotwending heeft de kijker het allemaal wel door. 3*

Vond het begin zeer sterk, maar de rest van de film kon stukken beter.

Puike film is dit, een verrassend goed drama.

Prima vertolkingen ook, vooral van Rooney Mara.

Het verhaal, scenario, zit goed in elkaar en is op gene moment vervelend.

De film heeft me meer gegeven dan wat ik had verwacht.

Nu ben ik ervan overtuigd dat óf de film niet klopt, óf dat ik niet klop, want ik kan hier echt niet uitkomen:

Emma wordt dus vrijgelaten omdat de hoofdpersoon tegen de rechter (die nog steeds denkt dat ze de moord heeft gepleegd onder invloed en dat ze dus ontoerekeningsvatbaar is) zegt dat ze genoeg is gerehabiliteerd om weer in de maatschappij te komen. Oké. Vervolgens volgt echter een fragment waarin ze naar haar psychiater gaat en haar alles laat opbiechten (maar uit de biecht van de psychiater blijkt ook dat Emma medeschuldig is, of dat zou er in ieder geval later uit moeten volgen), zodat de psychiater wordt opgepakt. Oke. Maar hoe kan het dan zijn dat Emma gewoon nog vrij mag rondlopen, onder hetzelfde vonnis als het vonnis dat de rechter, niet wetende dat ze de moord wél had gepleegd, haar had gegeven? Als blijkt dat ze de moord wel heeft gepleegd, kan ze toch niet (weliswaar onder de voorwaarde dat ze dagelijks haar psychiater ziet maar hey) gewoon vrij blijven rondlopen?

Wellicht omdat ze niet twee keer voor hetzelfde feit veroordeeld kan worden?

Nee, dan wordt een zaak gewoon heropend dacht ik zo, anders zou het wel heel makkelijk zijn om het rechtssysteem om de tuin te leiden.

Lijkt me een best gapend plothole en zolang ik geen oplossing zie, krijgt deze 3*: aantrekkelijk gefilmd, vervalt niet in clichés en goed geacteerd, maar de spanning had wat beter vast gehouden kunnen worden, sommige plottwists duren wel heel kort en zo'n fout in het verhaal als dit stoort me ook redelijk.

Ik was een beetje in slaap aan het sukkelen toen het plot begon te wenden, en toen werd het zowaar wel interessant.

Als een film zo realistisch begint verwacht je ook dat dat doorgezet wordt. Dat is niet het geval. Opeens wordt de protagonist ontslagen en laat iedereen hem vallen, en even later heeft ie opeens alle touwtjes in handen en werkt iedereen met hem samen, in een plot tegen de antagonistes. Zijn vrouw loopt bij hem weg vanwege zogenaamd compromitterende foto's; echtgenoot zit met client op een bank.... nou fokking en? Die echtgenote kan zo de inrichting in als ze zo labiel is. En dan is alles plotseling weer koek en ei.

De film is dus nogal onevenwichtig, zwalkt van realistisch drama, naar psychothriller naar samenzweringsthriller naar rechtbankdrama en terug. Evenzo zwalkt de antagoniste heen en weer van wolf in schaapskleren naar schaap in wolfskleren naar een volbloed schaap.
Kort samengevat; er klopt geen bal van!

I won't be able to tell the truth if I take anymore pills.

Een traag op gang komende psychologische thriller waar de hele farmaceutische industrie in vraag wordt gesteld. Het commercialiseren van chemisch samengestelde pilletjes wordt hier onverbloemd getoond. Voor de farmaceutische industrie telt alleen maar één ding, en dat is niet het welzijn van de patiënt maar het welzijn van de eigen portefeuille.

Ik had eigenlijk zelf wel zo'n pilletje nodig, want het eerste half uur was vreselijk saai en inhoudsloos. Buiten de soms mooie beelden, vraagt men zich de hele tijd af waar dit eigenlijk naar gaat leiden. Dat Emily last heeft van een verbeten depressie, waar ze in het verleden ook al eens in behandeling voor was, staat als een paal boven water. Men kan veronderstellen dat dit alles te maken heeft met haar privéproblemen : een echtgenoot die voor aandelenfraude (denk ik toch) een celstraf ondergaat en een miskraam. Rooney Mara is trouwens een niet onaardige verschijning. Na een zelfmoordpoging komt ze terecht bij de psychiater Banks die na een tijd het nieuwe medicijn Ablixa erbij haalt. Dit blijkt te helpen totdat Emily in een zogenaamd afwezige toestand haar echtgenoot vermoord.

Vanzelfsprekend werd er dan in een hogere vernelling geschakeld. En uiteindelijk blijkt het uit te draaien op een listig in elkaar gestoken complot waarbij frauduleuze aandelenzwendel door voorkennis bij te pas komt en een lesbische relatie tussen Emily en haar voormalige psychiater, gespeeld door Zeta-Jones. Ik moet toegeven dat het op een bepaald moment voor mij een beetje verwarrend overkwam (zonder enig pilletje) en dat ik het spoor even bijster was. Uiteindelijk vond ik het dan toch een briljant in elkaar gestoken complot, dat de snuggere Blake uiteindelijk naar zijn hand wist te zetten.

