The Hunger Games: Catching Fire (2013)

In voorbereiding op het laatste deel van de serie heb ik ook Catching Fire nog maar eens gekeken. The Hunger Games heeft een tweede kijkbeurt prima doorstaan, en gelukkig geldt hetzelfde voor dit tweede deel. Misschien vind ik ‘m zelfs wel beter dan de eerste nog.

De dingen zijn veranderd sinds Katniss en Peeta de Games overleefden. Dat ze beiden zo hun trauma’s en nachtmerries hebben is niet verrassend, wat wel verrassend is, is het verloop van de relatie tussen de twee. Misschien is het voor Katniss wel te pijnlijk om door Peeta steeds te worden herinnerd aan wat ze hebben meegemaakt en negeert ze hem daarom zo veel mogelijk. Aan de andere kant, zodra het erop lijkt dat Peeta in gevaar zou kunnen komen springt ze voor hem in de bres. En later, als Peeta tegen het krachtveld oploopt en bijna het loodje legt, valt er niet te twijfelen aan de oprechtheid van Katniss’ volslagen paniek. Mooie scène is dat.

Katniss’ besluiteloosheid waar het gaat om kiezen tussen Gale en Peeta, en het meermaals van gedachten en gedrag veranderen, is niet altijd begrijpelijk, maar volkomen geloofwaardig. Katniss is net een mens, die is niet altijd volledig te doorzien, maar soms begrijpen we haar juist eerder dan zijzelf. Dat Katniss met dit gedrag wegkomt is onder meer te danken aan de uitstekende prestatie van Jennifer Lawrence. Daarnaast kan Katniss er ook niet zoveel aan doen; ze schijnt in het geheel nogal moeite te hebben met emotieregulatie. De scène tegen het eind, als Katniss zich vol woede op Haymitch stort, is een van mijn favorieten. Ze is sterk, zowel fysiek als mentaal, maar is nu machteloos en stort ineen. Niet voor lang echter, het laatste shot laat meer dan duidelijk zien dat ze zint op wraak.

Maar voor dat laatste shot gebeurt er natuurlijk nog veel. Er wordt gelukkig voldoende tijd besteed om het leven na het winnen van de Games te laten zien, evenals de opstand die aan het broeien is. Katniss’ nieuwe rol als beroemdheid past haar helemaal niet, en al snel wordt duidelijk dat ze de dingen niet meer in de hand heeft. En dan komen de Games weer terug… Toch voelt het nauwelijks als een herhaling van zetten. Omdat dit geen onschuldige kinderen zijn maar opstandige volwassenen die zich al in de arena hebben bewezen, krijgen de spelen een stuk donkerder tintje. De arena is ook anders, met inventieve nieuwe kwellingen. Ik vond de apen oprecht eng, maar de Jabberjays zijn beter bedacht. De Games verlopen duidelijk anders – andere tributen scharen zich aan Katniss’ zijde en offeren zich zelfs voor haar op, wat een aantal indrukwekkende scènes oplevert. Er is duidelijk wat aan de hand, en je voelt Katniss’ frustratie omdat zij als enige niet lijkt te weten wat.

Er komen in dit tweede deel een boel interessante personages bij: Heavensbee, Johanna, Beetee en mijn favoriet Finnick (een mooi gelaagd personage voor een bijrol!). Ook de bekende bijrollen zijn weer uitstekend neergezet, waarbij ik deze keer vooral Woody Harrelson positief vond opvallen. De actie en de effecten zien er goed uit, de muziek draagt bij, evenals de kostuums. Het werkt gewoon allemaal.

Net iets anders, net iets donkerder, net iets volwassener dan het eerste deel. Net iets meer boeiende personages, net iets meer conflict, net iets ingewikkelder. Het wordt alleen maar beter. Op naar het volgende deel!

“People are looking to you, Katniss. You've given them an opportunity. They just have to be brave enough to take it.”

Eigenlijk is Catching Fire een kopie van het eerste deel maar ik vind hem eigenlijk op alle onderdelen sterker dan zijn voorganger. Blikvanger blijft Jennifer Lawrence die hier weer een ongelooflijk sterke prestatie neerzet en overtuigd in elke scene. Door een groeiende opstand onder de bevolking besluit President Snow nieuwe Hunger Games te organiseren met deze keer de winnaars van alle Hunger Games die het tegen elkaar op moeten nemen. En weer kan er maar één deelnemer het overleven.

