Side Effects (2013)

Side effects is een soliede film die een intrigerende kijk weet te geven over psychologie en de farmaceutische industrie. Rooney Mara, en vooral Jude Law zet een sterke rol neer die de film naar een hoog niveau weet te krijgen. Jude Law is simpelweg een pracht acteur die gewoon iedere rol in een film diepgang weet te geven, SIde effects is hier geen uitzondering op.

De kracht van Side effects ligt in het feit dat je op een dwaalspoor wordt gehouden. De verdenking schiet over van de ene naar de andere partij en worden alle argumenten verwaarloosbaar en ontkracht. Deze film weet die specifieke manier van cinema goed weer te geven en krijgt daarom ook van mij een grote pluim.

Van begin tot eind een zeer interessante film met enkele schokkende beelden die zowel echt of nep kunnen zijn. Als kijker word je veel voorgehouden en verrek, je gelooft het nog ook. Verwacht geen actie of iets in die richting. het verhaal is bijna volledig gefocust op twee personen. Dit betekent althans niet dat de film saai wordt. Over de film wordt er geklaagd dat er aan het einde meer vragen dan antwoorden zijn. Als je het mij vraagt is dit niet waar omdat als je je aandacht er goed bij houdt, er weinig rest.

Ik kan eerlijk zeggen dat ik genoten heb van deze film en ik raad Side Effects dan ook aan aan iedereen die fan is van Jude Law of geïnteresseerd is in het thema dat zo sterk aanwezig is in deze film. Ik geef deze film een nietsverhullende 4 sterren voor een sterk verhaal en sterke acteerprestaties!

Echt zonde als Steven Soderbergh geen films meer gaat maken want Side Effects is een zeer goede thriller

ik wil niet ingaan op het plot, het is een film die je zelf moet zien en ik iedereen zou aanraden.

De film bevat Soderbergh's stijl die hij de laatste paar films ook hanteerde zoals in Contagion, Haywire en Magic Mike. Die films hebben een wat rauwere no-nonsens aanpak die realistisch overkomen, en Side Effects is de beste film in dat rijtje. De film is slim, spannend, interessant, goed geacteerd en goed geschoten.

Rooney Mara speelt zéér goed in deze film, ze is echt een actrice waar we nog veel van zullen gaan horen. Jude Law vond ik ook erg sterk..ook Tatum is gewoon solide wat hij tot nu toe in al zijn rollen in Soderbergh films is geweest.

Soderbergh laat de kijker het ene denken, en dan weer het andere om even later weer terug te gaan naar de eerste gedachte en daar dan weer van af te stappen, het is gewoon een goede filmmaker die met dit goede script een zeer goede film gemaakt heeft en het zou echt zonde zijn mocht dit de laatste film van Steven Soderbergh zijn

Leuke film. Intrigerend en interessante personages. Jammer genoeg is het verhaal al halverwege grotendeels duidelijk. Gewoon goed vermaak.

Soderbergh is wederom niet erg indrukwekkend. Ik vroeg me in het begin ook af waar we nu heen zouden gaan met de depressie en alle kalmeringsmiddelen. Het werd wat beter doordat Jude Law steeds weer met vragen komt te zitten en er meer aan de hand is dan enkel een zielig patientje. Verschillende mogelijkheden en we volgen een soort van zig zag route waar beide partijen steeds aan de winnende hand lijken te zijn. Met enige scherpte hoef je je niet te vervelen maar door het scala aan korte scènes die boordenvol zitten met vlugge dialogen vond ik het geen top-amusament.

Side Effects is een leuk geacteerde film met een plot dat je een paar keer de verkeerde kant op stuurt en daardoor erg leuk is uitgewerkt, maar uiteindelijk mist de film toch wel wat pit en spanning om echt te kunnen overtuigen. Zo gaat het Law uiteindelijk toch wel te gemakkelijk af allemaal. Verder is Rooney Mara wel een welkome toevoeging aan de film, die zie je ook nog wel verder komen.

