The Railway Man (2013)

Trailer (Youtube HD)

Verfilming van The Railway Man - Eric Lomax (1995) - BoekMeter.nl

Indrukwekkende trailer hoor!

Waargebeurde oorlogsverhalen vind ik altijd erg interessant, ik ben benieuwd.

Wat een zeldzaam mooie film. Een door in en in triest verhaal over iemand met ptss en zijn manier om dit te verwerken.

4*

Dat er in de Jappenkampen verschrikkelijke dingen gebeurden is bekend maar ik denk dat het in het echt vele malen erger was dan in deze film. Wel speciaal dat die Schotse luitenant en die Japanner later een hechte vriendschap opbouwden.

Mooie film, vooral de scene's in Thailand in het Jappenkamp vond ik mooi. Persoonlijk had ik liever een andere acteur in de rol van Eric Lomax gezien want Colin Firth is niet bepaald mijn favorieten acteur, maar ik neem aan dat hij het dichtsbij de echte Eric Lomax kwam.

Er zijn vast meer films gemaakt over de Jappenkampen maar "The Railway Man" laat wel goed zien wat het met het verdere leven van de krijgsgevangenen doet.

Deze verfilming van het waargebeurde verhaal omtrent de gevangenzetting van de Schotse luitenant is een uiterst precair verhaal. De littekens en impact van deze traumatische gebeurtenis zitten diep geworteld met het PTSS als gevolg. Het verhaal laat de zoektocht naar zijn Japanse folteraar zien en de daarmee gepaarde confrontatie met zijn verleden. De redemption die voortkomt uit de keuze tussen haat en vergeving krijgt hierin uiterst krachtig vorm. De jonge Lomax vertolkt door Jeremy Irvine maakt een sterkte indruk en slurpt je zo het verhaal mee in, waar Colin Firth een mindere indruk lijkt na te laten. Nicole Kidman is hier net zoals in iedere andere film fantastisch zowel in woord als in beeld.

Sluit me aan bij onder-/bovenstaande commentaren.

Indrukwekkende film waar de vraag in hoeverre een mens kan vergeven toch wel centraal staat. Indien de gelegenheid zich leent om iets terug te kunnen doen, moet je dit dan ook of niet?

Dat het een waargebeurd verhaal is maakt het voor mij altijd net wat specialer.

Irvine was even wennen, toch weer wat anders dan Warhorse, maar deed het goed; Firth> what happened?

Deze film kon mij niet bekoren. Vooral het eerste uur vond ik erg saai, ik had moeite de aandacht vast te houden. Daarna wordt het wel iets interessanter maar op één of andere manier pakte het verhaal me niet zo. Wel een redelijk mooi eind. Het acteerwerk was wel oké maar de personages vond ik eigenlijk niet zo boeiend. Nee, deze film zal niet blijven hangen vrees ik. 2,5 ster

De laatste zeventig jaar zijn er al heel wat films over de tweede wereldoorlog gemaakt en ik vermoed dat er nog zoveel materiaal voorhanden is dat dat de komende zeventig jaar wel door zal gaan.

Een ouderwets, aangrijpend, beklemmend, kwellend en emotioneel drama, gebaseerd op ware gebeurtenissen, over een diep getraumatiseerde oorlogsveteraan, dat traag verteld wordt en waar critici (in het buitenland) verschillend op reageerden. Vooral de fysieke en geestelijke martelscènes gaan door merg en been. Enkel al door de geloofwaardig en met overtuiging spelende cast (met briljante prestaties van Colin Firth en Jeremy Irvine) is deze film waard om gezien te worden.

De trailer is spectaculair en veelbelovend, maar helaas ook erg misleidend! Als je verwacht spektakel en actie te vinden in deze film dan kom je heel erg bedrogen uit! Is een erg saaie film die uiterst traag voortkabbelt en heb deze dan ook met heel veel moeite kunnen uitkijken. Je moet ervan houden, maar dit is niet mijn ding helaas.

Verhaal zit op zich goed in elkaar, maar te veel langzame en saaie scenes halen de film behoorlijk naar beneden. Uitkijken was inderdaad een crime, had eigenlijk helemaal geen behoefte aan een einde van deze film.

En wat moet ik hier nog aan toevoegen, ik zou alleen in herhaling vervallen. Mijn vriendin en ik vonden het beiden een "prachtige" film, over een tragische periode in de wereldgeschiedenis!