De wat duistere en grauwe wereld van Panem wordt door regisseur Francis Lawrence perfect tot leven gewekt en ook de arena waar de "uitverkorenen" tegen elkaar moeten vechten ziet er schitterend uit. Maar de sfeer is net wat naargeestige dan in het eerste deel en met de winnaars van de vorige Hunger Games heeft Katniss sterkere en vaardigere tegenstanders dan in het eerste deel. De balanceeract die Francis Lawrence moet uithalen met het aanspreken van zowel een jonger als ouder publiek is weer grandioos gedaan en ik denk dat iedereen wel kan genieten van deze film. Ik blijf het een probleem vinden dat de mannelijke acteurs (Liam Hemsworth en Josh Hutcherson) wel zwaar achterblijven ten opzichte van Lawrence en nauwelijks overtuigen. Het is aan Lawrence te danken dat de opbloeiende liefde tussen Katniss en Peeta nog een beetje geloofwaardig is. Maar Donald Sutherland, Woody Harrelson, Stanley Tucci, Philip Seymour Hoffman, Sam Claflin en Elizabeth Banks zijn allemaal geweldig op dreef en hebben zichtbaar lol in het spelen van hun kleurrijke rollen. Catching Fire is wat donkerder en spannender dan zijn voorganger en in allerlei opzichten een betere film. En dat gebeurd niet vaak.

Boek 1 gelezen, film 1 gezien en nu was het toch eindelijk eens tijd voor deel 2 (en binnenkort 3.1 en 3.2).

Om maar met de pluspunten te beginnen: de cast heeft een aantal sterke acteurs (m/v) die het geheel naar een hoger plan tillen: Jennifer Lawrence natuurlijk, maar ook Donald Sutherland en (als nieuw gezicht in de reeks) Philip Seymour Hoffman.

Ook het hele verhaal rondom de districten en het (stille) verzet tegen het totalitaire regime zijn boeiend en maakt de serie thematisch interessant.

De Hunger Games zelf, met die trainingsruimtes en gevechten in de jungle, vind ik daarentegen niet zo heel veel aan. Bij vlagen wel spannend, maar vaak overdone (de vloedgolven, gifwolken, cgi-apen en force fields) en voorspelbaar.

Daarnaast merk je dat toch ook dat de film -ondanks het volwassen thema- gebaseerd is op een boekenserie gericht op een jonger publiek. Het zit hem in de manier waarom de personages met elkaar praten of overleggen. Elke gedachte wordt expliciet uitgesproken of uitgelegd (wat vooral te zien is bij de bad guy Snow, die eigenlijk weinig meer is dan een bordkartonnen James Bond slechterik). Daar kan de film niks aan doen, maar het maakt wel dat het nooit mijn ding zal worden.

Ben ik trouwens de enige die Peeta een zeurderige daap vind, zowel het personage als de acteur die hem speelt? Hij mist een bepaalde uitstraling (net als Gale overigens) en is maar weinig interessant. Enige romantiek tussen Katniss en Peeta/Gale slaat dus voor mijn gevoel compleet plat en daardoor leefde ik weinig mee.

Deel 1 was een drol van een film, dit vervolg is gelukkig iets beter, maar nog altijd totaal niet interessant en veel te langdradig, Weer bijna 2,5 uur naar niveauloze GTST-achtige dialogen moeten luisteren met hier en daar wat actie. En in het laatste uur een bijna letterlijke kopie van de vorige film. Tsja. Het doet me vrij weinig. De toon is wat donkerder, het beeld jammer genoeg ook. Zeker tijdens de nieuwe Hunger Games zie je in bepaalde scenes gewoon heel slecht wat er nou aan de hand is. Daarnaast blijft Jennifer Lawrence vrij irritant met haar rol, het komt gewoon totaal niet overtuigend over, helemaal niet tijdens emotionele scenes. Sterker, ze is dan vooral irritant met haar gekrijs. Ik vond dit vooral weer een lange zit, met hier en daar een paar aardige stukken. Dat dit een tussendeel is merk je ook meteen, inclusief open einde. Ik vrees dat de 2 volgende delen me ook flink irriteren, dus niet iets om naar uit te kijken.

2*

Ook het tweede deel nog eens her bekeken en ook dit deel is weer dik in orde. Alweer een mooie introductie en het deel in de arena was weer verrassend.

De cast deed het ook prima en verder zag de film er prima uit.

Een prima deel die zeker niet verveelde. De moeite om te bekijken.

Wederom een uitstekende film.

Catching Fire bevat eenzelfde rustig opbouwend verhaal met prachtige beelden en goede introducties. Bij deel 1 vond ik de werkelijke actie waar je op hebt moeten wachten niet volstaan ten opzichte van de ellenlange intro. Dat is bij dit deel veel beter in balans. Tevens is de film bruter en beduidend minder kinderlijk. Spanning zit er vanaf het begin in en houdt de gehele film aan.