3,0*

Kennelijk de laatste film van Steven Soderbergh (hoewel hij nog wel tv-films gaat maken kennelijk, ondanks dat hij eerder aangaf vooral te willen stoppen omdat hij het maken van narratieve films zat was; zoek de logica). Je zou zeggen dat hij dan stopt met een knaller, maar in plaats daarvan heeft hij als afsluiter één van zijn minste films gekozen. Hij regisseert als een vakman: zeer degelijk met net een klein beetje zijn handtekening. Maar je voelt aan alles dat zijn hart er niet in zat.

Dat is ook niet zo gek, want het script is nogal onzinnig. Het begon allemaal intrigerend met het effect van die pillen. Even lijkt het een boeiende karakterstudie van een psychologische aftakeling te worden met als bonus een aanklacht op de medicijnenindustrie. Helaas wordt het steeds meer een samenzweringsthriller en voor je het weet is er van de twee interessante elementen niets meer te vinden, aangezien Rooney Mara's personage niet werkelijk psychologisch aftakelt en de medicijnenindustrie niets fout deed. Ik zat niet echt te wachten op zo'n standaard plottwist aan het einde, vooral niet één die totaal niet logisch is. Waarom doet Mara alsof ze onder het effect van die medicijnen is als Law haar ondervraagt, terwijl ze zou moeten voelen dat de medicijn niet werkt? Waarom krijgt zij aan het einde kennelijk een minder zware straf dan Zeta-Jones terwijl de justitie weet dat ze haar man met voorbedachte rade heeft neergestoken? Daarbij, ik weet hier weinig van, beweerd ze aanvankelijk dat ze haar man heeft neergestoken onder invloed van pillen, maar wordt er in het onderzoek dan niet gecontroleerd of ze die pillen genomen heeft of niet? Ik weet niet of dat kan bij dergelijke medicijnen, maar je zou zeggen dat ze moeten kunnen nagaan of ze onder de invloed was van een zware drug op dat moment. Het plot hangt van zijden draadjes aan elkaar, zonder dat het daarbij interessanter wordt.

Jammer, want Soderberg had zijn carrière in de bioscoopfilm beter kunnen afsluiten.
2*

Gelukkig, Steven weet nog wat films maken inhoudt....

Na een paar missers op rij in een zeer korte tijd (Contagion, Haywire, Magic Mike) maakt Soderbergh weer eens een boeiende film. Waarbij die vorige films de toon vaak lag op het genre (epidemie, actie en komedie), rust in Side Effects de last weer wat meer op de schouders van de acteurs. Niet iedereen komt er ongeschonden uit, maar Mara en Law overtuigen in ieder geval. En zoals eerder aangegeven, Zeta-Jones doet weer interessante dingen. Verhaal is af en toe wat simpel, maar het houdt je aandacht tenminste vast.

Van dit gegeven had meer gemaakt kunnen worden en je ziet de twist al van verre aankomen. Toch heb ik genoten van deze film die degelijk maar wat braaf in elkaar steekt.

Mwah.

Na een sterke start zakt het niveau zienderogen. Waar eerst lijkt dat het uitgangspunt een dubieuze thriller oplevert, blijkt na een uurtje het vet van de soep. Het plot vertoont steeds meer gaten - althans, zo komt het toch over - en de ontknoping is een ongeïnspireerde tegenvaller - het complot, het daarmee gepaard gaande toeval, de uitdieping van Dr. Siebert, ...

De cast vind ik evenmin overtuigend. Jude Law is niet slecht, maar na zijn rol in Anna Karenina ligt de lat hoger, Rooney Mara doet niets speciaals en Catherine Zeta-Jones lijkt weggelopen uit een pornofilm. Het enige echt positieve is dat Channing Tatum een rolletje van niets heeft, kan hij niets misdoen.

