The Railway Man (2013)

Deze verfilming van het waargebeurde verhaal omtrent de gevangenzetting van de Schotse luitenant is een uiterst precair verhaal. De littekens en impact van deze traumatische gebeurtenis zitten diep geworteld met het PTSS als gevolg. Het verhaal laat de zoektocht naar zijn Japanse folteraar zien en de daarmee gepaarde confrontatie met zijn verleden. De redemption die voortkomt uit de keuze tussen haat en vergeving krijgt hierin uiterst krachtig vorm. De jonge Lomax vertolkt door Jeremy Irvine maakt een sterkte indruk en slurpt je zo het verhaal mee in, waar Colin Firth een mindere indruk lijkt na te laten. Nicole Kidman is hier net zoals in iedere andere film fantastisch zowel in woord als in beeld.

Dit verhaal is uiteindelijk te interessant om zomaar voorbij te laten gaan. De gedachte dat vele japanners weg zijn gekomen met wat zij gedaan hebben in kampen is iets waar wij (te) weinig bij stil staan. De Duitsers werden opgejaagd, waar de japanners weg gekomen lijken te zijn. Aan de andere kant is het effect wat het leven in een kamp op mensen kan hebben iets wat ook weinig belicht in in films en The Railway Man probeert hier tenminste verandering in te brengen. De film is zeker niet vlekkeloos, maar het probeert zowel de gruwelijkheden als de gevolgen hiervan in beeld te brengen. De film had dus veel ingrediënten om echt een goede film te worden, de uitvoering schiet alleen op een aantal aspecten tekort.

‘The Railway Man’ Review | Filmtakers

Er zit wel wat in. Dat een mens zelfs na zoveel lijden in staat is tot vergeving blijft me verbazen. Dat maakt menselijkheid dan weer zo mooi. Railway Man is dan ook soms erg melodramatisch en ziet er bijwijlen nogal geforceerd uit. Het medelijden moet komen, de traantjes moeten vloeien. Geen film over de river Kwai, geen film over de oorlog in de strikte zin van het woord, wel een film over de verwerking van pijn en lijden en hoe verder te leven na al die ellende

Goeie film over een veteraan die in het huwelijk treedt, maar wiens oorlogsverleden nog niet met hem klaar is. Een aangrijpend en waargebeurd verhaal dat onderhoudend verteld wordt dmv lange flashbacks. De emotionele scenes komen soms wat te geforceerd over. Een mooie aankleding en een prima cast.

"You are a soldier, Lomax. You never surrendered."

Er zijn al onnoemelijk veel films gemaakt over de 2de Wereldoorlog waarbij de wreedheden van het Nazi regime en de Holocaust belicht werden. Alle belangrijke veldslagen en wetenswaardigheden uit deze donkere periode zijn al eens gebruikt. Films over de levensomstandigheden van krijgsgevangenen in Japan en de dagdagelijkse folteringen en mensonwaardige behandelingen die zij ondergingen in de door Japan bezette gebieden, zijn maar dun gezaaid. Er waren meer dan 140.000 gevangenen in deze periode in Japan. Hiervan stierven er één op de drie door de honger, het werk , geselingen en ziektes. De ergste condities waren voor diegenen die werkten aan de spoorweg die aangelegd werd tussen Birma en Thailand. De zogenaamde Dodenspoorlijn (Death Railway) die 415 kilometer lang was en doorheen onherbergzaam land aangelegd werd. Japanse ingenieurs berekende dat het 5 jaar zou duren om deze aan te leggen, maar met behulp van militaire krijgsgevangenen en burgers werd deze klus geklaard in 16 maanden. Dagelijks stierven er gemiddeld 200 arbeiders. 15.000 Krijgsgevangenen, waaronder 7000 Britten, lieten het leven. Ook stierven er ongeveer een 100.000 Thaise en Indonesische burgers.

“The railway man” is een emotioneel en prachtig in beeld gebracht verhaal over Eric Lomax, een Schotse officier die in Singapore gevangen genomen werd en aan het werk werd gezet als ingenieur bij de aanleg van deze spoorlijn. Gezien de omstandigheden kwam hij er dus nog goed vanaf, totdat de Japanners ontdekten dat het groepje ingenieurs een radio hadden geconstrueerd zodanig dat ze de ontwikkelingen aan het front konden volgen. De Japanners dachten echter dat ze het gebruikten om berichten te verzenden. Eric neemt de moedige beslissing om alle verantwoordelijkheid op zich te nemen waarna een lange periode aanbreekt van opeenvolgende martelingen en vernederingen. Tot aan de bevrijding.