Beter dan deel 1, dikke 4*.

Prima film, spannend tot het einde, en acteurs waar wij Nederlanders een puntjes aan kunnen zuigen, kortom in 1 woord klasse 5 welverdiende sterren is mijn kwaliteitsoordeel!

Dit deel destijds in de bios gezien en aangezien ik de gehele reeks eens wil zien heb ik dit deel herzien.
Ik was hier een paar jaar geleden veel meer over te spreken dan over het eerste deel en die mening heb ik nog steeds.

Allereerst vind ik de acteurs beter in hun rol zitten. Jennifer Lawrence kon me meer bekoren al is het bij emotionele scenes nog steeds niet overtuigend.
Josh Hutcherson is ook beter op dreef als Peeta, daarnaast is Philip Seymour Hoffman uiteraard altijd een welkome aanvulling. Nog steeds enorm spijtig dat hij ons is ontvallen.

Het verhaal is ook een stuk beter uitgewerkt. We zien het eerste uur Peeta en Katniss een overwinningstocht houden door de 12 districten om daarna samen met eerdere oudwinnaars van de Hunger Games wederom in een arena gedropt te worden. Deze keer vond ik het een stuk spannender en harder.
Het einde is natuurlijk zo open als wat en ik ben benieuwd wat de twee laatste films brengen.
Drieënhalve ster stonden en blijven staan.

Katniss... remember who the real enemy is

Ik had een tijd geleden op een bibliotheekuitverkoop de eerste twee delen van de Hunger Games saga op de kop getikt. Een franchise waar ik al langer naar benieuwd was en de boeken waar dit op gebaseerd is, bevielen me op zich wel. Geen echt hoogstaande lectuur, vond vooral deel 2 de moeite waard, en had wel zin in de films. Wat bleek echter? Hetgeen Gary Ross op het scherm toverde was een film die vooral verzandde in slecht geschoten actie en kleurloze/inwisselbare Games. Hopelijk ging de sequel beter zijn.

En zoals het boek Catching Fire een verbetering was op zijn voorganger, is dat voor de filmvariant hetzelfde. Ben in ieder geval nu al blij dat regisseur Francis Lawrence voor de overige delen terugkeert, moet sowieso wat stabiliteit in de reeks opleveren. Het verschil tussen de beide delen is in ieder geval groot te noemen en dat is vooral te merken in de balans tussen actie en verhaal. Hoewel het op zich nog lang duurt vooraleer de Games effectief beginnen, slaagt Francis Lawrence er wel in om de gehele film boeiend te houden. De andere tributes krijgen een eigen smoel (Finnick en Johanna zijn exact zoals ik ze me voorstelde) waardoor je meer binding krijgt met de personages en de keuze om bepaalde subplots weg te laten zorgt voor een goed tempo. Zelfs de anti-climax uit het boek komt hier een stuk beter tot zijn recht, of misschien ligt dat eerder aan het feit dat ik wist waaraan ik me moest verwachten.

Jeniffer Lawrence heeft ook een serieuze vooruitgang gemaakt in haar rol van Katniss. Het afstandelijke blijft weliswaar (ligt op zich ook in de lijn met het personage) maar er zit meer diepgang in haar rol. Kan misschien ook wel liggen aan het feit dat het een personage is dat haar introductie al heeft gehad in het vorige deel, maar ook Jena Malone (Johanna) en Sam Claflin (Finnick) zijn goede toevoegingen. Verder blijft dit toch ook een reeks met een uitstekende cast. Zo blijft Josh Hutcherson een uitstekende Peeta en is het terugkeren van onder andere Woody Harrelson (Haymitch), Donald Sutherland (Snow), Lenny Kravitz (Cinna) en Stanley Tucci (Caesar Flickerman) een goede zaak. Blijft bijzonder jammer dat er indertijd voor Liam Hemsworth voor de rol van Gale gekozen is. Je kunt hem in deze stage van de reeks ook moeilijk vervangen, maar het is zo'n miscast als Gale... Visueel ook een vooruitgang trouwens. Minder lelijke CGI dan zijn voorganger en ook heel wat overzichtelijker qua actie.

Ik denk dat het duidelijk is dat ik dit een serieuze sprong vooruit vind. Vraag me af of het effectief nodig was om het volgende deel op te splitsen in twee films, maar dat zullen we dan wel weer zien. Hoop dat ze niet teveel problemen hebben gehad met de dood van Philip Seymour Hoffman in ieder geval. Had het dus op zich niet verwacht, maar ik kijk eigenlijk uit naar het volgende deel. Dat is alvast een beter gevoel dan toen ik de voorganger keek.