Ook na deze film heb ik nog steeds geen topfilm van Steven Soderbergh ontdekt. Niettemin zie ik zijn films graag. Ze dragen altijd zijn stempel, ook hier weer: mooi kleurenpalet, goed camerawerk, zelfs een degelijke soundtrack. Helaas laat ook hier weer het schrijfwerk te wensen over.

2,5

Oké thriller van Soderbergh, niet heel bijzonder maar net onderhoudend genoeg. Grootste pluspunt is de prima cast (vooral Jude Law is goed) en de verrassende plot. Het script steekt intelligent in elkaar. De opbouw is aan de trage kant en het geheel had sowieso wel wat vlotter gemonteerd kunnen worden, maar uiteindelijk werkt de film wel toe naar een spannende eindsprint.

Teleurstellend.

Side Effects begint intrigerend en verwachtte dan ook dat het een behoorlijk goede film zou worden die iets zou zeggen over de hedendaagse farmaceutische industrie waarin er te snel verschillende (happy) pillen worden verstrekt aan mensen die depressief in het leven staan.

Uiteindelijk komt er een ongeloofwaardig, vergezocht plot dat niet echt thuishoort in deze film en de noodzaak van zo'n plot ontgaat mij dan ook helemaal. Door deze plottwist erbij te mengen lijkt de aanklacht tegenover antidepressiva in het niets te vallen en alleen het onlogische thrillerelement lijkt dan nog belangrijk te zijn.

Het is jammer omdat de film genoeg materie en kwalitatieve kanten had om een memorabele bijtende film te worden maar helaas werd er teveel gefocust op de plottwist.

De stijl van Soderbergh is herkenbaar en Law speelt een overtuigende psychiater. In het algemeen hing er wel een aardige sfeer in de film.

Gemiste kans.

Teleurstellende Soderbergh. Aan alles merk je dat zijn ziel er niet in zit. Het werd al minder met Magic Mike maar hier is het toch allemaal wat nadrukkelijker voelbaar. Zijn handtekening is er nog steeds maar veel minder nadrukkelijk aanwezig dan dat het normaal het geval is. Ook is de regie veel minder slagvaardig.

Het leek allemaal zo goed te gaan worden. De aanpak van psychische breakdown bij een vrouw die totaal geen bewustzijn heeft bij haar acties en dat in combinatie met de aanklacht tegen de farmaceutische industrie maar het verzandt dan toch in een complot thriller met de ene ongeloofwaardige twist na de andere. Als dan die Soderbergh-ish cinematografie, montage en scoring nog eens ontbreekt is het een teleurstelling. Van de man mag je meer verwachten.

Law is goed op dreef en weer zwaar onder de indruk van mijn lievelingetje Rooney Mara. Heeft ook echt een gemaakte presence voor de rol die zij in Side Effects vertolkt. Toch een enorme teleurstelling, but we'll always have Rooney. Misshcien maar goed dat Steve gaat stoppen, de motivatie kan ie duidelijk niet meer opbrengen.

Mooi gefilmd, mooie locaties en een paar notoir mooie mensen in de hoofdrollen.

Helaas is het plot erg zwak. De twists kan ik nog wel hebben, maar aan het einde lijkt Soderbergh zich te verslikken, het komt over als een twist te ver. Dat Mara's karakter nadat de aap uit de mouw is zomaar uit de kliniek ontslagen wordt, en in de handen van haar psychiater valt is echt te ongeloofwaardig.

Jammer, daardoor komt de vraag meer te liggen op 'waar ging dit nou over' dan dat het in je hoofd blijft hangen als een leuke of zelfs goede film.

Vermakelijke film. Met een fijne fotografie vol warme kleuren is deze film nu eens een drama en dan weer een thriller. Die overgangen gaan ongemerkt en Soderbergh weet de balans goed te bewaren. Daarnaast prima acteerwerk van Mara (zie haar doodse blik) en vooral Law die echt probeert in de huid van de psychiater te kruipen met al zijn problemen. Dat lukt bijzonder goed en zet een zeer mooi personage neer. Na Alexeij Karenin de tweede goede rol van hem. Geen Oscarmateriaal, maar het zit er dicht tegen aan. Ook de kritiek op de farmaceutische industrie en de maatschappij is mooi subtiel verwerkt.