Sterke en indrukwekkende film,

Film gaat over een man die in de trein een vrouw ontmoet het klikt helemaal en ze krijgen een relatie.. Maar dan blijkt de man ernstige trauma's te hebben vanuit de oorlog en gaat zijn vrouw onderzoeken hoe en van wat...

Film is sterk tot het einde, einde zag ik alleen niet aankomen en ondanks dat het op waargebeurde gebeurtenissen is.. kan ik me dat einde niet voorstellen dat het echt zo gegaan is...

Voelde een beetje ''geamerikaniseerd'' aan...

Het acteerwerk is wel erg sterk.

Overal een goeie film en aanrader

3.5*

Een aangrijpend, waargebeurd en emotioneel drama over haat en vergeving. Uiterst sterk geacteerd en prachtig in beeld gebracht. Ik vind het een meesterwerk.

een meesterwerk van de bovenste plank.

alles zeer aangrijpend en indukwekkend,je moet wel van dit soort films houden natuurlijk.

beide hoofdrolspelers spelen fantastisch.

het einde v/d film om rillingen van te krijgen,.....zeer goed.

en dan te bedenken dat dit om waarheid berust,.......om stil van te worden

Ik was van Prisoners In Time met John Hurt als Eric Lomax meer onder de indruk.

Prachtige emotionerende film over een stuk geschiedenis waar niet veel mensen meer weet van hebben tegenwoordig. Sterk en aangrijpend!

Dit verhaal is uiteindelijk te interessant om zomaar voorbij te laten gaan. De gedachte dat vele japanners weg zijn gekomen met wat zij gedaan hebben in kampen is iets waar wij (te) weinig bij stil staan. De Duitsers werden opgejaagd, waar de japanners weg gekomen lijken te zijn. Aan de andere kant is het effect wat het leven in een kamp op mensen kan hebben iets wat ook weinig belicht in in films en The Railway Man probeert hier tenminste verandering in te brengen. De film is zeker niet vlekkeloos, maar het probeert zowel de gruwelijkheden als de gevolgen hiervan in beeld te brengen. De film had dus veel ingrediënten om echt een goede film te worden, de uitvoering schiet alleen op een aantal aspecten tekort.

‘The Railway Man’ Review | Filmtakers

Er zit wel wat in. Dat een mens zelfs na zoveel lijden in staat is tot vergeving blijft me verbazen. Dat maakt menselijkheid dan weer zo mooi. Railway Man is dan ook soms erg melodramatisch en ziet er bijwijlen nogal geforceerd uit. Het medelijden moet komen, de traantjes moeten vloeien. Geen film over de river Kwai, geen film over de oorlog in de strikte zin van het woord, wel een film over de verwerking van pijn en lijden en hoe verder te leven na al die ellende

Op zich wel een mooie film maar de manier waarop sommige dingen geromantiseerd werden vond ik toch niet zo fijn. Het maakt wel dat de film soepel loopt, maar dat voelt vind ik onecht aan.

De zelfmoord van die Finley was echt veeels te casual naar mijn mening! Het leek hem niet echt uit te maken! Een boodschap, ja sure.

Maar goed, over het algemeen prima hoor

Klinkt totaal niet als een Schot! Maar zal wel een reden voor zijn...

Goeie film over een veteraan die in het huwelijk treedt, maar wiens oorlogsverleden nog niet met hem klaar is. Een aangrijpend en waargebeurd verhaal dat onderhoudend verteld wordt dmv lange flashbacks. De emotionele scenes komen soms wat te geforceerd over. Een mooie aankleding en een prima cast.

Indrukwekkende film, met knap spel. Ik vond zeker de jonge versie van Eric Lomax erg overtuigend. Ik geloofde echt dat ik naar een jongere Colin Firth zat te kijken, kleine gekopieerde maniertjes.
Einde kan wat voorspelbaar gevonden worden, maar werkte voor mij heel erg goed. Het moment dat de Japanse folteraar 'brak' raakte me diep.
Complimenten voor deze film!

Wauw! Wat een film!

Wat een prachtige film was dit zeg. Afgelopen 4 mei naar de bioscoop geweest, dus zat al in de WWII met mijn gedachte. Heel overtuigend geacteerd.. Ik raakte er helemaal stil van. En dat heb ik niet snel.

Gisteren had ik 12 years of slave gezien. Ook een goeie film, maar kan in mijn optiek niet tippen aan deze film.

Door de film in het heden en in het verleden te laten lopen, mis je misschien wel de spanning, maar wordt het verhaal zoveel menselijker. De ontmoeting met Patti is een droom. Zoiets maak je maar eens in je leven mee. Of nooit. (We vernemen niets over zijn eerste vrouw en zijn kinderen ...)