4*

Pff dit was moeilijk doorkomen zeg, en dan blijf ik het toch raar vinden dat ik dit ooit één van de ‘geweldigste’ films heb gevonden die ik in 2013 heb gezien, die gedachten is nu zo langzamerhand wel verleden tijd want deze film is, net zoals zijn voorganger een draak van een film en geen reet meer aan. Toch zal ik ze toch wel ‘moeten’ kijken (ik moet niks) omdat ik mijn statistieken gelijk wil krijgen aan de hoeveelheid stemmen zodat ik dat tenminste mooi op orde heb. ‘The Hunger Games: Catching Fire’ is geen reet meer aan, en is ontzettend langdradig vanaf begin tot het einde, er is misschien daarom ook wel een logische verklaring dat ik deze film bijna in drie kijkbeurten heb moeten uitkijken om dat de film vaak erg oninteressant en ongeïnspireerd was dat mijn zin in deze film ook ver te zoeken was. Vanmiddag heb ik hem dan toch eindelijk afgekeken (ik moest nog 50 minuten) en hoewel de film al met een ontzettende cliffhanger en best afgezaagd eindigde was ik blij dat ik hem gezien had, zodat ik hem niet nog eens aan hoef te zetten.

Zoals ook bij het eerste deel was het voor mij toch vooral de periode dat de ‘spelen’ beginnen en zich afspelen het interessants vinden van de hele film, dit zou hooguit 40 / 50 minuten van de gehele film zijn wat mij nog enigszins wist te boeien, de rest van de gehele film kon me de pot op want het werd nergens leuk. In het begin zien we vooral het gevoel van de overwinnaars en dan wel de haat en opstand tegen president ‘snow’. Waarop volgend een eenzijdige strijd tussen Katniss en de heersers van de districten waar we ongelijkheid en vooral een dictatuur naar voren zagen komen waar vooral de rijken in goedheid leven en de rest van de mensheid (volgens mij alleen in Amerika) verdeelt werden over zekere districten.

En dan toch kreeg de kinderachtige invloed in deze film weer zijn hoofdrol en was alles erg slapjes, de film kwam niet positief over en het is het telkens nét niet in deze films. Waar ik me toch het meest aan geïrriteerd heb is feit dat Lawrence gewoon bagger aan het acteren was met daarbij soms best slecht camerawerk vond ik het nogal komisch overkomen op veel punten. Lawrence is een gevalletje Cage waarbij je heerlijk kan zien dat de gene acteert en de zinnen aan het oplezen zijn, daarbij is het dramatische gehalte van de beste dame nou ook weer niet je van het en kwam het amateuristisch over, slechter dan dat ik van haar gewend ben zeker in de X-men reeks deed ze het stukken beter. Het blijft in ieder geval wel een lekker wijf dus daar hoef je niet over te twijfelen.

“There she is! Katniss Everdeen! The girl on fire!”

Opzich best lachwekkend dat ik deze films geweldig heb gevonden, en me nu meer kan vinden in de zinnen dat deze film vooral voor het wat jongere publiek leuk bedoelt is maar de film doet nergens echt iemand kwaad. Het blijft voor als nog een héél gaaf concept, daar ben ik het altijd al over eens geweest en dat zou ik ook wel blijven doen maar, de hele productie had anders gekund. Lawrence had er voor mij in kunnen blijven spelen maar vooral Francis Lawrence weet niet waar hij naar toe wilt en maakt wederom een ontzettend langdradig deel in deze reeks.

Het verhaal daar ga ik niet op in dat lijkt op zich wel erg duidelijk dacht ik zo aangezien het bijna precies het zelfde is als het eerste deel. Nu moeten Peeta en Katniss wel eerst alle districten langs om hun zegen te laten zien en de rust te brengen. Toch begint er een opstand tegen het regeringshuis en de president die besluit alle winnaars weer op te sluiten in een ronde van de ‘Hunger Games’. En wanneer ze met elkaar vechten vinden ze bondgenoten waarna Katniss wederom weet te overleven en dan eindigt de film aardig abrupt.

En dan ben ik wel klaar met deze serie, zoals ik dus al wel eens eerder ben geweest aangezien deze film reeks nooit echt beter gaat worden, en ik heb het tweede deel van ‘Mockingjay’ al links laten liggen en ik denk dat het, het beste is als ik dat nu nog eventjes ga doen en ik kijk die wel wanneer ik me verveel.

2.5*

Met veel spanning en actie is dit echt een verhaal wat je wilt kijken tot het einde.