Wel weet je halverwege de film dat er een of meerdere (altijd meerdere, en ook nu weer zeker twee te veel) plotwendingen aan komen. Welke het precies zijn kan je alleen maar gokken, maar dat ze komen is een zekerheid. Ergens altijd jammer. Ook de hele rol van de vrouw van Jude Law had geschrapt mogen worden. Goed, de man krijgt ook problemen thuis maar er wordt, als altijd, niets mee gedaan verder. Law komt niet in een dilemma te zitten (de vrouw is uit zichzelf al weg) of lijkt niet te twijfelen aan zijn missie, ondanks druk vanuit zijn familie. Kijk eens naar The Insider, een film waarin de familie wel een rol heeft, vooral in bepaalde motieven en handelswijzen van Russel Crowe. Law echter had net zo goed een alleenstaande (doch geen eenzame) hoofdpersoon kunnen zijn.

Prima vermaakt, een fijne dromerige soundtrack op de achtergrond en prima spel, Alleen inhoudelijk laat het steken vallen. 3,5*.

Tegenvaller. Qua idee wel aardig, maar allemaal zo mat uitgewerkt. Miste de spanning en ook het plot was niet iets waar ik van te kijken stond. Rooney Mara zette als enige wel weer een goede vertolking neer. Rol was wel op haar buik geschreven. Van de rest was ik niet onder de indruk. Evenals de film die ermee door kan als doorsnee film, maar zeker niks speciaals is.

Als een van de weinige films van Soderbergh vond ik dit goed te doen. Of misschien pak ik er altijd net de verkeerden uit. Vond deze alvast prettig ogen, mooi kleurengebruik en strak camerawerk. Ook de soundtrack is eigenlijk wel erg sterk. Eerste halfuur was dan ook best genieten. Qua plot ligt de kritiek op de medicinale wereld en de verstrengeling van belangen er wel wat te dik op in het begin, maar ik vind dat toch een interessant genoeg uitgangspunt. Zo semi-corrupt is het namelijk allemaal wel echt. Jammer genoeg blijkt de film daar verder amper over te gaan.

Wanneer het plot meer de overhand neemt wordt de film toch aanzienlijk zwakker. Nogal vergezocht, gekunsteld en toevallig allemaal en de motivaties komen niet echt door. Vooral Rooney Mara die zich vrijwillig in een psychiatrische instelling liet opsluiten voor wat centen (terwijl Zeta-Jones het duidelijk al niet krap had) ging er bij mij niet echt in. En ook jammer dat er van die kleffe momenten insluipen als op het einde waar Law nu wél dat stiefzoontje van school haalt. Eind goed al goed..

Moet zeggen dat het verder wel prima te doen is en vooral stijlvol oogt en qua regie redelijk interessant is, maar ook nogal lijdt aan mankementen.

3*

Behoorlijk trage film met een intelligente twist die ik niet aan zag komen. Het verhaal is interessant en het acteren van de cast is goed. Al met al een prima kijkervaring.

Best een vermakelijke prent, deze Side Effects. Het begin is traag, maar wel redelijk sfeervol en een niet-onaardige soundtrack.

Ook het acteerwerk is zeker niet slecht, en vooral Jude Law en Mara Rooney doen het goed. Ik vond het verhaal ook best interessant, omdat je je inderdaad kunt afvragen wat de invloed van pillen op zo’n extreme gebeurtenis zou kunnen zijn. Ik vind het in het echt soms ook best duister, wat er nu precies in die farmaceutische wereld allemaal gebeurt. Het heeft wel iets mysterieus en dat weet Soderbergh redelijk goed over te brengen.