Wat Lomax in Birma meemaakte, is onmenselijk. Maar mensen zijn wreed voor elkaar.

Er zijn dingen waar je met niemand kunt over spreken. Wie zijn leed kan (mag) delen is op weg naar een draaglijker leven.

De climax is verrassend. Moet je soms kunnen stoppen met haten?

Een film die de moeite waard is en met schitterende acteurs.

(Gezien op 20 juni 2014)

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Doet het bij mij meestal wel goed.

Dit is alleen typisch zo'n film die beter tot zijn recht was gekomen als het een uurtje langer had geduurd. Er zaten nu teveel stukken bij die te snel gingen. Ook zaten er momenten bij die wat mij betreft wat beter uitgewerkt hadden kunnen worden.

Firth zet weer een fantastische rol neer, daar waar Kidman (helaas) wat afleid door het overschot aan make-up en divers metselwerk aan het gezicht.

Al met al een gemiddeld goede film die lekker weg kijkt. Het echte kippenvel of 'wauw' moment ontbreekt helaas.

"You are a soldier, Lomax. You never surrendered."

Er zijn al onnoemelijk veel films gemaakt over de 2de Wereldoorlog waarbij de wreedheden van het Nazi regime en de Holocaust belicht werden. Alle belangrijke veldslagen en wetenswaardigheden uit deze donkere periode zijn al eens gebruikt. Films over de levensomstandigheden van krijgsgevangenen in Japan en de dagdagelijkse folteringen en mensonwaardige behandelingen die zij ondergingen in de door Japan bezette gebieden, zijn maar dun gezaaid. Er waren meer dan 140.000 gevangenen in deze periode in Japan. Hiervan stierven er één op de drie door de honger, het werk , geselingen en ziektes. De ergste condities waren voor diegenen die werkten aan de spoorweg die aangelegd werd tussen Birma en Thailand. De zogenaamde Dodenspoorlijn (Death Railway) die 415 kilometer lang was en doorheen onherbergzaam land aangelegd werd. Japanse ingenieurs berekende dat het 5 jaar zou duren om deze aan te leggen, maar met behulp van militaire krijgsgevangenen en burgers werd deze klus geklaard in 16 maanden. Dagelijks stierven er gemiddeld 200 arbeiders. 15.000 Krijgsgevangenen, waaronder 7000 Britten, lieten het leven. Ook stierven er ongeveer een 100.000 Thaise en Indonesische burgers.

“The railway man” is een emotioneel en prachtig in beeld gebracht verhaal over Eric Lomax, een Schotse officier die in Singapore gevangen genomen werd en aan het werk werd gezet als ingenieur bij de aanleg van deze spoorlijn. Gezien de omstandigheden kwam hij er dus nog goed vanaf, totdat de Japanners ontdekten dat het groepje ingenieurs een radio hadden geconstrueerd zodanig dat ze de ontwikkelingen aan het front konden volgen. De Japanners dachten echter dat ze het gebruikten om berichten te verzenden. Eric neemt de moedige beslissing om alle verantwoordelijkheid op zich te nemen waarna een lange periode aanbreekt van opeenvolgende martelingen en vernederingen. Tot aan de bevrijding.

Het is een verfilming van het indrukwekkend verhaal dat door Eric Lomax zelf werd neergeschreven in een autobiografie. Een verhaal van een getekend en een aan PTSS (Posttraumatische Stress Stoornis) lijdende man die geobsedeerd is door de spoorwegen en probeert in het reine te komen met het verleden. Het is tijdens een treinreis dat hij Patricia Wallace, een recent gescheiden en belezen vrouw, ontmoet. Tijdens hun huwelijk ontdekt Patricia algauw dat hij nog steeds gebukt gaat onder zijn traumatisch verleden en dat Eric nog steeds achtervolgd wordt door zijn Japanse beulen.

Een aangrijpend verhaal dat op een subtiele manier en met respect verfilmd werd. Er werd geen gebruik gemaakt van actierijke of vreselijke huiveringwekkende beelden over martelingen. Het is eerder het bijna ontbreken hiervan dat er voor zorgt dat een beklemmend gevoel zich meester van je maakt en dat je een beeld geeft van de verschrikkelijke omstandigheden waarin deze krijgsgevangenen zich bevonden. De nachtmerries die Eric soms had en de comateuze gemoedstoestand waarin hij zich soms bevond, zijn indrukwekkend vertolkt. Het verhaalt springt heen en weer tussen het verleden en het heden en leveren soms echte postkaart-beelden op : het verliefde koppel op het strand met een wegwaaiende paraplu en beelden op het einde met de afgewerkte spoorlijn in Birma.

