Side Effects (2013)

Smaakvolle en sterke thriller met een interessant thema. De hele cast met uitzondering van Catherine Zeta Jones doet het uitstekend. Het scenario zit knap inelkaar en blijft over de hele film boeien. Het is lang geleden dat ik een hele film op het puntje van mijn stoel heb gezeten. Knap werk van Soderbergh.

Zeer goed.

Puike thriller van Soderbergh over een interessant thema uit de medische/psychische wereld. Ik kan wel een heel betoog hierover houden, maar ben bang dan dat ik teveel verklap en dat is zonde uiteraard! Even doorbijten in het begin, maar als het eenmaal loopt, is er een genietbare thriller over die je wel even doet denken over het een en ander.

Als het waar is dat dit Soderbergh"s laatste langspeelfilm is vooraleer een rustpauze in te lassen, dan mag een eventuele come-back toch met een sterker werk dan deze "Side-Effects" dat op meerdere vlakken (verhaal, opbouw, acts...) mij niet bepaald kon overtuigen.

Interessante plotomschrijving waarin je hoopt veel te kunnen verwachten. De film werkt in het begin op een rustig tempo toe naar het keerpunt van het farmaceutisch wonder. Dit keerpunt is er eentje van een zwaar kaliber en dan pas echt ga je denken hoe het in hemelsnaam zover heeft kunnen komen. Uiteindelijk komt dan de wending en heb je gelijk door waar het eindigt. Het verhaal wordt daarmee simpel afgedaan en het pretentieuze tintje valt gelijk als een kaartenhuis in mekaar. Jude Law en Rooney Mara zetten daarentegen een sterke invulling van hun rollen neer.

Deze film leek ons wel wat vanwege de combi tussen het psychologische en liefde voor detectives. Voor ieder wat wils. Toch bekoelde de liefde snel tijdens het bekijken van de film. En dat ligt aan de twee belangrijkste onderdelen van een film.

Ten eerste pakte het verhaal ons gewoon niet. We konden nog wel enigszins meeleven met het hoofdkarakter. Al was zij depressief, wat het wel lastiger maakte. De manier waarop ze door de film liep leek ze ook alleen maar haar ziektebeeld(en, bleek later) te zijn. Een beetje simpeltjes gedacht.
Wat volgde was vrij voorspelbaar en ook op een behoorlijk traag tempo verfilmd, wat de film best wel de das omdoet. Als ie wat sneller was geweest had hij waarschijnlijk het commentaar gekregen dat het te veel een snelle thriller wilde zijn. Maar dit tempo is alleen te positief als je echt geen mensen kent/kende die depressief zijn/waren. Denk ik. Zo van “O, voelt depressief zijn zo. Nu snap ik het.” Dat idee. Of hij had zo goed geacteerd moeten zijn dat je erin mee gezogen zou worden. Hierover later meer.
Ook de moord deed hier geen stof opwaaien. Ik denk dat wij hier echt veel te veel films gezien hebben om hier een punt van te maken. Vervolgens kan je het dan nog hebben over hoe mooi deze in beeld is gebracht voor de film. Daar is hier ook geen sprake van. Vrij standaard shots.
Na ongeveer de helft van de film was ik wel klaar met de karakters en hun zoektocht naar de waarheid. Maar we hebben hem wel afgekeken.

Acteren en sterretjes. Hier is ie weer: niet altijd de winnende combo. Voor Mara valt dan nog wel wat te zeggen. In ieder geval weet ze hoe ze steeds hetzelfde uit haar ogen kan kijken, bijna de hele film lang. Bella kan er een puntje aan zuigen.
Verder kan ik alles over een kam scheren: het voldoet gewoon niet. Ik zie steeds Law, Zeta-Jones en Tatum voor me en heb geen idee hoe hun karakters heten. Law vond ik zeer ongeloofwaardig als psychiater. En Zeta-Jones trouwens ook. In de gewone wereld ook genoeg van die lui die zelf nog eens flink in therapie moeten (en soms ook zitten). Maar dit dekt de lading gewoon niet.