In de tweede helft komt er echter,een vrij onverwachte twist, die wat meer plotgericht is, maar het geheel er niet altijd even logischer op maakt. Het tempo wordt iets hoger en de spanning wordt gepoogd iets op te voeren, maar hier en daar laat Soderbergh wel een klein plotgaatje vallen. Toch is dit niet al te storend en blijft Side Effects tot het einde toe best vermakelijk, ondanks dat het niveau nooit echt heel hoog wordt.

Overigens is het wel jammer dat Soderbergh ermee ophoudt. Ik vind het altijd wel een regisseur met goede ideeën, al werkt hij het soms niet altijd even goed uit. Side Effects is in ieder geval een degelijke afsluiter van zijn oeuvre.

3,0*

Soderbergh's slotstuk.

Of niet? Volgens de regisseur zelf wel in elk geval. Vanwege het sluiten van teveel compromissen in de altijd geld verlangende filmwereld heeft de filmmaker meer dan genoeg van Hollywood. Althans, dat zegt hij zelf. De praktijk leert dat dit misschien zijn laatste echte bioscoopfilm zal zijn, maar dat hij op TV-gebied nog niet is uitgewerkt. Gelukkig maar. Want ondanks zijn wisselvalligheid, die je inderdaad makkelijk zou kunnen verklaren als een logisch en vervelend gevolg van het 'meedenken' door de grote studio's, heeft hij toch wel wat cinematografische pareltjes op zijn naam staan. Je zou hopen dat hij iets assertiever wordt en vanwege zijn CV de vrijheid eist. Of dat hij minder moe wordt van het afdwingen daarvan.

Side Effects is in elk geval een waardig afscheid. Goed acteerwerk, een vernuftig in elkaar gestoken misdaadplot en knap camerawerk. De regisseur weet, als het moet, zelfs aan lopende bandwerk een eigen draai te geven. Niet dat het dat hier betreft overigens. Deze film, die begint als een soort van aanklacht jegens de wereld der medicijnen maar eindigt als intelligente thriller, is zeker de moeite waard. En steekt makkelijk boven de middelmaat uit. Helemaal binnen het genre dat al zo lang bevuild wordt met standaard materiaal, met of zonder sterrencast. Misschien zien zijn opdrachtgevers het ook en krijgt hij ooit weer de vrije hand. Dat verdient hij. Dan volgt er vast meer moois. Ongetwijfeld.

Zeer goed.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Raar dat Catherine Zeta-Jones niet word genoemd, heeft toch wel een grote rol in de film, en het is wel een bekende naam om meer publiek te trekken.

( zoals Drew Barymore in scream die amper een rol had.)

Rooney Mara zet weer een een hele goede en andere rol neer.

Vond de film toch meer drama, dan een thriller, echt heel spannend word het niet.

Ik denk ook dat ik hem een 2e keer moet kijken wil ik echt alles begrijpen, maar ik vatte hem een beetje op zoals MALICE met Nicole kidman en Alec Baldwin.

Sterke laatste film van Soderbergh, hopelijk bedenkt hij zich en maakt hij meer films van dit

niveau.

Het verhaal wordt uitstekend in beeld gebracht en vooral met een goede plottwist middenin is het tot het einde toe erg spannend.

Complimenten ook voor Jude Law. Hij speelt een geweldige rol als jonge psychiater die de depressieve Emily een nieuw medicijn voorschrijft, met alle gevolgen van dien.

De rol van Emily wordt ook uitstekend vertolkt door Rooney Mara. Lastige rol om een zwaar depressief iemand te spelen, ze doet het uitstekend.

Ik kan weinig kwijt over het plot, want dat zou ik een heleboel verraden.

Zeker een kijktip en voor nu een dikke drieënhalve ster. Misschien dat er na herziening nog een verhoging in zit. Prima thriller!

Vond einde zwak, onlogisch, vergezocht, onnodig ingewikkeld gemaakt.