Het is een verfilming van het indrukwekkend verhaal dat door Eric Lomax zelf werd neergeschreven in een autobiografie. Een verhaal van een getekend en een aan PTSS (Posttraumatische Stress Stoornis) lijdende man die geobsedeerd is door de spoorwegen en probeert in het reine te komen met het verleden. Het is tijdens een treinreis dat hij Patricia Wallace, een recent gescheiden en belezen vrouw, ontmoet. Tijdens hun huwelijk ontdekt Patricia algauw dat hij nog steeds gebukt gaat onder zijn traumatisch verleden en dat Eric nog steeds achtervolgd wordt door zijn Japanse beulen.

Een aangrijpend verhaal dat op een subtiele manier en met respect verfilmd werd. Er werd geen gebruik gemaakt van actierijke of vreselijke huiveringwekkende beelden over martelingen. Het is eerder het bijna ontbreken hiervan dat er voor zorgt dat een beklemmend gevoel zich meester van je maakt en dat je een beeld geeft van de verschrikkelijke omstandigheden waarin deze krijgsgevangenen zich bevonden. De nachtmerries die Eric soms had en de comateuze gemoedstoestand waarin hij zich soms bevond, zijn indrukwekkend vertolkt. Het verhaalt springt heen en weer tussen het verleden en het heden en leveren soms echte postkaart-beelden op : het verliefde koppel op het strand met een wegwaaiende paraplu en beelden op het einde met de afgewerkte spoorlijn in Birma.

Deze prachtige beelden staan in schril contrast met de smerige en mensonterende beelden van de Japanse kampen die we voorgeschoteld krijgen. De uitzichtloze situatie, de uitgemergelde lichamen , de doodvermoeide arbeiders die bezwijken tijdens de loodzware dwangarbeid, de onmenselijke omstandigheden en continue martelingen en straffen die ze ondergingen. Een ontluisterend beeld van de Japanners : wreed, gevoelloos, meedogenloos, ongemeen hard en sadistisch. Een zwarte pagina in hun geschiedenis waar ze toch lichtjes vanaf zijn gekomen. Alsof ze die pagina hebben uitgescheurd,verbrand en liefst van al zo snel mogelijk achter zich hebben gelaten en vergeten.

Zowel Jeremy “War Horse” Irvine als Colin “Love Actually” Firth spelen op een overtuigende manier de rol van Eric Lomax. Irvine ondergaat de fysieke terreur en marteling als jonge officier door de Kempeitai (een soort Japanse Gestapo). Het zijn sporadisch vreselijke beelden om aan te zien en om aan te horen. De regelmaat waarmee hij in elkaar geslagen wordt met een hardhouten steel. Het moment dat er een bot breekt na het toedienen van hardhandige slagen is iets dat door merg en been gaat. Het gejammer en geschreeuw. De angstige blik als hij weer afgevoerd wordt naar een geïsoleerde kamer om een speciale behandeling te krijgen. Firth ondergaat nog altijd de psychische marteling van zijn traumatische ervaring. Hij keert regelmatig in zichzelf terug,spreekt geen woord meer en heeft zelfs ronduit agressieve reacties. Hij woont regelmatig een samenkomst bij met lotgenoten om daar stilzwijgend een uurrooster voor treinen te bestuderen. Voor eens vond ik dat Nicole Kidman een degelijk rol speelde. Ze is niet direct mijn favoriete actrice, en misschien kwam ze hier wel overdreven koel en gereserveerd over, maar het paste wonderwel bij haar en af en toe zag je die figuurlijke gletsjer ook wel eens ontdooien. En tevens vond ik de jonge Takeshi Nagase (Tanroh Ishida) meesterlijk. Zijn gezichtsuitdrukking varieerde van sadistische kalmte naar gemeend medelijden. Een sterk staaltje van acteertalent.

Uiteindelijk zal er weer iemand klagen over het voorspelbaar (als je het boek gelezen hebt is dit natuurlijk nogal wiedes) en het flauw einde. Maar uiteindelijk vond ik dit een passend en waardig einde. Een einde dat door zijn eenvoud grootser werd dan elk ander denkbaar einde. En ondanks dat de film op een gezapig tempo vooruitgaat, waren de 116 minuten zo voorbij. Het is geen “Bridge on the River KWai” maar in mijn ogen toch een gedenkwaardige film die redelijk wat indruk op me maakte.