Bekijk hier mijn volledige beoordeling: Review The Hunger Games: Catching Fire

Het is me werkelijk een raadsel waarom ik dit uitgekozen heb. Wat een verschrikkelijke film. Ik heb me eigenlijk zelfs de hele tijd af zitten vragen of het wel een speelfilm was. Je komt ineens midden in een vage spelshow en daar blijken dan kennelijk twee hoofdrolspelers te zijn die aan een onbegrijpelijk spel meedoen. Het begint uit het niets en als het afgelopen is weet je eigenlijk nog steeds niet waar je naar hebt zitten kijken. En die ellende duurt dan ook nog tweeëneenhalf uur. Misschien was dit een vervolg op deel 1, maar ik heb in ieder geval geen behoefte om deel 1 ook nog te gaan kijken. Hier heb ik dus duidelijk helemaal niets mee. Al zag het er wel mooi uit en heeft het ongetwijfeld heel veel geld gekost om dit te maken. Ik heb ook nooit naar "wie is de mol" gekeken als dat hier al op lijkt.

Sinds Katniss [Jennifer Lawrence] en Peeta [Josh Hutcherson] de regels van de 74e Hunger Games naar hun hand wisten te zetten en het beiden wisten te overleven, moeten ze als mentors het beeld in stand te houden dat ze nog steeds geliefden zijn. Maar President Snow [Donald Sutherland] vreest dat zij een symbool van verzet kunnen worden en een nieuwe opstand kunnen veroorzaken. Daarom maakt hij ze onderdeel van Panems propagandamachine. Met hulp van de nieuwe Gamekeeper Plutarch Heavensbee [Philip Seymour Hoffman] verzint Snow ondertussen een plan om Katniss en Peeta en hun reputatie onschadelijk te maken. Daarvoor maakt hij gebruik van een obscure regel waardoor de 75e Hunger Games bestaat uit voormalige winnaars, waardoor Katniss het deze keer moet opnemen tegen de allerbeste deelnemers aan The Hunger Games ooit. Francis Lawrence neemt de regiestoel over en houdt het tempo er flink in. Intelligent vervolg op The Hunger Games is opnieuw foutloos geacteerd en scoort nog hoger op het gebied van de special effects.

Toffe film, maar dat einde is een beetje teleurstellend

Het is een goede film net als de eerste film, de special effects waren weer on point, de acteurs waren weer heel sterk! Maar het einde daarin tegen was wat minder sterk

Had nog wel wat meer verwacht van het einde, Katniss had van mij nog even in actie mogen komen nadat ze wakker werd

4 sterren voor The Hunger Games: Catching Fire

The Hunger Games: Catching Fire

Wat een goed vervolg zeg. Ik vind deel 1 al erg leuk, maar deze doet er nog een schepje bovenop. We kennen het concept nu, maar president Snow vond het achteraf toch niet leuk om genaaid te worden door Katniss en Peeta. Bovendien wil hij voorkomen dat er een opstand komt, omdat de mensen vooral Katniss zijn gaan waarderen en ze een symbool is van verzet. Daarom moeten ze nog een keer vechten, dit keer tegen andere overwinnaars van de afgelopen jaren. Maar gelukkig loopt deze finale net iets anders, waardoor het niet een herhaling van zetten wordt.

Deze film duurde weer 2,5 uur, maar omdat het verhaal nu boeiender was, leek het veel korter. Zodra de deelnemers de battlezone betraden, ging het tempo er een beetje uit, maar gelukkig gebeurde er nog genoeg. Ook de special effects en de acteerprestaties waren weer uitstekend. Zag dat sommige mensen klaagden over het einde, maar er is toch een vervolg te zien? Dan is het toch wel vrij logisch dat het een open einde was?

De opstand is real, dat is één ding wat vaststaat. Ben benieuwd naar het vervolg.

4 sterren.

Cijfer blijft staan na herziening. Regisseur Francis Lawrence kiest vooral de kant van het budget (dat ongeveer verdubbelde voor de productie van dit vervolg), waardoor de setpieces groter worden en de actiescenes meer uitgesponnen raken. De totale hoeveelheid bombast overschreeuwt echter het acteerwerk en de wereldschepping, waardoor een boel personages niet van de grond komen. Figuren zoals die van Jena Malone en Amanda Plummer zijn bovendien te theatraal en passen beslist niet in het gebeuren dat hier wordt neergezet. Daartegenover staat dat de film geen minuut verveelt, spectaculair genoeg is en voldoende tempo kent om een speelduur van 146 minuten te rechtvaardigen. De inhoud is daarnaast netjes genoeg, ondanks dat de hongerspelen rommeliger worden neergezet in vergelijking met de voorganger.