Er wordt wel lekker geacteerd, al kan ik persoonlijk zeta jones nooit zo goed hebben, maar dat zal wel in míjn psyche zitten

Zeer sterke thriller met zowel geraffineerd acteerwerk van Law & Mara, zeer afgewogen gebruik van de muziek van Thomas Newman (American Beauty), sterk camera- en lichtgebruik en een perfecte structuur. Wat plot betreft een aardige rollercoaster voor het brein en tevens levert het impliciet kritiek op de effectenhandel, de farmaceutische industrie en het najagen van het grote geld in het algemeen. Geen minpunten op aan te merken. 4,5*

Een film met veel plusjes en minnetjes.

De film is traag, veel te Amerikaans, en Catherine Zeta-Jones zet wat mij betreft een wanprestatie neer.

Daartegenover vond ik Jude Law echt goed spelen. Geloofwaardig.

Wanneer de drama omslaat in een thriller stijgt wat mij betreft de kwaliteit van de film ook.

Niet de film van het jaar, wel een voldoende: *3.0

'k vond dit eigenlijk een erg goeie film. 'k wist enkel dat het over medicatie ging gaan, maar voor de rest niks en 'k was eigenlijk wel aangenaam verrast.

De film begint een beetje sloom, maar desondanks was 'k toch geïntrigeerd. De film werd gelukkig beter en beter. Het einde vond 'k sterk en passend.

Ook de cast deed het goed, vooral Jude Law en Rooney Mara waren erg sterk. Van Catherine Zeta-Jones had 'k wel iets meer verwacht.

'k vond het toch wel een aanrader, prima drama/thriller.

Ik was een beetje in slaap aan het sukkelen toen het plot begon te wenden, en toen werd het zowaar wel interessant.

Als een film zo realistisch begint verwacht je ook dat dat doorgezet wordt. Dat is niet het geval. Opeens wordt de protagonist ontslagen en laat iedereen hem vallen, en even later heeft ie opeens alle touwtjes in handen en werkt iedereen met hem samen, in een plot tegen de antagonistes. Zijn vrouw loopt bij hem weg vanwege zogenaamd compromitterende foto's; echtgenoot zit met client op een bank.... nou fokking en? Die echtgenote kan zo de inrichting in als ze zo labiel is. En dan is alles plotseling weer koek en ei.

De film is dus nogal onevenwichtig, zwalkt van realistisch drama, naar psychothriller naar samenzweringsthriller naar rechtbankdrama en terug. Evenzo zwalkt de antagoniste heen en weer van wolf in schaapskleren naar schaap in wolfskleren naar een volbloed schaap.
Kort samengevat; er klopt geen bal van!

I won't be able to tell the truth if I take anymore pills.

Een traag op gang komende psychologische thriller waar de hele farmaceutische industrie in vraag wordt gesteld. Het commercialiseren van chemisch samengestelde pilletjes wordt hier onverbloemd getoond. Voor de farmaceutische industrie telt alleen maar één ding, en dat is niet het welzijn van de patiënt maar het welzijn van de eigen portefeuille.

Ik had eigenlijk zelf wel zo'n pilletje nodig, want het eerste half uur was vreselijk saai en inhoudsloos. Buiten de soms mooie beelden, vraagt men zich de hele tijd af waar dit eigenlijk naar gaat leiden. Dat Emily last heeft van een verbeten depressie, waar ze in het verleden ook al eens in behandeling voor was, staat als een paal boven water. Men kan veronderstellen dat dit alles te maken heeft met haar privéproblemen : een echtgenoot die voor aandelenfraude (denk ik toch) een celstraf ondergaat en een miskraam. Rooney Mara is trouwens een niet onaardige verschijning. Na een zelfmoordpoging komt ze terecht bij de psychiater Banks die na een tijd het nieuwe medicijn Ablixa erbij haalt. Dit blijkt te helpen totdat Emily in een zogenaamd afwezige toestand haar echtgenoot vermoord.