4.5*

Mijn vader (beroeps soldaat in dienst van Nederland) heeft 3 jaar in dat jappenkamp gezeten en heeft kunnen overleven dankzij zijn maten en het drinken van veel bloed van koeien.

Hij heeft er nooit over gesproken en achteraf begrijp ik dat ook wel, want het moet vreselijk geweest zijn daar.

Met het kleine beetje wat ik weet geeft de film maar een klein deel bloot van de werkelijkheid, hoe erg het ook is wat je te zien krijgt.

Je hoopt altijd dat mensen er iets van opsteken, maar dan kom je bedrogen uit want het is er nog steeds en misschien nog wel erger.

Begint erg sterk, als een soort keerzijde van Bridge On The River Kwai, met fraai spel van Colin Firth. De flashbacks bezitten ook de nodige stootkracht. Jammer dat de film ongeveer halverwege steeds meer conventioneel en dus voorspelbaar wordt, toewerkend naar een emotionele finale die nu niet bepaald memorabel is. Visueel zeer verzorgd in elkaar gezet en met degelijk spel van de hele cast, maar uiteindelijk net iets te netjes en gewoontjes.

Sterk drama. Het verhaal wordt rustig verteld en daarmee zorgvuldig uitgewerkt. Het continue werken met flashbacks zorgt voor een mooie afwisseling zodat de film niet saai wordt. Colin Firth en Nicole Kidman zetten een zeer goede acteerprestatie neer. Met name Firth tilt de film naar een nog hoger niveau. Het bijna niet voor te stellen einde is fraai, zeker omdat je weet dat het waargebeurd is.

Topper. 4.0

Verrassend.

Het wat makke begin ontspint zich in een sterk drama. Zoals al vaker genoemd, de achterkant van Bridge On The River Kwai. Nicole Kidman verrast met een kleine maar wel goede bijrol - haar karakter had misschien wat meer uitgediept kunnen worden. Colin Firth vooral is sterk en geloofwaardig, en zijn jongere versie Jeremy Irvine past daar goed bij - ze lijken genoeg op elkaar ook om te laten overkomen dat ze dezelfde persoon zijn.

Prachtige film, die onder je huid kruipt en daar ook blijft zitten. Geeft heel aangrijpend weer hoe verschillende mensen met trauma's uit het verleden om gaan en daar dan ook weer heel verschillend mee om gaan. Alhoewel het natuurlijk een heel triest verhaal is, heb ik genoten van deze film. Ik heb hem in de videotheek aan een volslagen onbekende aanbevolen. Het feit dat deze film is gebaseerd op ware gebeurtenissen versterkt de lading.

Best een goede film. Maar toch ook soms wat saai. Er wordt wel goed geacteerd. Wat het precies is weet ik niet. Maar ik mis iets.

Een goede drama/oorlog film...

Mooi verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Colin Firth, Stellan Skarsgård en

Hiroyuki Sanada...

Bekende actrice Nicole Kidman...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Firth speelt een aardige hoofdrol, maar het karakter dat hij speelt weet nooit echt te overtuigen. De nuance is zijn geestestoestand is niet echt aanwezig; wat ziet zijn latere vrouw in hem in die trein? Waarom merkt zijn vrouw vervolgens niets aan hem? Alsof de verhaallijn met zijn vrouw er even ingefietst moest worden zonder al te veel moeite. Het verhaal lijkt mede hierdoor ook pas te beginnen wanneer de film bijna afgelopen is.

Een opzienbarend en waargebeurd verhaal heeft geleid naar een goede maar geen uitzonderlijke film.

Zijn de gebeurtenissen in het kamp natuurlijk schokkend, dan kan het gedeelte "romantiek", op de kennismaking na, niet bepaald bekoren en is dit gedeelte in de film eerder saai.

Het meest frapante zit hem in de verrassende slotfaze.

Colin Firth en Stellan Skarsgard overtuigen meer dan Nicole Kidman.

Sterk en regelmatig ook een aangrijpend waargebeurd oorlogsdrama, m.b.t. de nasleep van de vele keiharde martelingen die de Japanners Eric Lomax hebben aangedaan tijdens zijn gevangenschap op Kanchanaburi (gelegen in Thailand) waar de geallieerde gevangenen in de Tweede Wereldoorlog gedwongen (onder erbarmelijke omstandigheden) moesten werken aan een spoor (o.a. de spoorbrug over de rivier Kwai) door oerwoud en bergen.