Teleurstellende film. Ik had hier meer van verwacht.
2*

Opmerkelijk dat er zo graag naar grotere thema's wordt gegrepen, terwijl het toch al vrij snel duidelijk is dat de depressie en pillenindustrie weinig meer is dan een plottool voor een ordinaire thriller met een haarspeldbocht. Is het niet de openingsscène, dan is het wel de wijze waarop Banks in de knel komt.

Zonder dat Soderbergh serieus uitpakt, is dat in zijn handen nog altijd iets meer dan je doorgaans krijgt voorgeschoteld. Het is tenminste beheerst met een bedaard tempo, een zijdezacht soundtrackje en een fluwelen visuele touch. Veel geklooi met focus en alles badend in gele tinten en aanverwante kleuren.

Zolang het kan vertrouwen op de interactie tussen het gewonde vogeltje en de argeloze psychiater is de film het meest in z'n element. Zodra het een tandje moet bijschakelen om de intriges te laten floreren, krijg je de meer gangbare perikelen. Als Soderbergh iets wilde zeggen met deze film, moet dat het zijn.

Mhwa, wat moet ik hier van zeggen. Best aardige film, al was het eerste uur bijna niet om uit te houden. Zo vreemd, ongeloofwaardig en geen idee waar dit nou heen zou gaan. Veel irritatie ook over de acteurs, die gewoon niet lekker wegkijken (Mara maar vooral Channing Tatum, verschrikkelijk). Jude Law is een topacteur en dat merk je. Zodra hij de film overnam werd het beter en interessanter.

Laatste uurtje is beter te behappen, hoewel het voor vele dan al gedaan is. Beetje simpel plot wat de film nauwelijks kan redden. Denk dat ik deze film volgende week weer vergeten ben.

Toch nog een 3*. Een magere, dat wel.

Ik ben deze film gaan herzien omdat ik er de eerste keer geen goede mening over kon vormen. Teveel details die me ontgaan waren door afleiding in huis. Na de herziening moet ik zeggen dat Side Effects toch wel erg goed in elkaar steekt. Het is wel een film om met je koppie bij te blijven maar desalniettemin vind ik 't nergens ontoegankelijk of heel moeilijk worden.

Er zitten een aantal plottwists in die de film net even dat beetje extra meegeven. Jude Law is bijna altijd wel prima in de rollen die hij vertolkt, dus hier ook. Van de andere castleden heb ik een iets minder hoge pet op in deze film maar het is nooit storend.

Een goeie wegkijker die ook erg interessant is door de kijk op medicatie bij psychische aandoeningen. In de realiteit speelt dit ook een grote rol en het is derhalve erg realistisch.

3,5*

7/10 (IMDB)

Intelligent aandoende thriller. Het verloop van de depressieve patiënt wordt goed in beeld gebracht en het is makkelijk in te leven, niet onbelangrijk om binding met het verhaal te krijgen.

Er wordt op subtiele manier steeds meer ontvouwt, zodat de spanning goed behouden blijft. Met het naar de climax toewerken worden er enkele misstapjes gemaakt, maar niet enorm storend.

Cinematografie, editing en acteerwerk is vrij standaard (hoewel de stem van Zeta Jones' karakter wel heel intrigerend is), waardoor de zwaarte op het verhaal komt te liggen, en die is prima is orde. Sfeervorming trouwens ook, meestal door subtiele muziek.

Fijn.

De thriller elementen worden gemengd met een boeiend onderwerp. De eerste helft van de film spendeert Soderbergh meer tijd aan de medische kant van het verhaal, de tweede helft neemt het thrillergedeelte over.

Vind het op zich wel fijn dat Soderbergh zich niet laat gaan in de kritiek op het medische wereldje. Soderbergh snijdt een aantal onderwerpen aan maar houdt daarna wijslijk z'n mond. Het thrillertje kan dan lekker verder op gang getrokken worden, niet zonder wat inlevingsvermogen van de kijker trouwens, om tot een ietwat voorspelbaar maar geslaagd einde te komen. Achteraf deed het mij vooral denken aan Gone Girl, al vond ik Soderbergh's poging dan wel stukken beter.