Achteraf bekeken was het een uitstekende film en de moeite om te bekijken. De cast was uitstekend en ik vond Rooney Mara en Jude Law op momenten schitterend. Het dilemma waar Banks mee zit is briljant uitgewerkt : of zijn carrière als hersendokter redden op kap van Emily, of het de dieperik in zien gaan door zich verbeten vast te houden aan zijn theorie. De manier waarop hij zich kan terugwerken uit een hopeloze situatie naar een vastberaden overwinnaar was een beetje overdreven. Verder vond ik dat zijn huwelijksleven en het vertrek van zijn vrouw opvulling was en geen nuttige aanvulling tot het verhaal. Geen echt spannende film, maar toch eentje dat je bijblijft.

3*

Het begin van de film is best spannend en interessant. Het lijkt dan een weliswaar niet subtiele maar toch vrij geslaagde aanval op de farmaceutische industrie te worden. Ook de stemmige cinematografie is heel aardig. Lekker somber, soms wat dromerig. Heel herkenbaar een film van Soderbergh eigenlijk. Ook al door die sterke soundtrack die nooit de overhand neemt.

Het tempo van de film is ook meer dan prima. Steeds komen er weer dingetjes naar boven die het verhaal interessant houden. Maar op een gegeven moment slaan ze gewoon puur de weg van een thriller in, en gek genoeg brokkelt de kritiek op de oorspronkelijke kritiek op de farmaceutische industrie steeds meer af en verzandt de boel een beetje in een simpel wraakverhaaltje.

Ik vind het ook nogal raar hoe iemand die op een gegeven moment als het meest moreel competente persoon wordt neergezet zich zo onprofessioneel en onethisch gaat gedragen om zijn wraak te kunnen hebben. En dan wordt hij op het einde nog beloond ook doordat alles weer koek en ei is met zijn vriendin/vrouw en hij zijn stiefzoontje op mag halen van school. Teleurstellend allemaal. Wel aardige rollen van Mara en Law. 3.0*.

Komt wat langzaam op gang, maar naar het einde toe gaat het verhaal zich steeds meer ontwikkelen.

Hoewel de absolute eindscene nogal uit de lucht komt vallen, en geen echte functie heeft, die had best achterwegen kunnen blijven.

Side Effects is een verrassend drama met een thriller sausje. De film opent saai en lijkt aanvankelijk nergens naartoe te gaan, maar plotseling revancheert het plot zich voor het saaie eerste halfuur zodat de film als geheel best genietbaar is. Alles leidt naar een aardige ontknoping die aanleunt bij deux-ex-machina, maar de film komt ermee weg.

Jude Law is degelijk, Channing Tatum inwisselbaar en Zeta-Jones een miscast (je weet door deze A-list naam dat er meer achter haar schuilt dan een bijrol). Maar ik heb me vooral geërgerd aan Rooney Mara. Haar vel-over-been uitstraling van een Franse coke-actrice uit 1988 kan ik uitstaan. De rol die ze moet spelen heeft ze ook niet echt mee. Een zeer irritant personage.

Zo mogelijk nog irritanter is de egocentrische vriendin van Jude Law die, als ze een scheet dwars heeft zitten, Jude niet eens uit laat praten en totaal niet voor rede vatbaar is. De gelijkenis tussen deze actrice (Vinessa Shaw) en Hillary Swank is trouwens opvallend. Dat komt met name door de afstotelijke mannelijke kaaklijn en het feit dat ze waarschijnlijk allebei een piemel hebben.

Qua boodschap lijkt de film aanvankelijk de idiote toestanden van de pharma-industrie onder de loep te nemen maar uiteindelijk wordt er niet echt een statement gemaakt. Alhoewel, als je ziet hoe vertegenwoordigers gewoon artsen betalen om bepaalde medicijnen voor te schrijven, is dat al een aanklacht op zich - hoewel ik niet vermoed dat dit zo bedoeld is omdat dit in de USA dagelijkse praktijk is.

Gelukkig zijn we in Nederland wat nuchterder als het aankomt op medicatie (even rust houden, als het erger wordt terugkomen). Ik hoor regelmatig verhalen van mensen uit de medische wereld dat deze Nederlandse ethiek niet of nauwelijks geaccepteerd wordt door buitenlanders (Amerikanen, Aziaten, etc) omdat die gewend zijn met een pilletje naar huis gestuurd te worden.

Idioterie.

Maar terug naar de film: 3 sterren.

P.S. als Jude Law nog grotere inhammen krijgt is het net Phil Collins.

De film heeft een zwak punt in het script, komt wat langzaam op gang, maar al met al is het een vermakelijk werkje dat je niet al te serieus moet nemen.

Uitstekende film waarin een depressieve vrouw met pillen wordt behandeld door haar psychiater. De eerste helft van de film werpt een aantal interessante vraagstukken op over medicatie en de farmaceutische industrie. In de tweede neemt het plot de overhand als de thriller-elementen worden geïntroduceerd (zonder dat de film onevenwichtig wordt). Een prima cast met Rooney Mara voorop.

Na veel gemengde reacties deze film vrij neutraal in gegaan. Het begin is interessant en geeft stof tot nadenken (als die er al niet was) over medicijnen. De film loopt lekker door, had wat mij betreft alleen wel íets meer vaart in gemogen. De plotwending had ik niet aan zien komen en daardoor was ik blij verrast. Ik heb me goed vermaakt, aanrader!

Film was beetje traag, ging net optijd over in een thriller wat erg goed gedaan was.