Ondanks dat het verhaal misschien wat traag en langdradig overkomt, zit het met de opbouw van het verhaal en de uitvoering (inclusief de visuele beelden) ervan goed in elkaar. Ook wist het verhaal me te boeien en te raken en was het soms zeer heftig en aangrijpend om te zien welke martelingen (voornamelijk door de Japanner Takeshi Nagase, die tevens lid was van de Kempeitai. Oftewel de Japanse militaire politie, welke vergelijkbaar was met de Duitse Gestapo) Eric Lomax allemaal moest doorstaan zoals, het in elkaar schoppen, het keihard en zeer regelmatig slaan met een bamboe stok op de benen en natuurlijk het doen van een natte doek over het gezicht (mond en neus) en daarna er een waterslang op doen zodat je bijna stikt (die martelmethode wordt nu zelfs nog toegepast en o.a. door de Amerikanen). Ik kan me dan ook enigszins (ik heb zelf gelukkig nog niets ernstigs meegemaakt in mijn leven) voorstellen wat de nasleep (waaronder posttraumatische stressstoornissen en nachtmerries) moet zijn geweest voor de overlevenden na de oorlog zoals Eric Lomax en het moet moeilijk zijn om daarmee verder te leven. Dat werd overigens in het eerste uur ook allemaal goed inbeeld gebracht (en dan doel ik op de nasleep) en dat was wat mij betreft ook het eerste gedeelte van het verhaal.

In het tweede gedeelte van het verhaal keert Eric Lomax rond 1980 terug (door de bewuste dood, beter gezegd ophanging, van een goede vriend) naar Kanchanaburi en gaat hij de confrontatie aan met Takeshi Nagase die ondanks zijn oorlogsverleden nog in leven is en nu juist geld verdient aan toeristen die komen kijken naar Kanchanaburi (het gevangenkamp en de spoorweg die nooit voltooid is). Je verwacht dan dat Eric Lomax wraak gaat nemen (dat gebeurt ook in eerste instantie), maar het pakt juist heel anders en mooi uit en beiden krijgen zelfs respect voor elkaar en worden tot hun dood (Takeshi Nagase in 2011 en Eric Lomax in 2012) zelfs goede vrienden. Dat werd op het einde heel mooi inbeeld gebracht (ook overigens de aftiteling) en was ook best ontroerend om te zien (ik moest er zelfs een traantje bij laten).

De cast in deze film doet het goed en tilt deze film naar een hoog niveau. Zo speelt Colin Firth de rol van de naoorlogse Eric Lomax zeer goed en overtuigend en dat geldt min of meer ook voor Jeremy Irvine die de rol van Eric Lomax speelt gedurende de oorlog. Datzelfde geldt in iets mindere maten voor Tanroh Ishida (gedurende de oorlog) en Hiroyuki Sanada (na de oorlog) die respectievelijk de rol spelen van Takeshi Nagase. Ook de rol van Nicole Kidman (in de rol van Patti, of te wel de vrouw die Eric Lomax toevallig ontmoet in een trein, ermee trouwt en die zijn leven vol posttraumatische stressstoornissen en nachtmerries een andere wending geeft. Zonder haar had hij waarschijnlijk zelfmoord gepleegd) was goed en overtuigend en ze zag er ook best saai uit in deze film wat wel zeer passend was bij het verhaal. De rol van Stellan Skarsgård als Finlay (als de goede vriend die zich ophangt aan een spoorbrug) is ook nog noemenswaardig.

Gewoon een goed en aangrijpend waargebeurt oorlogsdrama, die ondanks de ietwat lange duur je van de eerste tot de laatste minuut in de ban heeft.

Deze eens bekeken en het was wel een mooie film. Niet de film met het hoogste tempo, maar het wist toch wel te boeien. Het acteerwerk was prima en kwam overtuigend over. Het einde was toch wel verrassend, mede omdat het waargebeurd is.

Toch wel de moeite om gezien te hebben.

Deze film viel me toch nog wel tegen eerlijk gezegd. Prima film hoor, maar veel lovende kritieken gelezen dus ik had hoge verwachtingen.