Visueel meer dan aardig, al vind ik het jammer dat hij z'n wilde haren een beetje verloren is. Echt apart of opvallend wordt het niet. Soundtrack is dat wel, geeft iets zweverigs aan de sfeer en is erg sfeervol. Acteerwerk ook meer naar behoren, zelfs Law is goed te behappen in deze film. Een zeldzaamheid.

Vooral erg solide dus. Mist wat extra om een echt leuke of memorabele film te zijn, maar verder weinig op aan te merken.

3.5*

Tegenvallende thriller die met talrijke wendingen het verhaal interessanter probeert te maken dan het in feite is. Het helpt ook al niet dat Jude Law met een afstandelijke rol a.h.w. naar zichzelf zit te kijken. Ik ben van Soderbergh over het algemeen toch wel beter gewend. Een krappe voldoende.

Voor een tweede keer bekeken. Helemaal geen aardige thriller. Je bent een redelijke sukkel als je mee gaat in de vele suspension of disbelief. Teveel om op te noemen. Dr. Banks, uitstekende rol weliswaar van Jude Law (wanneer is ie nou slecht?), speelt hoog spel om de waarheid te achterhalen. Zijn vrouw is wel heel irritant snel niet op z'n hand; vast en zeker om de inzet van het verhaal te verhogen. Dat is op zich zeg maar nog te aanvaarden, maar dat Banks redelijk makkelijk de medewerking krijgt (1) van de 'patient' die zo meehelpt aan self-incriminating is al ongeloofwaardig, (2) dat de twee complotterende dames geen contact hebben om juist niet alles te laten verknallen idem dito , (3) dat Banks dokter van de patient (die ook geen advocaat over de vloer heeft) kan blijven ondanks dat ie z'n praktijk zo goed als kwijt is eveneens. Onbevredigend. Dat had veeeel beter gekund. Shoddy routine klus van Soderberg.

Steven Soderbergh was 10 jaar geleden hot business. nu zijn zijn films kleinschaliger en op een uitzondering na veel minder succesvol en qua kwaliteit ook niet altijd even sterk.

Side Effects heeft nochtans het gevoel bij het begin dat dit wel een topper kan worden al komt de film uiteindelijk nogal traag op gang. Elk belangrijk personage krijgt zijn intredemoment waarbij de eerste barstjes in hun masker te zien is. Het is nogal opvallend en enkel Rooney Mara kan de schijn nog hoog houden. Het duurt eigenlijk voorbij halfweg dat de film bekend dat dit geen drama zal worden over een depressieve vrouw die zonder dat ze het beseft haar eigen man vermoord heeft. Vanaf dan versnelt de film wel en is het Jude Law die de lakens naar zich toe trekt. Als de man die geleidelijk aan in een hoek geschoven wordt door mensen die hij respecteerden maar probeert terug te slagen met gelijke wapens houd hij de film wel vermakelijk met ondersteuning van weer Mara en een nogal flauwe performance van Catherine - Zeta Jones. Het einde is dan nogal zeemzoet en flauw waardoor uiteindelijk de film na het trage, saaie, voorspelbare begin nog een domper te verwerken krijgt. Side Effects weet ook nooit spanning op te wekken voor een psychologische thriller. Soderbergh probeert het wel met bepaalde geluiden (omgeving, botsing, ademhaling) naar boven te brengen en een eigenzinnige soundtrack maar het wekt niet echt op wat het zou moeten doen.

Wat overblijft is een matige thriller die nergens spanning weet te brengen en in een vaak traag, saai en voorspelbaar verhaal enkel het spel Law en Mara de film weten te onderhouden.

Alleraardigst, maar niet meer dan dat. Het verhaal heeft potentieel, maar ik heb het gevoel dat er niet juist mee is omgegaan. Teveel stukken zijn ongeloofwaardig. Zo erg dat het me op een gegeven moment begon te irriteren. Jude Law vond ik daarentegen wel weer sterk.

Boeiende thriller met een geloofwaardige Rooney Mara en een integere Jude Law over de ins and outs van het gebruik van anti depressiva en wat ze kunnen veroorzaken.