Deze prachtige beelden staan in schril contrast met de smerige en mensonterende beelden van de Japanse kampen die we voorgeschoteld krijgen. De uitzichtloze situatie, de uitgemergelde lichamen , de doodvermoeide arbeiders die bezwijken tijdens de loodzware dwangarbeid, de onmenselijke omstandigheden en continue martelingen en straffen die ze ondergingen. Een ontluisterend beeld van de Japanners : wreed, gevoelloos, meedogenloos, ongemeen hard en sadistisch. Een zwarte pagina in hun geschiedenis waar ze toch lichtjes vanaf zijn gekomen. Alsof ze die pagina hebben uitgescheurd,verbrand en liefst van al zo snel mogelijk achter zich hebben gelaten en vergeten.

Zowel Jeremy “War Horse” Irvine als Colin “Love Actually” Firth spelen op een overtuigende manier de rol van Eric Lomax. Irvine ondergaat de fysieke terreur en marteling als jonge officier door de Kempeitai (een soort Japanse Gestapo). Het zijn sporadisch vreselijke beelden om aan te zien en om aan te horen. De regelmaat waarmee hij in elkaar geslagen wordt met een hardhouten steel. Het moment dat er een bot breekt na het toedienen van hardhandige slagen is iets dat door merg en been gaat. Het gejammer en geschreeuw. De angstige blik als hij weer afgevoerd wordt naar een geïsoleerde kamer om een speciale behandeling te krijgen. Firth ondergaat nog altijd de psychische marteling van zijn traumatische ervaring. Hij keert regelmatig in zichzelf terug,spreekt geen woord meer en heeft zelfs ronduit agressieve reacties. Hij woont regelmatig een samenkomst bij met lotgenoten om daar stilzwijgend een uurrooster voor treinen te bestuderen. Voor eens vond ik dat Nicole Kidman een degelijk rol speelde. Ze is niet direct mijn favoriete actrice, en misschien kwam ze hier wel overdreven koel en gereserveerd over, maar het paste wonderwel bij haar en af en toe zag je die figuurlijke gletsjer ook wel eens ontdooien. En tevens vond ik de jonge Takeshi Nagase (Tanroh Ishida) meesterlijk. Zijn gezichtsuitdrukking varieerde van sadistische kalmte naar gemeend medelijden. Een sterk staaltje van acteertalent.

Uiteindelijk zal er weer iemand klagen over het voorspelbaar (als je het boek gelezen hebt is dit natuurlijk nogal wiedes) en het flauw einde. Maar uiteindelijk vond ik dit een passend en waardig einde. Een einde dat door zijn eenvoud grootser werd dan elk ander denkbaar einde. En ondanks dat de film op een gezapig tempo vooruitgaat, waren de 116 minuten zo voorbij. Het is geen “Bridge on the River KWai” maar in mijn ogen toch een gedenkwaardige film die redelijk wat indruk op me maakte.

4.5*

Mijn vader (beroeps soldaat in dienst van Nederland) heeft 3 jaar in dat jappenkamp gezeten en heeft kunnen overleven dankzij zijn maten en het drinken van veel bloed van koeien.

Hij heeft er nooit over gesproken en achteraf begrijp ik dat ook wel, want het moet vreselijk geweest zijn daar.

Met het kleine beetje wat ik weet geeft de film maar een klein deel bloot van de werkelijkheid, hoe erg het ook is wat je te zien krijgt.

Je hoopt altijd dat mensen er iets van opsteken, maar dan kom je bedrogen uit want het is er nog steeds en misschien nog wel erger.

L'histoire se répète. De geschiedenis herhaalt zich.

Jammer genoeg leert de mens niet van het verleden.

Er zijn ook docu's over die tijd zoals.

Buitenkampers Documentaire over Nederlanders die tijdens de Tweede Wereldoorlog in buiten de jappenkampen verbleven. Meestal waren dit Indische Nederlanders.

En The Bridge on the River Kwai, maar die ken je natuurlijk al.

Niet slecht maar ik vind die zeker niet top.

Het zal wel aan mij liggen dat dit gewoon minder mijn ding is.

Mij kon het niet boeien, beetje saai allemaal.