Die verwachtingen worden wel waar gemaakt in de flashbacks die de hoofdpersoon, in de vorm van Colin Firth, heeft. Het blijft toch elke keer weer verschrikkelijk om te zien wat er in die werkkampen gebeurde. Prima rol trouwens van Jeremy Irvine, die de jongere versie van het hoofdpersonage speelt.

Het hedendaagse verhaal kon me veel minder bekoren. Allemaal wat warrig en wat de knaller moest worden, namelijk de ontmoeting met zijn beul, viel me vies tegen.

Het deed me eigenlijk helemaal niks, misschien ook omdat Firth niet helemaal kon overtuigen. Hetzelfde geldt voor Kidman trouwens, ook niet haar beste prestatie.

Alles bij elkaar vind ik dit zeker geen slechte film, maar het kent wel de nodige kanttekeningen.

Voldoende.

Vind het een topfilm! De luitenant heeft PTSS en als je weet wat dat is, snap je de film ook beter. De flashbacks, het niet kunnen spreken erover, de irritatie en woede aanvallen, nachtmerries... zijn allemaal PTSS symptomen. De luitenant is zelf geen misdadiger die z’n vijand (de Japanner) hetzelfde wil aandoen, want de liefde voor z’n vrouw weerhoudt hem, maar is bezig om z’n oorlogstrauma te verwerken door terug te gaan naar (de plek van) het verleden. Hij vermijdt niet zoals PTSS’ers doen, hij zoekt heel krachtig de beul op. Hij moet de strijd met zichzelf en zijn PTSS aangaan. De brief helpt daarbij, heel therapeutisch. De vergeving is niet om de daden (van de Japanners) goed te keuren, maar om het trauma, het persoonlijk lijden (wrok, haat, angst, woede, verdriet, ontzetting, schrik) van de luitenant draaglijker te maken. Vergeven doe je niet voor de ander, maar voor jezelf.

Zeer boeiende film over een man die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Japanse handen is gevallen en dwangarbeid moest verrichten voor de brug over de rivier Kwai. Tiens, waar hoorden we dit eerder? Geen amusant deuntje hier, maar bittere realiteit in een heuse hel. The railway man is een erg sterk verhaal van de Schotse luitenant Eric Lomax die folteringen en vernederingen moest doorstaan omwille van vermeende communicatie met de geallieerden tijdens zijn gevangenschap. Colin Firth en Jeremy Irvine zetten een ijzersterke prestatie neer door de oude en jonge Lomax te vertolken.

Enkele weken terug zag ik met Remember (met Christopher Plummer) een soortgelijk verhaal waarbij een oorlogsoverlevende op zoek gaat naar zijn nazibeul. Het opzet is soortgelijk, maar Teplitzky maakte een pakkende en serene film waarbij de flashbacks mooi verweven werden met de actuele tijd. De PTSS van Lomax werd sterk gebracht met de angsten, paniekaanvallen, flashbacks en blokkeringen. Het lijden van Lomax voelde je tot in de huiskamer. De folteringen zelf sneden door merg en been, vooral de water boarding vond ik zeer realistisch en huiveringwekkend.

De liefde van en voor zijn vrouw Patti (Nicole Kidman) weerhoudt hem ervan op te geven, oude wonden worden opengereten, maar leiden ook een deel van het verwerkingsproces in. De nieuwe ontstane wonden dwingen zijn boezemvriend tot een andere beslissing... Lomax ontmoet zijn beul van enkele decennia terug en deze ontmoeting is spannend en aangrijpend. Het blijft straf dat dit berust is op een waargebeurd verhaal. Een toppertje dat erg dicht aanleunt tegen 4,5*. Deze blijft hangen, dat is zeker! Alleen vind ik het jammer dat we geen vervolg op de verzoening hebben gezien, want vulde ook nog ettelijke jaren van hun leven, maar dat zou wellicht het evenwicht van de film niet ten goede zijn gekomen.

Een hartverscheurend onderwerp die vrij matig gebracht wordt.

Sommige scenes zijn aardig sterk, maar gemiddeld genomen wordt er ondermaats geacteerd, niemand uitgezonderd.

Lastig om het goed te kunnen beoordelen. Er tussenin dan maar. *3.0

Beetje matige en erg trage film en veel te langdradig. ik vond het erg storend steeds wisselend van heden naar verleden en weer terug. daarintegen vond ik saving private ryan veel beter als het om terug blikken gaat. daar werd alleen in het begin terug gedacht en ging je aan het einde van de film weer pas naar het heden toe. ik wil graag film kijken en niet steeds personen in beeld die de hele film door aan het vertellen zijn waarop terug geblikt word.