Vanzelfsprekend werd er dan in een hogere vernelling geschakeld. En uiteindelijk blijkt het uit te draaien op een listig in elkaar gestoken complot waarbij frauduleuze aandelenzwendel door voorkennis bij te pas komt en een lesbische relatie tussen Emily en haar voormalige psychiater, gespeeld door Zeta-Jones. Ik moet toegeven dat het op een bepaald moment voor mij een beetje verwarrend overkwam (zonder enig pilletje) en dat ik het spoor even bijster was. Uiteindelijk vond ik het dan toch een briljant in elkaar gestoken complot, dat de snuggere Blake uiteindelijk naar zijn hand wist te zetten.

Achteraf bekeken was het een uitstekende film en de moeite om te bekijken. De cast was uitstekend en ik vond Rooney Mara en Jude Law op momenten schitterend. Het dilemma waar Banks mee zit is briljant uitgewerkt : of zijn carrière als hersendokter redden op kap van Emily, of het de dieperik in zien gaan door zich verbeten vast te houden aan zijn theorie. De manier waarop hij zich kan terugwerken uit een hopeloze situatie naar een vastberaden overwinnaar was een beetje overdreven. Verder vond ik dat zijn huwelijksleven en het vertrek van zijn vrouw opvulling was en geen nuttige aanvulling tot het verhaal. Geen echt spannende film, maar toch eentje dat je bijblijft.

3*

Side Effects is een verrassend drama met een thriller sausje. De film opent saai en lijkt aanvankelijk nergens naartoe te gaan, maar plotseling revancheert het plot zich voor het saaie eerste halfuur zodat de film als geheel best genietbaar is. Alles leidt naar een aardige ontknoping die aanleunt bij deux-ex-machina, maar de film komt ermee weg.

Jude Law is degelijk, Channing Tatum inwisselbaar en Zeta-Jones een miscast (je weet door deze A-list naam dat er meer achter haar schuilt dan een bijrol). Maar ik heb me vooral geërgerd aan Rooney Mara. Haar vel-over-been uitstraling van een Franse coke-actrice uit 1988 kan ik uitstaan. De rol die ze moet spelen heeft ze ook niet echt mee. Een zeer irritant personage.

Zo mogelijk nog irritanter is de egocentrische vriendin van Jude Law die, als ze een scheet dwars heeft zitten, Jude niet eens uit laat praten en totaal niet voor rede vatbaar is. De gelijkenis tussen deze actrice (Vinessa Shaw) en Hillary Swank is trouwens opvallend. Dat komt met name door de afstotelijke mannelijke kaaklijn en het feit dat ze waarschijnlijk allebei een piemel hebben.

Qua boodschap lijkt de film aanvankelijk de idiote toestanden van de pharma-industrie onder de loep te nemen maar uiteindelijk wordt er niet echt een statement gemaakt. Alhoewel, als je ziet hoe vertegenwoordigers gewoon artsen betalen om bepaalde medicijnen voor te schrijven, is dat al een aanklacht op zich - hoewel ik niet vermoed dat dit zo bedoeld is omdat dit in de USA dagelijkse praktijk is.

Gelukkig zijn we in Nederland wat nuchterder als het aankomt op medicatie (even rust houden, als het erger wordt terugkomen). Ik hoor regelmatig verhalen van mensen uit de medische wereld dat deze Nederlandse ethiek niet of nauwelijks geaccepteerd wordt door buitenlanders (Amerikanen, Aziaten, etc) omdat die gewend zijn met een pilletje naar huis gestuurd te worden.

Idioterie.

Maar terug naar de film: 3 sterren.

P.S. als Jude Law nog grotere inhammen krijgt is het net Phil Collins.

Uitstekende film waarin een depressieve vrouw met pillen wordt behandeld door haar psychiater. De eerste helft van de film werpt een aantal interessante vraagstukken op over medicatie en de farmaceutische industrie. In de tweede neemt het plot de overhand als de thriller-elementen worden geïntroduceerd (zonder dat de film onevenwichtig wordt). Een prima cast met Rooney Mara voorop.

Een goede thriller/misdaad/dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Jude Law speelt goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...