Moet wel zeggen dat de uiteindelijke plot voor mij een beetje afbreuk deed aan het goed gevonden thema van de film, dat mij toch deed stilstaan bij de problematiek van medication for the brain en de ongewenste effecten ervan. Ondanks de ietwat slappe apotheose, toch een dikke 3 * voor mij.

Eigenlijk is een depressie best sexy. Steven Soderbergh wilde kennelijk na zijn mannenstripshow 'Magic Mike' (2012) nog iets doen met zijn fetisj naar psychologische machtsspelletjes. In 'Side Effects' (2013) worden zware (en relevante!) thema's als psychische nood en de farmaceutische industrie, verpakt in een zwoele erotische thriller. Niet eens omdat er veel naakt te zien is, maar de hele film heeft iets wat het sensueel en zinnelijk maakt. De knappe A-sterren als Jude Law en Catharina Zeta Jones die met hun doordringend medische blik naar elkaar of naar hun patiënten kijken. In een behoorlijk absurde scène hebben de twee acteurs een flirt- en liefdesspel terwijl ze - sensueel murmelend- verschillende soorten antidepressiva naar elkaar opnoemen. Of Rooney Mara waarvan, zelfs in haar grootste psychische nood, de make-up nooit uitloopt en haar kapsel netjes in model blijft. De film ondermijnt met die hyperseksuele, gelikte ondertoon de interessante vraagstukken die het óók aansnijdt. Zoals: wie draagt er verantwoordelijkheid bij het handelen van een individu als het de bijwerkingen van voorgeschreven medicamenten betreft? Nu is het als de antidepressiva-reclames die het parodieert: sex sells!

Begin van deze film was moeilijk, ik kwam er moeilijk in. Halverwege komt de film beter op gang als het 'complot' duidelijker wordt. Vanaf dat moment wordt je aandacht wel vastgehouden, wat in het eerste half uur moeilijk is.

Het verhaaltje is origineel qua plot/idee maar behoorlijk vergezocht en als film hier en daar niet handig in elkaar gezet. Het thema had veel beter uitgewerkt kunnen worden in een eerste klas thriller maar het blijft hangen in teveel vaagheden of terloopsheden, oppervlakkigheden en te snelle en ook vage plotwisselingen die mij de draad zelfs deden kwijt raken naar het einde toe.

Het slot waarin de echt toedracht duidelijk wordt vond ik ook wat te gemakkelijk.

Klasse acteurs Jude Law, Rooney Mara en Catherina Zeta Jones doen hun best maar worden teveel beperkt door het matige script. Film doet me denken aan een slecht verfilmd boek.

Film had meer in gezeten. Maar was het kijken wel waard.

“Depression is an inability to construct a future.”

Interessante film van Soderbergh. Side Effects drijft op de conflicten tussen de personages, om er daarna ook nog wat twists tegenaan te gooien. Soderbergh zet je als kijker een aantal keer op het verkeerde been, maar doet dat wel zonder zijn grip te verliezen op het plot en de personages. Je ziet ze op hun slechtst, en ieder personage probeert uiteindelijk de ander te slim af te zijn. IJzersterk gespeeld door Law, Mara en Zeta-Jones. Zoals we van Soderbergh gewend zijn ziet Side Effects er visueel weer schitterend uit, en de vlotte regie zorgt ervoor dat de film ook lekker wegkijkt.

Nadat Emily [Rooney Mara] opzettelijk frontaal is ingereden op een muur gaat ze in overleg met haar pas vrijgekomen echtgenoot [Channing Tatum] akkoord met het voorstel van psychiater Jonathan Banks [Jude Law] om haar depressie te bestrijden met een neurotransmitter en het antidepressivum Ablixa. Het lijkt uitstekend te werken … tot een tragisch incident waarvoor zowel Emily als Jonathan zich juridisch moeten verantwoorden. Gaat het om een zeldzaam, onvoorzien neveneffect van de medicatie? Jonathan begint daar steeds meer aan te twijfelen, gaat zelf op onderzoek uit. Verontrustende, intelligente medische thriller maakt de ethische dilemma’s en juridische gevaren van voorgeschreven medicatie duidelijk zonder zich te verliezen in vakjargon. Fascinerend, spannend en uitstekend geacteerd.