Merkwaardig toch dat alleen xangadix (2 mei 2014) het hier heeft over Prisoners in time, een Engelse televisiefilm uit 1995 onder regie van Stephen Walker (in de BBC-serie Everyman), want daarin werd dit verhaal al eerder verteld, en het spel van John Hurt daarin deed zeker niet onder voor dat van Colin Firth hier. Uiteraard kan deze recentere verfilming ruimer uitpakken, met Colin Firths stiff upper lip, Nicole Kidman als betrouwbaar anker en Stellan Skarsgård die hier perfect op z'n plaats is met z'n sombere oogopslag en z'n precieze dictie.

        Toch mis ik iets. Ik kan me van de eerste versie ook al herinneren dat ik nergens echt dacht dat Eric Lomax zijn Japanse vijand zou gaan vermoorden, want dat zou te eenvoudig en in dramatisch opzicht te onbevredigend zijn – dat is het soort wraak dat eerder in een verhaal van Edgar Allan Poe past, terwijl het volgens mij Lomax juist gaat om het beantwoorden van vragen, om het verklaren van het waarom, om het recht in het gezicht zien van het onbegrijpelijke. Ik zat dus te wachten op een manier waarop het conflict overstegen kon worden en waarop er een verzoening met het verleden zou plaatsvinden – maar op het moment dat dat dan ook gebeurde voelde ik het niet echt, ik zag nergens het moment waarop Lomax zich bij het verleden kon neerleggen en er, nou, misschien niet vréde mee zou hebben, maar er dan toch in ieder geval een soort wapenstilstand mee zou kunnen sluiten. Hoogstens merkte ik dat de scriptschrijvers (op basis van Lomax' autobiografie) er naar streefden om een scène met zo'n verzoening te creëren, maar het deed niet ècht aan, niet overtuigend, ik kon nergens invoelen waaròm Lomax zich uiteindelijk besloot te verzoenen met zijn vijand. Ik begrijp wel dat hij hem niet vergaf om hèm gemoedsrust te geven maar om die zèlf te krijgen (door afstand te nemen van zijn haat), maar ik voelde dat besef bij hem nergens, net zo min trouwens als ik in de oudere Japanner nog de jongere kon terugzien. De emotionele klik bleef zo uit, want de afwikkeling van Lomax' inwendige strijd kwam bij mij gewoon niet overtuigend over ("O, hij heeft nu dus al besloten dat hij hem gaat vergeven?").

        Dat de film mij toch heeft ontroerd was dus in feite eerder om wat het verhaal bedoelde te zeggen dan om wat de climax mij feitelijk overbracht, in combinatie met het zoals gezegd uitstekende spel, plus het gegeven dat ik mij als kind van Nederlandse ouders die de oorlog in Japanse kampen hebben doorgebracht toch sterk bij een verhaal als dit betrokken voel.

Een schokkend psychodrama over een ingenieur met onverwerkte oorlogstrauma’s. De confrontatie met zijn sadistische belager van toen levert een aantal heftige scènes op. En ja, dat einde. Daar werd ik toch een beetje stil van.

Het is enigszins gênant om aan een film met zoveel verschrikkingen een goed gevoel over te houden, maar helaas weet ik niet beter.

Bijzonder drama die me vooral wat recensies betreft met vraagtekens achterlaat. Zo vind FilmTotaal dat het een weinig indrukwekkende film is die de kijker 'koud' laat, maar wordt ook nog even aangehaald dat er op Nazi's nog gejaagd wordt maar de Jappen soms met nog ergere dingen gewoon weg liet komen. Wie schrijft zoiets nou? En wat is dat voor verwijt? Enige kennis over de oorlog en culturen? Duitsland was bezet en daarom al eenvoudiger om Nazi's op te sporen, Japan was niet bezet. Behalve het enorme cultuurverschil, de geslotenheid waar die mensen in opgingen, de tegenwerking van de regering omdat men heel lang in ontkenning leefde betreffende de daden, niet te vergeten de namen...hoe zou je die Japanse namen onthouden waarvan je niet eens weet hoe je ze schrijft? Een uitzondering daar gelaten van een stuk of dertig man die in '46 op moesten komen voor een tribunaal, een druppel op een gloeiende plaat...Wat een onzin zeg.

Mijn gal daarover gespuugd te hebben breek ik meteen een lans betreffende Firth/Lomax op latere leeftijd die het geluk lijkt te vinden maar tevens een enorme last meedraagt. Treffend wordt zijn worsteling gebracht met kleine triggers die hem meteen terug plaatsen in de verschrikkingen van zijn PTSS. Treffend hoe de kleinst mogelijke veranderingen of stress meteen tot ernstige reactie lijdt. Lomax zou verre van sympathiek zijn...hoe kan dat woord überhaupt hier aan gekoppeld worden? De man is ernstig beschadigd, medelijden is slechts op zijn plaats. Voeg daar de flashbacks aan toe van de jonge Lomax en zijn beproevingen en je hebt toch niet alleen een dramatisch verhaal maar tevens iets dat slaat op duizenden militairen die met de grootste moeite Japanse gevangenschap overleefden.

Na een tip waar de Kempeitai te vinden lijkt er niet veel anders op te zitten als afsluiter, of mogelijk wraak voor zichzelf en vele anderen, die kant op te gaan. Volgens sommigen saai, maar wat mij betreft een meer dan prima opbouw en spanningsboog tijdens de ontmoeting. Ja natuurlijk, er gebeurt niets..maar dat is het verhaal toch? Iets dat boven wraak, ellende en tand om tand uitstijgt. Vergeving en verbroedering met een onwaarschijnlijke maar niet minder ware vriendschap als gevolg.

De beelden van de angst en de martelingen zijn beklemmend, dat de mannen tijdens een begrafenis nog steeds aftellen benadrukt alleen nog maar meer wat voor diep gewortelde trauma's oorlog achterlaat en tja dat Lomax vriend plots zoveel jaar later van uber-Brits naar licht Scandinavisch is overgegaan vind ik overkomelijk. Dat Lomax en zijn maatjes er na geruime tijd opsluiting er nog vrij goed uitzien vind ik wel een minpuntje. De sombere beelden van die eenzame onbegrepen man aan het strand en die dreigende muziek wanneer hij zijn kwelgeest gevonden heeft zijn dan weer erg goed, net als de prachtige natuur. Nog het noemen waard hoe de rollen in de tweede ontmoeting om gedraaid zijn en de emotionele brief van de Japanner na afloop.

The Railway Man is voor mij een meer dan prima drama die vooral vanuit zijn twee hoofdzaken gezien moet worden. Namelijk het hebben van een oorlogstrauma, indrukwekkend gebracht, en vooral waar de film en het echte verhaal om gaat, namelijk vergeving. I'm still at war...nu dus niet meer.

De liefdevolle relatie tussen Eric [Colin Firth] en Patti [Nicole Kidman] komt onder druk te staan doordat Erics onvoorspelbare, vaak agressieve gedrag. Patti vraagt Erics goede vriend Finlay [Stellan Skarsgârd] of dat verband zou kunnen hebben met Erics oorlogsverleden. In flashbacks ontdekken we wat Eric en Finlay meemaakten in een Jappenkamp na de val van Singapore in februari 1942. Waargebeurd verhaal geeft een overtuigend beeld van het leven in de Jappenkampen, mede dankzij de cinematografie van Garry Phillips, en werkt toe naar een zeer ontroerende slotconfrontatie met Takeshi Nagase [Hiroyuki Sanada]. Aangrijpend en buitengewoon goed geacteerd.

Nicole Kidman marathon 34#

Ik wist niet wat ik kon verwachten met deze film, maar uiteindelijk is het beter geworden dan ik dacht al is er geen wauw gevoel. Het is een droevig en aangrijpend onderwerp, maar het resultaat komt niet helemaal uit de verf. Het blijft niet boeiend om naar te kijken. De onthulling van wat er in de kamer gebeurd is is op zich schokkend, maar de martelingen zijn niet dusdanig grof dat ik er van onder de indruk was. De confrontatie aan het einde is ook niet interessant, het leidt niet tot iets nieuws of bijzonders. Uiteindelijk worden ze vrienden, maar dat krijg je allemaal niet mee en waarom?

Het acteerwerk is goed. Al heeft Kidman niet heel veel screentijd en Firth laat niets anders zien dan hij normaal doet. Toch weten ze de emoties wel goed uit te drukken en over te brengen.

Prima om eens gezien te hebben, maar niet voor herhaling vatbaar.